Ο έρωτας του νου για τον Θεό ¬ «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ.5

Ο έρωτας του νου για τον Θεό

 Είναι αδύνατο, όταν ο νους ανεβεί στο υπέρ νουν Ένα, να μη γίνει εραστής Του. Γιατί συναντά κάλλος άρρητο και ακατανόητο που πηγάζει από Αυτό, όπως από παντοκρατορική ρίζα. Οπότε ο νους, από τις θείες ελλάμψεις, μοιάζει με δίχτυ που κινδυνεύει να σχιστεί από το βάρος των πολλών ψαριών που έπιασε, κι εκπλήσσεται θεωρώντας το υπέρ νουν κάλλος και μεθά σαν από κρασί και σαν τρελός εξίσταται και κυριαρχείται από θαυμασμό που ξεπερνά κάθε σκέψη, μην μπορώντας να βλέπει κατάματα το υπέρκαλλο θέαμα του εξαίσιου κάλλους. Γι' αυτό και δένεται με τα δεσμά της αγάπης και φλέγεται από τη δίψα.

Όταν τώρα εισέλθει στο Ένα, τότε βλέπει το άναρχο και άπειρο και ασχημάτιστο και απλό, γιατί τέτοιο είναι το Ένα· για τούτο λοιπόν γίνεται και αυτός κατά την ενέργεια άναρχος, άπειρος, ασχημάτιστος και απλός. και αφού «πάθει» αυτή την αλλοίωση, εξομοιώνεται με το Θείο, όσο είναι δυνατόν. Και από εκεί επεκτείνεται προς το κορυφαίο όλων των επιθυμητών, τη θεία και υπέρλογη και άρρητη ένωση, που είναι ο έσχατος κατά Θεόν σκοπός.

Πρέπει λοιπόν με κάθε τρόπο να βιάζεται ο νους να ανυψώνεται και να αποβλέπει με τη βοήθεια του Πνεύματος προς τη θεωρία και την ενατένιση του υπερκοσμίου Ενός.

Όπως η ορμή του νερού είναι μεγαλύτερη αν χύνεται όλο μαζί κι όχι διαιρεμένο και χωρισμένο σε πολλά ρεύματα, Ετσι και η ενατένιση του νου και η κίνησή του και η επιθυμία του θα είναι δυνατότερη, αν προχωρεί όχι χωρισμένη σε πολλούς και ποικίλους τρόπους, αλλά ενοειδώς και χωρίς διαίρεση. Αυτό γίνεται με τρόπο φυσικό στην ανύψωση και ενατένιση και θεωρία προς το υπερκόσμιο και τέλειο Ένα. Γιατί πράγματι το υπερκόσμιο και απλούστατο Ένα έχει την ιδιότητα να συνάγει.

Η βίωση της Αλήθειας

Όταν ο νους ανεβεί στη χώρα της θείας Κρυφιότητας, σωπαίνει φυσικώς, ενοποιημένος με την απλότητα και συνεπώς φωτιζόμενος ενοειδώς από το υπέρ νουν Ένα με τη μετοχή του Πνεύματος.

Και όταν αξιωθεί ο νους να το θεωρεί, είναι εύλογα αδύνατο να μην πάρει σαν άλλη εικόνα την ίδια μορφή με Αυτό και να μη γίνει μονοειδής, απλός, άχρωμος, άμορφος, άποιος, αψηλάφητος, αόριστος, άπειρος, ασχημάτιστος, και γενικά είναι αδύνατο να μη γίνει υπερκόσμιο ένα, ακτινοβολώντας από τις ακτίνες του θείου και υπερκόσμιου έρωτα, έχοντας άποκαλυμμένη τη μυστική γνώση, στεφανωμένος με την απουσία λέξεων και εννοιών που ξεπερνά το λόγο και τη νόηση, και απολαμβάνοντας πνευματική αγαλλίαση και ουράνια ευφροσύνη.

Όταν ο νους, παραβλέποντας όλα τα όντα και βλέποντας το Ένα μόνο, θεωρήσει τα πάντα με ανείπωτη δύναμη νοερότητας που υπερβαίνει τη νόηση, τότε είναι καιρός να σωπαίνει και μυστικά και υπερκόσμια, ή μάλλον, να πω έτσι, χωρίς όραση και χωρίς λαλιά ν' απολαμβάνει την απλή απόλαυση της αλήθειας με θειότερο τρόπο μυήσεως. 

