Το τέλος του πόνου ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Το τέλος του πόνου

Αν θέλουμε να απελευθερωθούμε από τον πόνο πρέπει να σταματήσουμε να κυριαρχούμαστε και να εξαπατόμαστε από το εγώ και να το διαλύσουμε με ειλικρινή, επιμελή, αδιάκοπη πρακτική και μια σατβική ζωή.

  Μπορούμε να το πετύχουμε αυτό πρώτα απ' όλα, με το να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να ταυτίζεται και να παρασύρεται από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις παρορμήσεις που αναδύονται αυτόματα μέσα μας και να διαλύουμε τις επιθυμίες και τα συναισθήματα και τις εγωιστικές τάσεις που σχετίζονται με αυτά. 

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με το να είμαστε προσεκτικοί και να έχουμε συνειδητή επίγνωση της σιωπηλής παρουσίας της Ύπαρξής μας (Συνειδητότητα) από στιγμή σε στιγμή χρησιμοποιώντας μια ποικιλία μεθόδων για να διατηρήσουμε την προσοχή και το νου μας υπό έλεγχο για να παραμείνουμε σε αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση, να διερευνούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματά μας κ.λπ. έτσι ώστε να αποκτήσουμε επίγνωση της απατηλής τους φύσης, να μειώσουμε τη γοητεία που ασκούν πάνω μας, να τις κατευνάσουμε και να τις διαλύσουμε μέσω της προσευχής και ενός μάντρα του ονόματος του Θεού.

Η πλήρης διάλυση του Εγώ επιτυγχάνεται με τη συνειδητοποίηση του αληθινού Εαυτού μας και την εδραίωση μας στον Εαυτό μέσω του βαθύ Nirvikalpa Samadhi.

 Η σατβική ζωή και ο καθημερινός πρωινός και βραδινός διαλογισμός και η Αυτοέρευνα, καθώς και άλλες πρακτικές όπως η επανάληψη μάντρα, η πραναγιάμα, η λατρεία, το τραγούδισμα μάντρα, η μελέτη και ο στοχασμός πάνω στις πνευματικές διδασκαλίες στο σπίτι, αποτελούν το απαραίτητο θεμέλιο για την επιτυχή ολοκλήρωση αυτής της προσπάθειας.

Οι πιο σημαντικές απόψεις της άσκησης - Άτμαν Νιτυανάντα

Οι πιο σημαντικές απόψεις της άσκησης

 1. Να μην ξεχνιέστε στην εμπειρία (ψυχολογική, σωματική, αισθητηριακή). Να θυμάστε να είστε σε επίγνωση του εαυτού σας, της αίσθησης υπάρχω και της εσωτερικής σιωπής.

 2. Να παραμένετε σε επίγνωση του Είμαι και της εσωτερικής σιωπής και μάρτυρες και προσεκτικοί παρατηρητές των ψυχολογικών, σωματικών και αισθητηριακών αντιλήψεων χωρίς να τις αντιστέκεστε, να τις κρίνετε και να ταυτίζεστε  με αυτές καθώς και της αίσθησης εγώ.

 3. Να είστε επάγρυπνοι ώστε να αντιλαμβάνεστε έγκαιρα τις αντιδράσεις και εκδηλώσεις του εγώ για να αποφεύγετε την ταύτιση με αυτές και να παραμένετε σε Αυτοενθύμιση και να μην ξεχνιέστε την εμπειρία.

 4. Να δημιουργείτε μικρές περιόδους που θα σταματάει η σκέψη και θα εμβαθύνετε και θα προσηλώνεστε σταθερά στην εσωτερική σιωπή και θα βιώνετε ειρήνη. Να αυξάνετε σταδιακά την διάρκεια και την συχνότητα αυτών των περιόδων. Τελικός στόχος να εδραιωθείτε στην ειρηνική σιωπηλή παρουσία.

 5. Να διακρίνετε το εσωτερικό σιωπηλό-κενό χώρο επίγνωσης από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την επιθυμία , τις παρορμήσεις τις σωματικές και ενεργειακές αντιλήψεις και κυρίως την αίσθηση εγώ και Εγώ Είμαι.

 6. Να διαχωρίζετε μέσω της προσοχής και της διάκρισης τα συναισθήματα, από τις σκέψεις καθώς και από τις νοητικές εικόνες, τις αισθητηριακές αντιλήψεις, το σώμα και την αίσθηση εγώ.

 7. Να διερευνάτε τις σκέψεις, κατώτερα συναισθήματα, επιθυμίες, παρορμήσεις με σκοπό να τα γνωρίσετε βαθύτερα, να τα κατανοήσετε και να σταματήσετε να ταυτίζεστε με αυτά και να κυβερνιέστε από αυτά. Δηλαδή να σταματήσετε να ξεχνιέστε σε αυτά, να σταματήσετε να τις αντιλαμβάνεστε ως επιλογή σας και ως εαυτό σας και να αποφασίζετε και να δράτε κάτω από την επίδραση τους.

 8. Να εξαλείφετε (μειώνετε την ενέργεια) τις εγωϊκές τάσεις κάθε τύπου (ελαττώματα, επιθυμίες,. Κατώτερα συναισθήματα, κ.λπ.) με την προσευχή, το όνομα του Θεού και άλλες μεθόδους.

Ο διαλογισμός δεν είναι ένα μαγικό χάπι! ~ Άτμαν Νιτυαναντα

 

Ο διαλογισμός δεν είναι ένα μαγικό χάπι!

Ο διαλογισμός, αν και επιφέρει θαυματουργές αλλαγές μέσα μας, δεν είναι ένα μαγικό χάπι που θα λύσει όλα τα προβλήματά μας με τη μία.

Τα αποτελέσματά του στην ευημερία του σώματος, του νου και της ψυχής μπορούν να φανούν σταδιακά. 

Για καλύτερα αποτελέσματα συνιστάται ο διαλογισμός να συνδυάζεται με την Αυτοέρευνα.

Αν συνεχίσετε να διαλογίζεστε τακτικά και να αναπτύσσεστε στο διαλογισμό, θα απελευθερωθείτε τελικά από την μιζέρια και την δυστυχία, που ως επί το πλείστον είναι αυτοδημιούργητες.

Γι' αυτό συνεχίστε να διαλογίζεστε ακόμα κι αν δεν βλέπετε προς το παρόν αποτελέσματα. 

Ζητήστε συμβουλές και αναζητήστε τυχόν λάθη και παρανοήσεις σχετικά με το διαλογισμό που μπορεί να σας εμποδίζουν να έχετε θετικές αλλαγές, να διευρύνετε την επίγνωσή σας και να βιώνετε όλο και περισσότερη ειρήνη, αγάπη, ικανοποίηση, πληρότητα και ελευθερία

#atmanmeditation

Εγρήγορση, συνειδητή προσοχή, αυτεπίγνωση ~ Ατμαν Νιτυανάντα

Εγρήγορση, συνειδητή προσοχή, αυτεπίγνωση

Για να παραμένουμε από στιγμή σε στιγμή σε κατάσταση εγρήγορσης, συνειδητής προσοχής, να εξαγνίζουμε τον νου μας και να αναπτύσσουμε την αυτεπίγνωση (συνειδητή επαφή με την αληθινή μας φύση, -εσωτερική σιωπηλή παρουσία), οι αποτελεσματικότερες μέθοδοι είναι να επαναλαμβάνουμε το όνομα του Θεού με ένα μάντρα (π.χ. ‘Ομ Ναμά Σιβάϊ, Όμ Ιησού Χριστέ Αμήν’) ή να επαναλαμβάνουμε κάποια επιβεβαίωση που σχετίζεται με την αληθινή μας φύση (π.χ. ‘Είμαι Μπράμαν’, Ομ Μπράμαν’, ‘Είμαι Συνειδητότητα, Ομ Συνειδητότητα’, κλπ.) και η αυτοέρευνα* (Βιτσάρα).

