ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΑΘΕΙΑ, ΑΤΑΡΑΞΙΑ 25 11 21 atmannityananda.org Θεμελιώδεις Ικανότητες της Πνευματικής Άσκησης ~

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΑΘΕΙΑ, ΑΤΑΡΑΞΙΑ 

Θεμελιώδεις Ικανότητες της Πνευματικής Άσκησης!

 Για όσο θα επιθυμούμε τα αντικείμενα των αισθήσεων και αισθητηριακές απολαύσεις είναι αδύνατο να μην ταυτιστούμε με τα αντικείμενα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και το εγώ μας και να μην προσκολληθούμε σε αυτά. Και εφόσον θα συνεχίσουμε να ταυτιζόμαστε και να προσκολλιόμαστε με τον νου και τα του κόσμου, θα ενδυναμώνονται οι ήδη υπάρχουσες στον ψυχισμό μας εγωϊκές τάσεις, προγραμματισμοί, επιθυμίες, συναισθήματα, προσκολλήσεις και θα δημιουργούνται νέα παρακλάδια αυτών. Ως εκ τούτου θα συνεχίζουμε να ζούμε σε άγνοια, μιζέρια και δυστυχία και θα είναι αδύνατος ο βαθύς διαλογισμός, η αφύπνιση και η απελευθέρωση (αυτοπραγμάτωση, φώτιση).

Για να βγούμε από την άγνοια και να ζούμε σε συνειδητή επαφή με το θεϊκό μας Είναι, θα πρέπει να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε και να προσκολλιόμαστε στις απολαύσεις και γενικά  στα εγκόσμια, θα πρέπει να αναπτύξουμε δηλαδή την απάθεια. Για να αναπτύξουμε την απάθεια θα πρέπει να αναπτύξουμε σε υψηλό βαθμό την αγάπη για τον Θεό, την διάκριση και να εξαγνίσουμε τον νου μας. Αυτά τα τρία, δηλαδή η αγάπη για τον Θεό, η διάκριση και ο εξαγνισμός του νου αναπτύσσονται ακολουθώντας μια οργανωμένη σαττβική ζωή και σταθερής συστηματικής άσκησης που περιλαμβάνει την μελέτη των ιερών κειμένων, τον στοχασμό, την αυτοέρευνα,  την αυτοπαρατήρηση, την νοερή επανάληψη μάντρα και του ονόματος του Θεού (τζάπα νάμα), το τραγούδισμα των μάντρα (κίρταν), την πραναγιάμα, την αφοσίωση και την λατρεία του Θεού, αυτοπειθαρχίες, την ανιδιοτελή υπηρεσία, την εργασία και τις δράσεις αφιερωμένη στον Θεό χωρίς η προσδοκία των καρπών της δράσης.

Πέρα από την άσκηση που κάνουμε στο σπίτι μας θα πρέπει από στιγμή σε στιγμή να είμαστε σε εγρήγορση, αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση, να επαναλαμβάνουμε το όνομα του Θεού, να ελέγχουμε τις αισθήσεις μας και τον νου, να σταματάμε την ταύτιση και την προβολή ώστε να σταματήσουμε να ενδυναμώνουμε τις ήδη υπάρχουσες στον ψυχισμό μας εγωϊκές τάσεις, προγραμματισμούς, επιθυμίες, συναισθήματα, προσκολλήσεις και να δημιουργούμε νέα παρακλάδια αυτών.

Ασκούμενοι με σταθερότητα, ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα σταδιακά απελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία του κατώτερου ρατζασοταμασικού εγώ, θα αδυνατίζουν και θα διαλύονται οι εγωϊκές τάσεις, ο νους γίνεται πιο αγνός-σαττβικός, απαθής, ήρεμος, διαυγής, σταθερός και θα βιώνουμε όλο και περισσότερο την ειρήνη και την ευδαιμονία του αληθινού Εαυτού (Συνειδητότητα, Άτμαν), που η φύση είναι Σάτ-Τσίτ-Ανάντα (Ύπαρξη-Συνειδητότητα-Ευδαιμονία) και θα φτάσουμε στην απελευθέρωση.

Η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης

Η πνευματική άσκηση και η αυτογνωσία έχουν ως βάση την από στιγμή σε στιγμή αυτοπαρατήρηση και αυτεπίγνωση και τα δύο είναι θεμελιώδεις απόψεις της άσκησης. Αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας και να δουλεύουμε για την εσωτερική μας μεταμόρφωση με το να στρέψουμε συνειδητά την προσοχή μέσα μας και να παρατηρούμε προσεκτικά όλες τις ψυχολογικές διαδικασίες.

Η ικανότητα να θυμόμαστε να είμαστε σε επίγνωση του εαυτού μας (αυτεπίγνωση) και να παρατηρούμε τι συμβαίνει στην ψυχολογία μας αλλά και στο σώμα και στην ζωτική ενέργεια (αυτοπαρατήρηση) αναπτύσσονται ταυτόχρονα και είναι κεντρικός στόχος να καταφέρουμε μέσω της εξάσκησης να γίνονται φυσικά όπως η αναπνοή μας.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι η κάθε δεξιότητα ή ικανότητα αναπτύσσεται με το να εξασκούμε αυτήν καθαυτήν την ικανότητα. Συνεπώς η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης αναπτύσσεται με το να εξασκούμε την αυτοπαρατήρηση από στιγμή σ στιγμή σε όλη την διάρκεια της ημέρας ό,τι και να κάνουμε. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις άλλες ικανότητες όπως η αυτεπίγνωση, η διάκριση, η συγκέντρωση, η επανάληψη του ονόματος του Θεού αλλά και για τις αρετές, όπως για παράδειγμα η φιλαλήθεια, η μη βία, η συνέπεια, η υπομονή, η θέληση, η πραότητα, η εγκράτεια, κ.λπ.. Επειδή τα πάντα είναι αλληλένδετα  στην ψυχολογία μας η ανάπτυξη μιας ικανότητας ή αρετής βοηθά την ανάπτυξη των υπολοίπων. Στην ανάπτυξη των ικανοτήτων και των αρετών παίζουν θεμελιώδη ρόλο ο εξαγνισμός του νου, η αύξηση της σάττβα ποιότητας και αντίστοιχα η εξάλειψη των ράτζας και τάμας ποιοτήτων, η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων κάθε φύσης (επιθυμίες, προσκολλήσεις, λαγνεία, λαιμαργία, υπερηφάνεια, απληστία, φιλοδοξία, φιλαργυρία,  θυμός, φόβος, μνησικακία, ζήλια, ενοχές, κ.λπ.), η ικανότητα να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις επιθυμίες και τα εξωτερικά αντικείμενα και η εμβάθυνση και η σταθερότητα της επαφής με την αληθινή μας φύση.

Η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης μεγαλώνει σύμφωνα με το πόσο την εξασκούμε, με το πόσο αυξάνονται οι ικανότητες της συγκέντρωσης, της απάθειας και της σταθερότητας του νου, σύμφωνα με την ικανότητα μας να παραμένουμε σε εγρήγορση και επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας (αυτεπίγνωση) και το πόσο εξαγνίζεται ο νους και αυξάνεται η σάττβα ποιότητα.

Για να παρατηρήσουμε τις ψυχολογικές διαδικασίες (σκέψεις, τα συναισθήματα, παρορμήσεις, κ.λπ.) απαιτείται να μην ταυτιζόμαστε με αυτές, να διατηρούμε μια ψυχολογική απόσταση από αυτές. Για να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και οτιδήποτε συμβαίνει στον ψυχισμό μας είναι απαραίτητο να είμαστε σε εγρήγορση και να είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση) η οποία είναι πέρα από τις ψυχολογικές διαδικασίες και ανέγγιχτη από αυτές. Αν είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής τότε μπορούμε να είμαστε στην θέση να αντιλαμβανόμαστε τι αναδύεται κάθε στιγμή στο επίπεδο της σκέψης, των συναισθημάτων και του σώματος, να τα παρατηρούμε προσεκτικά χωρίς να ταυτιζόμαστε με αυτά και να ξεχνιόμαστε σε αυτά.

Η αυτοπαρατήρηση είναι μια συνειδητή πράξη και δεν έχει τίποτα να κάνει με τον μηχανικό τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας. Η αυτοπαρατήρηση είναι συνειδητή διερευνητική προσοχή προς τα μέσα μέσω της οποίας αντιλαμβανόμαστε τον αθέατο (για τις αισθήσεις) ψυχολογικό μας κόσμο. Με την εσωτερική αίσθηση της αυτοπαρατήρησης φέρνουμε στο φως της συνείδησης όλα αυτά που μέχρι τώρα ήταν απαρατήρητα εξ αιτίας της εξωστρέφειας του νου και της απροσεξίας. Με την αυτοπαρατήρηση και την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε, να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε όλες τις ψυχολογικές διαδικασίες που μέχρι τώρα συνέβαιναν χωρίς να τις αντιλαμβανόμαστε. Μέσω της προσεκτικής παρατήρησης του εαυτού μας επιδιώκουμε να ανακαλύψουμε τις εγωϊκές τάσεις (επιθυμίες, παρορμήσεις, προγραμματισμούς, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, κ.λπ.) και να ελευθερωθούμε από αυτές. Οι εγωϊκές τάσεις σε όλες τους τις απόψεις είναι οι παράγοντες που διαστρεβλώνουν την αντίληψη μας, που μας κρατούν εγκλωβισμένους σε μια ψευδαισθησιακή πραγματικότητα,  που μας κάνουν να υποφέρουμε ποικιλοτρόπως και μας εμποδίζουν να βιώνομε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία του θεϊκού μας Είναι. Μέσω της αυτοπαρατήρησης αποκτούμε επίγνωση του τι συμβαίνει μέσα μας κι αυτό μας δίνει την δυνατότητα να ερευνήσουμε και να κατανοήσουμε τις εγωϊκές τάσεις και τελικά να τις εξαλείψουμε μέσω της προσευχής, ή κάποιας άλλης μεθόδου.

Μέσω της εστιασμένης προσοχής, της διερευνητικής παρατήρησης και της διάκρισης μπορούμε να αναγνωρίσουμε επίσης την αληθινή μας φύση (ζωντανή σιωπηλή παρουσία,  Συνειδητότητα, Άτμαν, Ψυχή. Πνεύμα, Είναι).