Αποσπάσματα από το «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ. 5

Ο ΔΙΑΚΑΗΣ ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (Φώτιση). ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Ο ΔΙΑΚΑΗΣ ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (Φώτιση)

Δεν είναι αρκετή η περιέργεια ή απλά η επιθυμία να γνωρίσουμε την αλήθεια ή να πετύχουμε την φώτιση. Απαιτείται ειλικρινής διακαής πόθος για την αλήθεια και την απελευθέρωση. Μόνο όταν αυτός ο πόθος είναι δυνατότερος από οποιαδήποτε άλλη επιθυμία είναι δυνατή η φώτιση. Ο πόθος για την απελευθέρωση αυξάνεται και γίνεται έντονος σύμφωνα με το πόσο αναπτύσσονται η διάκριση και η απόσπαση και το πόσο εξαγνίζεται ο νους.

Μόνο όταν μοναδικός μας σκοπός είναι η απελευθέρωση θα είμαστε σταθεροί στην άσκηση μας και θα κάνουμε τα πάντα για να το πετύχουμε. Μόνο όταν υπάρχει έντονος διακαής πόθος για την αλήθεια όλες οι άλλες επιθυμίες χάνουν την γοητεία επάνω μας, χάνουν δύναμη και ξεθωριάζουν.

Ο μεγάλος δάσκαλος της Αντβάϊτα Βεδάντα Αντισάνκαρατσaρυα γράφει στο φημισμένο βιβλίο του την Vivekachudamani- Βιβεκατσουνταμανί (Το κόσμημα της διάκρισης):

Στίχος 318. «Όταν η επιθυμία να συνειδητοποιήσουμε την Υπέρτατη Αλήθεια (Μπράμαν) εκδηλωθεί σε ένα υψηλό επίπεδο, οι εγωϊστικές επιθυμίες εύκολα εξαφανίζονται, όπως το έντονο σκοτάδι εξαφανίζεται από την λάμψη του ανατέλλοντος ήλιου.»

Στίχος 275. « Η επιθυμία για την απελευθέρωση σκιάζεται από τις αναρίθμητες επιθυμίες για τα όλα τα άλλα πράγματα πλην του αληθινού Εαυτού (Άτμαν). Όταν καταστραφούν από την συνεχή προσκόλληση του νου στον Άτμαν, τότε ο Άτμαν εκδηλώνεται με καθαρότητα από μόνος του.»

Στίχος 276. «Καθώς ο νους εδραιώνεται στον εσώτατο Εαυτό (Άτμαν), στον βαθμό που εδραιώνεται εγκαταλείπει τις επιθυμίες για τα εξωτερικά αντικείμενα. Και όταν όλες οι επιθυμίες εξαλειφθούν, τότε συμβαίνει η αβίαστη συνειδητοποίηση του Άτμαν.»

Στίχος 277. «Ο νους του Γιόγκι πεθαίνει εξ αιτίας της συνεχούς και σταθερής προσήλωσης του στον Άτμαν. Ως εκ τούτου ακολουθεί η κατάπαυση των επιθυμιών.»

Τελικά επιτυγχάνεται η απελευθέρωση με την πλήρη και ολοκληρωτική διάλυση του εγώ και των επιθυμιών σε βαθύ Νιρβικάλπα Σαμάντι. Δηλαδή όλη η πορεία που κάναμε όλες οι πειθαρχίες και οι ασκήσεις είχαν σαν τελικό σκοπό να πετύχουνε το Νιρβικάλπα Σαμάντι που είναι η κορύφωση του διαλογισμού και στο οποίο διαλύεται τελείως και για πάντα ο εγωϊκός νους και επιτυγχάνεται αυτό που λέμε απελευθέρωση (ή αλλιώς Φώτιση, Αυτοπραγμάτωση, Θέωση, Γιόγκα).

Χωρίς διακαή πόθο για την απελευθέρωση, διάκριση και απόσπαση δεν είναι δυνατός ο διαλογισμός και χωρίς διαλογισμό δεν είναι δυνατό το Νιρβικάλπα Σαμάντι και χωρίς αυτό δεν είναι δυνατή η διάλυση του εγώ και συνεπώς η απελευθέρωση.