Για να μην επαναλαμβάνουμε το μάντρα ή την φράση-επιβεβαίωση μηχανικά, για να μην χάνουμε την κατάσταση της εγρήγορσης, για να γινόμαστε πιο συνειδητοί και να εμβαθύνουμε στην εσωτερική σιωπή, μας βοηθάει να κάνουμε συχνά τις παρακάτω ερωτήσεις:

·       ‘Είμαι αυτήν την στιγμή συνειδητός της εσωτερικής σιωπής;’, ή ‘’Είμαι σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής;’

·       ‘Βιώνω αυτήν την στιγμή Ειρήνη;’,

·       ‘Που είναι η προσοχή μου τώρα;’.

Σχόλιο

*αυτοέρευνα: H αυτοέρευνα που είναι η έρευνα της αληθινής μας φύσης και η προσήλωση του νου μας σε αυτήν γίνεται ως εξής: Κάθε φορά που εκδηλώνονται σκέψεις, συναισθήματα, παρόρμηση, κ.λπ. κάνουμε την ερώτηση: ‘Σε ποιόν αναδύεται  αυτή η σκέψη ή το συναίσθημα, κ.λπ.; Η απάντηση είναι: ‘Σε Μένα.΄, και στην συνέχεια κάνουμε την ερώτηση  ‘Ποιος Είμαι;΄ και στρέφουμε την προσοχή μας στο κέντρο της ύπαρξης για να έρθουμε σε επαφή με την σιωπηλή παρουσία του Είναι μας και να παραμείνουμε προσηλωμένοι σε αυτήν. Κάθε φορά που εκδηλώνεται κάτι μέσα μας ακολουθούμε τα ίδια βήματα στην εσωτερική σιωπή.

Αυτοέρευνα - Η ουσία της αυτογνωσίας ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Αυτοέρευνα -  Η ουσία της αυτογνωσίας

Το εγώ υπάρχει και ζει μέσα στο χρόνο που το ίδιο δημιουργεί μέσω της φαντασίας και της σκέψης,  κινείται ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον και έχει δυσαρμονική σχέση με το παρόν (σχέση ταύτισης, προσκόλλησης, αντίστασης).  

Αλλά αυτό που πραγματικά είμαστε είναι άχρονο και εκδηλώνεται μόνο τώρα, ζούμε και υπάρχουμε μόνο τώρα, που σημαίνει ότι μόνο τώρα μπορούμε να βιώσουμε την ελευθερία, την πληρότητα, την ειρήνη και την ευδαιμονία που είμαστε.

Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε και να βιώσουμε την πληρότητα, την ειρήνη και την ευδαιμονία που είμαστε, αν αφοσιωθούμε στο να ερευνήσουμε λεπτομερώς τον εαυτό μας εδώ και τώρα χωρίς προκαταλήψεις και προσδοκίες. 

Το εγώ έχει χίλιους δυο τρόπους να μας αποσπά την προσοχή και το ενδιαφέρον και να μας κρατάει στο επίπεδο του κατώτερου νου και σε κατάσταση ταύτισης. Αν πάψουμε όμως να δίνουμε την προσοχή μας σε σκέψεις και φαντασίες για το μέλλον, αν αφήσουμε στην άκρη το παρελθόν και αν σταματήσουμε να κριτικάρουμε το παρόν, δεν αφήνουμε πολύ χώρο στο εγώ να μας τραβάει την προσοχή και να μας ταυτίζει με τις φαντασίες του.  

Έτσι θα έχουμε χώρο και ενέργεια να δούμε και να ερευνήσουμε τι γίνεται μέσα μας εδώ και τώρα.  Για να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τον εαυτό μας σε βάθος, δεν μας βοηθούν οι θεωρητικές ερωτήσεις αυτογνωσίας και πνευματικότητας, αλλά οι ερωτήσεις που μας βοηθούν να ερευνήσουμε εξονυχιστικά την άμεση εμπειρία μας. Με τις κατάλληλες ερωτήσεις, με προσοχή και διάκριση μπορούμε να ερευνήσουμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι εδώ και τώρα και αυτή η έρευνα θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε τι δεν είμαστε και τι πραγματικά είμαστε, να διακρίνουμε την αληθινή μας φύση από την κατώτερη, να φτάσουμε στο κέντρο της ύπαρξης μας.

Ερωτήματα που μπορούν να μας βοηθήσουν σε αυτήν την σε βάθος έρευνα του εαυτού μας είναι:

Ποιος ή τι πραγματικά είμαι; Είμαι το σώμα; Είμαι τα θέλω μου και τα δεν θέλω μου; Είμαι οι επιθυμίες μου; Είμαι  οι ιδέες  και  πεποιθήσεις  μου; Είμαι το εγώ και η προσωπικότητα; Είμαι τα συναισθήματα μου; Τι με εμποδίζει εδώ και τώρα, να συνειδητοποιήσω την αληθινή μου φύση; Τι είναι αυτό που αντιλαμβάνεται όλα αυτά που αποτελούν την εμπειρία μου το βίωμα μου; Ποιο είναι το υποκείμενο της εμπειρίας; Πώς μπορώ να απαλλαγώ από την ψευδαίσθηση ότι είμαι το σώμα και ο νους; Τι με εμποδίζει εδώ και τώρα, να βιώσω την ειρήνη, την πληρότητα που είμαι; Πώς μπορώ να απαλλαγώ από αυτό το συναίσθημα ή την πεποίθηση (το κάθε συναίσθημα ή πεποίθηση που με εμποδίζει να βιώσω εδώ και τώρα την ειρήνη και την πληρότητα που είμαι;

Είναι αναγκαίο να κάνουμε αυτές τις ερωτήσεις ξανά και ξανά και να εμβαθύνουμε σε αυτές. Κάνουμε τις ερωτήσεις για να παρατηρήσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, για να παρατηρήσουμε με προσοχή και διάκριση το καθετί που αντιλαμβανόμαστε, να το ερευνήσουμε και να αποκτήσουμε ξεκάθαρη εικόνα για το τι είναι, πως λειτουργεί και ποια η σχέση μας με αυτό. Η σημαντικότερη άποψη αυτής της έρευνας είναι να ερευνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τι δεν είμαστε, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε όλα αυτά με τα οποία είμαστε ταυτισμένοι και θεωρούμε λανθασμένα ως εαυτό μας. 

Μόνο τώρα μπορείτε να κάνετε αυτήν την έρευνα για τον εαυτό σας, μόνο τώρα μπορείτε να στρέψετε την προσοχή και το ενδιαφέρον στον εαυτό σας και να ανακαλύψετε την πηγαία ελευθερία, ευτυχία και ειρήνη που είναι συνεχώς παρόντα μέσα σας.

Δεν υπάρχει ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον γι' αυτό που πραγματικά είμαστε, δεν υπάρχει χρόνος ούτε τόπος που μπορούμε να βρούμε την ευτυχία, την ειρήνη και την πληρότητα. Μπορούμε να τα βιώνουμε όταν είμαστε επικεντρωμένοι μέσα μας εδώ και τώρα, γιατί μόνο τώρα υπάρχουμε, γιατί η ειρήνη και η ευδαιμονία είναι παρόντα στο κέντρο μας  εδώ και τώρα.

Η αυτοέρευνα διαλύει την άγνοια ~ Atman Nityananda

Η αυτοέρευνα διαλύει την άγνοια

Aυτό που μας εμποδίζει να δούμε το φως μέσα μας, παραδόξως είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, στην πραγματικότητα είναι το κατώτερο εγώ το οποίο λανθασμένα και από άγνοια εκλαμβάνουμε ως εαυτό μας.

Το εγώ βρίσκει χίλιους δυο τρόπους να μας εξαπατά και να μας κρατάει ταυτισμένους με αυτό το ίδιο και την ψευδαίσθηση της αισθητηριακής πραγματικότητας.

Για όσο δεν ερευνούμε ποιοι πραγματικά είμαστε πέρα από το σώμα και το εγώ, θα ζούμε ως δούλοι του εγώ πιστεύοντας λανθασμένα ότι ζούμε ως ελεύθεροι.

