ON! Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΩ ~ Atman Nityananda

 Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΩ

Τι είναι το εγώ?
Αυτό που νομίζεις ότι είσαι. Η ψευδαίσθηση ότι είσαι το σώμα (που το λένε Δημήτρη, Μαρία ή όπως αλλιώς σε βάφτισαν) μαζί με μια ψευδαισθησιακή εικόνα που έχει δημιουργηθεί στο νου από τις εμπειρίες που βίωσες από την ημέρα που γεννήθηκες.

Τι άλλο είναι?
Ένα σύνολο επιθυμιών, παρορμήσεων, πεποιθήσεων, αντιλήψεων, συνήθειων (σωματικών, συναισθηματικών, νοητικών), ταυτίσεων, αρεσκειών, απαρεσκειών, φόβων, θυμού, ...., βασισμένα στην μίμηση, την ταύτιση, την προβολή και την φαντασία.

Είναι γεγονός ότι  δεν είσαι το εγώ, αλλά εξ αιτίας της άγνοιας και της ταύτισης έχεις περιορίσει τον εαυτό σου σε εάν μικρό μέρος της ύπαρξης σου (το σώμα, τις συγκινήσεις και τον νου). Η αληθινή σου φύση, ο αληθινός σου Εαυτός, είναι αυτό που ονομάζουν οι θρησκείες Πνεύμα ή Ψυχή (δεν αναφέρομαι στον ψυχισμό που θεωρείται το κατώτερο μέρος της ψυχής: θυμικό-επιθυμητικό-λογικό) και το οποίο παραμένει σαν μια αφηρημένη ιδέα στο νου σου, ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτό που είσαι και που επιτρέπει όλα τα αλλά να υπάρχουν και να έχουν ζωή (σώμα, ενέργεια, νους).

Η βασική στάση του εγώ είναι ότι νοιώθει ξεχωριστό (αποκομμένο) από τους ανθρώπους, την ζωή και το Θεό και ότι είναι πολύ σπουδαίο ή και το αντίθετο επίσης, αποτυχημένο. Το εγώ νιώθει ότι υπάρχει μέσα από αυτήν την αίσθηση ξεχωριστότητας αλλά και της σημαντικότητας (να νοιώθει ότι είναι σπουδαίο). Μέσα στην ενότητα και την ταπεινότητα (την συναίσθηση δεν είμαι τίποτα σημαντικό ή σπουδαίο) το εγώ εκμηδενίζεται για αυτό με κάθε τρόπο το εγώ προσπαθεί να διατηρήσει αυτή την αίσθηση ξεχωριστότητας και σπουδαιότητας με διάφορους τρόπους.

Μερικούς από αυτούς είναι να προσπαθεί να αποδείξει ποσό σπουδαίο και ιδιαίτερο είναι (είτε με το να γίνει πρωταθλητής σε κάτι, επιτυχημένος σε κάποιο τομέα της ζωής, είτε με τα ρούχα που φοράει, το κούρεμα, το κινητό που θα αγοράσει κ.λπ., μικρή σημασία έχει για το εγώ ο τρόπος) να ζητάει την αναγνώριση και την αποδοχή των άλλων με ποικίλους τρόπους, να κριτικάρει, να σχολιάζει, να κουτσομπολεύει τους άλλους, να συγκρίνεται συνεχώς με τους άλλους, να κατηγορεί ή να θεωρεί υπευθύνους τους άλλους ή την ζωή για όσα πέρασε ή περνάει, να νομίζει ότι οι άλλοι το υποτιμούν και το μειώνουν, να δικαιολογεί συνεχώς τον εαυτό του, προσπαθώντας να έχει κάτω από τον έλεγχο πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Γενικά βρίσκεται μπλεγμένο στο  'παιχνίδι', «Εγώ κι οι 'άλλοι'».

Ένας συνήθης τρόπος του εγώ είναι να σκέφτεται το παρελθόν, να φαντάζεται το μέλλον και να σχολιάζει το παρόν. Να συγκρίνει την εμπειρία που συμβαίνει  τώρα με κάποια εμπειρία του παρελθόντος ή με αυτήν που θα ήθελε να ζούσε αντί γι’ αυτήν που ζει τώρα, με αυτήν που φαντάζεται δηλαδή. Επίσης δεν μας αφήνει να ζήσουμε εδώ και τώρα πλήρως την κάθε εμπειρία που τώρα συμβαίνει, με το να  σχολιάζει την κάθε εμπειρία, με το να σκέφτεται και να φαντάζεται πράγματα σχετικά με  αυτό που συμβαίνει και τελικά να διαστρεβλώνει την αντίληψη μας.

Το να βιώνουμε με πλήρη προσοχή και αποδοχή αυτού που συμβαίνει εδώ και τώρα χωρίς σύγκριση, φαντασίες, αρέσκεια και απαρέσκεια σημαίνει θάνατος για το εγώ. Για αυτό το εγώ δεν σταματάει ούτε στιγμή να μεταφράζει όλες τις εμπειρίες με σκέψεις και να βάζει ταμπέλες, (ωραίο, άσχημο, καλό, κακό, θα ήταν καλύτερα αν, ίσως αλλιώς, ναι αλλά, πέρσι ήταν καλύτερα, θα το προτιμούσα κάπως αλλιώς κ.λπ. ...).

Άλλο ένα παιχνίδι του εγώ είναι να φαντάζεται και να νομίζει ότι θα είναι ευτυχισμένο κάπου αλλού εκτός από εδώ. Ότι θα είναι ευτυχισμένο όταν τα πράγματα θα είναι κάπως αλλιώς από ότι είναι τώρα. Αλλά αυτό επειδή είναι τρόπος αντίληψης του εγώ επαναλαμβάνεται μηχανικά συνεχώς και ανεξαρτήτως καταστάσεων και συνθηκών. Για το εγώ σχεδόν πάντα κάτι λείπει, ή κάτι θα έπρεπε να ήταν κάπως αλλιώς, γενικά η κατάσταση θα έπρεπε να είναι κάπως αλλιώς, ή όχι ακριβώς έτσι, για να είναι ικανοποιημένο και ευτυχισμένο.

Το εγώ (όντας  ασυνείδητο ) και προϊόν της άγνοιας δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτό το ίδιο είναι το πρόβλημα, ότι αυτό είναι  που δεν επιτρέπει την βίωση της πληρότητας και της  ευτυχίας στο εδώ και τώρα. Ότι η ευτυχία βιώνεται όταν ο νους είναι ήρεμος, συγκεντρωμένος και σε συνειδητή επαφή με την αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα) και όχι από το πως είναι οι εξωτερικές συνθήκες. Βέβαια εξ αιτίας του εγώ και των διάφορων εγωϊκών τάσεων (θυμού, φόβου, απληστίας, επιθυμίας, προσκόλλησης, δυσαρέσκειας κ.λπ.)  δεν μπορούμε να βρεθούμε ευκολά σε αυτήν την εσωτερική κατάσταση (ηρεμίας, ειρήνης και επαφής με το Είναι μας) πάρα μόνο πολύ σπάνια όταν συμβεί κάτι που θέλαμε πολύ, αλλά και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η ευτυχία προέρχεται από μέσα και όχι από έξω, δηλαδή από το συμβάν.

Επειδή η επιβίωση του εγώ εξαρτάται από την σχέση του με τους άλλους και τα πράγματα της ζωής το εγώ είναι σε ένα συνεχή αγώνα για να επιβεβαιώνει την ύπαρξη του και την αυτοσπουδαιότητα του μέσα από την σύγκριση, την απόκτηση πραγμάτων, τις επιτυχίες, τον έλεγχο των άλλων, την κριτική και τα σχόλια για τους άλλους, κ.λπ..