Η ικανότητα της διάκρισης

Η διάκριση είναι ίσως η κορυφαία ικανότητα του νου. Χωρίς διάκριση πηγαίνουμε στα τυφλά χωρίς πυξίδα και ζούμε κάτω από την κυριαρχία του κατώτερου εγώ. Η ικανότητα της διάκρισης είναι σαν ένα φως που μας επιτρέπει να κινούμαστε στον λαβύρινθο του νου με ασφάλεια.

Χάρη στην διάκριση μπορούμε να διακρίνουμε το ορθό από το λάθος, την αλήθεια από το ψέμα και έτσι να αποφύγουμε καταστάσεις που θα μας βλάψουν και να κάνουμε επιλογές που είναι ωφέλιμες για την εσωτερική μας ανάπτυξη και την μεταμόρφωση μας. Με την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις εγωϊκές τάσεις, τις επιθυμίες και τους προγραμματισμούς του νου, να αποταυτιστούμε από αυτές, να τις κατανοήσουμε και να τι εξαλείψουμε. Στην ύψιστη της μορφή η διάκριση μας βοηθάει να διακρίνουμε την αληθινό μας Εαυτό (Συνειδητότητα) από την φαινομενικό Εαυτό.

Με την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε την πραγματική φύση των σκέψεων, συναισθημάτων, επιθυμιών, πεποιθήσεων, ποια είναι το κίνητρο ή αιτία πίσω από αυτά. Με την διάκριση μπορούμε να διακρίνουμε αν οι σκέψεις μας προέρχονται από κάποια εγωϊκή τάση, ποιο είναι το κίνητρο και ο σκοπός τους. Μπορούμε να διακρίνουμε αν κάτι που νοιώθουμε στην καρδιά μας είναι μια διαίσθηση που προέρχεται από την Ψυχή μας ή μια συναισθηματική αντίδραση του εγώ μας, παρόμοια μπορούμε να διακρίνουμε αν μια αυθόρμητη δράση προέρχεται από τον σαττβικό νου, την Ψυχή μας ή από το κατώτερο εγώ μας. Επίσης καθώς αναπτύσσεται η ικανότητα της διάκρισης θα αντιλαμβανόμαστε όλο και πιο εύκολα τα διάφορα τεχνάσματα και τους μηχανισμούς του εγώ μέσω των οποίων μας παραπλανά και μας κάνει να μην ασκούμαστε σταθερά και να μην είμαστε εστιασμένοι στον σκοπό μας.

Με την συνεχή εξάσκηση της διάκρισης, αντιλαμβανόμαστε όλο και ευκολότερα πότε και πως εκφράζονται  οι εγωϊκές τάσεις μέσα από τις σκέψεις και τις συγκινήσεις και γινόμαστε όλο και πιο ικανοί να μην ταυτιζόμαστε με αυτές και να τα εξαλείφουμε. Με την διάκριση μπορούμε να αποφεύγουμε ή να σταματάμε τις ταυτίσεις με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις και τα εξωτερικά αντικείμενα και καθώς δεν ταυτιζόμαστε να αποκτάμε όλο και μεγαλύτερη απόσταση από τον νου (σκέψεις, συναισθήματα, κ.λπ.) και να παραμένουμε όλο και σταθερότερα σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση).

Μια από τις πιο σημαντικές εφαρμογές της διάκρισης είναι ότι μπορούμε να αντιληφθούμε μέσω της διάκρισης πως προβάλλονται και ταυτίζονται τα συναισθήματα και η απόλαυση στις σκέψεις, στις φαντασίες και στις αισθητηριακές εντυπώσεις. Αυτό μας βοηθάει τα μέγιστα να σταματάμε την γοητεία που ασκούν επάνω μας οι απολαύσεις και τα  συναισθήματα και να εξαλείφουμε τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις, τα αρνητικά συναισθήματα και τις εγωϊκές τάσεις. Μέσω της εστιασμένης προσοχής και της διάκρισης μπορούμε να διαχωρίσουμε το συναίσθημα ή την απόλαυση από την φαντασία, τις σκέψεις και να τα βιώσουμε ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Όταν για παράδειγμα βιώσουμε το συναίσθημα μόνο του, χωρίς τις σκέψεις ή την φαντασία, τότε χάνει την σημασία και την γοητεία που ασκεί επάνω μας αφού συνειδητοποιούμε ότι αυτό είναι απλά μια ενεργειακή κίνηση στον ψυχισμό μας και ότι δεν προέρχεται από τις σκέψεις ή την φαντασία αλλά είναι μια προβολή σε αυτά. Και αντίστροφα όταν βιώνουμε τις σκέψεις χωρίς το συναίσθημα αντιλαμβανόμαστε ότι οι σκέψεις δεν εμπεριέχουν στον εαυτό τους συναίσθημα, αλλά αυτό είναι μια ενέργεια διαφορετικής φύσης που προβάλλεται στις σκέψεις. Όταν βιώσουμε τις σκέψεις χωρίς το συναίσθημα τότε χάνουν την σημασία τους, αφού οι σκέψεις αποκτούν νόημα μόνο όταν νοιώθουμε κάτι σε σχέση με αυτές. Κάθε φορά που με την διάκριση αποταυτίζουμε τις συγκινήσεις από  τις σκέψεις και την φαντασία σταματάμε την μηχανική εκδήλωση της εγωϊκής τάσης ή του προγραμματισμού και δεν επιτρέπουμε στο εγώ να λειτουργήσει και να συνεχίζει να κάνει αυτό που θέλει. Αυτή η διαδικασία μαζί με την προσευχή και την δύναμη του μάντρα αποδυναμώνουν και διαλύουν σταδιακά το εγώ.

Διάκριση και απάθεια

Η διάκριση μας βοηθάει να διακρίνουμε την φύση των σκέψεων και των συναισθημάτων και των αισθητηριακών αντικειμένων και εμπειριών. Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι όλες οι απολαύσεις και οι αισθητηριακές εμπειρίες είναι παροδικές, ότι δεν εμπεριέχουν ευτυχία, ότι δεν είναι πηγή ευτυχίας και ότι είναι αναμεμειγμένες με πολύ πόνο, μιζέρια και δυστυχία. Θα έχουμε αναπτύξει την διάκριση σε υψηλό βαθμό όταν θα βλέπουμε στις απολαύσεις μόνο πόνο και τη δυστυχία. Με αυτόν τον τρόπο η διάκριση μας βοηθάει να αναπτύξουμε την απάθεια, αδιαφορία, μη-επιθυμία για τις απολαύσεις και γενικά τις αισθητηριακές εμπειρίες. Η απάθεια με την σειρά της μας επιτρέπει να διατηρούμε τον νου εσωστρεφή, ήρεμο, σταθερό και εστιασμένο που είναι η απαραίτητη κατάσταση του νου για να διατηρούμε σταθερή επαφή με την σιωπηλή παρουσία του Είναι μας και να κάνουμε βαθύ διαλογισμό μέσω του οποίου θα πετύχουμε τα Σαμάντι και την φώτιση.

Αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να βρούμε την ευτυχία στα εξωτερικά αντικείμενα και ότι μπορούμε να έχουμε απολαύσεις χωρίς να βιώσουμε πόνο και δυστυχία, αυτό σημαίνει ότι η διάκριση μας δεν έχει ανοίξει και ότι η διάνοια μας (Μπούντι) εξακολουθεί να είναι σκοτεινιασμένη και πλανεμένη από την επιθυμία και τον πόθο.

Για όσο συνεχίζουμε να είμαστε προσκολλημένοι στις απολαύσεις και στις αισθητηριακές εμπειρίες, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων τον εξαγνισμό του νου και στον διαλογισμό, πόσο μάλλον να αφυπνιστούμε και να φτάσουμε στην φώτιση. Γι’ αυτό είναι θεμελιώδης προϋπόθεση να αναπτύξουμε την διάκριση και την απάθεια, στον ύψιστο βαθμό για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην φώτιση (απελευθέρωση, αυτοπραγμάτωση).

 

Η ύψιστη μορφή της διάκρισης είναι να μπορούμε να διακρίνουμε τον αληθινό μας Εαυτό (την Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) από το εγώ, τον νου (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, παρορμήσεις, φαντασίες) και το σώμα και να βλέπουμε ως το μόνο αληθινό τον Θεό (Πνεύμα, Μπράμαν, Συνειδητότητα) ​​και όλα τα άλλα ως απατηλά.

Καθώς ο νους μας θα καθαρίζει από τις εγωϊκές τάσεις και τις ράτζας και τάμας ποιότητες και θα επικρατεί σε αυτόν η σάττβα ποιότητα, θα μπορούμε να έχουμε όλο και καθαρότερη και σταθερή επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας και κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουμε ότι η εσωτερική σιωπηλή παρουσία είναι πέρα από το εγώ, τον νου και το σώμα και ανέγγιχτη από ό,τι συμβαίνει σε αυτά και ότι αυτή η εσωτερική σιωπηλή παρουσία είναι ο αληθινός μας Εαυτός (Συνειδητότητα).

Η ικανότητα της απάθειας

Η απάθεια είναι η αδιαφορία για τις εγκόσμιες επιτυχίες και τις απολαύσεις των αισθήσεων και η μη συναισθηματική αντίδραση με αρέσκεια, δυσαρέσκεια, φόβο, θυμό, αγανάκτηση, κ.λπ. προς αυτό που βιώνουμε, προς αυτό που συμβαίνει στην ζωή μας. Η απάθεια είναι η αρετή που μας επιτρέπει να διατηρούμε τον νου εσωστρεφή, ήρεμο, σταθερό, ατάραχο, εστιασμένο. Μόνο ένας τέτοιος νου μπορεί να διαλογίζεται βαθιά, να παραμένει σταθερά σε επίγνωση της σιωπηλής παρουσίας του Είναι και να πετύχει την απελευθέρωση. 

Η απάθεια αναπτύσσεται μέσα από την άσκηση, τις πειθαρχίες, τον εξαγνισμό του νου, την αύξηση της σάττβα ποιότητας στον νου, την εξάλειψη των επιθυμιών και των εγωϊκών τάσεων (λαγνεία, λαιμαργία, υπερηφάνεια, φιλοδοξία, κ.λπ.), τον στοχασμό, την επαφή με φωτισμένους, την άσκηση σε πνευματικά κέντρα φωτισμένων αλλά στην ανάπτυξη της σημαίνοντα ρόλο έχουν η ικανότητα της διάκρισης, η βαθιά δίψα για την αλήθεια και την απελευθέρωση και η αγάπη μας για τον Θεό.