Διάβασε περισσότερα για την Αυτοέρευνα στο άρθρο: 

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ (Τι είναι η αυτοέρευνα)

Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, Η ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ / Βίντεο ~ Atman Nityananda

Για να δείτε το Βίντεο κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο
https://youtu.be/PRSo3wvyiv0

Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, Η ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ  / Βίντεο

Η αυτοέρευνα, στοχεύει στο να συνειδητοποιήσουμε τι δεν είμαστε και τι πραγματικά είμαστε. Είναι η διαδικασία, μέσω της οποίας προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τι δεν είμαστε, να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε με ότι δεν είμαστε και έτσι να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να συμβεί η αφύπνιση.

Απόσπασμα από το Βίντεο

 ΑΦΥΠΝΙΣΗ & ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ  25-8-18

Η φαινομενική ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου και η αυτοέρευνα ~ Atman Nityananda

Η φαινομενική ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου και η αυτοέρευνα

Σε αυτό το θέμα, θα επικεντρωθώ στην ταύτιση και στην προβολή (που είναι από τα σημαντικά θέματα της Γκιάνα Γιόγκα και της Αντβάϊτα Βεδάντα), και το πώς η Συνειδητότητα (που είναι αυτό που αληθινά Είμαστε) ταυτίζεται (φαινομενικά) με το σώμα, τον νου και το εγώ και έτσι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα ανάποδα. Αντί δηλαδή να έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που εκδηλώνεται μέσα από ένα σώμα και είναι ένα με την παγκόσμια Συνειδητότητα (Θεός, Μπράμαν), νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα το οποίο έχει δική του αυτόνομη Συνειδητότητα ανεξάρτητη από την παγκόσμια Συνειδητότητα. Λέγοντας το ίδιο με ένα τρόπο πιο κοντά στην χριστιανική παράδοση, νομίζουμε ότι είμαστε ένα σώμα που έχει μια Ψυχή (της οποίας μάλιστα τη φύση αγνοούμε) την οποία πρέπει να σώσουμε. Στην πραγματικότητα όμως είμαστε μια Ψυχή (εννοώ την Πνευματική μας αρχή, την Συνειδητότητα, γιατί η λέξη ψυχή χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως) η οποία έχει ενσαρκωθεί σε ένα σώμα και η οποία βέβαια δεν χρειάζεται να την σώσουμε, αφού είναι αθάνατη, αιώνια, ακατάστρεπτη, πάντα τέλεια, ειρηνική, ελεύθερη και ευδαιμονούσα. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να εξαλείψουμε το εγώ (σε όλες του τις εκφράσεις) που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και δεν μας επιτρέπει να έχουμε πλήρη και αδιάλειπτη επίγνωση και βίωση της ειρήνης, της ελευθερίας, της πληρότητας και της ευδαιμονίας της αληθινής μας φύσης (Συνειδητότητα, Ψυχή, Πνεύμα).

Η διερεύνηση της ταύτισης είναι ο πιο άμεσο τρόπος να διακρίνουμε ότι η ταύτιση ανάμεσα στην Συνειδητότητα με το σώμα, το εγώ και το νου είναι ψευδαισθησιακή. Μέσα από την μελέτη ή την ακρόαση της διδασκαλίας από κάποιο δάσκαλο, τον στοχασμό και την αυτοέρευνα μπορούμε να αναγνωρίσουμε την αληθινή μας φύση, να αφυπνιστούμε από την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η ζωντανή σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα) και τελικά να εδραιωθούμε σε αυτή. 

Στην ταύτιση που εξετάζουμε εδώ σε σχέση με τον εαυτό μας, δύο πράγματα διαφορετικής φύσης (Συνειδητότητα και σώμα-νους) φαίνονται σαν ένα, και έτσι νομίζουμε ότι η Συνειδητότητα ανήκει στο σώμα και ότι ως σώμα είμαστε συνειδητοί. Και όχι μόνο βλέπουμε τα δύο σαν ένα (δηλαδή την Συνειδητότητα να ανήκει στο σώμα και τον νου) αλλά έχουμε και λάθος αντίληψη σχετικά με το ποιο από τα δύο είμαστε. Έτσι αντί να αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε η Συνειδητότητα, αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε το σώμα-νους. 

Επιπλέον, εξ αιτίας της προβολής που συνδυάζεται με την ταύτιση, τα χαρακτηριστικά του ενός προβάλλονται στο άλλο και το αντίστροφο. Δηλαδή, τα χαρακτηριστικά της Συνειδητότητας, όπως η αθανασία προβάλλεται στο σώμα, και τα χαρακτηριστικά του σώματος και του νου στην Συνειδητότητα. Εξ αιτίας αυτής της προβολής της αθανασίας που ανήκει στην Συνειδητότητα στο σώμα, έχουμε την αίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Αν και βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους να πεθαίνουν, αν και γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε ως σώμα, παρά ταύτα έχουμε την αίσθηση της αθανασίας, νοιώθουμε ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Η αθανασία ανήκει στην Συνειδητότητα ενώ η θνησιμότητα στο σώμα. Αλλά εξ αιτίας της προβολής της αθανασίας της Συνειδητότητας στο σώμα και της ταύτισης, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ως σώμα. 

Θυμίζω ότι η ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου είναι φαινομενική, αλλά παρά ταύτα μας κάνει να έχουμε τελείως λανθασμένη αντίληψη για τον εαυτό μας και αυτό γίνεται αιτία να υποφέρουμε. Στην φαινομενική ταύτιση δύο πράγματα φαίνονται σαν ένα, παρότι δεν έχουν πραγματική επαφή μεταξύ τους. 

Για να σας γίνει περισσότερο ξεκάθαρο και κατανοητό αυτό το είδος ταύτισης, θα αναφέρω μερικά παραδείγματα από τον φυσικό κόσμο ώστε.

Η κρυστάλλινη σφαίρα 

Όταν πίσω από μια διάφανη κρυστάλλινη σφαίρα, υπάρχει ένα αντικείμενο χρώματος μπλε, τότε φαίνεται ότι η κρυστάλλινη σφαίρα σαν να είναι μπλε. Παρότι η σφαίρα είναι και παραμένει διάφανη δημιουργείται σε εμάς η ψευδαίσθηση ότι είναι χρώματος μπλε. Παρότι η σφαίρα και το μπλε αντικείμενο δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν να είναι ένα. Αν βλέπαμε για πρώτη φορά την σφαίρα και αν δεν ήμασταν αρκετά προσεκτικοί μπορεί προς στιγμήν να πιστεύαμε ότι η σφαίρα είναι μπλε και μόνο αν την κοιτάγαμε πιο προσεκτικά θα αντιλαμβανόμασταν ότι κάναμε λάθος και ότι ήταν μια αυταπάτη που την βλέπαμε μπλε.

Ο γαλάζιος ουρανός

Όταν δεν υπάρχουν σύννεφα βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο και νομίζουμε ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος. Αλλά ο ουρανός δεν έχει χρώμα, είναι κενός χώρος, άχρωμος και άμορφος. Καθώς όμως αντανακλά το φως του ήλιου στην ατμόσφαιρα φαίνεται στα μάτια μας μόνο το μπλε χρώμα του ηλιακού και φωτός και ταυτόχρονα δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το μπλε χρώμα ανήκει στον ουρανό, γι’ αυτό λέμε ο ουρανός είναι γαλάζιος, ενώ είναι διάφανος στην πραγματικότητα. Υπάρχει δηλαδή ταύτιση του κενού χώρου με το γαλάζιο χρώμα του ηλιακού φωτός και φαίνονται σαν ένα. Ο ίδιος ουρανός το βράδυ που δεν υπάρχει ηλιακός φως φαίνεται μαύρος. Βέβαια ούτε μπλε είναι, ούτε μαύρος, απλά φαίνεται σαν μπλε ή μαύρος ανάλογα με το αν υπάρχει ηλιακό φως ή όχι. 

Το ίδιο συμβαίνει με τα νερά της θάλασσας. Φαίνονται γαλάζια ενώ το νερό είναι διαφανές.

