Τι είναι ροή και πώς είναι όταν βρίσκεσαι σε ροή; ~ Άτμαν ΝΙτυανάντα

 

Τι είναι και πώς είναι να βρίσκεσαι σε ροή;

Η ροή είναι η κατάσταση που έχει παρατηρηθεί σε αθλητές, μουσικούς, χορευτές και όχι μόνον, και η οποία σύμφωνα με την περιγραφή της αντιστοιχεί με αυτό που στις πνευματικές διδασκαλίες λέγεται Σαμάντι. Η ροή είναι κάτι που συμβαίνει χωρίς να το επιδιώκουν οι αθλητές κ.λπ., και επιτυγχάνεται κυρίως μέσα από μια δράση, με την απορρόφηση του νου στην δράση. Ενώ το Σαμάντι επιδιώκεται σκόπιμα από τους πνευματικούς ασκητές και επιτυγχάνεται κυρίως με την εγκατάλειψη κάθε δράσης καθήμενοι σε μια ακίνητη θέση. Υπάρχουν όμως και παραδόσεις και διδασκαλίες που χρησιμοποιούν για την επίτευξη του Σαμάντι κάποια δράση όπως για παράδειγμα ο χορός των Δερβίσηδων στην παράδοση των Σούφι.

Οι ψυχολόγοι ισχυρίζονται πως η κατάσταση ροής μπορεί να συμβεί μόνο όταν είναι πολύ ενδιαφέρουσα η δραστηριότητα και ο ασκούμενος έχει πολύ υψηλό κίνητρο και πολύ υψηλή ικανότητα εκτέλεσης της δραστηριότητας. Πράγματι αυτοί οι παράγοντες είναι πολύ σημαντικοί, οι σημαντικότεροι για αθλητές, χορευτές, κ.λπ., αλλά από την εμπειρία μου μιλώντας δεν είναι αποκλειστικές για να μπει κάποιος σε κατάσταση ροής ή Σαμάντι. Μπορούμε να μπούμε σε κατάσταση ροής ακόμη και όταν αυτό που κάνουμε δεν έχει τις παραπάνω προϋποθέσεις. Δηλαδή, μπορούμε να είμαστε σε ροή ακόμη και όταν περπατάμε, μιλάμε, πλένουμε πιάτα, κ.λπ. Φυσικά αυτό για να συμβεί χρειάζονται γνώση και ικανότητες οι οποίες μπορούν να αποκτηθούν με αυτό που λέμε γενικά πνευματική άσκηση.

Ο Csíkszentmihályi αποκάλεσε τη ροή "το μυστικό της ευτυχίας". Παρόμοια το Σαμάντι για τους πνευματικούς αναζητητές είναι η επιδιωκόμενη κατάσταση για να βιώσουν έκσταση, πληρότητα,  ειρήνη και ελευθερία δίχως όρια.

Djokovic

Οι ψυχολόγοι περιγράφουν πως αυτοί που βρίσκονται στην κατάσταση ροής, βρίσκονται σε μια κατάσταση έντονης συγκέντρωσης, οι σκέψεις τους εστιάζονται στην εμπειρία και όχι στον εαυτό τους. Ότι η δραστηριότητα γίνεται χωρίς ηθελημένη προσπάθεια, ότι έχουν τον έλεγχο της κατάστασης, μια σαφή αίσθηση κατεύθυνσης (σαφείς στόχους) και η εμπειρία δεν είναι σωματικά ή διανοητικά κουραστική. Επίσης ότι χάνουν την αίσθηση του χρόνου, ή έχουν μια συμπυκνωμένη αντίληψη του χρόνου (ότι ο χρόνος φαίνεται να περνάει γρήγορα) και αισθάνονται σαν να υπάρχει μια συγχώνευση των πράξεων τους και της επίγνωσής τους. 'Ότι έχουν μειωμένη αίσθηση του εαυτού ή ακόμη και ότι χάνουν την αίσθηση του εαυτού τους. 

