Πνευματικότητα και φώτιση. ~ Άτμαν Νιτυανάντα

 

Πνευματικότητα και φώτιση δεν σημαίνει να γίνουμε σπουδαίοι και τρανοί, αλλά να βρούμε την χαρά μέσα μας.

Μια χαρά πηγαία, ανεξίτηλη στον χρόνο και ανεξάρτητη από τις εξωτερικές καταστάσεις, από αυτό που έχουμε ή δεν έχουμε, που κάνουμε ή δεν κάνουμε.

Σημαίνει να ζούμε ελεύθεροι από το εγώ και το δικό μου, ελεύθεροι από θυμό, φόβο και υπερηφάνεια, ελεύθεροι από επιθυμίες, προσκολλήσεις, μιζέρια και δυστυχία. 

Σημαίνει να βιώνουμε πληρότητα, αν και ζούμε με ελάχιστα.

Σημαίνει να αγαπάμε όλους και όλα έτσι όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

Σημαίνει να ζούμε με ειρήνη ακόμη και στις πιο μεγάλες δυστυχίες, αναποδιές και αντιξοότητες.

Και όντας γεμάτοι από αγάπη και ειρήνη να προσευχόμαστε και να εργαζόμαστε για το καλό όλων των όντων.

Ας είναι όλα τα όντα ευτυχισμένα, μακάρια και σε ειρήνη.

Είθε όλα τα όντα να ζούνε με υγεία, ευημερία, αρμονία, αγάπη και ειρήνη.

Ότι είναι ωφέλιμο δεν είναι πάντα ευχάριστο ~ Άτμαν Νιτυανάντα

"Οι δάσκαλοι ανοίγουν την πόρτα, αλλά εμείς πρέπει να την περάσουμε"

                                                    ~ Ζεν  παροιμία

Ότι είναι ωφέλιμο δεν είναι πάντοτε ευχάριστο 

Η θεραπεία του σώματος δεν είναι πάντοτε μια ευχάριστη διαδικασία, αλλά παρά ταύτα είναι ευεργετική και αποκαθιστά την υγεία του σώματος, την οποία απολαμβάνουμε.

Παρόμοια η αυτογνωσία και η πνευματικότητα δεν είναι πάντοτε μια ευχάριστη διαδικασία, ειδικά όσο το εγώ κυριαρχεί στον ψυχισμό μας και ο νους δεν είναι αρκετά αγνός. Παρότι λοιπόν ο εξαγνισμός του νου είναι μια επίπονη και δυσάρεστη διαδικασία, καθώς εξαγνίζεται ο νους μας,  θα απολαμβάνουμε όλο και περισσότερο την ειρήνη και την ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης.

Όσο δεν ασχολείται κανείς συστηματικά με την διάλυση του εγώ, και την καθυπόταξη του νου, αλλά τον ενδιαφέρει να χαλαρώνει, να ηρεμεί λιγάκι τον νου, να νοιώθει ευχάριστα*, κ.λπ. το εγώ δεν δείχνει τα 'δόντια' του.

Σχόλιο: αν και τα παραπάνω είναι σημαντικά για μια πιο ισορροπημένη ζωή, δεν είναι αρκετά για όσους ψάχνουν την αλήθεια και την ελευθερία. 

Για να διαπεράσουμε το τείχος του εγώ απαιτείται θάρρος, αποφασιστικότητα, θέληση και συνεχή συστηματική άσκηση. Ανάμεσα στις πρακτικές, πρωτεύοντα ρόλο έχουν η συνεχής από στιγμή σε στιγμή αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση, η αυτοέρευνα, η ενδοσκόπηση, η αποταύτιση και η απάρνηση των συνηθειών του εγώ. 

Το να αποταυτιστούμε από το εγώ, να απαρνηθούμε τις συνήθειες του, και να προσπαθούμε να εξαλείψουμε τις τάσεις, τις επιθυμίες και προγραμματισμούς του, δεν είναι καθόλου ευχάριστο, για το εγώ μας βέβαια, αφού η αληθινή μας φύση είναι πάντα ειρηνική, πλήρης, ελεύθερη και μακάρια, και είναι το στήριγμα και το καταφύγιο σε αυτήν μας την προσπάθεια. Θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την αντίδραση και την αντίσταση του εγώ μας που δεν θέλει με κανένα να τρόπο να χάσει την επικυριαρχία επάνω μας. Και αυτό θα λάβει διάφορες μορφές. 

Επιπλέον για να απελευθερωθούμε από την ασχήμια που είναι κρυμμένη στο υποσυνείδητο μας θα πρέπει να βγει στην επιφάνεια (στον συνειδητό νου) και να την βιώσουμε συνειδητά. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ελευθερωθούμε από τις υποσυνείδητους προγραμματισμούς και τις αποθηκευμένες συγκινησιακές καταστάσεις, παρά μόνο να τους επιτρέψουμε να έρθουν στην επιφάνεια, να αποκτήσουμε πλήρη επίγνωση αυτών και να τους εξαλείψουμε με κάποιο τρόπο.