Το σινεμά

Στο σινεμά βλέπουμε επάνω στην οθόνη το παιχνίδισμα του φωτός, που δημιουργείται καθώς το φως του προβολέα περνάει μέσα από το φιλμ. Όλα τα πρόσωπα που βλέπουμε στην οθόνη και όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά κίνηση του φωτός. 

Παρά ταύτα εμείς νομίζουμε ότι οι ηθοποιοί της οθόνης, χαίρονται, λυπούνται, φοβούνται θυμώνουν κ.λπ. και μαζί με αυτούς χαιρόμαστε, λυπόμαστε, στεναχωριόμαστε και εμείς.

Αυτό συμβαίνει, γιατί προβάλλονται σε αυτές τις ψεύτικες εικόνες τις δημιουργημένες από το φως, από το εγώ μας οι δικές μας συναισθηματικές, συγκινησιακές και ενεργειακές αντιδράσεις. Ταυτιζόμαστε με τα πρόσωπα της ταινίας και προβάλουμε σε αυτά τις δικές μας επιθυμίες, τα συναισθήματα, την απόλαυση ή τον πόνο μας και έτσι δύο τελείως διαφορετικά και ανεξάρτητα μεταξύ τους πράγματα, δηλαδή τα πρόσωπα τα δημιουργημένα από το φιλμ και το φως και τα δικά μας συναισθήματα γίνονται αντιληπτά σαν ένα. Και είναι τόσο δυνατή αυτή η ταύτιση και η προβολή, που παρότι γνωρίσουμε ότι όλα όσα βλέπουμε είναι απλά φως και τα πρόσωπα της οθόνης δεν βιώνουν απολύτως τίποτα, εμείς τα αντιλαμβανόμαστε σαν να είναι ζωντανά και ότι βιώνουν επιθυμίες, συναισθήματα, κ.λπ.. Στην πραγματικότητα όμως βιώνουμε τα δικά μας συναισθήματα, συγκινήσεις, επιθυμίες κ.λπ., που προβάλλονται αυτόματα από το εγώ μας στα εικονικά πρόσωπα της ταινίας. 

Το ίδιο βέβαια κάνουμε και στην καθημερινή ζωή, με τους συνανθρώπους μας αλλά και τα ζώα. Οι ψυχολογικές μας καταστάσεις (εγωϊκές τάσεις, συναισθήματα κ.λπ.) προβάλλονται επάνω στους άλλους και νομίζουμε ότι αυτό που βιώνουμε εμείς ανήκει στους άλλους. Αυτό είναι από τις πιο σημαντικές απόψεις του συνειδησιακού ύπνου που βρίσκεται σχεδόν όλη η ανθρωπότητα, και αιτία παρεξηγήσεων, συγκρούσεων και δυστυχίας.

Αν στην ταινία που γνωρίζουμε ότι είναι κάτι ψεύτικο είναι τόσο δυνατή η προβολή και η ταύτιση, σκεφτείτε πόσο πιο δυνατή είναι η προβολή και η ταύτιση που συμβαίνει μέσα μας, μεταξύ του σώματος και της Συνειδητότητας.

Ανακεφαλαιώνοντας, όπως στην περίπτωση της γυάλινης σφαίρας, η σφαίρα και το χρώμα φαίνονται σαν να είναι ένα, έτσι και η Συνειδητότητα, το σώμα και το εγώ φαίνονται σαν ένα. Όπως τα συναισθήματα μας και οι ηθοποιοί της οθόνης, ενώ είναι δύο διαφορετικά πράγματα και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα, έτσι το σώμα μας, το εγώ και η Συνειδητότητα αν και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα και επιπλέον τα χαρακτηριστικά του ενός προβάλλονται στο άλλο.

Έτσι, ενώ εμείς ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα και στον νου (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες κ.λπ.), εξ αιτίας της ταύτισης με το σώμα, και την ψευδαισθησιακή αίσθηση ότι είμαστε το σώμα νομίζουμε ότι εμείς πονάμε, κουραζόμαστε, πεινάμε, διψάμε, φοβόμαστε, στεναχωριόμαστε, θυμώνουμε, αγχωνόμαστε, κ.λπ. Αν και ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα και τον νου και επίσης είμαστε ειρηνικοί, πλήρεις και μακάριοι, για όσο δεν έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που είναι πέρα από όλα, θα αντιλαμβανόμαστε το κάθε τι που συμβαίνει στο σώμα και στο νου ότι συμβαίνει σε εμάς.

Όσοι ζουν ταυτισμένοι με το σώμα (η συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας) εκλαμβάνουν τον εαυτό τους ως το σώμα, και έτσι όταν πονάει το σώμα λένε πονάω, όταν κουράζεται το σώμα λένε κουράστηκα, όταν πεινάει το σώμα λένε πεινάω κ.λπ. Εκλαμβάνουν δηλαδή τις ανάγκες και καταστάσεις του σώματος σαν να είναι του Εαυτού τους. Επίσης η ταύτιση δεν περιορίζεται στο σώμα αλλά και σε ότι συμβαίνει μέσα σε αυτό, δηλαδή στα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις σκέψεις κ.λπ.. Οπότε όταν ο νους νυστάζει λένε νυστάζω, όταν ο νους είναι αφηρημένος λένε είμαι αφηρημένος, όταν ο νους αγχώνεται λένε είμαι αγχωμένος, είμαι θυμωμένος κ.λπ.. Επειδή τα αρνητικά συναισθήματα είναι εκφράσεις του ίδιου το εγώ (το εγώ και ο θυμός δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα), όταν εκδηλώνονται, ενδυναμώνουν την ταύτιση με το σώμα. Αντίθετα όταν εκδηλώνονται μέσα μας θετικά συναισθήματα, όπως η συμπόνια, η χαρά και η αγάπη, η ταύτιση με τα σώμα και το εγώ χάνει δύναμη. Όταν εκδηλώνεται η ανιδιοτελής αγάπη μέσα μας, το εγώ δεν μπορεί να εκδηλωθεί, καταλαγιάζει πλήρως.

Η αυτοέρευνα (Βιτσάρα), έχει σκοπό να ερευνήσουμε την ψυχολογία μας, ώστε να αντιληφθούμε (διακρίνουμε) ότι η Συνειδητότητα (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) είναι ξεχωριστή από το σώμα, από το εγώ, από τα συναισθήματα και τις σκέψεις και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η Συνειδητότητα, η οποία είναι πάντα ειρηνική και ευδαιμονούσα, και ανέγγιχτη από ότι συμβαίνει στο σώμα και στον νου. Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται να ασκούμαστε καθημερινά με ειλικρίνεια και ζήλο στην αυτοέρευνα, με συνεχή μελέτη, στοχασμό, διερευνητική εστιασμένη προσοχή και διάκριση.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ (Τι είναι η αυτοέρευνα) ~ Atman Nityananda

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ (Τι είναι η αυτοέρευνα)

Αυτοέρευνα είναι η έρευνα του εαυτού μας, αλλά δεδομένου ότι έχουμε δύο φύσεις την ανώτερη (Πνεύμα, Ψυχή, Συνειδητότητα), και την κατώτερη (Εγώ, νους, συναίσθημα, διάνοια και σώμα) η αυτοέρευνα ως όρος χρησιμοποιείται και για την έρευνα του αληθινού μας Εαυτού, και για την έρευνα του κατώτερου εαυτού μας, και κυρίως της ψυχολογίας μας, του νου και του εγώ μας.

Στην αυτοέρευνα σε σχέση με την αληθινή μας φύση (Πνεύμα, Συνειδητότητα, Άτμαν, εσωτερική σιωπηλή παρουσία), προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε και να αποκτήσουμε καθαρή αντίληψη και επίγνωση αυτού που πραγματικά είμασταν, είμαστε και θα είμαστε, αιώνια, άμορφη, άχρονη και αναίτια Ύπαρξη, αγνή Συνειδητότητα, αιώνια ειρήνη, άπειρη ευδαιμονία. 

Στην αυτοέρευνα σε σχέση με τον κατώτερο εαυτό μας, με τον νου και την ψυχολογία, παρατηρούμε και ερευνούμε τον νου, το εγώ και τις διάφορες ψυχολογικές τάσεις και προγραμματισμούς με σκοπό να τις κατανοήσουμε και να τις εξαλείψουμε.