Στο βαθμό που εξαγνίζεται ο νους, αυξάνεται η σάττβα ποιότητα, θα διαλύονται οι εγωϊκές τάσεις, θα αυξάνεται η επιθυμία μας για την αλήθεια και την απελευθέρωση και θα αναπτύσσονται η διάκριση και η αγάπη μας για τον Θεό θα αναπτύσσεται και η απάθεια.

Η διάκριση μας βοηθάει να αναπτύξουμε την απάθεια γιατί μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι το υπέρτατο αγαθό και το μόνο άξιο να αναζητήσουμε είναι η Αλήθεια (Θεός, Πνεύμα, απόλυτη Συνειδητότητα, Μπράμαν). Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα του κόσμου είναι μάταια και αιτίες πόνου και δυστυχίας και ότι η μόνη πηγή πληρότητας, ειρήνης και μακαριότητας είναι η εσωτερική μας αλήθεια (η ζωντανή εσωτερική παρουσία, Συνειδητότητα) που είναι ένα με την παγκόσμια Συνειδητότητα, αυτό που ονομάζουμε Θεό. Όταν αναπτυχθεί και σταθεροποιηθεί μέσα μας η απάθεια τότε ο νους θα παραμένει εύκολα σε γαλήνη και θα μπορούμε να τον διατηρούμε σταθερά στο κέντρο μας όπου βασιλεύει η ειρήνη και η ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης.

Αντίστοιχα όσο θα αυξάνεται η αγάπη μας για τον Θεό τόσο μειώνεται η αγάπη μας για τις εγκόσμιες απολαύσεις και επιτυχίες. Ο νους στρέφεται και συντονίζεται φυσικά με το αντικείμενο που αγαπά και λατρεύει και αδιαφορεί για όλα τα άλλα. Όπως ο ερωτευμένος σκέφτεται μόνο τον αγαπημένο/η του και είναι ευτυχισμένος μόνο στην σκέψη του αγαπημένου/ης του και αδιαφορεί για όλα τα άλλα, έτσι και ο λάτρης του Θεού σκέφτεται μόνο τον Θεό, είναι ευτυχής με την επαφή του με τον Θεό και αδιαφορεί για όλες τις αισθητηριακές εμπειρίες και απολαύσεις (είναι απαθής για τα του κόσμου).

 

Η απάθεια αναπτύσσεται επίσης με την επαφή με φωτισμένους και την άσκηση σε πνευματικά κέντρα φωτισμένων καθώς οι δονήσεις εκεί είναι πού υψηλές και αδυνατίζουν την επιθυμία που έχει ο νους για τα εγκόσμια.

 

Η ΑΤΑΡΑΞΙΑ

Αταραξία είναι η κατάσταση κατά την οποία  ο νους και στο επίπεδο της σκέψης και της συγκίνησης παραμένει απαρασάλευτος, ήρεμος και σταθερός. Εξ αιτίας της αγνότητας και της απάθειας του νου, (της αδιαφορίας για τις αισθητηριακές απολαύσεις και επιτεύγματα, της γνώμης που έχουν οι άλλοι για εμάς και τον θάνατο) και της επαφής του με την αδιατάραχτη ειρήνη του Είναι, παρότι ο νους έρχεται σε επαφή με τις αισθητηριακές εντυπώσεις μέσα από τις αισθήσεις, δεν επιθυμεί, ούτε δυσαρεστείται, ούτε έλκεται, ούτε αποστρέφεται τα αντικείμενα των αισθήσεων και ως εκ τούτου δεν αντιδρά και δεν ταράζεται από αυτά, παραμένει δηλαδή σε κατάσταση αταραξίας και βαθιάς γαλήνης.

Η αταραξία επιτυγχάνεται σταδιακά, αναπτύσσεται σύμφωνα με το πόσο αναπτύσσονται η αγνότητα του νου, η απάθεια, η διάκριση, αφοσίωση, η αγάπη για τον Θεό, η παράδοση στον Θεό και η σταθερή προσήλωση του νου στην παρουσία του Θεού μέσα μας που βιώνεται ως μια βαθιά σιωπή, ειρήνη και ελευθερία.

 Η τέλεια αταραξία αποκτάται στο τέλος του δρόμου, όπου ο νους είναι τελείως αγνός-σαττβικός,  ελεύθερος από τις κατώτερες ποιότητες (την ράτζας και την τάμας), το εγώ (εγωϊκές τάσεις κάθε είδους) και την επιθυμία και είναι εδραιωμένος σε βαθιά ένωση με το Θεϊκό Είναι. Πετυχαίνοντας αυτήν την κατάσταση ο φωτισμένος παραμένει γαλήνιος, ατάραχος και ειρηνικός ότι και αν  συμβαίνει στον εξωτερικό κόσμο. Παραμένει ατάραχος και εδραιωμένος στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία του Θεού στο κέντρο της ύπαρξης του, βλέποντας το ίδιο όλους και όλα, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, και το κρύο και την ζέστη, και τον έπαινο και την επιδοκιμασία, και τον πλούσιο και τον φτωχό, και τον εχθρό και τον φίλο και γενικά όλες τις δυαδικότητες της ζωής. Ότι και να συμβαίνει παραμένει ειρηνικός και ευδαίμων μέσα στον εαυτό του με τον ίδιο του τον Εαυτό (Συνειδητότητα, Είναι , Άτμαν).

 