Απόσπασμα από το βιβλίο Βιβεκατσουνταμανί

Στίχος 363. «Με το Νιρβικάλπα Σαμάντι διαλύονται όλες οι επιθυμίες οι οποίες είναι σαν κόμποι, όλη η προσπάθεια φτάνει στο τέλος της, και μέσα και έξω, παντού και πάντοτε, συμβαίνει η αυθόρμητη εκδήλωση της αληθινής μας φύσης.

Στίχος 365. «Με το Νιρβικάλπα Σαμάντι συνειδητοποιείται οριστικά και καθαρά η Απόλυτη Αλήθεια του Μπράμαν, αλλά όχι αλλιώς, γιατί τότε (χωρίς το Νιρβικάλπα σαμάντι) ο νους όντας ασταθής από τη φύση του είναι ικανός να αναμειχτεί με άλλες αντιλήψεις (σκέψεις, φαντασίες, συναισθήματα, κ.λπ.).
~~~   ~~~   ~~~
" Η εξάλειψη και εξαφάνιση των επιθυμιών οδηγεί στην μεγαλειώδη κατάσταση της ύψιστης  ευδαιμονίας και της τέλειας ελευθερίας."

~ Swami Sivananda

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΓΑΣΊΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΣΗ ~ Atman Nityananda

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΓΑΣΊΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΣΗ

Όλη η εσωτερική εργασία σχετίζεται με την ανάπτυξη ικανοτήτων και αρετών, τον εξαγνισμό του νου και της καρδιάς, την μεταμόρφωση τους, να σταματάμε τις ταυτίσεις, (με τις σκέψεις, τις συγκινήσεις,  τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις,, τα εξωτερικά  αντικείμενα, το  σώμα, κ.λπ.), ζώντας από στιγμή σε στιγμή με αυτεπίγνωση (επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας), επάγρυπνοι, σε αυτοπαρατήρηση και εξασκώντας την διάκριση ανάμεσα στο σώμα, τον νου και τον αληθινό μας Εαυτό (Συνειδητότητα, Είναι, Άτμαν), και κορυφώνεται στην βαθιά προσήλωση του νου στο κέντρο της ύπαρξης μας (στο Είναι μας), μέσω του καθημερινού διαλογισμού και της αυτοέρευνας.

Η εργασία τελειώνει με την πλήρη διάλυση του εγώ σε βαθύ Νιρβικάλπα Σαμάντι, και την ταύτιση του νου (Μπούντι-Buddhi) με την αληθινή μας φύση. Αυτό είναι φώτιση, απελευθέρωση, αυτοπραγμάτωση.

ΦΩΤΙΣΗ ΚΑΙ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ~ Atman Nityananda

ΦΩΤΙΣΗ ΚΑΙ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ

Στην φώτιση (αυτοπραγμάτωση, απελευθέρωση), υπερβαίνουμε τον νου και την δυαδικότητα που είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Η δυαδικότητα περιλαμβάνει την απόλαυση και τον πόνο αλλά και όλες τις άλλες δυαδικότητες, όπως αρέσκεια-απαρέσκεια, χαρά-λύπη, συμπάθεια-αντιπάθεια, γοητεία-απογοήτευση, έλξη-απώθηση, αγάπη (εγωιστική)-μίσος, κ.λπ..

Συνεπώς υπερβαίνοντας τον νου, υπερβαίνουμε και την απόλαυση και τον πόνο αλλά και όλες τις άλλες δυαδικότητες και ζούμε αβίαστα και αδιαλείπτως, την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης (Συνειδητότητα, Πνεύμα, Ψυχή, Άτμαν), που είναι μη-δυαδική, αδιαίρετη, αθάνατη, αμετάβλητη και ακατάστρεπτη.

~ Μπαγκαβάτ Γκίτα

Κεφ 5, 3. Πραγματικός απαρνητής (Σανυάσιν) θα πρέπει να θεωρείται αυτός που ούτε μισεί, ούτε επιθυμεί, γιατί ελεύθερος από τα ζεύγη των αντιθέτων, ω Αρτζούνα, αυτός εύκολα ελευθερώνεται από την σκλαβιά. 