Η αυτοέρευνα σε σχέση με την αληθινή μας φύση (Πνεύμα, Συνειδητότητα, Άτμαν, εσωτερική σιωπηλή παρουσία)

Στην αυτοέρευνα που αφορά τον αληθινό μας Εαυτό (Πνεύμα, Ψυχή, Συνειδητότητα δεν ερευνούμε τι συμβαίνει στην ψυχολογία μας, αλλά ερευνούμε την αληθινή μας φύση (την Συνειδητότητα), που είναι πέρα από τον νου και η πηγή του νου, με σκοπό να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η Συνειδητότητα και όχι το εγώ και το σώμα, το οποίο λανθασμένα θεωρούμε ως εαυτό μας εξ αιτίας της άγνοιας και του ότι είμαστε ταυτισμένοι με το εγώ, τον νου και το σώμα.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι ή μέθοδοι αυτοέρευνας σε σχέση με τον αληθινό μας Εαυτό, μέσα από τους οποίους προσπαθούμε να διακρίνουμε τον αληθινό μας Εαυτό (Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) από το εγώ και τον νου, και να υπερβούμε τον νου και το εγώ και να αποκτήσουμε καθαρή αντίληψη και επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού ( της θεϊκής μας ουσίας, Ψυχή, Συνειδητότητα). Σκοπός αυτής της αυτοέρευνας είναι η αναγνώριση του αληθινού μας Εαυτού (εσωτερική σιωπηλή παρουσία), η συνειδητοποίηση ότι είμαστε η εσωτερική σιωπηλή παρουσία και τέλος η εδραίωση μας σε Αυτή. Στα σανσκριτικά η αυτοέρευνα του αληθινού μας Εαυτού, λέγεται Βιτσάρα (Vichara).

Επισημαίνω ξανά πως η Βιτσάρα δεν έχει σκοπό την διερεύνηση του νου μας και των διάφορων ψυχολογικών προγραμματισμών, ελαττωμάτων κ.λπ.. αλλά την διερεύνηση της αληθινής μας φύσης. Έχει σκοπό να αποκτήσουμε καθαρή αντίληψη του αληθινού Εαυτού μας (Συνειδητότητα) και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η Συνειδητότητα και όχι το εγώ και το σώμα που νομίζουμε ότι είμαστε εξ αιτίας της ταύτισης μας με αυτά.

Μέσα από την αυτοέρευνα η αληθινή μας φύση γίνεται αντιληπτή, ως η σιωπηλή παρουσία μέσα μας, ως το ακίνητο, αμετάβλητο, ειρηνικό υπόβαθρο του εγώ, των σκέψεων, των συναισθημάτων, αλλά και κάθε εμπειρίας. Διαπιστώνουμε από άμεση εμπειρία ότι στο κέντρο μας είμαστε πάντα ελεύθεροι, πλήρεις, ειρηνικοί και Ευδαίμονες (μακάριοι). Διαπιστώνουμε από άμεση εμπειρία, ότι τίποτα από ότι συμβαίνει στο σώμα, στον νου και στο συναίσθημα δεν επηρεάζει αυτό που πραγματικά είμαστε πέρα από το σώμα, και τον νου, την πάντα ειρηνική και μακάρια σιωπηλή παρουσία (την Συνειδητότητα, Πνεύμα, Ψυχή).

Μέσα από την αυτοέρευνα εμβαθύνουμε όλο και περισσότερο στην αβυθομέτρητη σιωπή του Είναι μας, μέχρι να διαλυθεί τελείως το εγώ και να εδραιωθούμε στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία, που η φύση της είναι ειρήνη, πληρότητα και ευδαιμονία.

Η αυτοέρευνα σε σχέση με την ψυχολογία μας

Η αυτοέρευνα σε σχέση με την ψυχολογία μας έχει σκοπό την διερεύνηση του εγώ, και όλων των ψυχολογικών τάσεων, υποσυνείδητων προγραμματισμών, συναισθημάτων, πεποιθήσεων και την λειτουργία του νου γενικότερα, με σκοπό να ανακαλύψουμε όλους τους περιορισμούς του νου μας και να ελευθερωθούμε από αυτούς. Γι’ αυτό στην έρευνα αυτή στρέφουμε την προσοχή και το ενδιαφέρον μας προς τον νου για να τον παρατηρήσουμε να τον εξερευνήσουμε, να τον μελετήσουμε, να τον κατανοήσουμε και να εξαλείψουμε όλες τις εγωικές τάσεις.

Επίλογος

Με δυο λόγια, η διαφορά ανάμεσα στις δύο αυτοέρευνες είναι:

1. στρέφουμε την προσοχή και το ενδιαφέρον μας σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Στην Βιτσάρα ή έρευνα του Εαυτού (με κεφαλαίο), στρέφουμε την προσοχή μας στην θεϊκή μας φύση, ενώ στην άλλη στον νου και στην ψυχολογία μας.

2. Η κάθε αυτοέρευνα έχει επίσης διαφορετικό σκοπό: Η Βιτσάρα την αναγνώριση, επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και την αφύπνιση μας, ενώ η ψυχολογική αυτοέρευνα έχει σκοπό την ανακάλυψη κατανόηση και διάλυση των εγωϊκών τάσεων και προγραμματισμών.

3. Ακολουθείται διαφορετική διαδικασία και μεθοδολογία για την κάθε μια από αυτές.

Επισημαίνω όμως με έμφαση, ότι η επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας παίζει καθοριστικό ρόλο στην έρευνα της ψυχολογίας μας και στην εξάλειψη του εγώ (όλων των απόψεων του εγώ, υπερηφάνεια, θυμός, ζήλια, λαγνεία,. λαιμαργία, απληστία, κ.λπ.). Συνεπώς είναι απαραίτητο και πρωταρχικής σημασίας για να προχωρήσουμε στην εργασία με την εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων, να ασκούμαστε συστηματικά και καθημερινά και να εμβαθύνουμε στην επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας. Αυτές οι δύο αυτοέρευνες πάνε μαζί (τις ασκούμε και τις δύο) από την αρχή της πνευματικής μας άσκησης, μέχρι την πλήρη διάλυση του εγώ και την εδραίωση μας στην αληθινή μας φύση.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ (ΒΙΤΣΑΡΑ) ~ Atman Nityananda

 

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ (ΒΙΤΣΑΡΑ) 

Η μέθοδος της αυτοέρευνας (Βιτσάρα) έγινε ευρέως γνωστή από τον σοφό (φωτισμένο, Γκιάνι) Ράμανα Μαχάρσι (μεγάλος Ινδός δάσκαλος της Αντβάϊτα Βεδάντα που έζησε τον προηγούμενο αιώνα) και είναι η πλέον άμεση μέθοδος για να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (Άτμαν, Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και να εδραιωθούμε σε αυτόν (Απελευθέρωση, Αυτοπραγμάτωση).

Η πρακτική αυτή δεν έχει σκοπό να γνωρίσουμε την ψυχολογία μας, αλλά να την υπερβούμε και να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και να εδραιωθούμε σε αυτόν μέσα από την συνεχή προσήλωση της προσοχή μας στην εσωτερική σιωπή.

Σε αυτήν την μέθοδο χρησιμοποιήσουμε το συναίσθημα τις σκέψεις, την επιθυμία, την παρόρμηση, το εγώ και οτιδήποτε άλλο εκδηλώνεται μέσα μας σαν ένα μέσο για να γυρίσουμε στο κέντρο μας και να αποκτήσουμε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας που είναι η αληθινή μας φύση. 