Παρόμοια το Σαμάντι είναι μια κατάσταση βαθιάς απορρόφησης του νου στο αντικείμενο συγκέντρωσης, στην οποία υπάρχει παντελής έλλειψη προσπάθειας και αίσθησης του δρών (χάσιμο της αίσθησης εγώ) και συνοδεύτε από υπέρβαση της αίσθησης του χρόνου, αίσθηση ελευθερίας και απερίγραπτης ομορφιάς (βαθιά ειρήνη , ευδαιμονία, ελευθερία).  

Το Σαμάντι είναι η ύψιστη κατάσταση μέσω της οποίας ερχόμαστε σε πλήρη συνειδητή ένωση με το Θεό και βιώνουμε την ελευθερία, την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία του Θεού. Το παρατεταμένο Σαμάντι είναι επίσης το μέσο να διαλυθεί το εγώ και να επιτευχθεί η πλήρης και αδιάλειπτη ένωση με τον Θεό. Αυτό που λέμε θέωση, φώτιση, αυτοπραγμάτωση ή απελευθέρωση. 

Η ΥΨΙΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ~ Atman Nityananda

Η ΥΨΙΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Όταν ο νους δεν στρέφεται (θεληματικά ή αθέλητα) ούτε προς τα μέσα, ούτε προς το έξω, όταν δεν ταυτίζεται με τίποτα έξω και με τίποτα μέσα, όταν δεν εστιάζεται σε τίποτα έξω και σε τίποτα μέσα, όταν δεν βρίσκεται σε κατάσταση ασυνειδησίας, ούτε στην συνηθισμένη κατάσταση συνείδησης, όταν παραμένει αυθόρμητα γαλήνιος και ακίνητος, αυτός ο νους είναι Μπράμαν, (Ύπαρξη-Συνειδηση-Ευδαιμονία)!

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ~ ΄ Άτμαν Νιυανάντα

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ

Τα δύο φτερά της απελευθέρωσης

 
Υπάρχουν αρκετές αρετές και ικανότητες που είναι σημαντικές για την πνευματική άσκηση και την επίτευξη της απελευθέρωσης (φώτισης, αυτοπραγμάτωσης). Από τις αρετές σημαντικότερες είναι το θάρρος, η ειλικρίνεια, η φιλαλήθεια και η πίστη, και από τις ικανότητες, αυτές που υπερέχουν είναι η διάκριση και η απάθεια (αδιαφορία για τις αισθητηριακές εμπειρίες και απολαύσεις).

Από τις δύο η διάκριση υπερέχει, διότι χάρις στην διάκριση μπορούμε να πετύχουμε την απάθεια (αταραξία που προέρχεται από την αδιαφορία για τα αντικείμενα των αισθήσεων και τις απολαύσεις, μη-προσκόλληση στα εγκόσμια) και να διακρίνουμε ανάμεσα στο απατηλό και το αληθινό, να διακρίνουμε την αληθινή μας φύση από την ψευδαισθησιακή (το εγώ).

Η διάκριση είναι αυτή που μας βοηθάει να αντιληφθούμε τα παιχνίδια του εγωϊκού νου, να ανακαλύψουμε τις εγωϊκές τάσεις και να τις διαλύσουμε. Η διάκριση μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε το μάταιο των αισθητηριακών απολαύσεων, τον πόνο που βρίσκεται σε αυτές και τελικά να κάνει τον νου να εγκαταλείψει την εξωστρέφεια και την αναζήτηση αισθητηριακών εμπειριών. Τέλος μέσω της διάκρισης αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε το σώμα, ο νους και το εγώ αλλά το φως της Συνειδητότητας που είναι το σταθερό υπόβαθρο αυτών όπως και κάθε άλλης εμπειρίας.