Μέσα σε αυτή την μάχη επιβίωσης εναλλάσσονται συνεχώς στον ψυχισμό συναισθήματα φόβου, ανησυχίας, αγωνίας, εκνευρισμού, θυμού απόρριψης, κατωτερότητας, στεναχώριας, θλίψης, απογοήτευσης, απομόνωσης, μοναξιάς, ανικανοποίητου, κενότητας, μεγαλείου, ανωτερότητας....

Τις στιγμές που το εγώ για διάφορους λογούς ησυχάζει βιώνουμε χαλαρότητα, καλή διάθεση, ευθυμία, χαρά. Και το εγώ συνήθως ησυχάζει όταν ικανοποιείται κάποια επιθυμία του, μικρή ή μεγάλη, όταν τα πράγματα πάνε όπως θα ήθελε, όταν αναγνωρίζεται, όταν νοιώθει ασφαλές, όταν γενικά οι συνθήκες είναι σύμφωνα με τον προγραμματισμό του. Κι αυτό συνήθως κρατάει λίγο. Γρηγορά το εγώ επανέρχεται στο προσκήνιο και αν δεν είναι σε κάποια έντονη μιζέρια ή δυστυχία θα είναι σε κατάσταση, βαρεμάρας, ανικανοποίητου, βίωση ενός κενού, ότι κάτι του λείπει, ότι κάτι θέλει αλλά δεν ξέρει τι θέλει, ή θα ονειροπολεί.

Η ζωή περνάει ανάμεσα στην επιθυμία, τον φόβο, τον θυμό, την γοητεία, την απογοήτευση, την αρέσκεια, την απαρέσκεια, την χαρά και την θλίψη κ.λπ.. Όσο πιο δυνατό είναι το εγώ τόσο πιο μακριά ζούμε από το κέντρο της ύπαρξης μας την πηγή της ευτυχίας, της πληρότητας κα της ειρήνης και τόσο πιο έντονη είναι η μιζέρια και η δυστυχία.

Όντας κάποιος ταυτισμένος με το εγώ ούτε που αντιλαμβάνεται την φυλακή, ούτε που υποψιάζεται ότι η αίτια της μιζέριας κα της δυστυχίας του είναι αυτό που θεωρεί λανθασμένα ως εαυτό σου. Έτσι θεωρεί υπεύθυνους και κατηγορεί τους γονείς του, τους άλλους, την ζωή γενικότερα και  τον Θεό. Με αυτόν τον τρόπο παραμένει φυλακισμένος στις ψευδαισθήσεις του εγώ του και δεν βλέπει την δυνατότητα που έχει να ελευθερωθεί από τις ψευδαισθήσεις του εγώ αι να γίνει ο δημιουργός της ευτυχίας του.

1. ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ (Συνοπτικά)

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ

Ως άνθρωποι έχουμε δύο βασικά επίπεδα ύπαρξης που είναι διακριτά μεταξύ τους ως ο αληθινός μας, αθάνατος Εαυτός (Άτμαν, Ψυχή, Πνεύμα, Συνειδητότητα) και ο θνητός υλικοενεργειακός εαυτός που αποτελείται από διάφορα επίπεδα. Η ανάλυση  που γίνεται παρακάτω είναι βασισμένη σε διάφορες διδασκαλίες όπως η Αντβάϊτα Βεδάντα, η Σάνκια, η Αγιουρβέδα ( που είναι τμήμα των Βεδών) και διδασκαλίες μεγάλων δασκάλων όπως ο Σουάμι Σιβανάντα, ο Σρι Αουρομπίντο. ΟΙ γνώσεις που δίνονται σχετικά με τα επίπεδα της ύπαρξης μας είναι σημαντικές και  για την διατήρηση καλής υγείας αλλά και την πνευματική άσκηση. 

Σε αυτό το άρθρο η ανάλυση είναι σύντομη γιατί έχει σκοπό να δώσει μια συνολική εικόνα για το τι είμαστε ως άνθρωποι.  Σε άλλα άρθρα αναλύονται πολύ περισσότερο κάποιες από τις απόψεις του κατώτερου μας εαυτού αλλά και ο ανώτερος. Η γνώση αυτών είναι σημαντική γιατί μέρος της άσκησης για την αφύπνιση είναι η διάκριση ανάμεσα στον αληθινό  μας εαυτό και τον ψευδαισθησιακό ή κατώτερο, ανάμεσα στον αιώνιο, αμετάβλητο, άμορφο, αγέννητο, αναίτιο Εαυτό μας (Άτμαν, Συνειδητότητα, Ψυχή) και τον προσωρινό, θνητό εαυτό που αποτελείται από επτά επίπεδα τα οποία αναλύονται ως εξής:

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ - Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ  ΜΑΣ ΕΑΥΤΟΣ 

Συνειδητότητα, Ψυχή ή Πνεύμα ( Άτμαν ή Μπράμαν) 

Ο ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟΣ

1. Σώμα
2. Πράνα (Ζωτική ενέργεια). Φυσικό και η ψυχικό Πράνα. Σεξουαλική ενέργεια
3. Μάνας-Manas (Εξωτερικός νους),
4. Μπούντι-Buddhi ( Ευφυία, Διάνοια, Λογική). Η κατώτερη διάνοια και η ανώτερη διάνοια
5. Αχάμκαρα-Ahamkara (Εγώ, η ψευδαισθησιακή ταυτότητα),
6. Τσίττα-Chitta (Υποσυνείδητο, Μνήμη, γενικό πεδίο του νου
7. Αιτιατό σώμα

Αυτά απαρτίζουν τα ΤΡΙΑ ΣΩΜΑΤΑ ΩΣ ΕΞΗΣ:

1. ΦΥΣΙΚΟ ΣΩΜΑ: το αποτελούν το φυσικό σώμα μαζί με το φυσικό πράνα
2. ΑΣΤΡΙΚΟ ή ΛΕΠΤΟΦΥΕΣ ΣΩΜΑ: το αποτελούν το ψυχικό πράνα, το Μάνας, το Μπούντι, ο Αχάμκαρα και το Τσίττα
3. ΑΙΤΙΑΤΟ ΣΩΜΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΠΕΔΩΝ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ

 1. ΣΩΜΑ:
 
· τα 5 χοντροειδή στοιχεία (αιθέρας, φωτιά, αέρας, νερό, γή),

·  οι 7 ιστοί (πλάσμα-Rasa, αίμα-Rakta, Μύες-Mamsa, λίπος-Meda, Οστά-asthi
μυελός των οστών και των νεύρων-Majja, αναπαραγωγικά υγρά-Shukra,

· τα 3 ντόσας (Βάτα, Πίττα, Κάφα / Vata, Pitta, Kapha ) , Διάβασε για τις ΒΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΕΣ -TA 3 DOSHAS
· τα διάφορα συστήματα οργάνων (αναπνευστικό, νευρικό, καρδιαγγειακό ή κυκλοφορικό, μυοσκελετικό-ερειστικό και μυϊκό, ενδοκρινικό, λεμφικό, ουροποιητοικό, πεπτικό, καλυπτήριο, αναπαραγωγικό. 

· οι 3 λεπτοφυείς ενέργειες Πράνα, Τέτζας, Ότζας (Prana, Tejas και Ojas) είναι λεπτοφυείς μορφές των τριών ντόσας Vata, Pitta και Kapha που διατηρούν την ζωτικότητα και ελέγχουν τις ψυχοσωματικές λειτουργίες. Μέσα από την πνευματική άσκηση ενεργοποιούν το υψηλότερο πνευματικό δυναμικό μας. Δεν είναι απλώς δυνάμεις του φυσικού σώματος, αλλά και του αστρικού και του αιτιατού. Διάβασε για τα PRANA,TEJAS AND OJAS (Αγγλικά) 

 · οι 5 αισθήσεις αντίληψης (1. μάτια: όραση, 2. αυτιά: ακοή, 3. μύτη: όσφρηση, 4. δέρμα: αφή, 5. στόμα: γεύση). 