 

~~~   ~~~   ~~~

 

ΑΤΑΡΑΞΙΑ ΓΚΙΤΑ

 

Η Γιόγκα  της Δράσης (Κάρμα Γιόγκα)  

Μπαγκαβάτ Γκίτα κεφ. 2

 

38. Εκλαμβάνοντας το ευχάριστο και το δυσάρεστο (την χαρά και τον πόνο), το κέρδος και την απώλεια, την νίκη και την ήττα, το ίδιο, μπες στη μάχη για χάρη της μάχης. Με αυτό τον τρόπο πολεμώντας δεν θα διαπράξεις αμαρτία.

 

Σχόλιο

Όταν είμαστε αδιάφοροι για το αποτέλεσμα της δράσης μας, δηλαδή για το αν τελικά πετύχει ή δεν πετύχει η δράση, τι θα χάσουμε ή θα κερδίσουμε, τότε ο νους μας παραμένει αποσπασμένος και γαλήνιος σε ένωση με την σιωπηλή παρουσία του Θεού μέσα μας.  Αν δρα κανείς με αυτήν την νοητική στάση δεν θα δρέψει του καρπούς της δράσης, ελευθερώνεται δηλαδή από τις καρμικές υποχρεώσεις, και τις καλές και τις επώδυνες.  

 

39. Αυτό που σου έχει διδαχθεί (ως τώρα), είναι η διδασκαλία (σοφία) της Σάνκυα. Άκουσε τώρα την διδασκαλία της Κάρμα Γιόγκα*, την οποία γνωρίζοντας ω Αρτζούνα, θα σπάσεις τα δεσμά της του κάρμα*.

Σχόλιο

*Σάνκυα: Η Σάνκυα είναι μια από τις βασικές πνευματικές διδασκαλίες και φιλοσοφίες του Ινδουισμού.

*θα σπάσεις τα δεσμά της του κάρμα: Θα ελευθερωθεί δηλαδή ο Αρτζούνα από τις καρμικές υποχρεώσεις, δηλαδή από τα καλά και τα επώδυνα αποτελέσματα των δράσεων του και συνεπώς τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου, αφού οι επαναγεννήσεις είναι αποτέλεσμα του κάρμα που συσσωρεύουμε μέσω των δράσεων μας που βασίζονται βέβαια στην επιθυμία για την δράσση και τα αποτελέσματα της.  

 

40. Σ’ αυτό (το μονοπάτι της Κάρμα Γιόγκα) καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη*, ούτε υπάρχει ζημιά*. Ακόμη και λίγη εφαρμογή αυτής της Γιόγκα προστατεύει κάποιον από το μεγάλο φόβο*.

 

Σχόλιο

*καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη: Το αποτέλεσμα της Κάρμα Γιόγκα είναι ο εξαγνισμός του νου και της καρδιάς, συνεπώς δεν υπάρχει κάποια αρνητική συνέπεια από την άσκηση της Κάρμα Γιόγκα. Ακόμη και μικρή εφαρμογή της Κάρμα Γιόγκα έχει ως αποτέλεσμα να εξαγνιστεί έστω και σε μικρό βαθμό ο νους και η καρδιά.

*ούτε υπάρχει ζημιά: Αφού το αποτέλεσμα της Κάρμα Γιόγκα είναι ο εξαγνισμός του νου και της καρδιάς, η Κάρμα Γιόγκα δεν μπορεί να φέρει αντίθετα ή αρνητικά αποτελέσματα για τον μαθητή, δεν υπάρχει κάποια αρνητική συνέπεια από την άσκηση της Κάρμα Γιόγκα

 *προστατεύει κάποιον από το μεγάλο φόβο.  Από τον φόβο να παραμείνει κάποιος πιασμένος στον κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων.

 

47. Καθήκον σου είναι να φροντίζεις τις δράσεις (έργα) σου, αλλά ποτέ να μην νοιάζεσαι για το καρπό (αποτέλεσμα) των δράσεων (έργων) σου. Το κίνητρο σου να μην είναι ο καρπός της δράσης, αλλά ούτε να προσκολλάσαι στην αδράνεια.

 

Σχόλιο

Οι δράσεις που έχουν σαν βάση την επιθυμία και την προσδοκία ανταμοιβής μας σκλαβώνουν στο κάρμα και στις επαναγεννήσεις, και είναι οι μήτρες  απόλαυσης, μιζέριας, πόνου και δυστυχίας. Αν δεν επιθυμούμε, ούτε προσδοκούμε τοτ αποτέλεσμα των δράσεων μας, πετυχαίνουμε τον εξαγνισμό του νου και της καρδιάς και τελικά την γνώση του Εαυτού.

 

48. Να εκτελείς τα καθήκοντα σου (δράσεις, έργα) τη δράση ω Αρτζούνα, παραμένοντας σταθερός στη Γιόγκα, εγκαταλείποντας κάθε προσκόλληση και παραμένοντας ίδιος στην επιτυχία και στην αποτυχία. Η αταραξία του νου Γιόγκα λέγεται.

 

49. Πολύ κατώτερες είναι οι δράσεις που γίνονται με προσκόλληση και με προσδοκία στο αποτέλεσμα της δράσης από τις δράσεις που γίνονται με την Γιόγκα της Διάνοιας (με αταραξία του νου), ω Αρτζούνα. Αναζήτησε καταφύγιο στην διάνοια. Αξιολύπητοι είναι εκείνοι που το κίνητρο τους είναι ο καρπός  (η ανταμοιβή).

 

Σχόλιο

*δράσεις που γίνονται με σοφία: Δράσεις καμωμένες με αταραξία του νου είναι η Γιόγκα της διάνοιας. Δράσεις καμωμένες από κάποιο που προσδοκά  τον καρπό της δράσης οδηγούν στην σκλαβιά και είναι η αιτία της γέννησης και του θανάτου.

 

50. Προικισμένος κάποιος με την αταραξία του νου, ελευθερώνεται  σε αυτή τη ζωή και από τις καλές και τις κακές πράξεις. Γι’ αυτό αφοσιώσου στην Γιόγκα (της αταραξίας του νου στα αντίθετα). Γιόγκα είναι επιδεξιότητα στην δράση*.

Σχόλιο

*Γιόγκα είναι επιδεξιότητα στην δράση: το να δρας δηλαδή με τον νου ατάραχο και αδιάφορο για τους καρπούς της δράσης).

 

51. Οι σοφοί, αυτοί που έχουν εδραιώσει τον νου στην αταραξία, έχοντας απαρνηθεί τους καρπούς της δράσης, ελεύθεροι απ’ τα δεσμά της γέννησης, πηγαίνουν σε μια κατάσταση (της ευδαιμονίας) που είναι πέρα από κάθε κακό (πόνο, δυστυχία).

 

Σχόλιο

Η προσκόλληση στους καρπούς των δράσεων είναι η αιτία της επαναγέννησης. Ο άνθρωπος πρέπει να ενσαρκωθεί σε ένα καινούργιο σώμα για να απολαύσει τους καρπούς των δράσεων του και τους ευοίωνος και τους επώδυνους. Αν κάποιος κάνει τις πράξεις για χάρη του Θεού, χωρίς επιθυμία για τον καρπό, αυτός ελευθερώνεται από τα δεσμά της γέννησης και του θανάτου και πετυχαίνει την αθάνατη ευδαιμονία.

 

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ΟΝ! 1. Η Ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση

 

1. Η Ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση

Η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση. Είναι χαρακτηριστικό της αληθινής μας φύσης.

Δεν χρειαζόμαστε τίποτε από τον εξωτερικό κόσμο για να βιώσουμε την υπέρτατη ευτυχία ή ευδαιμονία. Το μόνο που χρειάζεται είναι να στραφούμε μέσα μας για να ανακαλύψουμε ξανά αυτό που ήδη είμαστε, και το οποίο δεν συνειδητοποιούμε γιατί έχουμε στρέψει την προσοχή μας στον εξωτερικό κόσμο, τον κόσμο των αισθήσεων.

Ταυτισμένοι με το σώμα, το νου και τα αντικείμενα των αισθήσεων, ο εξωτερικός κόσμος φαντάζει στέρεος και πραγματικός ενώ ο εσωτερικός κόσμος αδιόρατος, ασαφής και φανταστικός.

Στη πραγματικότητα αυτό που είναι σταθερό είναι ο εσώτερος Εαυτός (Είναι, Συνειδητότητα), αθάνατος, αιώνιος πάντα ευδαίμων. Ο Εαυτός είναι η σταθερή και ακατάστρεπτη βάση (π.χ. οθόνη και ταινία) επάνω στη οποία εμφανίζονται και εξαφανίζονται τα διάφορα φαινόμενα και οι κόσμοι.

Με μια απλή παρατήρηση μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι όλα στον κόσμο αλλάζουν. Εμφανίζονται κάποια στιγμή, μεγαλώνουν, ωριμάζουν, γερνάνε, παρακμάζουν και πεθαίνουν. Πως μπορεί κάτι που είναι υποκείμενο στη φθορά και στο θάνατο να μας δώσει αληθινή και παντοτινή ευτυχία; Πως μπορεί κάτι που είναι έξω από μας να μας δώσει μια ευτυχία που θα διαρκέσει για πάντα; Πως μπορούν άψυχα αντικείμενα να μας δώσουν ευτυχία;

Η ευτυχία είναι ιδιότητα της ίδιας της ζωής η οποία είναι η δημιουργός όλων των αντικειμένων και των κόσμων. Αυτό που είναι η πηγή της ζωής είναι ο ίδιος μας ο Εαυτός, ή Άτμαν, που διαπερνάει όλο το σύμπαν και είναι αδιόρατος για τις αισθήσεις και τον αισθησιακό νου. Ο Εαυτός μας είναι ένα με τον συμπαντικό Εαυτό ή Μπράχμαν αυτό που οι άνθρωποι και οι θρησκείες αποκαλούν Θεό.

Με τη δύναμη της μάγια (πλάνη) ο νους προσκολλάται στο σώμα, και τα αντικείμενα των αισθήσεων και προσπαθεί να νοιώσει ευτυχία απολαμβάνοντάς τα. Αυτό όμως δημιουργεί μια συνεχή αναστάτωση, αναταραχή και ανησυχία στο νου εξ αιτίας της οποίας δεν βιώνουμε την ευτυχία.

Μόνο ένας άνθρωπος με γαλήνιο νου μπορεί να πετύχει την συνειδητοποίηση του Εαυτού και την ανώτατη ευτυχία. Γαλήνιος είναι ο νους που έχει εξαγνιστεί από όλες τις επιθυμίες,  τα πάθη, τα αρνητικά συναισθήματα και όλες τις σαμσκάρας (εντυπώσεις) που έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητο. (ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ)

Η συνειδητοποίηση του υπέρτατου Εαυτού, πετυχαίνεται με έναν αγνό νου και την εστίασή του στον Εαυτό. Σε έναν αγνό νου ο εσωτερικός μας ήλιος αντανακλάται χωρίς καμία διαστρέβλωση όπως ο φυσικός ήλιος σε έναν καθαρό καθρέφτη.