Ο θερμός και ειλικρινής αναζητητής της αλήθειας, θα πρέπει να αναπτύξει και τις δύο αυτές ικανότητες στον ύψιστο βαθμό. Τότε μόνο μπορεί να ελευθερώσει τον νου του από τις εγωϊκές τάσεις και να αποσπάσει σταθερά τον νου του από τις αισθήσεις και να τον προσηλώσει σταθερά μέσα του, στην καρδιά όπου κατοικεί η ειρήνη, η αγάπη και η ευδαιμονία του Θεού.

Για όσο ο νους είναι εξωστρεφής και αναζητεί την απόλαυση, την ικανοποίηση και την χαρά στις αισθητηριακές απολαύσεις, θα είναι ανήσυχος, χονδροειδής, ασταθής, αεικίνητος, διασπασμένος, θολός και θα είναι πολύ δύσκολο και να τον γαληνέψουμε, και να τον διατηρήσουμε σταθερά προσηλωμένο στο κέντρο της ύπαρξης μας όπου λάμπει το αγνό φως της Συνειδητότητας. Και χωρίς την σταθερή προσήλωση του νου στην καρδιά της ύπαρξης μας, δεν είναι δυνατόν ούτε τον νου να υπερβούμε, ούτε να πετύχουμε το βαθύ διαλογισμό και το ανώτερο σαμάντι, όπου συνειδητοποιείται πλήρως και καθαρώς η θεϊκή μας φύση και διαλύεται πλήρως και οριστικά το εγώ σε όλες του τις απόψεις.

Επιπλέον εξ αιτίας της εξωστρέφειας και της επιθυμίας, αναπτύσσονται στον νου, η προσκολλήσεις, οι εθισμοί και τα διάφορα ελαττώματα (εγωϊκές τάσεις) που μας οδηγούν σε λανθασμένες δράσεις, λανθασμένες εσωτερικές καταστάσεις και συμπεριφορές με τελικό αποτέλεσμα τις αρρώστιες, την μιζέρια και την δυστυχία.

Με λίγα λόγια, χωρίς απάθεια δεν υπάρχει ησυχία, διαύγεια και σταθερότητα στον νου, χωρίς ηρεμία, καθαρότητα και σταθερότητα δεν υπάρχει συγκέντρωση και διαλογισμός, και χωρίς βαθύ διαλογισμό δεν υπάρχει σαμάντι, και χωρίς σαμάντι δεν υπάρχει απελευθέρωση. Διότι μόνο στο ανώτερο σταθερό σαμάντι υπάρχει σταθερή και καθαρή (χωρίς προσμίξεις) επίγνωση της αλήθειας και διαλύεται το εγώ οριστικά και αμετάκλητα.

Η διάλυση του εγώ στην ολότητα του και η εδραίωση μας στην αληθινή μας φύση (σταθερή, αβίαστη, αδιάλειπτη επίγνωση της αληθινής μας φύσης) που συνεπάγεται καμία ταύτιση, καμία προσκόλληση και καμία επιθυμία με οτιδήποτε μέσα και έξω από εμάς, είναι η κατάσταση της απελευθέρωσης. 

Αποσπάσματα σχετικά με τον απελευθερωμένο 

από το βιβλίο Το κόσμημα της διάκρισης" - (Vivekachudamani) του Αντισάνκαρατσαρια - AdiSankaracharya

419. Το αποτέλεσμα της απάθειας είναι η Γνώση, το αποτέλεσμα της Γνώσης είναι η απόσυρση από αισθητηριακές απολαύσεις, η οποία οδηγεί στην εμπειρία της Ευδαιμονίας του Εαυτού (Άτμαν, Μπράμαν, Συνειδητότητα), και στην συνέχεια της Ειρήνης.