· τα 5 όργανα δράσης (1. στόμα-ομιλία, 2.σεξουαλικά όργανα-ερωτική πράξη, αναπαραγωγή, 3. χέρια: εργασίες-επιδεξιότητες, 4. πόδια: μετακίνηση-επιδεξιότητες, 5. ουρητήρας-ορθό: αποβολή άχρηστων ουσιών.

Σκοπός μας είναι να διατηρούμε το σώμα υγιές για να μπορούμε να ασκούμε τα καθημερινά μας καθήκοντα και τους στόχους σε σχέση με αυτή την ενσάρκωση και να ασκούμαστε απρόσκοπτα για την επίτευξη της αυτοπραγμάτωσης. Η υγεία επιτυγχάνεται με το να διατηρούμε σε ισορροπία τα τρία ντόσας, μέσα από την σωστή διατροφή, την άσκηση, τις σωστές σχέσεις, τον επαρκή ύπνο και την ορθή χρήση του σώματος, των αισθήσεων και του νου. 

2.     ΠΡΑΝΑ (Ζωτική ενέργεια) και Σεξουαλική ενέργεια

Οι δύο κύριες απόψεις του Πράνα είναι η φυσικό και η ψυχικό (ζωτική ενέργεια). Το φυσικό πράνα σχετίζεται με τις λειτουργίες του φυσικού σώματος και το ψυχικό πράνα με τις ψυχολογικές λειτουργίες.  

Τα συναισθήματα, οι συγκινήσεις και η επιθυμία είναι εκφράσεις του ψυχικού πράνα, Η απαλλαγή μας από αρνητικά συναισθήματα και τις επιθυμίες σχετίζεται με τον εξαγνισμό του ψυχικού πράνα και του Τσίττα. Επειδή τα συναισθήματα και οι συγκινήσεις είναι εκδηλώσεις του ψυχικού πράνα, μπορούμε να αλλάξουμε την συναισθηματική μας κατάσταση και να εξαλείψουμε τα αρνητικά συναισθήματα με ενεργειακές θεραπείες και τεχνικές (όπως το EFT) που εστιάζονται στην ενέργεια. 

Το πράνα έχει πέντε κύριες απόψεις: (Πράνα, Απάνα, Ουντάνα, Σαμάνα και Βυάνα). Το φυσικό πράνα σχετίζεται με τις φυσιολογικές λειτουργίες του σώματος και το ψυχικό με τις ψυχολογικές (συγκινησιακές και νοητικές).  

Υπάρχει και το ανώτερο ή πρωταρχικό Πράνα που σχετίζεται με τους πνευματικούς κόσμους. Είναι αυτό που λένε Άγιο Πνεύμα στη Χριστιανική θρησκεία, Θεϊκή Μητέρα ή Μαχασάκτι στην ανατολή.  Διαβάστε για τα 5 πράνας εδώ  Secrets of the Five Pranas (Αγγλικά) 

Σκοπός της πνευματικής άσκησης είναι να μην σπαταλάμε την ενέργεια άσκοπα, να καθαρίζουμε τη ενέργεια με διάφορες τεχνικές, να την διατηρούμε σε ισορροπία και να προσλαμβάνουμε καθαρή ενέργεια από σαττβικές τροφές, σαττβικές εντυπώσεις, επαφή με την φύση, πραναγιάμα και  διαλογισμό. 

Η σεξουαλική ενέργεια:  Η σεξουαλική ενέργεια είναι η πιο θεμελιώδης έκφραση της κοσμικής ενέργειας, γιατί μέσω αυτής γεννιέται και υπάρχει ολόκληρο το σύμπαν.

Στον άνθρωπο η σεξουαλική ενέργεια παίζει πολύ σημαντικό ρόλο γιατί σχετίζεται με την αναπαραγωγή και τη διατήρηση του είδους μας, την απόλαυση, την υγεία μας σωματική και νοητική, αλλά παίζει εξέχοντα ρόλο και στην πνευματική ανάπτυξη.

Η σεξουαλική ενέργεια είναι η πιο βαθιά δεξαμενή της ενέργειας μας. Οι δυναμικοί άνθρωποι έχουν δυνατή σεξουαλική ενέργεια. Στα σεξουαλικά υγρά (σπέρμα και τα κολπικά υγρά) βρίσκονται αποθηκευμένες οι πιο λεπτοφυείς ουσίες-ενέργειες Ότζας και Τέτζας, (Ojas & Tejas ), που είναι πολύ σημαντικές για την διατήρηση της καλής υγείας, την ψυχική και συναισθηματική ισορροπία και αρμονία και την επίτευξη ανώτερων επιπέδων Συνειδητότητας. Οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες αναπτύσσονται πλήρως όταν αυτές οι ενέργειες μέσω πνευματικών πρακτικών και διαλογισμού διαποτίζουν τον εγκέφαλο και τον νου.

Στο ψυχικό επίπεδο η σεξουαλική ενέργεια σχετίζεται με την αφύπνιση της Σάκτι -Κουνταλίνι (Kundalini Shakti.) και την ενεργοποίηση και πλήρη αφύπνιση των επτά κύριων τσάκρας. 

Ο στόχος της γιόγκα είναι η διατήρηση της σεξουαλικής ενέργειας, ο εξαγνισμός της και η μετατροπή της, προκειμένου να ενεργοποιηθούν τα τσάκρα, να αναζωογονηθεί ο νους και η διάνοια και να αφυπνιστεί η Σάκτι -Κουνταλίνι Αυτό μπορεί να γίνει ή με πλήρη αγαμία ή με εξάσκηση της τάντρα γιόγκα, που συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων την ερωτική πράξη χωρίς οργασμό και την μετατροπή της σεξουαλικής ενέργειας.

ΑΝΤΑΧΚΑΡΑΝΑ (ΤΟ ΤΕΤΡΑΠΛΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ)

ΤΟ ΑΝΤΑΧΚΑΡΑΝΑ  είναι αυτό ονομάζουμε ΝΟΥΣ στην ευρύτερη του έννοια, ή αλλιώς ΨΥΧΙΣΜΟΣ, ή ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ

Έχει τέσσερις απόψεις

1.      Ο Μάνας-Manas (ο εξωτερικός νους). / Ο αισθητηριακός, συγκινησιακός, σκέψη. 

2.      Το Μπούντι-Buddhi (ο ενδιάμεσος νους), / Η  Ευφυία, Διάνοια, Λογική.

3.      Το Τσίττα-Chitta (εσωτερικός νους), /  Η συνειδητότητα που είναι περιορισμένη από τον μη αγνό νου,  το υποσυνείδητο, η μνήμη, το γενικό πεδίο του νου,)

4.      Ο  Αχάμκαρα-Ahamkara (το Εγώ), /  η ψευδαισθησιακή μας  ταυτότητα ταυτισμένη με το σώμα και τον νου.

3.      ΜΑΝΑΣ ο εξωτερικός νους

Κάνει μια τεράστια εργασία και έχει διάφορες λειτουργίες. Συντονίζει την λειτουργία των 5 αισθήσεων πρόσληψης (ακοή, όραση, όσφρηση, αφή, γεύση) και 5 αισθήσεων της δράσης (ομιλία, κίνηση με χέρια και πόδια, σεξουαλική δράση και απόρριψη τροφών. Συντονίζει τις θεληματικές κινήσεις του σώματος και τις εναρμονίζει με τις αισθήσεις.