Ο νους εξαγνίζεται με συστηματική εργασία και άσκηση. Απαιτείται γνώση και  κατανόηση αλλά κυρίως πρακτική. Απλά και μόνο η θεωρητική γνώση  δεν μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη δομή του νου, να αλλάξει τα δεδομένα και τις συνήθειες του. Σταθερή αποφασιστικότητα, πίστη, σταθερότητα και υπομονή είναι απαραίτητα συστατικά σ’ αυτή την προσπάθεια.

Ύψιστη ευτυχία και ευδαιμονία βιώνουμε όταν είμαστε σε κατάσταση σαμάντι, ή έκσταση, κατά την οποία έχουμε υπερβεί το νου και είμαστε ένα με την αληθινή φύση μας, την αγνή συνειδητότητα -ή Άτμαν.

Η αληθινή μας φύση (αγνή συνειδητότητα) έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της την απόλυτη ευδαιμονία. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτήν την ανώτατη ευτυχία. Τα άλλα δύο χαρακτηριστικά της είναι αιώνια ύπαρξη και αιώνια συνειδητότητα. Στα σανσκριτικά αυτό λέγεται Sat-chit-ananda.

Κανένα αντικείμενο ή εξωτερική κατάσταση δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους αν δεν είμαστε στην κατάλληλη εσωτερική κατάσταση.

Απ’ τη στιγμή που ο νους βιώσει μια ανώτερη ευτυχία θα κάνει οτιδήποτε για να τη βιώσει ξανά. Είναι χαρακτηριστικό του νου να αναζητά την ευτυχία σε πράγματα που ήδη του έδωσαν κάποιο είδος ευτυχίας.

Σε στιγμές ησυχίας του νου, ή στιγμές που μπορεί να είναι προσηλωμένος σε κάτι για πολύ ώρα, βιώνουμε καταστάσεις βαθιάς ευτυχίας γιατί τότε υπάρχει χώρος να εκδηλωθεί η εσωτερική μας πραγματικότητα.

Αθλητές ακραίων σπορ βιώνουν τέτοιες καταστάσεις γιατί ο νους τους, εξ αιτίας της επικινδυνότητας του αθλήματος, σταματά από οποιαδήποτε διακύμανση ή ταλάντευση. Αλλά δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται ότι η χαρά που βιώνουν δεν οφείλεται σε αυτό που κάνουν αλλά στην κατάσταση που βρίσκεται ο νους τους.

Παρόμοια όταν απολαμβάνουμε το αντικείμενο της επιθυμίας μας, νιώθουμε μια βαθύτερη ικανοποίηση. Αυτό δεν οφείλεται στο αντικείμενο αλλά στο γεγονός ότι ο νους από τη στιγμή που απέκτησε το ποθούμενο, γίνεται ήρεμος για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα και έτσι μπορεί έστω και για λίγο ο Άτμαν να εκδηλωθεί μέσα μας. Αυτός είναι η αιτία που βιώνουμε αυτές τις στιγμές ευτυχίας.

Αμέσως μετά ο νους, εξ αιτίας της ρατζασικής του φύσης και της δυνατής τάσης που έχει να στρέφεται προς τα έξω μέσα απ’ τις αισθήσεις, αναζητά κάποιο άλλο αντικείμενο που νομίζει πως μπορεί να του δώσει ευτυχία. Αυτό δημιουργεί ανησυχία και αναταραχή στο νου γεγονός που καθιστά αδύνατη την βίωση της ευτυχίας.

Αυτό επαναλαμβάνεται συνέχεια χωρίς να έχουμε επίγνωση, καθώς ο νους είναι συνεχώς στραμμένος προς τα έξω. Έτσι όλες οι εσωτερικές διαδικασίες και καταστάσεις του νου είναι αδύνατον να γίνουν αντιληπτές και να έρθουν στο φως της συνειδητότητας. Αγνοώντας όλα αυτά γινόμαστε θύματα και υπηρέτες του νου αντί να είμαστε οι αφέντες του.

Στιγμές έξαψης και ενθουσιασμού μπερδεύονται με την αληθινή ευτυχία που βιώνεται όταν ο νους είναι γαλήνιος και ειρηνικός. Αυτό οφείλεται στο ότι ο νους κυριαρχείται κυρίως από τις ρατζασικές και τις ταμασικές ενέργειες, ή ποιότητες, που αποτελούν τη δημιουργία.

Ευτυχία μπορούμε να βιώσουμε όταν κυριαρχεί στο νου μας η Σάττβα[*] ενέργεια.

Πρέπει να διατηρούμε την ενέργεια υψηλά ποσοτικά και ποιοτικά (Σάττβα). Να μάθουμε να παίρνουμε ενέργεια από ανώτερες πηγές και να μάθουμε να μην τη σπαταλάμε άσκοπα. Όταν είμαστε κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι ψυχικά και σωματικά, πως μπορούμε να είμαστε ευδιάθετοι ή χαρούμενοι; Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ύπνος και ξεκούραση.

Απαραίτητη προϋπόθεση να είμαστε ευτυχισμένοι είναι η καλή υγεία, ψυχική και σωματική. Στο σώμα υπάρχουν τρεις βασικές ενέργειες τις οποίες πρέπει να διατηρούμε σε ισορροπία. Αυτές είναι η Βάτα, Πίττα και Κάφα. Από τις τρεις, αυτή που εύκολα ανισορροπεί και επιφέρει αρνητικές συνέπειες στη λειτουργία του σώματος και του νου είναι η Βάτα. Αν βρίσκεται σε ανισορροπία για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να εκδηλωθεί ασθένεια σε κάποιο μέρος του σώματος. Το ίδιο και οι άλλες.

Οι ενέργειες αυτές για να διατηρούνται σε ισορροπία πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας σε όλα τα επίπεδα. Απαιτείται κατάλληλη Σαττβική διατροφή σύμφωνα με την ιδιοσύσταση του σώματός μας, την ηλικία, το κλίμα και την εποχή. Χρειαζόμαστε επίσης κατάλληλη τροφή για το νου και τις αισθήσεις. Υπερβολική χρήση, έλλειψη ή λανθασμένη επαφή των αισθήσεων με τα αντικείμενα επιφέρει ανισορροπία  σ’ αυτές τις ενέργειες. Ακόμη η υπερβολική χρήση ενός μόνο κέντρου λειτουργίας (π.χ. μόνο του νου ή του κινητικού, ή του συγκινησιακού) προκαλεί ανισορροπία.

Η φυσική άσκηση, οι αναπνευστικές ασκήσεις, το περπάτημα, ο χορός, το τραγούδι η χειρονακτική εργασία και ιδιαίτερα η ενασχόληση με τη γη, η καθαριότητα, η αποτοξίνωση κατά περιόδους (με δίαιτα ή ελαφριά νηστεία, Αγιουρβέρδα παντσακάρμα κ.λπ.), η μελέτη κυρίως πνευματικών βιβλίων, οι τεχνικές χαλάρωσης και οι διάφορες πνευματικές ασκήσεις μας επιτρέπουν να διατηρούμε την ενέργεια μας υψηλά, να έχουμε καλή σωματική και ψυχική υγεία. Δημιουργούμε έτσι τις προϋποθέσεις για να προσεγγίσουμε την αληθινή μας φύση, την ευτυχία, την αρμονία και την συμπαντική αγάπη.

Βασική εργασία που έχουμε να κάνουμε είναι να αυξάνουμε συνεχώς τη Σάττβα ενέργεια και να μειώσουμε την Τάμας και τη Ράτζας. Αρχικά πρέπει να εξαλείψουμε την Τάμας* μέσω της Ράτζας* και σταδιακά να περάσουμε από τη Ράτζας στη Σάττβα. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους όπως το να παίρνουμε σαττβική τροφή και σαττβικές εντυπώσεις μέσω των αισθήσεων, να ερχόμαστε σε επαφή με την φύση, να κάνουμε συγκέντρωση, διαλογισμό, κίρταν, κάρμα γιόγκα, να επαναλαμβάνουμε μάντρα ή τα ονόματα του Θεού, να επισκεπτόμαστε ιερούς τόπους, να ερχόμαστε σε επαφή με πνευματικούς δασκάλους ή ανθρώπους, εναλλακτικές θεραπείες όπως τα ανθοϊάματα του Μπάχ, το ρέϊκι κ.λπ. που θα αναλυθούν σε άλλα κεφάλαια.

Οι επιθυμίες και η προσκόλληση είναι τα κύρια εμπόδια στην ευτυχία μας. Καθώς αναζητούμε την ευτυχία σε πράγματα έξω από τον Εαυτό μας δημιουργούμε ήδη τη βάση για τη δυστυχία μας. Αμέσως δημιουργείται ο φόβος μέσα μας για δύο κυρίως λόγους. Φοβόμαστε ότι δεν θα αποκτήσουμε αυτό που επιθυμούμε ή, αν το αποκτήσουμε, φοβόμαστε μήπως το χάσουμε. Ο νους μας γίνεται υπερδραστήριος και προσπαθεί να βρει τρόπους να ικανοποιήσει την επιθυμία. Οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο στην επίτευξη του ποθούμενου δημιουργεί θυμό. Και η μη πραγματοποίησή του φέρνει θλίψη.

Επιθυμία, φόβος, θυμός και θλίψη δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που μας κάνει μίζερους και δυστυχισμένους. Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε αυτή την κατάσταση μέσα μας και ότι συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο δεν είναι δυνατόν να βιώσουμε την ευτυχία που τόσο πολύ αναζητούμε.

Νιώθουμε πολύ μεγαλύτερη χαρά όταν δίνουμε παρά όταν παίρνουμε, αλλά εξ αιτίας της κακής εκπαίδευσης και της υπερβολικής ανάπτυξης του ‘Εγώ’, ή εγωισμού, νομίζουμε ότι μόνο αποκτώντας αυτά που επιθυμούμε θα γίνουμε ευτυχισμένοι. Πάρα πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν πράγματα που είχαν βασιλιάδες σε άλλες εποχές. Πόσοι από αυτούς είναι πραγματικά ευτυχισμένοι εξ αιτίας των αγαθών που έχουν στη κατοχή τους; Τα χρήματα δίνουν άνεση αλλά όχι ευτυχία.

Σήμερα ο κόσμος ζει εντονότερα από κάθε άλλη εποχή τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση που ο νους έχει δημιουργήσει ότι δηλαδή, η επίτευξη των επιθυμιών του και η απόκτηση αγαθών θα τον κάνουν ευτυχισμένο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από αυτό και η πραγματικότητα που βλέπουμε γύρω μας το αποδεικνύει όλο και περισσότερο.