Θέλει θάρρος και κουράγιο να δούμε τι κουβαλάμε μέσα μας πίσω από την ψεύτικη μάσκα του 'καλού ανθρώπου', θάρρος να εγκαταλείψουμε το γνωστό και την βόλεψη και να πορευτούμε στο άγνωστο, θάρρος να χάσουμε την ταυτότητα μας, θάρρος να ζούμε με τις επιταγές της καρδιάς μας.

 Στην προσπάθεια μας να αποταυτιστούμε από  το σώμα,  τον νου, την ψεύτικη ταυτότητα μας και να διαλύσουμε το εγώ, έρχονται στιγμές που χάνεται ο κόσμος κάτω από τα πόδια μας, επειδή είμαστε μετέωροι ανάμεσα σε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε και στην αληθινή μας φύση που ακόμη δεν έχουμε επίγνωση. Αλλά πάντα έρχεται η βοήθεια, για να ξεπεράσουμε κάθε  καταιγίδα.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να βρούμε το θάρρος και το κουράγιο ξανά και ξανά, και να ασκηθούμε με ειλικρίνεια σταθερότητα και συνέπεια μέχρι το φως της αληθινής σας φύσης να λάμπει σταθερά μέσα μας.

Τότε όλες οι εσωτερικές καταιγίδες θα σωπάσουν και οι εξωτερικές δεν θα μας αγγίζουν. Η Ειρήνη, η αγάπη, η ελευθερία, η πληρότητα και η ευδαιμονία θα βασιλεύουν στην καρδιά μας. Θα ζούμε εδώ και τώρα την  βασιλεία των ουρανών όντας σε ένα ανθρώπινο σώμα.

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ~ ΄ Άτμαν Νιυανάντα

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ

Τα δύο φτερά της απελευθέρωσης

 
Υπάρχουν αρκετές αρετές και ικανότητες που είναι σημαντικές για την πνευματική άσκηση και την επίτευξη της απελευθέρωσης (φώτισης, αυτοπραγμάτωσης). Από τις αρετές σημαντικότερες είναι το θάρρος, η ειλικρίνεια, η φιλαλήθεια και η πίστη, και από τις ικανότητες, αυτές που υπερέχουν είναι η διάκριση και η απάθεια (αδιαφορία για τις αισθητηριακές εμπειρίες και απολαύσεις).

Από τις δύο η διάκριση υπερέχει, διότι χάρις στην διάκριση μπορούμε να πετύχουμε την απάθεια (αταραξία που προέρχεται από την αδιαφορία για τα αντικείμενα των αισθήσεων και τις απολαύσεις, μη-προσκόλληση στα εγκόσμια) και να διακρίνουμε ανάμεσα στο απατηλό και το αληθινό, να διακρίνουμε την αληθινή μας φύση από την ψευδαισθησιακή (το εγώ).

Η διάκριση είναι αυτή που μας βοηθάει να αντιληφθούμε τα παιχνίδια του εγωϊκού νου, να ανακαλύψουμε τις εγωϊκές τάσεις και να τις διαλύσουμε. Η διάκριση μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε το μάταιο των αισθητηριακών απολαύσεων, τον πόνο που βρίσκεται σε αυτές και τελικά να κάνει τον νου να εγκαταλείψει την εξωστρέφεια και την αναζήτηση αισθητηριακών εμπειριών. Τέλος μέσω της διάκρισης αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε το σώμα, ο νους και το εγώ αλλά το φως της Συνειδητότητας που είναι το σταθερό υπόβαθρο αυτών όπως και κάθε άλλης εμπειρίας.

Ο θερμός και ειλικρινής αναζητητής της αλήθειας, θα πρέπει να αναπτύξει και τις δύο αυτές ικανότητες στον ύψιστο βαθμό. Τότε μόνο μπορεί να ελευθερώσει τον νου του από τις εγωϊκές τάσεις και να αποσπάσει σταθερά τον νου του από τις αισθήσεις και να τον προσηλώσει σταθερά μέσα του, στην καρδιά όπου κατοικεί η ειρήνη, η αγάπη και η ευδαιμονία του Θεού.