Ο μάνας φέρνει μέσω των αισθήσεων εξωτερικές πληροφορίες από τον κόσμο στην διάνοια και την Συνειδητότητα, και εκτελεί (δίνει μορφή) τις εντολές που παίρνει από την διάνοια. Δυστυχώς εξ αιτίας του εγώ ο μάνας λειτουργεί ανεξέλεγκτα και ασυνείδητα. Και αυτό είναι η κύρια αιτία κάθε δυσαρμονίας, ασθένειας και της δυστυχίας μας. 

Έχει δύο απόψεις: την συγκινησιακή και την νοητική. Η συγκινησιακή σχετίζεται με το ψυχικό πράνα που είναι η έδρα των επιθυμιών και των συγκινήσεων και η νοητική του άποψη με την διάνοια (μπούντι). Η συγκινησιακή σχετίζεται επίσης και με το Τσίττα (εσωτερικός νους),  όπου είναι αποθηκευμένα τα έντονα συναισθήματα αλλά και η έδρα των βαθύτερων συναισθημάτων.

ΟΙ προσωρινές συγκινησιακές αντιδράσεις σχετίζονται με τον εξωτερικό νου (μάνας), αλλά εξ αιτίας της επανάληψης τους και της σύνδεσης τους με τις εντυπώσεις των αισθήσεων οι συγκινήσεις γίνονται μέρος του εσωτερικού νου (Τσίττα) και διαμορφώνουν την συμπεριφορά μας, τον χαρακτήρα μας και το πεπρωμένο μας.

Ο μάνας από την φύση του είναι εξωστρεφής και αναζητάει συνεχώς αισθητηριακές εμπειρίες

Ο εξωτερικός νου αντιδρά με αρέσκεια και έλξη σε αυτά που του είναι ευχάριστα και του δίνουν απόλαυση και απαρέσκεια, δυσαρέσκεια, θυμό και αποστροφή σε όσα του προκαλούν δυσαρέσκεια ή πόνο.

Αμφιβολίες, φαντασία και εικασίες ανήκουν στον εξωτερικό νου. Όταν ο μάνας λειτουργεί ξέχωρα από την διάνοια είναι υποκείμενος στο κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ, στις κατώτερες συγκινήσεις (επιθυμίες, θυμός, φόβος, δυσαρέσκεια, απογοήτευση, γοητεία, αρέσκειες, απαρέσκειες κ.λπ.) και τους τους υποσυνείδητους προγραμματισμούς.

Ο μάνας στερείται ευφυΐας, λογικής και διάκρισης και γι’ αυτό αδυνατεί να κατανοήσει ορθώς τις εμπειρίες και να πάρει σωστές αποφάσεις. Αυτά είναι δυνατότητες της διάνοιας. Γι’ αυτό αν λειτουργούμε με τον εξωτερικό νου και χωρίς να χρησιμοποιούμε την διάνοια, τότε αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα λάθος, στον νους μας επαναλαμβάνονται μηχανικά σκέψεις, είμαστε όλο σε αμφιβολίες, δυσκολευόμαστε να πάρουμε αποφάσεις, κάνουμε σκέψεις, υπολογισμούς και εικασίες χωρίς νόημα και σκοπό, ονειροπολούμε, έχουμε φανταστικές ιδέες για τον εαυτό μας και τους άλλους και τον κόσμο..

Όταν είμαστε ταυτισμένοι με τον εξωτερικό νου, και η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από τον εξωτερικό νου (και κατά συνέπεια και το ψυχικό πράνα, συγκινησιακό μέρος) η διάνοια μας υπολειτουργεί και λειτουργεί λανθασμένα. Ως εκ τούτου είμαστε υποκείμενοι στις εξωτερικές επιδράσεις και στις μηχανικές αντιδράσεις του εξωτερικού νου και των κατώτερων συγκινήσεων, επηρεάζεται η αντίληψη μας, η  λογική μας, η κατανόηση μας και η συμπεριφορά μας, και κινούμαστε μηχανικά σαν το εκκρεμές από την χαρά στην λύπη, από την αρέσκεια, στην απαρέσκεια ή την δυσαρέσκεια, από την συμπάθεια, στην αντιπάθεια, από τον ενθουσιασμό, στην απογοήτευση, από το θάρρος, στον φόβο, από την αγάπη, στο μίσος, κ.λπ..

Σκοπός της πνευματικής άσκησης είναι να τον θέσουμε υπό το έλεγχο μας, να τον κάνουμε συγκεντρωμένο, σταθερό, ήρεμο, διαυγή και να τον θέσουμε στην υπηρεσία της διάνοιας και της Συνειδητότητας.

 Είναι απαραίτητο να τρέφουμε τον νου με σαττβικές εντυπώσεις (μαζί με τις πνευματικές πρακτικές) και να αποφεύγουμε τις ρατζασικές και ταμασικές ώστε να αυξηθεί το σάττβα στον νου.

Είναι επίσης απαραίτητο  να εκπαιδεύσουμε τον νου να παραμένει σε απόσπαση από τις αισθητηριακές εντυπώσεις, ώστε να παραμένει σε  γαλήνη και αταραξία. Η απόσπαση μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους όπως η αυτεπίγνωση,  την μετατροπή των εντυπώσεων μέσω της διάκρισης, του αυτοστοχασμού, την επανάληψη ενός μάντρα ή του ονόματος του Θεού. 

Είναι απαραίτητο επίσης, να απέχει ο νους εντελώς από αισθητηριακές εντυπώσεις ώστε να έχει χρόνο να ξεκουραστεί και να διατηρήσει την ισορροπία του. Αυτό γίνεται με πρακτικές χαλάρωσης και  διαλογισμού. 

4. Η ΔΙΑΝΟΙΑ- ΜΠΟΥΝΤΙ / Η κατώτερη διάνοια και η ανώτερη διάνοια 

Εδώ είναι η πραγματική δύναμη του ανθρώπου και αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει ουσιαστικά από όλα τα άλλα έμβια όντα. Η διάνοια έχει τις ικανότητες που χρειαζόμαστε για να πετύχουμε την αυτοπραγμάτωση. 

Αν και η διάνοια είναι μία έχει δύο επίπεδα λειτουργίας. Όταν είναι εξωστρεφής και λειτουργεί κάτω από την κυριαρχία του εγώ, δυσλειτουργεί και λειτουργεί πολύ περιορισμένα. Όταν λειτουργεί ανεξάρτητα από το ρατζασοταμασικό εγώ και σε επαφή με την Συνειδητότητα τότε  λειτουργεί σύμφωνα με τη φύση της και αναπτύσει πλήρως όλες τις λειτουργίες της.

 Η κατώτερη διάνοια: Στην κατώτερη διάνοια ανήκουν οι πεποιθήσεις, τα δόγματα, οι πίστεις η ξεχωριστότητα, οι διαχωρισμοί, η διαίρεση, η αβαθής μεροληπτική σκέψη, η κατώτερη λογική η επηρεασμένη από τις συγκινήσεις. Λειτουργεί κάτω από την επίδραση του εγώ για αυτό στην πραγματικότητα λειτουργεί ως υπηρέτης του εγώ παρά σαν υπηρέτης της Ψυχής. Η επιστημονική πρόοδος και η τεχνολογία οφείλεται σε αυτό το μέρος της διάνοιας και σε μερική συμμετοχή της ανώτερης διάνοιας.  Στην διάνοια βρίσκεται η  ικανότητα της λογικής, το να αποφασίζουμε και να έχουμε διάκριση αλλά κάτω από την επίδραση του εγώ αυτά λειτουργούν πολύ περιορισμένα.