424. Όταν τα αντικείμενα των αισθήσεων δεν διεγείρουν πλέον την επιθυμία, τότε είναι το αποκορύφωμα της απάθειας (απόσπασης, μη-προσκόλλησης). Η κορύφωση της τελειότητας της Γνώσης είναι η απουσία οποιασδήποτε της εγωιστικής παρόρμησης και του εγώ. Και η κορύφωση της απορρόφησης στον Εαυτό (Άτμαν, Συνειδητότητα) επιτυγχάνεται όταν οι λειτουργίες του νου που έχουν σιγάσει (εξ αιτίας της συγχώνευσης του νου στον Εαυτό), δεν εμφανίζονται ξανά.

429. Αυτός που, αν και έχει τον νου του συγχωνευμένο (τέλεια απορροφημένο) στο Μπράμαν, είναι παρά ταύτα επάγρυπνος, αλλά ταυτόχρονα ελεύθερος από τα χαρακτηριστικά της κατάστασης της εγρήγορσης, και είναι απαλλαγμένος από επιθυμίες, θεωρείται ως απελευθερωμένος εν ζωή.

431. Η απουσία του "εγώ" και το "δικό μου", ενώ ζει σε αυτό το σώμα που τον ακολουθεί σαν σκιά, είναι χαρακτηριστικό ενός απελευθερωμένου εν ζωή.

 432. Το να μην αναπολεί τις απολαύσεις του παρελθόντος, να μην σκέφτεται το μέλλον και να κοιτά με αδιαφορία το παρόν, είναι χαρακτηριστικά ενός απελευθερωμένου εν ζωή.

Διαβάστε επίσης:

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

›

Η ΑΠΑΘΕΙΑ  Απάθεια δεν σημαίνει να μην συναισθάνεσαι, αλλά να μην παθιάζεσαι (να μην κυριαρχείσαι από τις επιθυμίες και τα πάθη, -...

Η ΑΤΑΡΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΥΨΙΣΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ~ Atman Nityananda

 

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ

Κύριος σκοπός της ζωής μας ως ανθρώπινα όντα είναι να ελευθερωθούμε από το εγώ, να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και να εδραιωθούμε σε αυτή (αυτοπραγμάτωση, φώτιση). Αυτός είναι και τελικός σκοπός της πνευματικής άσκησης και πειθαρχίας, που είναι και το μέσο για να το πετύχουμε.

Το εμπόδιο της αυτοπραγμάτωσης, είναι η ταύτιση με την κατώτερη φύση μας, το σώμα, τον νου και το ρατζασοταμασικό εγώ, που είναι και ο παράγοντας που δημιουργεί την ταύτιση με το σώμα τον νου και όλες τις άλλες ταυτίσεις και προσκολλήσεις με τα εξωτερικά αντικείμενα, πρόσωπα και καταστάσεις.

Αφού το κύριο πρόβλημα μας είναι το εγώ,  η ταύτιση, και  οι προσκολλήσεις, κύριος στόχος και σκοπός της πνευματικής άσκησης, είναι να ξεπεράσουμε τις ταυτίσεις και τις προσκολλήσεις και να εξαλείψουμε το εγώ σε όλες του τις απόψεις (υπερηφάνεια, επιθυμία, λαιμαργία, λαγνεία, θυμός, ζήλια, απληστία, φιλοδοξία, κ.λπ.).

Για να ελευθερωθούμε από τις ταυτίσεις και τις προσκολλήσεις και να εξαλείψουμε τις εγωϊκές τάσεις, θα πρέπει να είμαστε από στιγμή σε στιγμή σε εγρήγορση και επαγρύπνηση ώστε να μην ταυτιζόμαστε ή να σταματάμε την ταύτιση με τις μηχανικές αντιδράσεις του εγώ μας (σκέψεις, συναισθήματα, παρορμήσεις, επιθυμίες, φαντασίες, ιδέες, απόψεις), τα εξωτερικά αντικείμενα, πρόσωπα, καταστάσεις και συμβάντα και να παραμένουμε (όσο περισσότερο χρόνο και βαθιά μπορούμε, σύμφωνα με το επίπεδο μας) σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας (αυτεπίγνωση).