 Η ευτυχία είναι εσωτερική κατάσταση του νου που μπορούμε όλοι να βιώσουμε μέσα από συστηματική άσκηση -ή σπάνια μέσα από συμπτώσεις. Στο χέρι μας είναι να πετύχουμε μια μόνιμη και διαρκή γαλήνη στο νου και να βιώνουμε συνέχεια την ευτυχία που όλοι αναζητάμε και θέλουμε να ζήσουμε.

Έχω ακούσει από πολλούς ανθρώπους να επαναλαμβάνουν ότι στη ζωή μπορεί κάποιος να έχει μόνο λίγες στιγμές ευτυχίας. Αυτό ισχύει για τους ανθρώπους που ζουν μηχανικά και δεν έχουν κάνει καμία εργασία πάνω στον εαυτό τους. Ο καθένας μπορεί να καταφέρει οι στιγμές ευτυχίας να είναι η συνήθης κατάστασή του, η οποία μπορεί να διακόπτεται από λίγες μόνο στιγμές ακεφιάς και θλίψης. Όσο θα συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αυτό είναι αδύνατον τότε πράγματι έτσι θα γίνει. Γιατί, ό,τι πιστεύουμε αυτό πραγματοποιείται. Δεν υπάρχει τίποτε σε αυτό τον κόσμο που ο άνθρωπος θα θελήσει να πραγματοποιήσει και δεν θα το καταφέρει. Έχουμε φτιαχτεί κατ’ εικόνα και κατ΄ ομοίωση του Θεού. Μέσα μας ο Δημιουργός εναπόθεσε όλες τις δυνάμεις και τις δυνατότητες για να φτάσουμε να γίνουμε ένα με Αυτόν. Ορθότερα θα έλεγα ότι είμαστε ήδη ένα με Αυτόν, αλλά η μη αγνότητα του νου δεν μας επιτρέπει να το συνειδητοποιήσουμε.

Παρά το γεγονός ότι η αληθινή ευτυχία πηγάζει από τον ίδιο μας τον εαυτό, σημαντικό ρόλο στο να ζούμε ευτυχισμένοι παίζει η ποιότητα των σχέσεων ιδιαίτερα μέχρι να έρθουμε σε επαφή με την πηγή της ευτυχίας μέσα μας. Η αρμονική συνύπαρξη, η επαφή και η επικοινωνία μπορούν να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε στην αυτογνωσία, την πνευματική εξέλιξη και να ζούμε με χαρά και αγάπη. Δίνοντας και παίρνοντας. Για να κάνουμε όμως αρμονικές σχέσεις πάλι είναι προϋπόθεση να εργαστούμε με τον εαυτό μας και να έχουμε καλυτερέψει σε διάφορα επίπεδα. π.χ. Να αποκτήσουμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοαποδοχή, να είμαστε περισσότεροι ανεκτικοί και υπομονετικοί, να μάθουμε να συγχωρούμε, να δίνουμε ανιδιοτελώς, να μάθουμε να ακούμε , να επικοινωνούμε, να μοιραζόμαστε, να ελαττώσουμε την ένταση των διαφόρων αρνητικών συναισθημάτων, να αλλάξουμε λανθασμένες πεποιθήσεις κ.λπ. Θα έλεγα όμως, πάνω απ΄ όλα, να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε θύματα των άλλων αλλά υπεύθυνοι της δικής μας πραγματικότητας (δεν είναι δηλ. οι άλλοι υπεύθυνοι για το τι νοιώθουμε και σκεπτόμαστε,  αλλά εμείς οι ίδιοι). Όλα αυτά πρέπει να αναπτυχθούν σε κάποιο βαθμό, ικανό να μας επιτρέψει να έχουμε αρμονικές σχέσεις.

Η ευτυχία δεν χαρίζεται ούτε πουλιέται αλλά κατακτιέται με προσωπικό αγώνα.

Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους παρά μόνο εμείς οι ίδιοι. Γιατί  η ευτυχία είναι χαρακτηριστικό της ύπαρξής μας, της αληθινής μας φύσης, της ψυχής μας. Εκεί πρέπει να την αναζητήσουμε διεισδύοντας όλο και πιο βαθιά στο κέντρο της ύπαρξης μας, που είναι η καρδιά μας.

• Η αλήθεια βρίσκεται μέσα σας και σε όλη τη δημιουργία.
• Είναι ο αληθινός σας εαυτός, το αθάνατο θεϊκό πνεύμα.
• Συνειδητοποιήστε τον μέσα στην καρδιά σας.
• Δείτε τον σε κάθε μορφή και σε κάθε πρόσωπο.
• Υπηρετήστε τον με ανιδιοτέλεια και αγάπη.
• Προσηλώστε συνεχώς τον νου σας σε αυτόν.
• Επαναλαμβάνετε το όνομά του συνεχώς.
• Γιατί εσείς και αυτός είστε ένα.
• Όλοι μεταξύ μας είμαστε ένα, Μία ενότητα, ο Θεός.

---

[*] Σάττβα: είναι αρμονία, αγνότητα, γαλήνη του νου, διαύγεια, ξεκάθαρη κατανόηση, ευγενείς και θείες σκέψεις, γνώση, αρετή, διάκριση, καλοσύνη.

* Τάμας: Αδράνεια, σκοτάδι, άγνοια, νωθρότητα, αυτοκαταστροφικές τάσεις, καμία ικανότητα ορθής κρίσης, ανόητες πράξεις που δεν καθοδηγούνται από τη λογική, αδύνατη μνήμη, απροσεξία, τεμπελιά. Όταν κυριαρχεί η τάμας ο άνθρωπος κοιμάται πολύ, δεν του αρέσει η εργασία, ξεχνά εύκολα.

Ράτζας: Πάθος, δραστηριότητα, ανησυχία, αναστάτωση, αναζήτηση δύναμης, χρήματος, εξουσίας, φήμης, θολωμένη κατανόηση, έλλειψη διάκρισης, προσκόλληση στη δράση, κυνήγι αισθησιακών απολαύσεων, επιθυμίες, έλλειψη ικανοποίησης, απληστία, μπερδεύει την ευχαρίστηση με τον πόνο και την δυστυχία με την ευτυχία.

 

Το "μυστικό" για μια ζωή αφθονίας, αρμονίας, ευτυχίας και ικανοποίησης είναι να έχουμε ένα φωτεινό (σαττβικό) νου απαλλαγμένο από εγωϊκές τάσεις (εγώ), και επιθυμίες, και να ζούμε κάθε στιγμή σε συνειδητή επαφή με το Είναι μας (Συνειδητότητα).

🌺 Φως, Ειρήνη, Αγάπη

ON! Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΩ ~ Atman Nityananda

 Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΩ

Τι είναι το εγώ?
Αυτό που νομίζεις ότι είσαι. Η ψευδαίσθηση ότι είσαι το σώμα (που το λένε Δημήτρη, Μαρία ή όπως αλλιώς σε βάφτισαν) μαζί με μια ψευδαισθησιακή εικόνα που έχει δημιουργηθεί στο νου από τις εμπειρίες που βίωσες από την ημέρα που γεννήθηκες.

Τι άλλο είναι?
Ένα σύνολο επιθυμιών, παρορμήσεων, πεποιθήσεων, αντιλήψεων, συνήθειων (σωματικών, συναισθηματικών, νοητικών), ταυτίσεων, αρεσκειών, απαρεσκειών, φόβων, θυμού, ...., βασισμένα στην μίμηση, την ταύτιση, την προβολή και την φαντασία.

Είναι γεγονός ότι  δεν είσαι το εγώ, αλλά εξ αιτίας της άγνοιας και της ταύτισης έχεις περιορίσει τον εαυτό σου σε εάν μικρό μέρος της ύπαρξης σου (το σώμα, τις συγκινήσεις και τον νου). Η αληθινή σου φύση, ο αληθινός σου Εαυτός, είναι αυτό που ονομάζουν οι θρησκείες Πνεύμα ή Ψυχή (δεν αναφέρομαι στον ψυχισμό που θεωρείται το κατώτερο μέρος της ψυχής: θυμικό-επιθυμητικό-λογικό) και το οποίο παραμένει σαν μια αφηρημένη ιδέα στο νου σου, ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτό που είσαι και που επιτρέπει όλα τα αλλά να υπάρχουν και να έχουν ζωή (σώμα, ενέργεια, νους).

Η βασική στάση του εγώ είναι ότι νοιώθει ξεχωριστό (αποκομμένο) από τους ανθρώπους, την ζωή και το Θεό και ότι είναι πολύ σπουδαίο ή και το αντίθετο επίσης, αποτυχημένο. Το εγώ νιώθει ότι υπάρχει μέσα από αυτήν την αίσθηση ξεχωριστότητας αλλά και της σημαντικότητας (να νοιώθει ότι είναι σπουδαίο). Μέσα στην ενότητα και την ταπεινότητα (την συναίσθηση δεν είμαι τίποτα σημαντικό ή σπουδαίο) το εγώ εκμηδενίζεται για αυτό με κάθε τρόπο το εγώ προσπαθεί να διατηρήσει αυτή την αίσθηση ξεχωριστότητας και σπουδαιότητας με διάφορους τρόπους.

Μερικούς από αυτούς είναι να προσπαθεί να αποδείξει ποσό σπουδαίο και ιδιαίτερο είναι (είτε με το να γίνει πρωταθλητής σε κάτι, επιτυχημένος σε κάποιο τομέα της ζωής, είτε με τα ρούχα που φοράει, το κούρεμα, το κινητό που θα αγοράσει κ.λπ., μικρή σημασία έχει για το εγώ ο τρόπος) να ζητάει την αναγνώριση και την αποδοχή των άλλων με ποικίλους τρόπους, να κριτικάρει, να σχολιάζει, να κουτσομπολεύει τους άλλους, να συγκρίνεται συνεχώς με τους άλλους, να κατηγορεί ή να θεωρεί υπευθύνους τους άλλους ή την ζωή για όσα πέρασε ή περνάει, να νομίζει ότι οι άλλοι το υποτιμούν και το μειώνουν, να δικαιολογεί συνεχώς τον εαυτό του, προσπαθώντας να έχει κάτω από τον έλεγχο πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Γενικά βρίσκεται μπλεγμένο στο  'παιχνίδι', «Εγώ κι οι 'άλλοι'».

Ένας συνήθης τρόπος του εγώ είναι να σκέφτεται το παρελθόν, να φαντάζεται το μέλλον και να σχολιάζει το παρόν. Να συγκρίνει την εμπειρία που συμβαίνει  τώρα με κάποια εμπειρία του παρελθόντος ή με αυτήν που θα ήθελε να ζούσε αντί γι’ αυτήν που ζει τώρα, με αυτήν που φαντάζεται δηλαδή. Επίσης δεν μας αφήνει να ζήσουμε εδώ και τώρα πλήρως την κάθε εμπειρία που τώρα συμβαίνει, με το να  σχολιάζει την κάθε εμπειρία, με το να σκέφτεται και να φαντάζεται πράγματα σχετικά με  αυτό που συμβαίνει και τελικά να διαστρεβλώνει την αντίληψη μας.