Ανώτερη διάνοια: Σε αυτή βρίσκεται η ανώτερη ευφυΐα μας, η διάκριση ανάμεσα στο αληθινό και το μη αληθινό, η συναίσθηση των λαθών μας, αυτό που λέμε συνείδηση συνήθως. Η αποσπασμένη παρατήρηση, η ανώτερη λογική, η διαισθησιακή γνώση και η ικανότητα να αποφασίζουμε αλλά με καθαρότητα και σε αρμονία με τη ψυχή μας. Επίσης η δύναμη της θέλησης ελεύθερης από το εγώ.

Το σημαντικότερο έργο της πνευματικής εργασίας γίνεται από την διάνοια γι αυτό πρέπει να την ελευθερώσουμε από τις επιρροές του ρατζασοταμασικού εγώ και του μάνας, να εγκαταλείψουμε λανθασμένες πεποιθήσεις και πίστεις και να την εξασκούμε ώστε να αναπτύξουμε πλήρως τις δυνατότητες της.

5. ΑΧΑΜΚΑΡΑ -Ahamkara / ΤΟ ΕΓΩ

Το Εγώ είναι η ψευδαισθησιακή μας ταυτότητα. Το εγώ μαζί με τις τρείς γκούνας (σάττβα-ράτζας-τάμας) δημιουργούν την ταύτιση με το σώμα και μας κάνουν να ξεχνάμε τον αληθινό μας Εαυτό. Και πιο συγκεκριμένα είναι το ρατζασοταμασικό εγώ (όχι το σαττβικό) που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και στρέφει το νου προς τα αντικείμενα των αισθήσεων και αναζητεί την απόλαυση και τις επίγειες επιτυχίες. 

Συνοπτικά, η απόλαυση, η επιθυμία για απόλαυση, η ξεχωριστότητα από το όλον, ο φόβος, η ψευδαίσθηση 'είμαι το σώμα' και η ψυχαναγκαστική ανάγκη να νιώθουμε ανώτεροι, είναι η βάση πάνω στην οποία αναπτύσσεται όλος ο εγωικός μηχανισμός. 

Μερικές από τις εκφράσεις του ρατζασοταμασικού εγώ -σε έναν ατέλειωτο κατάλογο- είναι:

Θυμός, επιθετικότητα, μίσος, υπερηφάνεια, απληστία, φιλαργυρία, λαγνεία, λαιμαργία, φιλοδοξία, κατάκριση, ανυπομονησία, φλυαρία, υπερκαταναλωτισμός, θλίψη, ζήλια, απαισιοδοξία, σύγκριση, παράπονα, πικρία, κατάθλιψη, ενοχές, βαρεμάρα, έλλειψη ικανοποίησης, έλλειψη πληρότητας, ανησυχία, άγχος, κατανάλωση καπνού και αλκοόλ, χρήση ναρκωτικών και εθισμοί σε αυτά, τελειομανία, εργασιομανία, έλεγχος των άλλων, κυριαρχία στους άλλους, κακοποίηση ανθρώπων-ζώων-περιβάλλοντος, μυθομανία, παράνοια, μεγαλομανία, καχυποψία, συκοφαντία, ψέμα, αρέσκεια-απαρέσκεια, έλξη-απώθηση… 

Σκοπός της πνευματικής άσκησης είναι να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε με το εγώ σε όλες του τις εκφράσεις και τελικά να διαλύσουμε πλήρως το εγώ και να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση (Άτμαν - Συνειδητότητα).

Διαβάστε στην ιστοσελίδα μου ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΓΚΟΥΝΑΣ αλλά και πολλά άλλα άρθρα σχετικά με τη φύση του εγώ και της επιθυμίας.

6. ΤΣΙΤΤΑ-Chitta (Υποσυνείδητο με 49 επίπεδα, Μνήμη, γενικό πεδίο του νου).  

Το Τσίττα-Chitta είναι το γενικό πεδίο του νου, ο πυρήνας θα λέγαμε του νου. Το Τσίττα είναι καταγραμένες όλες οι μνήμες εμπειριών: αισθητηριακές, συναισθηματικές, νοητικές, κινητικές και ενστικτώδης μνήμες.

Στο Τσίττα υπάρχουν όλα τα συναισθηματικά τραύματα καθώς και όλοι οι νοητικοί και συναισθηματικοί προγραμματισμοί. Αυτοί οι προγραμματισμοί επηρεάζουν την αντίληψή μας και τη λειτουργία του Μάνας (εξωτερικός νους) και του Μπούντι (Διάνοια) και μας εμποδίζουν να έχουμε τις ανώτερες εμπειρίες της Συνειδητότητας (άνευ όρων αγάπη, την ευτυχία, την αρμονία, την ειρήνη κλπ). 

Η αγάπη και οι εκφράσεις της: οι συμπάθεια, συμπόνια, η καλοσύνη και η αφοσίωση σχετίζονται με το Τσίττα, αλλά δεν μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα, επειδή το Τσίττα είναι περοιορισμένο από τους προγραμματισμούς του εγώ (νοητικούς, συναισθηματικούς, ενεργειακούς). 

Σκοπός της πνευματικής άσκησης είναι να αναπτύξουμε τη μνήμη και να δημιουργήσουμε θετικές συνήθειες. Είναι να καθαρίσουμε το Τσίττα από όλες τις εγωϊκές τάσεις, τους προγραμματισμούς και τα ασυνείδητα νοητικά και συγκινησιακά πρότυπα, ώστε να αντανακλά με καθαρότητα την Συνειδητότητα για να λειτουργεί σε αρμονία με αυτή.    

7. ΑΙΤΙΑΤΟ ΣΩΜΑ

Σε αυτό βρίσκονται οι ρίζες-αιτίες του εγώ, αλλά και όλες οι εμπειρίες που περάσαμε σε αυτή την ζωή και σε προηγούμενες σαν σπόροι. Σε αυτό βρίσκεται ότι πρόκειται να εκδηλώσουμε μελλοντικά. Από αυτό εξαρτάται η γέννηση του σώματος και του νου. Λέγεται το σώμα της ευδαιμονίας γιατί αντανακλά την ευδαιμονία του Θεϊκού μας Είναι ή Άτμαν (Συνειδητότητα). Ανάλογα με την αγνότητα του βιώνουμε περισσότερο ή λιγότερο καθαρά την ευδαιμονία του Άτμαν.   

Σκοπός της πνευματικής άσκησης είναι να εξαλείψουμε τις ράτζας και τάμας γκούνας από το αιτιατό σώμα και όλες τις ρίζες-αιτίες του εγώ. Να εξαγνιστεί πλήρως και να γίνει φωτεινό για να αντανακλά καθαρά η ευδαιμονία του Είναι.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ- Ψυχή ή Πνεύμα ( Άτμαν ή Μπράμαν)

Η Συνειδητότητα είναι ο αληθινός μας Εαυτός, η πηγή, η αρχή και το τέλος όλων. Αν και δεν έχει χαρακτηριστικά όπως οι μορφές παρά ταύτα ονομάζεται ως Σατ-τσιτ-ανάντα (Sat-chit-ananda), που σημαίνει απόλυτη Ύπαρξη-Συνειδητότητα-Ευδαιμονία. Η ατομική συνειδητότητα (Άτμαν) και η συπαντική συνειδητότητα (Μπράμαν) είναι ταυτόσιμες. Δεν υπάρχουν δηλαδή δύο Συνειδητότητες, και η φαινομενικά ατομική συνειδητότητα δεν είναι τμήμα ή μερος της συμπαντικής. Η μία και μοναδική χωρίς δεύτερη συμπαντική συνειδητότητα εξ αιτίας του ατομικού νου φαίνεται να είναι ατομική. Η συνειδητότητα αν και διαποτίζει και διαπερνάει τα πάντα είναι πέρα από την δημιουργία και ανέγγιχτη από οτιδήποτε συμβαίνει σε αυτή. Είναι η πηγή της σχετικής μας ύπαρξης (σώμα, πράνα, ανταχκαράνα- νους, αιτιατό σώμα) και ο τελικός σκοπός μας, δηλαδή η συνειδητοποίηση ότι είμαστε Συνειδητότητα.  Όλα τα πνευματικά μονοπάτια από την ανατολή στην δύση και από το βορρά στο νότο έχουν σαν προορισμό την επίγνωση της αληθινής μας φύσης.