Σε αυτήν την πρακτική δεν μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε και να εμβαθύνουμε στην ψυχολογική κατάσταση που βρισκόμαστε κάθε φορά, αφού οι σκέψεις και τα συναισθήματα απορρίπτονται ως απατηλά. Οι ψυχολογικές καταστάσεις (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες κ.λπ.) χρησιμοποιούνται για να εμβαθύνουμε στον εαυτό μας και να ψάξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Χρησιμοποιούμε τις ψυχολογικές καταστάσεις για να στραφούμε μέσα μας με όλη μας την προσοχή στην εσωτερική σιωπή και να εμβαθύνουμε σε αυτήν ώστε να αποκτήσουμε πλήρη και καθαρή επίγνωση της πηγής και του υπόβαθρου όλων των ψυχολογικών φαινομένων, του εγώ και του σώματος. Στόχος μας είναι να αποκτήσουμε επίγνωση ότι δεν είμαστε τίποτα από όλα αυτά που νομίζαμε ως τώρα (σώμα, νου, εγώ), αλλά ότι είμαστε η πηγή αυτών, το φως της επίγνωσης, που είναι η ουσία μας, η θεϊκή μας φύση, αυτό που πραγματικά είμαστε πέρα από το σώμα, τον νου, τον χώρο και τον χρόνο. 

Η μέθοδος είναι απλή. Κάθε φορά που εκδηλώνεται κάτι στην ψυχολογία μας, στον νου μας (ότι και να είναι. Σκέψη, συναίσθημα, επιθυμία, παρόρμηση, κ.λπ.), αναρωτιόμαστε: Σε ποιόν εκδηλώνεται αυτό; 

Η απάντηση είναι: Σε εμένα. Αποκτούμε έτσι επίγνωση του εγώ μας το οποίο από άγνοια και έλλειψη διάκρισης θεωρούμε ως εαυτό μας. 

Και ακολουθεί η ερώτηση: Είμαι το εγώ ή αυτό από το οποίο πηγάζει το εγώ; Ποια είναι η πηγή του εγώ; 

Κάνοντας την ερώτηση, στρεφόμαστε μέσα μας, με σκοπό να αποκτήσουμε επίγνωση της πηγής του εγώ. Αποτραβώντας την προσοχή από το νου και στρέφοντας την προς το μέσα, προς το κέντρο μας, ήρεμα, χωρίς έντονη προσπάθεια και σφίξιμο, οδηγούμε την προσοχή μας στην πηγή του εγώ η οποία είναι η εσωτερική σιωπηλή παρουσία, πάντα παρούσα ακίνητη, αμετάβλητη, ειρηνική, πλήρης και ευδαιμονούσα και που είναι ο ίδιος μας ο Εαυτός και ένα με τον Θεό.

‘’Μόνο ένας νους που έχει κερδίσει την εσωτερική δύναμη του να παραμένε εστιασμένος, η αυτο-έρευνα θα είναι επιτυχής. Αλλά ένας αδύναμος νους θα είναι σαν το υγρό ξύλο στη φωτιά της αυτοέρευνας.’’

~ Σρι Ράμανα Μαχάρσι.

Μπορούμε από την αρχή της πνευματικής άσκησης να εξασκούμε την αυτοέρευνα σαν ένα μέρος της άσκησης μας, αλλά για να αφιερωθει κάποιος αποκλειστικά σε αυτήν την πρακτική, απαιτείται να έχει αρκετά αγνό νου, να έχει ξεπεράσει τις χονδροειδείς εκφράσεις του εγώ, να έχει ξεπεράσει πολλές από τις ταυτίσεις και προσκολλήσεις του στον κόσμο, να έχει καλή ικανότητα συγκέντρωσης και διάκρισης.