Το να βιώνουμε με πλήρη προσοχή και αποδοχή αυτού που συμβαίνει εδώ και τώρα χωρίς σύγκριση, φαντασίες, αρέσκεια και απαρέσκεια σημαίνει θάνατος για το εγώ. Για αυτό το εγώ δεν σταματάει ούτε στιγμή να μεταφράζει όλες τις εμπειρίες με σκέψεις και να βάζει ταμπέλες, (ωραίο, άσχημο, καλό, κακό, θα ήταν καλύτερα αν, ίσως αλλιώς, ναι αλλά, πέρσι ήταν καλύτερα, θα το προτιμούσα κάπως αλλιώς κ.λπ. ...).

Άλλο ένα παιχνίδι του εγώ είναι να φαντάζεται και να νομίζει ότι θα είναι ευτυχισμένο κάπου αλλού εκτός από εδώ. Ότι θα είναι ευτυχισμένο όταν τα πράγματα θα είναι κάπως αλλιώς από ότι είναι τώρα. Αλλά αυτό επειδή είναι τρόπος αντίληψης του εγώ επαναλαμβάνεται μηχανικά συνεχώς και ανεξαρτήτως καταστάσεων και συνθηκών. Για το εγώ σχεδόν πάντα κάτι λείπει, ή κάτι θα έπρεπε να ήταν κάπως αλλιώς, γενικά η κατάσταση θα έπρεπε να είναι κάπως αλλιώς, ή όχι ακριβώς έτσι, για να είναι ικανοποιημένο και ευτυχισμένο.

Το εγώ (όντας  ασυνείδητο ) και προϊόν της άγνοιας δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτό το ίδιο είναι το πρόβλημα, ότι αυτό είναι  που δεν επιτρέπει την βίωση της πληρότητας και της  ευτυχίας στο εδώ και τώρα. Ότι η ευτυχία βιώνεται όταν ο νους είναι ήρεμος, συγκεντρωμένος και σε συνειδητή επαφή με την αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα) και όχι από το πως είναι οι εξωτερικές συνθήκες. Βέβαια εξ αιτίας του εγώ και των διάφορων εγωϊκών τάσεων (θυμού, φόβου, απληστίας, επιθυμίας, προσκόλλησης, δυσαρέσκειας κ.λπ.)  δεν μπορούμε να βρεθούμε ευκολά σε αυτήν την εσωτερική κατάσταση (ηρεμίας, ειρήνης και επαφής με το Είναι μας) πάρα μόνο πολύ σπάνια όταν συμβεί κάτι που θέλαμε πολύ, αλλά και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η ευτυχία προέρχεται από μέσα και όχι από έξω, δηλαδή από το συμβάν.

Επειδή η επιβίωση του εγώ εξαρτάται από την σχέση του με τους άλλους και τα πράγματα της ζωής το εγώ είναι σε ένα συνεχή αγώνα για να επιβεβαιώνει την ύπαρξη του και την αυτοσπουδαιότητα του μέσα από την σύγκριση, την απόκτηση πραγμάτων, τις επιτυχίες, τον έλεγχο των άλλων, την κριτική και τα σχόλια για τους άλλους, κ.λπ..

Μέσα σε αυτή την μάχη επιβίωσης εναλλάσσονται συνεχώς στον ψυχισμό συναισθήματα φόβου, ανησυχίας, αγωνίας, εκνευρισμού, θυμού απόρριψης, κατωτερότητας, στεναχώριας, θλίψης, απογοήτευσης, απομόνωσης, μοναξιάς, ανικανοποίητου, κενότητας, μεγαλείου, ανωτερότητας....

Τις στιγμές που το εγώ για διάφορους λογούς ησυχάζει βιώνουμε χαλαρότητα, καλή διάθεση, ευθυμία, χαρά. Και το εγώ συνήθως ησυχάζει όταν ικανοποιείται κάποια επιθυμία του, μικρή ή μεγάλη, όταν τα πράγματα πάνε όπως θα ήθελε, όταν αναγνωρίζεται, όταν νοιώθει ασφαλές, όταν γενικά οι συνθήκες είναι σύμφωνα με τον προγραμματισμό του. Κι αυτό συνήθως κρατάει λίγο. Γρηγορά το εγώ επανέρχεται στο προσκήνιο και αν δεν είναι σε κάποια έντονη μιζέρια ή δυστυχία θα είναι σε κατάσταση, βαρεμάρας, ανικανοποίητου, βίωση ενός κενού, ότι κάτι του λείπει, ότι κάτι θέλει αλλά δεν ξέρει τι θέλει, ή θα ονειροπολεί.

Η ζωή περνάει ανάμεσα στην επιθυμία, τον φόβο, τον θυμό, την γοητεία, την απογοήτευση, την αρέσκεια, την απαρέσκεια, την χαρά και την θλίψη κ.λπ.. Όσο πιο δυνατό είναι το εγώ τόσο πιο μακριά ζούμε από το κέντρο της ύπαρξης μας την πηγή της ευτυχίας, της πληρότητας κα της ειρήνης και τόσο πιο έντονη είναι η μιζέρια και η δυστυχία.

Όντας κάποιος ταυτισμένος με το εγώ ούτε που αντιλαμβάνεται την φυλακή, ούτε που υποψιάζεται ότι η αίτια της μιζέριας κα της δυστυχίας του είναι αυτό που θεωρεί λανθασμένα ως εαυτό σου. Έτσι θεωρεί υπεύθυνους και κατηγορεί τους γονείς του, τους άλλους, την ζωή γενικότερα και  τον Θεό. Με αυτόν τον τρόπο παραμένει φυλακισμένος στις ψευδαισθήσεις του εγώ του και δεν βλέπει την δυνατότητα που έχει να ελευθερωθεί από τις ψευδαισθήσεις του εγώ αι να γίνει ο δημιουργός της ευτυχίας του.

ΟΝ! ΣΚΈΨΕΙΣ & ΣΥΝΑΙΣΘΉΜΑΤΑ. - Άτμαν Νιτυαναντα

 

ΣΚΈΨΕΙΣ & ΣΥΝΑΙΣΘΉΜΑΤΑ

Οι σκέψεις μας είναι στην πλειοψηφία τους η μετάφραση των συγκινήσεων και των συναισθημάτων στο επίπεδο του νου!

Η δυστυχία μας έχει ως βάση τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις. 

Τα κατώτερα συναισθήματα ειναι χαμηλοδονούμενο και δυσαρμονικό πεδίο ψυχικής ενέργειας κρυσταλλωμένο στον ψυχισμό μας.

Κέντρο των συγκινήσεων και των συναισθημάτων είναι το εγώ. Τα συναισθήματα είναι εκφράσεις του εγώ. Είναι οι αντιδράσεις του εγώ στις αισθητηριακές εμπειρίες και στην ανάμνηση τους.

Κέντρο του Εγώ είναι η Επιθυμία. Άρα σχετίζονται άμεσα με την επιθυμία.

Ο ψυχισμός μας είναι τοξινομένος από αυτό το πεδίο το οποίο προκαλεί δυσλειτουργία στο νου και στην διάνοια, προσκολλήσεις, εθισμούς, ταυτίσεις, παρανοήσεις, διαστρεβλώσεις αντιφάσεις, πόνο, δυστυχία και ψυχοσωματικές αρρώστιες.

Ως εκ τούτου η ελευθερία από κάθε πόνο και δυστυχία επιτυγχάνεται με την εξάλειψη των κατώτερων συγκινήσεων και συναισθημάτων και της επιθυμίας που είναι η ρίζα αιτία αυτών.

Βιβλία στα Ελληνικά

• Η Τέχνη του να Ζεις Συνειδητά την Στιγμή – (Έντυπο & Ebook)
• Η Τέχνη του Διαλογισμού – (Ebook)
• Το Όνομα του Θεού και η Κάρμα Γιόγκα – (Ebook)
• Η Επίγνωση του Εαυτού και η Απελευθέρωση – (Ebook)
• Οι Διδασκαλίες του Μπάμπατζι – (Ebook

ΟΝ! ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΗ ΣΑΝΤΑΝΑ ~ Σουάμι Σιβανάντα

 ~ Σουάμι Σιβανάντα

ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΗ ΣΑΝΤΑΝΑ (Πνευματική άσκηση) 

Από τις διδασκαλίες του Σουάμι Σιβανάντα 

Η πίστη αποτελεί προϋπόθεση για την πνευματική σάντανα. Την πίστη ακολουθεί η πρακτική. Η πεποίθηση πρέπει να γίνει πράξη. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσετε τη σάντανα, δεν πρέπει να την εγκαταλείψετε. Όλες οι διαδικασίες στο σύμπαν είναι σταδιακές, όλα γίνονται βήμα προς βήμα. Πρέπει να δείξετε υπομονή κι επιμονή. Στη πνευματική σάντανα δεν συνεργάζεται απλά κάποιος με θετικές δυνάμεις. Υπάρχουν αντίθετες ενεργητικές δυνάμεις, επιθετικές και αποθαρρυντικές. Tότε είναι απαραίτητη η δύναμη. Ενώ επιμένετε, χρειάζεστε το κουράγιο να παραμείνετε σταθεροί, να νικήσετε τις καταιγίδες και να προχωρήσετε παρά τις δυσκολίες που επιχειρούν να σας βγάλουν από το μονοπάτι της σάντανα. Γι' αυτό, πρέπει να εισέλθετε και να βαδίσετε στο μονοπάτι της σάντανα με ισχυρή πίστη, πρακτικές εφαρμογές, επιμονή, προσοχή ακόμα και στις παραμικρές λεπτομέρειες, όπως και με δύναμη για τις δοκιμασίες. 

Ποικίλες δυσκολίες εμφανίζονται όταν ξεκινάτε τη σάντανα,. Οι δυσκολίες αυτές πρέπει να αντιμετωπισθούν άμεσα. Μια αξιοσημείωτη δυσκολία που συναντούν οι αναζητητές είναι όταν πρέπει να αντιμετωπίσουν δυνάμεις περισσότερο εσωτερικές παρά εξωτερικές. Γι' αυτό το λόγο, ενώ συνεχίζετε με τις πνευματικές σας πρακτικές, όπως είναι η επανάληψη του ονόματος του Θεού και η καλλιέργεια των αρετών, πρέπει να εκπαιδεύσετε ένα τμήμα του νου να ενεργεί σαν προσεκτικός οδηγός. Μόλις εμφανιστούν τα εμπόδια, οι άσχημες σκέψεις, οι μη πνευματικές δυνάμεις, οτιδήποτε βλαβερό για τη σαντανα, ο νοητικός αυτός ελεγκτής θα πρέπει να έχει εξασκηθεί στην αντιμετώπιση και καταστολή των αντικρουόμενων δυνάμεων. Αυτό επιτυγχάνεται μονάχα με τη μεθοδική καλλιέργεια και πρακτική. 

Το μονοπάτι του πνευματικού αναζητητή περνά μέσα από μια εκπληκτική ζούγκλα με δυσκολίες και διλήμματα, προβλήματα και παράδοξα. Ένα τέτοιο ανησυχητικό παράδοξο είναι ότι ο νους είναι ταυτόχρονα ο καλλίτερός σας φίλος και ο πιο πικρόχολος εχθρός. Ο νους γίνεται πραγματικός φίλος μονάχα αφού εκπαιδευτεί σταδιακά για κάτι τέτοιο. Η βοήθεια ξεκινά αφού ο αναζητητής έχει προχωρήσει ικανοποιητικά στην πνευματική σάντανα. Μέχρι τότε ο νους θα πρέπει να θεωρείται σκληρός και απατηλός εχθρός. Είναι απίστευτα διπλωματικός, πονηρός και διεφθαρμένος. Ένα από τα πιο αποτελεσματικά πλήγματα που οφείλονται στην επιδεξιότητα του νου είναι όταν ο αναζητητής νιώθει και φαντάζεται απατηλά ότι γνωρίζει το νου του πολύ καλά και ότι δεν μπορεί να εξαπατηθεί, ενώ στην πραγματικότητα απατάται οικτρά. 