 Σκοπός της πνευματικής άσκησης είναι η συνειδητοποίηση ότι είμαστε η Συνειδητότητα και όχι το σώμα και  ο νους που νομίζουμε ότι έιμαστε εξ αιτίας της άγνοιας κα της ανάπτυξης του εγώ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

από πέντε επικαλλύματα ή τρία σώματα*.

 Σύμφωνα με την Αντβάϊτα Βεδάντα ο κατώτερος μας εαυτός αποτελείται από τρία σώματα ή πέντε επικαλύμματα. 

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΠΙΚΑΛΥΜΜΑΤΑ Ή ΚΟΣΑΣ ΕΙΝΑΙ

1. Αναμάγια κόσα - Annamaya Kosha  (το κόσα της τροφής)
2. Πραναμάγια κόσα - Pranamaya kosha ( το κόσα της ενέργειας)
3. Μανόμαγια κόσα - Manomaya kosha  ( το κόσα του μάνας, ο εξωτερικός νους)
4. Βιγναμάγια κόσα - Vijnanamaya kosha  ( το κόσα της Διάνοιας)
5. Ανανταμάγια κόσα - Anandamaya kosha  ( το κόσα της Ευδαιμονίας)

ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ

1. ΦΥΣΙΚΟ  -   Το Annamaya Kosha αποτελεί το ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΣΩΜΑ
2. ΑΣΤΡΙΚΟ  -Τα τρια κόσας Pranamaya kosha - Manomaya kosha - Vijnanamaya kosha αποτελούν το ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΩΜΑ
3. ΑΙΤΙΑΤΟ - Το Anandamaya kosha   αποτελεί το ΑΙΤΙΑΤΟ ΣΩΜΑ

~~~~~~~~~```
Το Μάνας-Manas (Εξωτερικός νους, αισθητηριακός, συγκινησιακός), 
το Μπούντι-Buddhi ( Ευφυία, Διάνοια), 
ο Αχάμκαρα-Ahamkara (Εγώ, η ψευδαισθησιακή ταυτότητα) και 
το Τσίττα-Chitta (Υποσυνείδητο, Μνήμη, γενικό πεδίο του νου) 
  ονομάζονται στην Βεδάντα, Ανταχκαράνα, το τετραπλό εσωτερικό όργανο. 

ΟΜ! Η ΤΑΥΤΙΣΗ & Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

 Η ΤΑΥΤΙΣΗ & Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

 

Η ΤΑΥΤΙΣΗ με το ΝΟΥ & το ΕΓΩ

Η ταύτιση είναι το κυριότερο εμπόδιο στην διάλυση του εγώ και την συνειδητοποίηση της αληθινής μας φύσης.

Το εμπόδιο για την συνειδητοποίηση της αλήθειας είναι το κατώτερο ή ρατζασοταμασικό εγώ. Αυτό είναι που δημιουργεί όλες τις ταυτίσεις με κύρια την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ένα πρόσωπο περιορισμένο στο σώμα και το νου, ξεχωριστό από τον Θεό και τον κόσμο. Για να ελευθερωθεί κανείς από το εγώ χρειάζεται πρώτα από όλα να το ανακαλύψει και να το γνωρίσει.

Δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε από κάτι που δεν γνωρίζουμε. Χρειάζεται να το παρατηρούμε από στιγμή σε στιγμή σε κάθε περίσταση της καθημερινής μας ζωής ακόμη και στις πιο απλές και συνηθισμένες, όπως για παράδειγμα όταν πλένουμε τα δόντια μας, σκουπίζουμε, πάμε για ψώνια κ.λπ.. Και αυτό γιατί κάθε στιγμή εκδηλώνεται κάποια άποψη (έστω και μικρή) του εγώ.

Αλλά για να το παρατηρήσουμε πρέπει να πάψουμε να ταυτιζόμαστε με αυτό. Χρειάζεται μια ψυχολογική απόσταση από τις νοητικές και συναισθηματικές εκφράσεις του εγώ. Εάν είμαστε ταυτισμένοι με αυτές απλά πηγαίνουμε κοιμώμενοι (ασυνείδητα) οπού το εγώ μας πάει θεωρώντας λανθασμένα όλες αυτές τις αντιδράσεις ως δίκες μας επιλογές.

Για να σταματήσουμε την ταύτιση απαιτείται συνεχής εγρήγορση, συνειδητή προσοχή και ενθύμηση του εαυτού μας και διάκριση. Η ενθύμηση του Εαυτού μας δεν αναφέρεται στο σώμα (αν και το σώμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο να θυμηθούμε τον Εαυτό μας.

Αν δεν έχουμε μια άγκυρα να πιαστούμε τότε η ταύτιση είναι και αναπόφευκτη και δύσκολο να την σταματήσουμε. Και επειδή απο συνήθεια τόσα χρόνια ζούσαμε ταυτισμένοι, η ταύτιση είναι δεδομένη. Απαιτείται μια συνεχής συνειδητή προσπάθεια από μέρους μας, να θυμόμαστε τον εαυτό μας, για να σταματήσουμε την ταύτιση. Αυτήν την προσπάθεια για να την κάνουμε απαιτείται μεγάλο ενδιαφέρον, θέληση και σταθερή αποφασιστικότητα.

Ειδικά τα πρώτα χρόνια που ξεκινάει κανείς την αυτογνωσία (πνευματικότητα, γιόγκα) που η συνήθεια της ταύτισης είναι δυνατή απαιτείται έντονη προσπάθεια και μεγάλη εφευρετικότητα για να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας και να μην παραμένουμε σε κατάσταση ταύτισης.

Συνεχής εγρήγορση, συνειδητή προσοχή, αυτοπαρατήρηση και αυτοενθύμιση πάνε χέρι χέρι μέχρι το τέλος, μέχρι το εγώ να διαλυθεί εντελώς. Στην αρχή για να τα εφαρμόσουμε αυτά απαιτείται μεγάλη προσπάθεια, αλλά σταδιακά με την πρακτική αλλά και την διάλυση των διάφορων εγώ θα τα εφαρμόζουμε όλο και πιο εύκολα, και τελικά θα γίνονται φυσικά όπως η αναπνοή μας. Έτσι ενώ στην αρχή η ταύτιση είναι η φυσική μας κατάσταση αργότερα η απόσπαση (η μη ταύτιση) και η αυτεπίγνωση θα είναι η φυσική μας κατάσταση.

Για την ανακάλυψη και την διάλυση των εγωιστικών τάσεων μαζί με τα παραπάνω χρειάζεται η μελέτη του εγώ (των διάφορων εκφράσεων του εγώ) από κείμενα ή βιβλία που έγραψαν αυτοί που ήδη έχουν κάνει αυτήν την εργασία, καθώς επίσης ο στοχασμός, η διάκριση και η κατανόηση.

Η γνώση αυτών που ήδη διέτρεξαν τον πνευματικό δρόμο θα μας δώσει έναν χάρτη ο οποίος θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε πολύ πιο γρηγορά τα διάφορα εγώ (το εγώ είναι πολλαπλό και όχι ατομικό) από ότι αν προσπαθούσαμε να τα ανακαλύψουμε χωρίς αυτήν την γνώση. Είναι σαν να πάει κάποιος σε μια αχανή μεγαλούπολη εκατομμυρίων κατοίκων για πρώτη φορά χωρίς χάρτη. Παρόμοια, και στην περίπτωση του εγώ που είναι πολύ πιο δαιδαλώδες από οποιαδήποτε μεγαλούπολη (εξ ου και συμβολισμός του σαν λαβύρινθος στον μύθο του Θησέα με τον Μινώταυρο) είναι απίθανο να βγάλει κανείς άκρη χωρίς χάρτη. Διότι το εγώ όχι μόνο είναι δαιδαλώδες αλλά χρησιμοποιεί και διάφορους μηχανισμούς για να μας εμποδίσει να το ανακαλύψουμε (αμυντικοί μηχανισμοί του εγώ). Για αυτό και σε όλες τις πνευματικές παραδόσεις ο μαθητής είχε κάποιο δάσκαλο, (πνευματικό τον λένε στον ορθόδοξο μοναχισμό, γκουρού στην ανατολή), για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες και τις τρικλοποδιές που του βάζει το εγώ.