Για όσο ο νους είναι εξωστρεφής και αναζητεί την απόλαυση, την ικανοποίηση και την χαρά στις αισθητηριακές απολαύσεις, θα είναι ανήσυχος, χονδροειδής, ασταθής, αεικίνητος, διασπασμένος, θολός και θα είναι πολύ δύσκολο και να τον γαληνέψουμε, και να τον διατηρήσουμε σταθερά προσηλωμένο στο κέντρο της ύπαρξης μας όπου λάμπει το αγνό φως της Συνειδητότητας. Και χωρίς την σταθερή προσήλωση του νου στην καρδιά της ύπαρξης μας, δεν είναι δυνατόν ούτε τον νου να υπερβούμε, ούτε να πετύχουμε το βαθύ διαλογισμό και το ανώτερο σαμάντι, όπου συνειδητοποιείται πλήρως και καθαρώς η θεϊκή μας φύση και διαλύεται πλήρως και οριστικά το εγώ σε όλες του τις απόψεις.

Επιπλέον εξ αιτίας της εξωστρέφειας και της επιθυμίας, αναπτύσσονται στον νου, η προσκολλήσεις, οι εθισμοί και τα διάφορα ελαττώματα (εγωϊκές τάσεις) που μας οδηγούν σε λανθασμένες δράσεις, λανθασμένες εσωτερικές καταστάσεις και συμπεριφορές με τελικό αποτέλεσμα τις αρρώστιες, την μιζέρια και την δυστυχία.

Με λίγα λόγια, χωρίς απάθεια δεν υπάρχει ησυχία, διαύγεια και σταθερότητα στον νου, χωρίς ηρεμία, καθαρότητα και σταθερότητα δεν υπάρχει συγκέντρωση και διαλογισμός, και χωρίς βαθύ διαλογισμό δεν υπάρχει σαμάντι, και χωρίς σαμάντι δεν υπάρχει απελευθέρωση. Διότι μόνο στο ανώτερο σταθερό σαμάντι υπάρχει σταθερή και καθαρή (χωρίς προσμίξεις) επίγνωση της αλήθειας και διαλύεται το εγώ οριστικά και αμετάκλητα.

Η διάλυση του εγώ στην ολότητα του και η εδραίωση μας στην αληθινή μας φύση (σταθερή, αβίαστη, αδιάλειπτη επίγνωση της αληθινής μας φύσης) που συνεπάγεται καμία ταύτιση, καμία προσκόλληση και καμία επιθυμία με οτιδήποτε μέσα και έξω από εμάς, είναι η κατάσταση της απελευθέρωσης. 

Αποσπάσματα σχετικά με τον απελευθερωμένο 

από το βιβλίο Το κόσμημα της διάκρισης" - (Vivekachudamani) του Αντισάνκαρατσαρια - AdiSankaracharya

419. Το αποτέλεσμα της απάθειας είναι η Γνώση, το αποτέλεσμα της Γνώσης είναι η απόσυρση από αισθητηριακές απολαύσεις, η οποία οδηγεί στην εμπειρία της Ευδαιμονίας του Εαυτού (Άτμαν, Μπράμαν, Συνειδητότητα), και στην συνέχεια της Ειρήνης.

424. Όταν τα αντικείμενα των αισθήσεων δεν διεγείρουν πλέον την επιθυμία, τότε είναι το αποκορύφωμα της απάθειας (απόσπασης, μη-προσκόλλησης). Η κορύφωση της τελειότητας της Γνώσης είναι η απουσία οποιασδήποτε της εγωιστικής παρόρμησης και του εγώ. Και η κορύφωση της απορρόφησης στον Εαυτό (Άτμαν, Συνειδητότητα) επιτυγχάνεται όταν οι λειτουργίες του νου που έχουν σιγάσει (εξ αιτίας της συγχώνευσης του νου στον Εαυτό), δεν εμφανίζονται ξανά.

429. Αυτός που, αν και έχει τον νου του συγχωνευμένο (τέλεια απορροφημένο) στο Μπράμαν, είναι παρά ταύτα επάγρυπνος, αλλά ταυτόχρονα ελεύθερος από τα χαρακτηριστικά της κατάστασης της εγρήγορσης, και είναι απαλλαγμένος από επιθυμίες, θεωρείται ως απελευθερωμένος εν ζωή.

431. Η απουσία του "εγώ" και το "δικό μου", ενώ ζει σε αυτό το σώμα που τον ακολουθεί σαν σκιά, είναι χαρακτηριστικό ενός απελευθερωμένου εν ζωή.

 432. Το να μην αναπολεί τις απολαύσεις του παρελθόντος, να μην σκέφτεται το μέλλον και να κοιτά με αδιαφορία το παρόν, είναι χαρακτηριστικά ενός απελευθερωμένου εν ζωή.

Διαβάστε επίσης:

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

›

Η ΑΠΑΘΕΙΑ  Απάθεια δεν σημαίνει να μην συναισθάνεσαι, αλλά να μην παθιάζεσαι (να μην κυριαρχείσαι από τις επιθυμίες και τα πάθη, -...