Αν έχει άλυτα θέματα με αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να αφιερωθεί κανείς σε αυτήν την πρακτική, ούτε μπορεί να φέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα που είναι η αφύπνιση του και η εδραίωση του στην εσωτερική σιωπή. Ο νους του όλο θα νοιάζεται και θα ανησυχεί με τα της ζωής και ουδόλως θα μπορεί να ησυχάσει και να συγκεντρωθεί και να απορροφηθεί στην εσωτερική σιωπή και τελικά να διαλυθεί σε βαθύ σαμάντι.

~~~ ~~~ ~~~

Διάβασε στα αγγλικά μερικά αποσπάσματα του Σρι Ράμανα Μαχάρσι για την πρακτική της αυτοέρευνας (Βιτσάρα-Vichara, στα αγγλικά Self-enquiry)

Quotes of Sri Ramana Maharshi 

Sri Ramana Maharshi: "Everybody, every book says “Be quiet or still.” But it is not easy. That is why all this effort is necessary. Even if you find one who has at once achieved the mouna (silence) or supreme state indicated, you may take it that the effort necessary has already been completed in a previous life. Such effortless and choiceless awareness is reached only after deliberate meditation."

"To attain … natural happiness one must know oneself. For that Self-Enquiry - “Who am I?” - is the chief means."

"The individual soul of the form of “I” is the ego. The Self (Atman) which is of the nature of consciousness(chit) has no sense of “I.” Nor does the insentient body possess a sense of 'I.”

"The aim is to reach the root (the Self) of the “I”-sense."

"The Self is that where there is absolutely no “I”-thought. That is called 'Silence'."

"To enquire `who am I ?’ really means trying to find out the source of the ego or the `I’-thought or 'I-sense; seeking the source of `I’ serves as a means of getting rid of all other thoughts; we should not give scope to other thoughts, but must keep the attention fixed on finding out the source of the `I’ – thought by asking, as each thought arises, to whom the thought arises. if the answer is `I get the thought’ continue the enquiry by asking `who is this “I” and what is its source?"

All you have to do is to find its source and abide in it as your real Self."

"By constantly fixing its attention on the Source, the Heart, the ego gets dissolved into it like a salt doll which has fallen into the ocean."

"To inhere in one's own Being (Self, Atman), where the “I,” or ego, is dead, is the perfect State."

Διάβασε τις οδηγίες που έδωσε ο Ράμανα Μαχάρσι για την πρακτική της αυτοέρευνας (Βιτσάρα-Vichara, στα αγγλικά Self-enquiry): 

WHO AM I ? - Sri Ramana Maharshi

THE PRACTICE OF SELF-ENQUIRY by Sri Ramana Maharshi

Oμ! Η ΧΡΗΣΗ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ, ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ~ Atman Nityananda

Η ΧΡΗΣΗ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ, ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

Μετά από πολλά χρόνια άσκησης και έρευνας διαπίστωσα ότι οι ερωτήσεις αποτελούν ίσως το αποτελεσματικότερο μέσο για να επιτύχουμε τους σκοπούς της αυτογνωσίας, που είναι η αποταύτιση από το νου και το εγώ, η διερεύνηση, η κατανόηση και η διάλυση του εγώ σε όλες του τις απόψεις, και τέλος η αναγνώριση και συνειδητοποίηση της αληθινής μας φύσης και η εδραίωση μας σε αυτή.

Αμφισβητώντας την αυθεντικότητα και την αλήθεια αυτού που συμβαίνει μέσα μας (σκέψεις, συναισθήματα, απόψεις, κ.λπ.), αλλά και την ορθότητα αυτού που πάμε να κάνουμε, μέσα από μια ερώτηση (αναρώτηση) και εξετάζοντας το με διάκριση και προσοχή μπορούμε να ρίξουμε φως στα ψυχολογικά μας σκοτάδια και να σταματήσουμε να λειτουργούμε μηχανικά και ασυνείδητα. Σκοπός είναι να βγούμε από τη μηχανική ασυνείδητη εσωτερική αντίδραση και την συνεπακολουθούμενη εξωτερική συμπεριφορά ή δράση και να έρθουμε σε βαθύτερη επαφή με το είναι Είναι μας και να λειτουργήσουμε από ένα ανώτερο επίπεδο επίγνωσης, με θετικότητα, καθαρότητα, διάκριση, αγάπη, για το καλό μας και το καλό όλων.

Ανάλογα με την περίσταση αλλά και ανάλογα με την κατανόηση και τον τρόπο που ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα, μπορεί να κάνει κάποια ή κάποιες από τις παρακάτω ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις όταν γίνονται με ειλικρίνεια και προσοχή προκαλούν ένα σοκ στο νου μας, μας βγάζουν από την μηχανική ροή των σκέψεων και των συναισθημάτων μας βοηθούν να αποταυτιστούμε από αυτά και να γίνουμε πιο συνειδητοί του τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας.  Η αναρώτηση που προκαλείται από τις ερωτήσεις έχει την δύναμη να μας βγάλει από την ταύτιση και την μηχανική σκέψη, παρόρμηση, συμπεριφορά ή δράση και να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε επίγνωση και καθαρή αντίληψη αυτού που συμβαίνει μέσα μας αλλά και έξω μας εκείνη τη στιγμή.

Κάνοντας την ερώτηση ερχόμαστε σε μια κατάσταση αναρώτησης μαζί με εγρήγορση, προσοχή και επίγνωση. Αυτή η 'αφυπνισμένη' εσωτερική κατάσταση μας βγάζει από τον ύπνο και την ταύτιση και ρίχνει φως στον ψυχολογικό μας κόσμο. Μας βοηθάει επίσης να έρθουμε σε επίγνωση του Εαυτού μας (της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας) και να δούμε αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό μας με την σοφία και την καθαρότητα της καθαρής επίγνωσης η οποία έχει τη δύναμη να διαλύει τις ψευδαισθήσεις μας και να μας επαναφέρει στην αρμονία, στην πληρότητα, την ενότητα και την ευδαιμονία.

Κάνουμε την ερώτηση και σε σιωπή βιώνουμε και την εσωτερική σιωπή και παρατηρούμε το νου και την καρδιά μας με προσοχή και διάκριση. Δεν κάνουμε ένα εσωτερικό διανοητικό διάλογο, αν και μπορεί να αναβλύσει κάποια απάντηση στο επίπεδο της σκέψης. 

Είναι σημαντικό με την ερώτηση να αποκτήσουμε βαθιά επίγνωση  αυτού που νοιώθουμε και σκεπτόμαστε αλλά και να γίνουμε συνειδητοί και να αντιληφθούμε όσο γίνεται πιο ξεκάθαρα την εσωτερική σιωπή και ειρήνη που αγκαλιάζει αυτό που νοιώθουμε. Αυτή η βαθιά σιωπή είναι το υπόβαθρο στο οποίο εμφανίζονται όλες οι εμπειρίες (σκέψεις, συναισθήματα, κ.λπ.)  είναι ο πραγματικός μας Εαυτός, πάντοτε γαλήνιος, πλήρης, μακάριος και ειρηνικός. Αν δεν αποκτήσουμε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας είναι αδύνατο να αποταυτιστούμε από τις μηχανικές σκέψεις και κυρίως τα συναισθήματα.

Για παράδειγμα θα αναφέρω το θυμό

Όταν βιώνουμε θυμό, συνήθως είμαστε ταυτισμένοι με το θυμό και στο επίπεδο της σκέψης κατηγορούμε, κατακρίνουμε, διαμαρτυρόμαστε, βρίζουμε τον ‘φταίχτη’ ή τους ‘φταίχτες’ ή τον εαυτό μας, ανάλογα την περίσταση.

Αντί να παραμένουμε ταυτισμένοι με το συναίσθημα του θυμού και τις σκέψεις που αυτός παράγει μπορούμε μέσα από μια ερώτηση να προκαλέσουμε ένα συνειδησιακό 'σοκ' και να γίνουμε πιο συνειδητοί του Εαυτού μας και της κατάστασης, να αποταυτιστούμε τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό από το θυμό, ώστε να μπορέσουμε με κάποιο τρόπο να τον κατασιγάσουμε και επίσης να εξαλείψουμε μέρος της ενέργειας του.

Υπάρχουν διάφορες ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε για να πετύχουμε κάθε ένα από τους στόχους που σχετίζονται με την εργασία της αφύπνισης και της διάλυσης του εγώ.

1. Για να ξεπεράσουμε την αντίσταση και την δυσαρέσκεια που μπορεί να προβάλει το εγώ μας για αυτό που νοιώθουμε και να αποκτήσουμε πλήρη επίγνωση αυτού που νοιώθουμε μπορούμε να ρωτήσουμε: Μπορώ να το επιτρέψω να υπάρχει μέσα μου; Μπορώ να αποδεχτώ ότι υπάρχει θυμός  μέσα μου;  Μπορώ να το νοιώσω χωρίς να το κρίνω ή να το απωθήσω;

Με την αναρώτηση σταματάμε την μηχανική αντίδραση να το εκδηλώσουμε προς τα έξω ανεξέλεγκτα, να θυμώσουμε επειδή εκδηλώθηκε ή επειδή το έχουμε μέσα μας, να το καταπιέσουμε ή να ξεφύγουμε από αυτό που νοιώθουμε. Επιτρέπουμε στο συναίσθημα να υπάρχει (όποιο και να είναι) ώστε να το νοιώσουμε πλήρως και ταυτόχρονα γινόμαστε και πιο συνειδητοί του εαυτού μας (της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας- Διάβασε Είμαστε εσωτερική σιωπηλή παρουσία). Κάνε την ερώτηση και σε κατάσταση ήρεμης επίγνωσης (αντιληπτικότητας και προσοχής) επέτρεψε στον εαυτό σου να νοιώσει πλήρως το συναίσθημα (παρόρμηση, επιθυμία), νοιώσε το και περιεργάσου το σαν να το βλέπεις για πρώτη φορά. Με την περιέργεια και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.