Επανέρχομαι στην ταύτιση που όπως προείπα είναι το κυριότερο εμπόδιο για να ερευνήσουμε, να μελετήσουμε και να εξαλείψουμε το εγώ αλλά και να αναγνωρίσουμε (αποκτήσουμε διάκριση και  επίγνωση) την αληθινή μας φύση.

Οι ικανότητες που πρέπει να αναπτύξουμε για να ανακαλύψουμε το εγώ είναι συνεχής εγρήγορση, ενθύμηση του εαυτού μας, η συνειδητή προσοχή, η αυτοπαρατήρηση και η διάκριση.

Εξ αιτίας του ότι είναι μεγάλη η ικανότητα του εγώ να μας κάνει να ταυτιζόμαστε με το σώμα, με όλες τις εκφράσεις του στη σκέψη και στο συναίσθημα, (αλλά και με αυτό το ίδιο), πέρα από τα προαναφερόμενα (που είναι απαραίτητα και πρέπει να τα αναπτύξουμε στο μέγιστο βαθμό) είναι απαραίτητο να μάθουμε και να εφαρμόσουμε διάφορες τεχνικές για να σταματήσουμε την ταύτιση.

Θα αναφέρω κάποιες και ο καθένας καθώς θα ασκείται θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την εφευρετικότητα του για να βρει τους δικούς του τρόπους. Είναι βέβαιο ότι αυτό που βρίσκουμε μονοί μας είναι πιο αποτελεσματικό γιατί βασίζεται στην δική μας κατανόηση, εμπειρία και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Ακόμη και τις τεχνικές που μαθαίνουμε από άλλους πρέπει να τις  ερευνήσουμε και να τις  εφαρμόσουμε με τον δικο μας τρόπο. Είναι το ίδιο όπως συμβαίνει για κάθε εξωτερική δραστηριότητα όπως για παράδειγμα στον αθλητισμό. Οι τενίστες υψηλού επιπέδου έχουν υψηλή τεχνική ικανότητα στα χτυπήματα, η τεχνική τους δηλαδή είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Πάρα ταύτα αν και στα ουσιώδη μέρη η τεχνική του χτυπήματος είναι η ίδια σε όλους, ο καθένας την εφαρμόζει με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Παρόμοια στην αυτογνωσία ο καθένας θα εφαρμόσει τις τεχνικές με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Πέρα από την εγρήγορση και την αυτεπίγνωση που είναι το κέντρο της πνευματικής άσκησης (και τα οποία στην αρχή της πορείας μας είναι ατροφικά) υπάρχουν και άλλοι τρόποι να σταματήσουμε την ταύτιση όπως το να συγκεντρωθούμε στην αναπνοή μας, να επαναλαμβάνουμε κάποιο μάντρα, να κάνουμε κάποια θετική επιβεβαίωση, να αναρωτηθούμε για αυτό που νοιώθουμε ή σκεπτόμαστε κάνοντας κάποια ερώτηση. Βέβαια για κάθε εγωϊκή έκφραση (υπερηφάνεια, λαιμαργία, λαγνεία, θυμός κ.λπ.) υπάρχουν και κάποιοι ιδιαίτεροι τρόποι για να σταματήσουμε την ταύτιση με αυτές.

Ο καθένας από τους τρόπους ή τις τεχνικές έχει τη δική του δυναμική και αποτελεσματικότητα και θεωρώ ότι ένας συνδυασμός αυτών είναι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε για πιο γρηγορά και θετικά αποτελέσματα.

Η ΑΝΑΡΩΤΗΣΗ  ΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΜΕΣΟ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΥΤΙΣΗ

Εδώ όμως θα ήθελα να αναφερθώ στην αναρώτηση, την οποία θεωρώ τον πιο αποτελεσματικό τρόπο όχι μόνο στο να σταματήσουμε την ταύτιση αλλά και να εμβαθύνουμε στην κατανόηση του εγώ (που είναι απαραίτητη για την διάλυση του), αλλά να εμβαθύνουμε και στην αυτεπίγνωση. Κάνοντας κάποια ερώτηση δίνουμε ένα συνειδητό σοκ το οποίο έχει την δύναμη να σταματήσει την μηχανική ροή των σκέψεων και την ταύτιση με αυτές αλλά και την ταύτιση με το συναίσθημα/τα με το οποίο/α είναι συνδεδεμένες οι σκέψεις. Με την ερώτηση αμφισβητούμε την ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι δικές μας επιλογές και ότι είναι ο εαυτός μας. Δηλαδή δεν τα δεχόμαστε απριόρι σαν δικά μας, σαν μέρος του εαυτού μας, της ταυτότητας μας, αλλά σαν κάτι που συμβαίνει μέσα σε εμάς.

Από τι στιγμή που τα αμφισβητούμε και δεν ταυτιζόμαστε με αυτά (σκέψεις, πεποιθήσεις, απόψεις, συναισθήματα, παρορμήσεις) σημαίνει ότι δεν τα θεωρούμε ως μια πραγματικότητα μέσα μας που δεν επιδέχεται αλλαγή. Για να το εξηγήσω δίνω το παρακάτω παράδειγμα:

Μπορεί να νοιώσαμε άσχημα εξ αίτιας κάποιου μορφασμού ή κάποιας κουβέντας ενός συνάδερφου μας στην δουλειά.

Αν ειμαστε ταυτισμενοι με αυτο που νοιωθουμε:

Πρώτον, αυτό που νοιώθουμε το θεωρούμε ως μια πραγματικότητα, ότι έτσι είναι ή έτσι είμαστε, και επίσης ότι ο άλλος φταίει που νοιώθουμε έτσι.

Στην πραγματικότητα όμως το ο άλλος φταίει για αυτό που νοιώθουμε (ακόμη και αν πράγματι είπε κάτι άσχημο) είναι μια πλάνη. Κανείς δεν φταίει για αυτά που νοιώθουμε. Είναι οι προγραμματισμοί, η ενεργειακή συναισθηματική φόρτιση που έχουμε συσσωρεύσει στο ενεργειακό μας πεδίο, η ταύτιση και ο ύπνος συνείδησης που μας κάνει να νοιώθουμε όπως νοιώθουμε, καθώς και να πιστεύουμε ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό που νοιώθουμε.

Δεύτερον θεωρούμε αυτό που νοιώθουμε μέρος του εαυτού μας, κάτι που είναι εγγενές στην ψυχολογία μας και που δεν μπορεί να αλλάξει. Το οποίον είναι επίσης πλάνη.  Όλα τα κατωτέρα συναισθήματα, οι παρορμήσεις και οι επιθυμίες και βέβαια οι πεποιθήσεις, οι απόψεις και οι ιδέες μας  μπορούν να αλλάξουν ή να εξαλειφθούν από τον ψυχισμό μας.