Η ΑΤΑΡΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΥΨΙΣΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ~ Atman Nityananda

 

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ ~ Atman Nityananda

 Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Ο κόσμος είναι το όνειρο της Συνειδητότητας. Η Συνειδητότητα μέσω της κοσμικής ενέργειας και του κοσμικού νου και με την συμμετοχή των ατομικών νόων (που είναι μέρος του κοσμικού νου) δημιουργεί αυτό το ζωντανό ονειρικό κόσμο.

Όπως ο νους μας, όταν κοιμόμαστε δημιουργεί το όνειρο, έτσι και ο κοσμικός νους μαζί με τους ατομικούς νόες δημιουργεί το ζωντανό όνειρο, αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως κόσμο.

Όντας η αιώνια, άχρονη και άμορφη Συνειδητότητα, ονειρευόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι, ονειρευόμαστε ότι μεγαλώνουμε, γελάμε, τρώμε, εργαζόμαστε, παντρευόμαστε, διασκεδάζουμε κ.λπ.. Όλα αυτά αν και φαίνονται πραγματικά, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όνειρο που δημιουργεί η Συνειδητότητα (που Είμαστε) μέσω του νου. Μπορεί να μας φαίνεται πραγματικός και στέρεος, παρά ταύτα όμως, είναι ένας κόσμος ονειροφαντασίας.

Όπως όταν κοιμόμαστε, το όνειρο που βλέπουμε μας φαίνεται πραγματικό, έτσι και το ζωντανό όνειρο στην διάρκεια της ημέρας μας φαίνεται πραγματικό. Αλλά και τα δύο είναι όνειρα αν και διαφορετικής ποιότητας.

Το όνειρο (και τα δύο, στην διάρκεια του ύπνου και του ξύπνιου) φαίνεται πραγματικό εξ αιτίας του ότι έχει ως βάση την πραγματικότητα της Συνειδητότητας που είναι το μόνο που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρξει.

Ο κόσμος φαίνεται πραγματικός εξ αιτίας της μίξης της πραγματικότητας της Συνειδητότητας με τις μορφές (ο κόσμος είναι ένα σύνολο μορφών) και της ταύτισης τα Συνειδητότητας με τον νου. Όπως η αντανάκλαση στην έρημο (που έχει ως βάση την έρημο) φαίνεται ως πραγματική αν και είναι αυταπάτη, έτσι και ο κόσμος που έχει σαν βάση την Συνειδητότητα φαίνεται πραγματικός αλλά δεν είναι.

Ο κόσμος φαίνεται (γίνεται αντιληπτός) ως πραγματικός και ανεξάρτητος από την Συνειδητότητα σε όσους έχουν την συνείδηση κοιμισμένη. Αλλά για όσους έχουν κυριαρχήσει στον νου και είναι ελεύθεροι από το εγώ, την επιθυμία, την προσκόλληση, τον θυμό και τον φόβο μόνο η Συνειδητότητα υπάρχει, ζουν ως η Συνειδητότητα, και ο κόσμος φαίνεται ως μια αντανάκλαση μέσα στο φως της Συνειδητότητας.

Όλο αυτό που βιώνεις ως εξωτερικό κόσμο είναι η προβολή του νου σου ως μια εξωτερική πραγματικότητα. Είναι οι σκέψεις οι δημιουργημένες με την βοήθεια των αισθήσεων που προβάλλονται ως μια εξωτερική πραγματικότητα.

Ο κόσμος μας δεν είναι τίποτα άλλο από τις σκέψεις μας, είτε αυτές δημιουργούνται με την βοήθεια των αισθήσεων είτε μέσω της μνήμης και της φαντασίας και είναι εμπλουτισμένες με συναισθήματα, συγκινήσεις, διαθέσεις και επιθυμίες .

Γι’ αυτόν που έχει καταφέρει να αδειάσει τον νου, ώστε να μείνει ακίνητος, και έχει καταλαγιάσει την αίσθηση εγώ σε σχέση με το σώμα και τον νου, ο κόσμος εξαφανίζεται και αντιλαμβάνεται πλήρως και καθαρά την μόνη πραγματικότητα που υπάρχει, την Συνειδητότητα, και αντιλαμβάνεται (βιώνει) ότι είναι η Συνειδητότητα.

Αυτός που έχει διαλύσει τον κατώτερο νου και το εγώ του, βιώνει παντού και πάντα, μέσα και έξω, την αιώνια και απεριόριστη ειρήνη, πληρότητα και ευδαιμονία της αιώνιας, αμετάβλητης και ακατάστρεπτης Συνειδητότητας. Σε όλους και όλα βλέπει τον Εαυτό του, ως την μια και μοναδική Συνειδητότητα. Η δυαδικότητα υποκειμένου αντικειμένου διαλύεται και την θέση της παίρνει η επίγνωση ότι όλα είναι η ομοιογενής, μία δίχως δεύτερη Συνειδητότητα. Αυτό είναι φώτιση, απελευθέρωση, η κορύφωση της ανθρώπινης ύπαρξης.