Ο νους έχει την ικανότητα να κάνει τον αδαή αναζητητή να σκέφτεται με σιγουριά ότι αυτός είναι ο κύριος, ενώ στην πραγματικότητα είναι υποχείριο του νου. Η εξαπάτηση γίνεται με ήπιο τρόπο. Γι' αυτό, προσοχή! Μόνο με την ενδοσκόπηση, την ανάλυση, τη διάκριση, τη προσοχή και την προσευχή μπορείτε να κατανοήσετε τους επιδέξιους χειρισμούς αυτού του υπέροχου οργάνου που αποκαλείται νους, και να υπερβείτε τα τεχνάσματα και τις δολοπλοκίες του. 

Όταν βαδίζετε στο πνευματικό μονοπάτι πρέπει να είστε προετοιμασμένοι να συναντήσετε εκατοντάδες αποτυχίες. Στην αρχή το μονοπάτι θα σας φανεί πολύ σκληρό, με αγκάθια, απότομο και γλιστερό. Είναι σαν ξυράφι. Θα πέσετε πολλές φορές, όμως αν είστε ειλικρινής και επίμονος στην πρακτική σας, θα σηκωθείτε γρήγορα και θα ξαναπερπατήσετε με μεγαλύτερο ζήλο, τόλμη και χαρά. Κάθε αβεβαιότητα θα σας φέρνει ένα βήμα πλησιέστερα στην επιτυχία, ένα σκαλοπάτι ψηλότερα στο λόφο της πνευματικής γνώσης. κάθε πέσιμο θα σας δώσει πρόσθετη δύναμη για να ανεβείτε ακόμα πιο ψηλά στη κλίμακα της γιόγκα. Μην παραιτηθείτε από το ιδανικό. Μην αποθαρρυνθείτε. Σύντομα θα λάβετε πνευματική δύναμη από μέσα. Ο εσωτερικός ένοικος θα σας οδηγήσει και θα σας ωθήσει προς τα πάνω. 

Οι δοκιμασίες δυναμώνουν τους αναζητητές. Αν προσαρμόζεστε σε οποιοδήποτε περιβάλλον και συνθήκες θα αναπτυχθείτε γρήγορα. Όταν ο Θεός δοκιμάζει, δίνει παράλληλα καινούρια δύναμη, υπομονή και ισχύ για να αντέξουμε τις δοκιμασίες. Δεν υπάρχει λόγος να θρηνείτε. Πείτε ακόμα μια φορά, «Ας γίνει το θέλημά Σου.» Όλοι οι άγιοι και οι σοφοί, οι προφήτες και οι οραματιστές έπρεπε να βιώσουν τρομακτικούς αγώνες και να περάσουν από σκληρές δοκιμασίες πριν φτάσουν το στόχο. Η πνευματική σας ανάπτυξη μετριέται με το μέγεθος της νίκης σας πάνω στις εξωτερικές συνθήκες και περιβάλλοντα, στα προβλήματα και τις δυσκολίες, τις αντίξοες συνθήκες και τις ανταγωνιστικές επιρροές. Ένας γιόγκι διατηρεί πάντα έναν ισορροπημένο νου κάτω από όλες τις συνθήκες της ζωής, κάθε στιγμή. Είναι ακλόνητος επειδή στέκεται σε σταθερή βάση - την αιώνια, αναλλοίωτη, αθάνατη ψυχή - και γι' αυτό αποκαλείται αδιασάλευτος. 

Οι αμφιβολίες ή οι αβεβαιότητες είναι μεγάλα εμπόδια στο μονοπάτι της αυτοπραγμάτωσης, ακόμα και για ένα προχωρημένο μαθητή. Να είστε σταθεροί και αμετακίνητοι στην πίστη σας και στην πρόθεσή σας να μεταμορφωθείτε. Να αντιμετωπίζετε τα παροδικά εμπόδια και να μην επιτρέπετε σε τίποτα να σας διαταράσσει. Η μάχη πρέπει να κερδηθεί, ξανά και ξανά. 

Δεν είναι απλό να αναπτυχθείτε μέσα από τη γιόγκα. Οι σάντακας πρέπει να ακολουθήσουν το μονοπάτι με ειλικρίνεια. Να νιώθετε πάντα ότι είστε αρχάριοι και να προσπαθείτε μεθοδικά να αποκτήσετε τις πρωταρχικές αρετές της καλοσύνης, της γενναιοδωρίας, της υπομονής και του αυτοελέγχου. Να είστε έτοιμοι να υπηρετήσετε τους άλλους με ταπεινοφροσύνη και να ανέχεστε τις προκλήσεις και την κακομεταχείριση χωρίς διάθεση ανταπόδοσης. Να απομακρύνετε τη σκληρότητα και την αγένεια από τη συμπεριφορά σας. Οι καλοί τρόποι και η ευγένεια πρέπει να γίνουν μέρος της ίδιας σας της ουσίας. Μονάχα τότε η σκληρή καρδιά μαλακώνει και επιτρέπει στα αγαθά συναισθήματα και στην πνευματική ενέργεια να αναδυθούν. Όπου υπάρχει καλοσύνη, ταπεινότητα και αγνότητα, αναβλύζει η πνευματικότητα, λάμπει η αγιότητα, βαθαίνει η Θεϊκότητα και εκδηλώνεται η τελειότητα. 

Παραιτηθείτε από τις διαμάχες. Να αποφεύγετε το συγχρωτισμό με τους ανθρώπους. Απέχετε από άσκοπες συζητήσεις και ποικίλες σκέψεις απλά και μόνο για να καθησυχάσετε το νου σας. Αυτά αποτελούν τα κοινά εμπόδια στο δρόμο του πνευματικού αναζητητή. Σωπάστε. Αν καταφέρετε να παραιτηθείτε από τις άσκοπες κουβέντες και το κουτσομπολιό, αν δεν ανακατεύεστε στις υποθέσεις των άλλων, αυτόματα θα απελευθερωθείτε από όλα τα εμπόδια. Ησυχάστε το νου. Επιλέξτε τα λόγια σας προσεκτικά. Στρέψτε τις σκέψεις σας διαρκώς στο πνευματικό μονοπάτι. Να σκέφτεστε και να μιλάτε μόνο για όσα θα σας μεταμορφώσουν σε ένα θεϊκό πλάσμα. Η δύναμη, η φήμη και τα πλούτη σκληραίνουν το εγώ και ενδυναμώνουν την προσωπικότητα. Γι' αυτό, απαρνηθείτε τα εφόσον επιθυμείτε να περπατήσετε στο πνευματικό μονοπάτι. Διάφορα σίντις (αποκρυφιστικές δυνάμεις) όπως και άλλες δυνάμεις θα έλθουν στον γιόγκι που έχει ελέγξει τις αισθήσεις, την πράνα και το νου. Όλα αυτά όμως αποτελούν εμπόδια για την αυτοπραγμάτωση. 

Η επίτευξη της επιτυχίας σε οποιοδήποτε βαθμό στην πνευματική ζωή είναι η πιο δύσκολη και δύσβατη πράξη. Μονάχα αφού θα έχετε αφιερώσει όλο σας τον εαυτό στην πράξη αυτή θα σας ανυψώσει η θεία χάρη από το σκοτάδι στο φως. Είναι πολύ μεγάλο λάθος να σκέφτεστε ότι η απλή πράξη της απάρνησης είναι αρκετή για την πνευματική σας ζωή. Αν η απάρνηση σας κάνει να νιώθετε ότι έχετε γίνει ανώτεροι από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, αν νιώθετε ότι σας έχει δοθεί το δικαίωμα να κάνετε κήρυγμα στους άλλους, τότε ο ίδιος ο σκοπός της απάρνησής σας χάνεται. Αυτή η εγωιστική εικασία καταστρέφει τα ίδια τα θεμέλια της πνευματικής σας ζωής. Από την απαρχή της πνευματικής σας ζωής πρέπει να κατανοήσετε ξεκάθαρα ότι όλες σας οι ελπίδες για πρόοδο επαφίενται στις ειλικρινείς και σταθερές σας προσπάθειες να ξεριζώσετε σταδιακά την περηφάνια, τον εγωισμό, το θυμό, την πλεονεξία και το φθόνο. Η ακατάπαυστη ενδοσκόπηση είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία σας. 

Μην κοροϊδεύετε τον εαυτό σας κατά την πορεία σκεπτόμενοι ότι έχετε αποκτήσει μια αποστασιοποιημένη στάση στη ζωή, όπου μπορείτε να πράττετε κατά βούληση και να μην σας επηρεάζει αυτό. Αυτή η αυταπάτη παρεμποδίζει οποιαδήποτε πρόοδο. Πνευματικότητα σημαίνει να πλησιάζετε το θεϊκό ιδανικό. Αυτό γίνεται μονάχα μέσω της παρατεταμένης σάντανα. Η σάντανα του πνευματικού υποψήφιου είναι η μεταμόρφωση της ανθρώπινης φύσης σε θεϊκή. Μέσω αυτής της μεταμόρφωσης του εαυτού επιτυγχάνονται η ντάρανα και η ντυάνα. Για να φτάσετε στη σάττβα πρέπει να μεταμορφωθείτε πλήρως. Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Πρέπει να ακολουθούνται από καλές πράξεις. Πρέπει να περπατήσετε και να ανεβείτε πολλούς λόφους. Δεν μπορείτε να σκαρφαλώσετε στο Έβερεστ με μια δρασκελιά. Δεν υπάρχουν δρασκελιές στο πνευματικό μονοπάτι. Η αυτοπραγμάτωση δεν είναι ένας κύκλος σπουδών που διαρκεί έξι χρόνια. Είναι το αποτέλεσμα μιας εντατικά σχεδιασμένης σάντανα. 

Μην επιτρέπετε στις αποτυχίες να σας αποθαρρύνουν, αλλά συνεχίστε κάνοντας το καλλίτερο που μπορείτε. Μη σκέφτεστε τα λάθη και τις αποτυχίες του παρελθόντος γιατί αυτό θα φέρει θλίψη στο νου σας, απογοήτευση και κατάθλιψη. Μην επαναλάβετε τα ίδια λάθη στο μέλλον. Να είστε προσεκτικοί. Αναλογιστείτε τις αιτίες που οδήγησαν στις αποτυχίες και προσπαθήστε να τις αποφύγετε στο μέλλον. Ενισχυθείτε με νέο δυναμισμό και αρετές. Βαθμιαία καλλιεργείστε τη δύναμη της θέλησής σας. 

Καμία σάντανα δεν είναι μάταιη. Κάθε τμήμα της προσθέτει στην εξέλιξή σας. Μην σκέφτεστε αρνητικά, συνεχίστε ήρεμα με τη σάντανά σας. Χωρίς να χάνετε ούτε μια μέρα συνεχίστε τις πνευματικές σας πρακτικές. Σιγά-σιγά η δύναμη αυξάνει. Τα αποτελέσματα της σάντανα δεν είναι άμεσα. Η πνευματική εξέλιξη είναι σταδιακή. Θα πρέπει να περιμένετε υπομονετικά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μην είστε ανυπόμονοι. Ο σκοπός της σάντανα είναι να απελευθερώσει τη ζωή από τους περιορισμούς που την ορίζουν. Η σάντανα είναι μια διαδικασία ζωής. Είναι ο σκοπός για τον οποίο γεννηθήκατε.

Peace, love, harmony