Κεφ 15, 5. Εκείνοι που ελευθερώθηκαν από την υπερηφάνεια και την πλάνη, που έχουν νικήσει το κακό της προσκόλλησης, που κατοικούν συνεχώς στον Εαυτό, με τις επιθυμίες τους να έχουν εξανεμιστεί, απελευθερωμένοι από τα ζεύγη αντιθέτων, που είναι γνωστά σαν χαρά-λύπη (απόλαυση-πόνος, κ.λπ.), φτάνουν χωρίς πλάνη στην αιώνια κατοικία

ΑΦΥΠΝΙΣΗ & ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ / Βίντεο ~ Atman Nityananda

Για να δείτε το βίντεο κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο

https://www.youtube.com/watch?v=S-95YANT6yc

ΑΦΥΠΝΙΣΗ & ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ / 25 8 18 

Εξηγείται τι είναι η αφύπνιση και τι η απελευθέρωση (αλλιώς φώτιση, αυτοπραγμάτωση, θέωση)

ΠΩΣ ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΜΠΡΑΜΑΝ (ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ) ~ Μπαγκαβάντ Γκίτα 18

ΠΩΣ ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΜΠΡΑΜΑΝ

Ο Κρίσνα στο τελευταίο κεφάλαιο (18) της Μπαγκαβάντ Γκίτα δίνει σε περίληψη τις οδηγίες του στον Αρτζούνα για να τον βοηθήσει να φτάσει στην Ύψιστη κατάσταση (φώτιση) και να ενωθεί με το Μπράμαν.

Ακολουθεί το απόσπασμα

50. Μάθε από Μένα περιληπτικά, Ω Αρτζούνα, πως εκείνος που πέτυχε την τελειότητα φτάνει στο Μπράμαν, στην ύψιστη κατάσταση της γνώσης

51. 52. 53. Προικισμένος με μια αγνή διάνοια (Μπούντι), και κυριαρχώντας στον εαυτό του με σταθερότητα, εγκαταλείποντας τον ήχο και τα άλλα αντικείμενα των αισθήσεων και εγκαταλείποντας τελείως την έλξη και την αποστροφή (ράτζα-ντβέσα), ζώντας μοναχικά, τρώγοντας λίγο (ελαφριά σαττβική τροφή), με το λόγο, το σώμα και τον νου υποταγμένα, πάντοτε αφοσιωμένος στη Γιόγκα του διαλογισμού, αδιάφορος για τα αντικείμενα των αισθήσεων (Βεϊράγκια,), έχοντας εγκαταλείψει τον εγωισμό, την βία, την αλαζονεία, την επιθυμία ,τον θυμό και την απληστία για πλούτη, ελεύθερος από το αίσθημα το «δικό μου» και γαλήνιος, άξιος είναι να γίνει Μπράμαν.

54. Έχοντας γίνει Μπράμαν παραμένοντας γαλήνιος στον Εαυτό (Άτμαν), ούτε λυπάται ούτε επιθυμεί. Ίδιος προς όλα τα όντα φτάνει στην ύψιστη αφοσίωση σε Μένα.

55. Μέσω αυτής της ύψιστης αφοσίωσης Με γνωρίζει πραγματικά, Τι και Ποιος Είμαι.  Τότε καθώς Με  γνωρίζει πραγματικά μπαίνει αμέσως σε Μένα (στο Ύψιστο).

56. Αν και εκτελεί πάντοτε όλα τα έργα, έχοντας καταφύγει σε Μένα, με τη χάρη Μου φτάνει στην αιώνια άφθαρτη κατάσταση  (ή στην αιώνια άφθαρτη κατοικία).

57. Αφιερώνοντας νοητικά όλες τις δράσεις σ’ Εμένα, έχοντας Εμένα σαν τον Ύψιστο σκοπό, καταφεύγοντας στην Γιόγκα της διάκρισης (Μπούντι Γιόγκα) προσήλωσε το νου σου συνεχώς σε Μένα.

58. Έχοντας το νου σου προσηλωμένο σε Μένα θα υπερνικήσεις με τη χάρη Μου όλα τα εμπόδια. Αλλά αν από εγωισμό δεν με ακούσεις θα χαθείς.

Η ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ & Η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΕΝ (ΘΕΟΣ) ~ Φιλοκαλία Τομ. 5

Η ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ & Η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΕΝ (ΘΕΟΣ) 