Αυτή η συνεχής από στιγμή σε στιγμή προσπάθεια θα καταλήξει, στην πλήρη διάλυση του εγώ με όλες του τις διακλαδώσεις και την εδραίωση στο Είναι μας (αυτοπραγμάτωση, φώτιση, απελευθέρωση). Εδραίωση σημαίνει, να παραμένουμε χωρίς προσπάθεια αδιαλείπτως απορροφημένοι στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα) και να ζούμε ως Συνειδητότητα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ελευθερία από κάθε δυστυχία και αδιάλειπτη χωρίς προσπάθεια βίωση της αιώνιας ειρήνης, της πληρότητας και της ευδαιμονίας του Είναι μας. Επίσης ελευθερία από τον κύκλο τις γέννησης και του θανάτου.

Για όσο το εγώ είναι ζωντανό μέσα μας, είναι αδύνατο να παραμένουμε συνεχώς και χωρίς προσπάθεια σε αταραξία και επίγνωση του Είναι μας. Είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε σε μια συνεχή προσπάθεια να σταματάμε την ταύτιση με το σώμα, τον νου (σκέψεις, συναισθήματα, παρορμήσεις, επιθυμίες, φαντασίες, ιδέες, απόψεις) και τα εξωτερικά αντικείμενα και συμβάντα, να επανερχόμαστε σε κατάσταση, εγρήγορσης, απόσπασης, ηρεμίας-αταραξίας και επίγνωσης της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας, του Είναι μας (όσο πιο πολύ και πιο βαθιά μπορούμε, σύμφωνα με την ικανότητα μας και την περίσταση).

Συνεπώς στόχος και σκοπός της άσκησης μας είναι να παραμένουμε από στιγμή σε στιγμή σε εγρήγορση, σε επίγνωση της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας και επάγρυπνοι του νου, της καρδιάς και των αισθήσεων. Να παραμένουμε ως αποσπασμένοι μάρτυρες αυτών που συμβαίνουν μέσα μας και έξω μας, και να εξαλείφουμε με την προσευχή και με το όνομα του Θεού (ή όποιοδήποτε άλλη μέθοδο), κάθε εγωϊκή τάση που εκδηλώνεται στο νου και την καρδιά μας. Ο καθένας, και σε αυτήν την περίπτωση όπως έχω τονίσει και σε άλλα άρθρα θα πρέπει να πειραματιστεί, να ερευνήσει και να βρει τελικά τον δικό του μοναδικό τόπο να εφαρμόσει την κάθε μέθοδο, τεχνική ή πρακτική.

Επειδή είναι δύσκολο* να παραμένουμε συνεχώς σε εγρήγορση, σε αυτεπίγνωση και σε απόσπαση από τις σκέψεις τα συναισθήματα, τις εποιθυμίες (και κάθε άλλη εγωϊκή αντίδραση) και τις αισθητηριακές αντιλήψεις, (ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της πνευματικής μας πορείας) είναι απαραίτητο να προκαλούμε συχνά στη διάρκεια της ημέρας συνειδησιακά ’σοκ’ με σκοπό:

1. Να βγούμε από την μηχανική ασυνείδητη (ή μισοασυνείδητη) μας κατάσταση,  και να επανέλθουμε σε κατάσταση εγρήγορσης και συνειδητής προσοχής.

2. Να σταματήσουμε την ταύτιση με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την παρόρμηση, την επιθυμία κ.λπ.

3. Να γίνουμε συνειδητοί της εσωτερικής  σιωπηλής παρουσίας μέσα μας,

4. Να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας

5. Να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε το κίνητρο ή την αιτία πίσω από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την συμπεριφορά.