Τρίτον όντας σε ταύτισης δεν μπορούμε να αποφύγουμε την συναισθηματική αντίδραση η οποία βέβαια δεν είναι επιλογή μας αλλά μια αθέλητη μηχανική παρορμητική-αυτόματη αντίδραση του προγραμματισμένου υποσυνείδητου.

Τέταρτον, σε κατάσταση ταύτισης παρερμηνεύουμε τους μορφασμούς, την διάθεση, τα λογία και τις πράξεις των άλλων, σύμφωνα με τους υποσυνείδητους προγραμματισμούς και τις ανάγκες του εγώ μας. 

Έτσι, ακόμα και αν είμαστε σε κάποιο βαθμό εγρήγορσης και αυτοενθύμιση αν δεν έχουμε αρκετή εργασία με το εγώ και τους μηχανισμούς του, αν δεν έχουμε διάκριση και κατανόηση το πως λειτουργεί το εγώ και οι μηχανισμοί του, πολύ ευκολά μπορεί ταυτιστούμε ξανά και ξανά με σκέψεις και συναισθήματα και μάλιστα χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι είμαστε μέσα στο εγώ. 

Η ΑΝΑΡΩΤΗΣΗ

Κάνοντας όμως την ερώτηση, με πραγματικό ενδιαφέρον και προσοχή προκαλούμε ένα σοκ συνείδησης, σταματάμε την ταύτιση, σταματάμε να τα θεωρούμε ως εαυτό μας τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις απόψεις, κ.λπ., και αμφισβητούμε την ορθότητα και την αλήθεια τους. Αμφισβητούμε δηλαδή ότι είναι μια πραγματικότητα του εαυτού μας και επίσης ότι δικαιολογημένα ή ορθά νοιώθουμε έτσι.

Με την αναρώτηση επίσης βγαίνουμε από την παθητική κατάσταση και μπαίνουμε σε έντονη αυτοενθύμιση (αυτεπίγνωση) και πλήρη παρατήρηση του νου και του συναισθήματος.

Από αυτή την κατάσταση της αυτεπίγνωσης, εγρήγορσης και έντονης και πλήρους παρατήρησης μπορούμε να ακολουθήσουμε διαφορετικές διαδικασίες ανάλογα με το τι είναι αυτό που θέλουμε να πέτυχουμε.

Αναφέρω τις σημαντικότερες από αυτές:

Μπορούμε να ξεταυτιστούμε και να εμβαθύνουμε στην αυτεπίγνωση,

Μπορούμε να παρατηρήσουμε και να ερευνήσουμε την φύση των σκέψεων και του συναισθήματος,

Μπορούμε να παρατηρήσουμε και να ερευνήσουμε πως γίνεται η ταύτιση,

Μπορούμε να παρατηρήσουμε και να ερευνήσουμε πως είναι να είσαι ταυτισμένος με τις σκέψεις ή το συναίσθημα και πως είναι να τα παρατηρείς με απόσπαση

Μπορούμε να παρατηρήσουμε και να ερευνήσουμε πως το συναίσθημα προβάλλεται και ταυτίζεται με τις σκέψεις,

Μπορούμε να διαπιστώσουμε πόση απόσταση έχουμε από τις σκέψεις και τα συναισθήματα ή πόσο δυνατά ταυτιζόμαστε με αυτά,

Μπορούμε να διαπιστώσουμε ποσό εύκολα μπορούν  να μας κάνουν να ταυτιστούμε με αυτά ξανά και ξανά, 

Μπορούμε να εφαρμόσουμε κάποια μέθοδο  (τεχνική) για διαλύσουμε το εγώ που εκδηλώνεται εκείνη την στιγμή.

Τα ότι θα επιλέξουμε είναι δική μας απόφαση και εξαρτάται από τους στόχους που έχουμε βάλει. Σιγά σιγά όμως καθώς αυξάνεται η ικανότητα μας και η εμπειρία μας, σε καθε περίσταση που κάνουμε την αναρώτηση για να δημιουργήσουμε το σοκ συνείδησης μπορούμε να πραγματοποιούμε περισσότερες από μια από τις παραπάνω κατευθύνσεις .

Επίσης αν συνειδητοποιήσαμε σε κάποια δεδομένη στιγμή ότι ταυτιστήκαμε και λειτουργήσαμε κάτω από την επιρροή κάποιου εγώ, και εκείνη την στιγμή δεν είμασταν σε θέση να κάνουμε κάτι για να το αποφύγουμε, ή αν επίσης το συγκεκριμένο εγώ ή προγραμματισμός εκφράστηκε πολύ δυνατά μέσα μας και δεν μπορέσαμε να το διαχειριστούμε εκείνη την στιγμή αποτελεσματικά, τότε χρειάζεται να κάνουμε μια ειδική εργασία το βραδύ στο σπίτι σε συνθήκες πιο ευνοϊκές για να το μελετήσουμε να το κατανοήσουμε περισσότερο και να το διαλύσουμε εφαρμόζοντας κάποιες ειδικές τεχνικές.

Παρατηρώντας τις εγωϊκές τάσεις, κατανοώντας τες και διαλύοντας μέρος της ενέργειας τους, αποκτάμε μεγαλύτερη απόσταση από αυτές, και σταδιακά η μη ταύτιση ή η αποταύτιση επιτυγχάνεται όλο και πιο εύκολα. Μπορεί να χρειαστεί να κάνουμε αρκετές ή πολλές συνεδρίες στο σπίτι με την κάθε εγωϊκή τάση και να χρειαστούν πολλά χρόνια για να δουλέψουμε με όλες τις επιμέρους εκφράσεις της. αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προχωρήσουμε στην εξάλειψη τους και στην ελευθερία.

Στην εργασία με το εγώ χρειάζεται υπομονή, επιμονή αλλά πάνω από όλα όρεξη, ενδιαφέρον και αγάπη γι’ αυτήν την εργασία. Όταν θα έχουμε απτά αποτελέσματα και θα ζούμε πιο ελεύθεροι από το εγώ που διαλύσαμε, και θα απολαμβάνουμε όλο και περισσότερο εσωτερική ειρήνη, πληρότητα και ελευθερία, το ενδιαφέρον και η αγάπη για αυτήν την εργασία θα αυξηθεί με φυσικό τρόπο. Αλλά  για όσο οι ράτζας και η τάμας ποιότητες (γκούνας) κυριαρχούν στο νου μας και το εγώ είναι δυνατό μέσα μας, η αντίσταση που θα προβάλει θα είναι μεγάλη και θα μας βάζει πολλά εμπόδια ώστε να μας αποθαρρύνει και να μας κάνει σταματήσουμε αυτήν την εργασία.

Η εμπειρία μου μου έχει δείξει ότι για να καταπιαστούμε σοβαρά με την εργασία της διάλυσης του εγωϊκού νου είναι απαραίτητο να υπάρχει πρώτα από όλα ένας διακαής πόθος να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση και να ζούμε σε συνειδητή επαφή με την Ψυχή μας, (Συνειδητότητα ή Πνεύμα) και όχι από την περιφέρεια, το εγώ και τις χωρίς τέλος επιθυμίες μας. Συνήθως όταν ξεκινάει κανείς αυτήν εσωτερική εργασία υπάρχει  ένας συνδυασμός επιθυμίας για την αλήθεια μαζί με απογοήτευση για τον εξωστρεφή τρόπο ζωής ο οποίος δεν μας προσέφερε την ευτυχία, την πληρότητα και την ικανοποίηση που προσδοκούσαμε. Και πως θα μπορούσε άλλωστε αφού είναι ψευδαισθησιακός και κενός περιεχομένου.  

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