Το πραγματικό αγαθό είναι το Εν, δηλαδή ο Θεός

Το πραγματικό όμως αγαθό είναι ένα, αν και πολλά λέγονται αγαθά. Ολότελα αγαθό και ας πούμε παντέλειο δε θα βρεις κανένα μέσα στα πολλά, αλλά λεγόμενο μόνο κατά κάποια μετοχή αγαθού, μετέχοντας δηλαδή στο αγαθό του υπερουσίου αγαθού Ενός και μη έχοντάς το από τον εαυτό του. Γιατί μόνο εκείνο το υπερούσιο Ένα είναι ολότελα αγαθό και υπεράγαθο και πηγή κάθε αγαθότητας και μεταδοτικό των χαρισμάτων Του και στρέφει φυσικά προς τον εαυτό Του κάθε ουσία και ύπαρξη, κάθε έξη, δύναμη, κίνηση, ενέργεια, ιδιότητα και οποιαδήποτε καλλονή και αγαθότητα.

Ύψιστη επιθυμία η ένωση της ψυχής με το Θεό.

Το ακρότατο από όλα τα επιθυμητά είναι η υπέρλογη ένωση της ψυχής με το Θεό. Για τη θεία αυτή ένωση είναι απαραίτητη η θεία ομοίωση· για τη θεία ομοίωση είναι απαραίτητο να ενεργεί κανείς νοερά, δηλαδή να θεωρεί. Γιατί τέτοιο είναι και το Θείο και από το «θεωρείν» του δόθηκε το όνομα Θεός. Αλλά η θεωρία ανεβαίνει ευθύς στην έννοια του Θεού. Γιατί παντού και σε όλα εμβάλλει ο Θεός ένα είδος ακτίνες για τον θεωρητικό νου, και ο θεωρός νους έχει αντικείμενό του το Θεό. Και Θεός είναι το υπερκόσμιο Ένα.

Ο νους γίνεται αυτό που βλέπει

Η δε φύση του νου είναι να γίνεται όμοιος, κατά την ενέργεια, μ' εκείνα που βλέπει. Το δηλώνει τούτο η θεολόγος γλώσσα του θειοτάτου Γρηγορίου που λέει «να δούμε και να πάθομε τη λαμπρότητα του Θεού». Γιατί ό,τι έχει δει ο νους, αυτό και έχει πάθει, ή μάλλον τέτοιος έχει γίνει. Γιατί, όπως λέει ο Πέτρος ο Δαμασκηνός, ο νους βάφεται σύμφωνα μ' εκείνα που θεωρεί. Και όπως όταν βλέπει τα διαιρεμένα και ποικίλα διαιρείται κι αυτός και ποικίλλεται, κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ανεβεί στην ενατένιση του υπερκοσμίου και απλού Ενός, γίνεται ακολούθως και αυτός ένα, όπως προείπα.

Ο έρωτας του νου για τον Θεό

 Είναι αδύνατο, όταν ο νους ανεβεί στο υπέρ νουν Ένα, να μη γίνει εραστής Του. Γιατί συναντά κάλλος άρρητο και ακατανόητο που πηγάζει από Αυτό, όπως από παντοκρατορική ρίζα. Οπότε ο νους, από τις θείες ελλάμψεις, μοιάζει με δίχτυ που κινδυνεύει να σχιστεί από το βάρος των πολλών ψαριών που έπιασε, κι εκπλήσσεται θεωρώντας το υπέρ νουν κάλλος και μεθά σαν από κρασί και σαν τρελός εξίσταται και κυριαρχείται από θαυμασμό που ξεπερνά κάθε σκέψη, μην μπορώντας να βλέπει κατάματα το υπέρκαλλο θέαμα του εξαίσιου κάλλους. Γι' αυτό και δένεται με τα δεσμά της αγάπης και φλέγεται από τη δίψα.

Όταν τώρα εισέλθει στο Ένα, τότε βλέπει το άναρχο και άπειρο και ασχημάτιστο και απλό, γιατί τέτοιο είναι το Ένα· για τούτο λοιπόν γίνεται και αυτός κατά την ενέργεια άναρχος, άπειρος, ασχημάτιστος και απλός. και αφού «πάθει» αυτή την αλλοίωση, εξομοιώνεται με το Θείο, όσο είναι δυνατόν. Και από εκεί επεκτείνεται προς το κορυφαίο όλων των επιθυμητών, τη θεία και υπέρλογη και άρρητη ένωση, που είναι ο έσχατος κατά Θεόν σκοπός.