6.  Να καταλαγιάσουμε το συναίσθημα, να ησυχάσουμε το νου και να εξαλείψουμε* μέσα από κάποια 'μέθοδο' μέρος της εγωϊκής ενέργειας, και να επανέλθουμε σε κατάσταση ηρεμίας (ειρήνης, αταραξίας) και βαθιάς (όσο γίνεται σύμφωνα με το επίπεδο μας και την περίσταση) επίγνωσης της  αληθινής μας φύσης (της σιωπηλής ζωντανής παρουσίας).

Σχόλιο

Επειδή είναι πολύ δύσκολο* να παραμένουμε συνεχώς σε εγρήγορση: Όλα είναι σχετικά σε αυτόν τον κόσμο. Το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι σχετίζεται με την ωριμότητα, και τις ικανότητες του κάθε ασκούμενου. Ο καθένας θα πρέπει να μάθει να εκτιμά και να αξιολογεί την εσωτερική του κατάσταση και να σχεδιάζει ένα πρόγραμμα σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του, να βάζει κατάλληλους στόχους για το επίπεδο του και να επιλέγει τα μέσα και τις μεθόδους που θεωρεί ότι είναι αποτελεσματικότερους στην παρούσα  συγκυρία.

Τρόποι να προκαλέσουμε συνειδησιακά σοκ

Ο καλύτερος τρόπος να προκαλέσουμε ένα σοκ στη συνείδηση μας και να έρθουμε σε κατάσταση εγρήγορσης και αυτεπίγνωσης είναι να κάνουμε κατάλληλες για το σκοπό αυτό ερωτήσεις. Κάθε τόσο κάνουμε τις παρακάτω ερωτήσεις με πλήρη προσοχή και αυτοστοχασμό.

Αναφέρω μερικές από αυτές:  

1. Είμαι σε πλήρη επίγνωση του Εαυτού μου; 
2. Σε ποιόν αναδύονται αυτές οι σκέψεις, συναίσθημα, επιθυμία κ.λπ.; Σε εμένα. Ποιος ή Τι Είμαι; 
3. Είμαι το συναίσθημα ή αυτό που έχει επίγνωση του συναισθήματος και το παρατηρεί; 
4. Υπάρχει κάτι μέσα μου που μένει ανεπηρέαστο από τις σκέψεις και τα συναισθήματα (παρόρμηση, επιθυμία κ.λπ.), που παραμένει πάντα το ίδιο ανεξάρτητα από το πώς νοιώθω και τι σκέπτομαι; 
5. Τι είναι αυτό που νοιώθω; 
6. Γιατί υπάρχει θυμός, (δυσαρέσκεια, αρέσκεια, φόβος, ανυπομονησία) μέσα μου; 
7. Γιατί κατηγορώ τους άλλους για αυτό που νοιώθω; Το πώς νοιώθω εξαρτάται από τους άλλους; 
8. Γιατί πληγώνομαι (θυμώνω, φοβάμαι, πικραίνομαι, απογοητεύομαι) όταν με απορρίπτουν ή νομίζω ότι με απορρίπτουν;

Στο τέλος της ημέρας αφιερώνουμε χρόνο στο χώρο μας σε ευνοϊκότερες συνθήκες, για να ερευνήσουμε και να κατανοήσουμε τις εγωϊκές τάσεις που εκδηλώθηκαν και παρατηρήσαμε στην διάρκεια της ημέρας και να τις εξαλείψουμε με κάποια μέθοδο.

Όλη η προσπάθεια που κάνουμε, κορυφώνεται στην πρακτική του διαλογισμού που έχει σαν στόχο να απορροφηθούμε πλήρως στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία και να βιώσουμε το Είναι μας πλήρως και χωρίς προσμίξεις (χωρίς να εμπειρώμαστε κάτι άλλο εκτός από την εσωτερική σιωπή, ειρήνη και πληρότητα). Η πρακτική του διαλογισμού θα πρέπει να γίνεται ανελλιπώς καθημερινά πρωί και βράδυ (ή και τρεις φορές την ημέρα αν είναι δυνατόν), αυξάνοντας σταδιακά το χρόνο σύμφωνα με την πρόοδο μας και τους στόχους που έχουμε θέσει.