Πρέπει λοιπόν με κάθε τρόπο να βιάζεται ο νους να ανυψώνεται και να αποβλέπει με τη βοήθεια του Πνεύματος προς τη θεωρία και την ενατένιση του υπερκοσμίου Ενός.

Όπως η ορμή του νερού είναι μεγαλύτερη αν χύνεται όλο μαζί κι όχι διαιρεμένο και χωρισμένο σε πολλά ρεύματα, Ετσι και η ενατένιση του νου και η κίνησή του και η επιθυμία του θα είναι δυνατότερη, αν προχωρεί όχι χωρισμένη σε πολλούς και ποικίλους τρόπους, αλλά ενοειδώς και χωρίς διαίρεση. Αυτό γίνεται με τρόπο φυσικό στην ανύψωση και ενατένιση και θεωρία προς το υπερκόσμιο και τέλειο Ένα. Γιατί πράγματι το υπερκόσμιο και απλούστατο Ένα έχει την ιδιότητα να συνάγει.

Η βίωση της Αλήθειας

Όταν ο νους ανεβεί στη χώρα της θείας Κρυφιότητας, σωπαίνει φυσικώς, ενοποιημένος με την απλότητα και συνεπώς φωτιζόμενος ενοειδώς από το υπέρ νουν Ένα με τη μετοχή του Πνεύματος.

Και όταν αξιωθεί ο νους να το θεωρεί, είναι εύλογα αδύνατο να μην πάρει σαν άλλη εικόνα την ίδια μορφή με Αυτό και να μη γίνει μονοειδής, απλός, άχρωμος, άμορφος, άποιος, αψηλάφητος, αόριστος, άπειρος, ασχημάτιστος, και γενικά είναι αδύνατο να μη γίνει υπερκόσμιο ένα, ακτινοβολώντας από τις ακτίνες του θείου και υπερκόσμιου έρωτα, έχοντας άποκαλυμμένη τη μυστική γνώση, στεφανωμένος με την απουσία λέξεων και εννοιών που ξεπερνά το λόγο και τη νόηση, και απολαμβάνοντας πνευματική αγαλλίαση και ουράνια ευφροσύνη.

Όταν ο νους, παραβλέποντας όλα τα όντα και βλέποντας το Ένα μόνο, θεωρήσει τα πάντα με ανείπωτη δύναμη νοερότητας που υπερβαίνει τη νόηση, τότε είναι καιρός να σωπαίνει και μυστικά και υπερκόσμια, ή μάλλον, να πω έτσι, χωρίς όραση και χωρίς λαλιά ν' απολαμβάνει την απλή απόλαυση της αλήθειας με θειότερο τρόπο μυήσεως. 

Αποσπάσματα από το «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ. 5

Η ΦΩΤΙΣΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΗ ΑΣΚΗΣΗ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η ΦΩΤΙΣΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΗ ΑΣΚΗΣΗ

Δεν γίνεται να ζούμε εξωστρεφή ζωή και ασκούμενοι μερικώς ή περιστασιακώς να περιμένουμε να φτάσουμε στην φώτιση.

Όπως ένα ταξίδι ξεκινάει με ένα απλό βήμα, έτσι και το πνευματικό ταξίδι ξεκινάει κάνοντας στην αρχή κάποια μικρά βήματα και σταδιακά αυξάνουμε την άσκηση και προετοιμαζόμαστε όλο και περισσότερο μέχρι κάποια στιγμή τελικά, να είμαστε έτοιμοι να αφιερωθούμε πλήρως στην πνευματική ζωή και  άσκηση.

Αυτό σημαίνει ότι από την διατροφή, τον ύπνο και κάθε δραστηριότητα μας,  όλα, θα πρέπει να μπουν σε μια σειρά και φιλοσοφία που θα εξυπηρετεί την απρόσκοπτη άσκηση μας και  την μεταμόρφωση μας.

Για να μεταμορφωθούμε ριζικά, απαιτείται ειλικρινής, συστηματική καθημερινή άσκηση. Πρέπει να είμαστε 100% πρακτικοί, αφιερωμένοι, αφοσιωμένοι, αποφασισμένοι και πειθαρχημένοι στην ζωή μας και στην άσκηση.

 Χωρίς αυτά δεν μπορεί να επιτευχθεί η βαθιά μεταμόρφωση μας και η αυτοπραγμάτωση (Φώτιση, Απελευθέρωση).

Η ιδέα ότι μπορούμε να πετύχουμε την απελευθέρωση χωρίς αφοσιωμένη συνεχή άσκηση ανήκει στον χώρο της φαντασίας.