Ο διαλογισμός κορυφώνεται στο βαθύ Σαμάντι (Νιρβικάλπα Σαμάντι) το οποίο θα επιφέρει κάποια στιγμή με την χάρη του Θεού, την ολοκληρωτική διάλυση του εγώ με όλα του τα παρακλάδια τα αποθηκευμένα στο υποσυνείδητο, αλλά  και των σπόρων του εγώ που είναι αποθηκευμένοι στο αιτιατό σώμα.

Με την πλήρη  διάλυση του εγώ φτάνουμε στην φώτιση (αυτοπραγμάτωση ή απελευθέρωση) και γινόμαστε θεοί εν Θεώ. Ο Θεός ενανθρωπίζεται και ο άνθρωπος Θεοποιείται.

Για να πετύχουμε την εξάλειψη του εγώ, την αφύπνιση και την εδραίωση μας στην αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα, Πνεύμα, Ψυχή, εσωτερική σιωπηλή παρουσία, Είναι), είναι απαραίτητο να ζούμε μια καλά οργανωμένη ζωή προσανατολισμένη στον σκοπό μας, (δηλαδή την απελευθέρωση από το εγώ και την πλήρη ταύτιση μας με το Είναι μας), ένα καλά οργανωμένο καθημερινό πρόγραμμα με πειθαρχίες και διάφορες πρακτικές και δραστηριότητες, και επάνω από όλα μια άσβεστη δίψα να γνωρίσουμε την αλήθεια και να πετύχουμε την φώτιση. 

Οι ιδιότητες και οι αρετές που είναι αποφασιστικές για την επίτευξη του σκοπού είναι η αφοσίωση, η υπομονή, η επιμονή, το θάρρος, η ειλικρίνεια, η αντοχή, η αποφασιστικότητα, η αυτοπεποίθηση, η πίστη στον Θεό, στον δάσκαλο αν υπάρχει και στις διδασκαλίες, η αντοχή στις δυσκολίες, η σωφροσύνη, το θάρρος, ο ενθουσιασμός και η αγάπη για την εργασία και οι σημαντικές ικανότητες του νου, είναι η διάκριση, η απόσπαση, η απάθεια, η δύναμη της θέλησης και η συγκέντρωση. 

Αυτά όλα αναπτύσσονται και ωριμάζουν σταδιακά καθώς ο νους εξαγνίζεται από τις εγωϊκές ενέργειες, από τις ράτζας και τάμας ποιότητες (γκούνας) και γίνεται σαττβικός.

Τα πρώτα χρόνια της πνευματικής ζωής, είναι ουσιαστικά μια προετοιμασία για να αποκτήσουμε σε ικανό βαθμό τις παραπάνω αρετές και ικανότητες,  να μάθουμε καλά τις πρακτικές και τις μεθόδους και να απαλλαγούμε από λανθασμένες πεποιθήσεις και αντιλήψεις για τον εαυτό μας, την ζωή, τον Θεό και την πνευματική άσκηση. Μόνο όταν αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό ο πόθος για την αλήθεια και την φώτιση, όταν κατανοήσουμε βαθιά την ματαιότητα να κυνηγάμε εγκόσμιες απολαύσεις και επιτεύγματα και όταν είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι μπορούμε να μπούμε στην ουσία της πνευματικής άσκησης, να δουλεύουμε σταθερά και συστηματικά και να προχωράμε αποφασιστικά προς την πνευματική μας μεταμόρφωση και την αυτοπραγμάτωση.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Η εξάλειψη* των εγωϊκών τάσεων από στιγμή σε στιγμή. Διάβασε το  Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΓΩΪΚΩΝ ΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