Αφού κάνουμε την ερώτηση  βιώνουμε πλήρως με όλη μας την προσοχή και επίγνωση αυτό που νοιώθουμε (το συναίσθημα ή τα συναισθήματα, την παρόρμηση ή την επιθυμία), και το παρατηρούμε σαν να ήταν η πρώτη φορά για να αποκτήσουμε βαθιά επίγνωση του τι ακριβώς νοιώθουμε, πως λειτουργεί αυτή η εγωϊκή ενέργεια μέσα μας και σε ποια μέρη του σώματος κινείται. Επίσης παρατηρούμε πως λειτουργούν ο  νους και το ενεργειακό πεδίο όταν εκδηλώνεται αυτή η εγωϊκή ενέργεια η οποία απορροφάει ασυνείδητα και ψυχαναγκαστικά την προσοχή μας και δεν μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να βιώσουμε την ειρήνη, την ελευθερία και την πληρότητα που είναι η πραγματική μας φύση και το υπόβαθρο κάθε εμπειρίας (Συνειδητότητα, βαθιά σιωπή και γαλήνη). Σκοπός μας είναι να αποκτήσουμε όσο γίνεται πληρέστερη επίγνωση αυτού που νοιώθουμε αλλά και της σιωπηλής παρουσίας.

Μην προσπαθείς ή μην αγωνίζεσαι να το διώξεις διότι αυτή η προσπάθεια γίνεται από το εγώ και σε εγκλωβίζει ακόμη περισσότερο μέσα στο εγώ. Απλά μείνε εκεί παρών, σε πλήρη αντιληπτικότητα και επίγνωση, παρατήρησε την κίνηση της ενέργειας και την γεύση του συναισθήματος, εντόπισε το στο σώμα σου, που ακριβώς το νοιώθεις και πως το νοιώθεις. Μην του βάζεις ταμπέλες, μην το αναλύεις, απλά νοιώσε το, βίωσε συνειδητά τον πόνο που σου προκαλεί, μην φοβάσαι δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα. Ίσα-ίσα ή μη αντίσταση σε αυτό που συμβαίνει μέσα μας διευκολύνει την ροή της ενέργειας και στο καταλάγιασμα του συναισθήματος.

2. Για να σταματήσουμε την ταύτιση με το θυμό και τις σκέψεις και να μπούμε σε κατάσταση συνειδητής προσοχής και αυτεπίγνωσης (να αποκτήσουμε επαφή με την εσωτερική σιωπή) μπορούμε να ρωτήσουμε:  Είμαι το συναίσθημα ή αυτό που έχει επίγνωση του συναισθήματος και το παρατηρεί; Σε ποιόν αναδύονται αυτές οι σκέψεις και ο θυμός; Εγώ είμαι θυμωμένος, είμαι θεληματικά θυμωμένος ή ο θυμός είναι κάτι που συμβαίνει μέσα μου; Υπάρχει κάτι μέσα μου που μένει ανεπηρέαστο από τις σκέψεις και τα συναισθήματα (παρόρμηση, επιθυμία κ.λπ.), που παραμένει πάντα το ίδιο ανεξάρτητα από το πώς νοιώθω και τι σκέπτομαι;

3. Για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό συμβαίνει μηχανικά και ψυχαναγκαστικά μέσα μας και ότι δεν μας ωφελεί σε τίποτα αλλά μας βλάπτει μπορούμε να ρωτήσουμε: Ήταν ο θυμός θεληματική μου αντίδραση ή μια αυτόματη αντίδραση; Είναι συνειδητή επιλογή μου να νοιώθω θυμό;  Υπάρχει πράγματι λόγος να έχω θυμό; Τι με ωφελεί που νοιώθω θυμό και κατηγορώ τους άλλους; Μήπως μου λύνει το πρόβλημα, ή κάνει τα πράγματα χειρότερα; Είμαι ελεύθερος και ευτυχισμένος όταν είμαι καταλυμένος από τον θυμό; Προτιμώ να είμαι σε κατάσταση θυμού ή να είμαι ελεύθερος; 

4. Για να αντιληφθούμε ότι λειτουργούμε μέσα από κάποιο εγώ ή προγραμματισμό, για να αποκτήσουμε επίγνωση του τι ακριβώς σκεπτόμαστε και νοιώθουμε και για να συνειδητοποιήσουμε τι επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό επάνω μας ή στους άλλους μπορούμε να κάνουμε τις παρακάτω ερωτήσεις:

Για τις σκέψεις μπορούμε να αναρωτηθούμε: Γιατί το σκέπτομαι αυτό, για ποιο λόγο; Είναι κάτι που σκέφτομαι θεληματικά; Γιατί σκέπτομαι με αυτόν τον τρόπο; Οι σκέψεις αυτές, μου κάνουν καλό; Είναι οι σκέψεις μου ευεργετικές για τους άλλους; Ποιο είναι το κίνητρο των σκέψεων μου; Είναι αλήθεια αυτά που σκέπτομαι και πιστεύω; Αυτή και η κάθε άποψη μου είναι ορθή;

Για τις στάσεις και τις συμπεριφορές μας: Γιατί θέλω να επιβάλω την άποψη μου; Γιατί θέλω να έχω δίκιο; Γιατί φωνάζω όταν έχω ή νομίζω πως έχω δίκιο; Γιατί κλείνομαι στον εαυτό μου όταν με απορρίπτουν,  είναι επιλογή μου ή αυτόματη συμπεριφορά; Κερδίζω τίποτα με αυτό; Νομίζω ότι έτσι είμαι πιο ασφαλής, ότι προστατεύομαι; Ωφελώ αυτόν που κουτσομπολεύω, σχολιάζω ή τον κατακρίνω; Γιατί το κάνω αυτό; Ποια ‘ανάγκη’ μου νομίζω ότι καλύπτω κριτικάροντας, κατακρίνοντας ή κατηγορώντας τους άλλους;

Για τα συναισθήματα: Τι είναι αυτό που νοιώθω; Υπάρχει θυμός, ζήλια, ενοχές, φόβος, ντροπή.... μέσα μου;  Γιατί νοιώθω έτσι; Τι με κάνει να νοιώθω έτσι; Ποια είναι η αφορμή και ποια είναι η αιτία;  Για παράδειγμα, γιατί πληγώνομαι όταν με απορρίπτουν ή νομίζω ότι με απορρίπτουν; Γιατί θυμώνω όταν με (ή νομίζω) απορρίπτουν, με επιπλήττουν, με κατηγορούν, με…; Γιατί φοβάμαι να είμαι μόνος/η; Γιατί νοιώθω δυσαρέσκεια όταν είναι το φαγητό όπως το θέλω ή στην ώρα του; Γιατί νοιώθω ενοχές, όταν βλέπω (ή νομίζω) ότι οι άλλοι δυσαρεστούνται ή ενοχλούνται με κάποιο τρόπο από την συμπεριφορά μου, από τις ιδέες μου, τις επιλογές μου; Με ωφελούν σε τίποτα οι ενοχές;

Για τις επιθυμίες και τις πράξεις: Γιατί θέλω να το κάνω αυτό; Είναι ωφέλιμο για την υγεία μου; Τι επίπτωση ή συνέπειες θα έχει στην υγεία και την ψυχολογία μου; Με κάνει πιο ευτυχισμένο, ήρεμο και ικανοποιημένο; Είναι σύμφωνα με τις αξίες κα τις αρχές μου; Προτιμώ να παραβώ τις αξίες μου, να χαλάσω την υγεία μου, να πάω ενάντια στο σκοπό μου, για μια στιγμιαία απόλαυση;

Για την συμπεριφορά και τις πράξεις των άλλων: Είμαι σίγουρος/η ότι με απορρίπτουν; Είμαι σίγουρος για τα αληθινά κίνητρα των άλλων απέναντι μου; Γιατί κρίνω την μάνα, μου (πατέρα, παιδιά, γείτονες, πολιτικούς…) αυστηρά; Ωφελώ αυτόν που κατακρίνω επειδή μου έκανε κάτι που δεν μου άρεσε ή με έβλαψε; Γιατί κατηγορώ τους άλλους για αυτό που νοιώθω; Το πώς νοιώθω εξαρτάται από τους άλλους; Αντιλαμβάνομαι ότι οι άλλοι δρουν έτσι εξ αιτίας των δικών τους προγραμματισμών;

5. Υπάρχει τέλος και μια πέμπτη επιλογή με τις ερωτήσεις, είναι η μέθοδος της αυτοέρευνας (Βιτσάρα) που πρότεινε ο Ράμανα Μαχάρσι (ένας μεγάλος Ινδός δάσκαλος της Αντβάϊτα Βεδάντα). Η πρακτική αυτή δεν έχει σκοπό να γνωρίσουμε την ψυχολογία μας, αλλά να την υπερβούμε και να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (Άτμαν, Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και να εδραιωθούμε σε αυτόν (Απελευθέρωση, Αυτοπραγμάτωση).

Η πρακτική αυτή δεν έχει σκοπό να γνωρίσουμε την ψυχολογία μας, αλλά να την υπερβούμε και να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και να εδραιωθούμε σε αυτόν μέσα από την συνεχή προσήλωση της προσοχή μας στην εσωτερική σιωπή.

Σε αυτήν την μέθοδο  χρησιμοποιήσουμε το συναίσθημα τις σκέψεις, την επιθυμία, την παρόρμηση, το εγώ και οτιδήποτε άλλο εκδηλώνεται μέσα μας σαν ένα μέσο για να γυρίσουμε στο κέντρο μας και να αποκτήσουμε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας που είναι η αληθινή μας φύση. 

Σε αυτήν την πρακτική δεν μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε και να εμβαθύνουμε στην ψυχολογική κατάσταση που βρισκόμαστε κάθε φορά, αφού όλα αυτά απορρίπτονται ως απατηλά. Οι ψυχολογικές καταστάσεις (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες κ.λπ.) χρησιμοποιούνται για να εμβαθύνουμε στον εαυτό μας και να ψάξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Χρησιμοποιούμε τις ψυχολογικές καταστάσεις για να στραφούμε μέσα μας με όλη μας την προσοχή στην εσωτερική σιωπή και να εμβαθύνουμε σε αυτήν ώστε να αποκτήσουμε πλήρη και καθαρή επίγνωση της πηγής και του υπόβαθρου όλων των ψυχολογικών φαινομένων, του εγώ και του σώματος. Στόχος μας είναι να αποκτήσουμε επίγνωση ότι δεν είμαστε τίποτα από όλα αυτά που νομίζαμε ως τώρα (σώμα, νου, εγώ), αλλά ότι είμαστε η πηγή αυτών, το φως της επίγνωσης, που είναι η ουσία μας, η θεϊκή μας φύση,  αυτό που πραγματικά είμαστε πέρα από το σώμα, τον νου, τον χώρο και τον χρόνο.

Η μέθοδος είναι απλή. Κάθε φορά που εκδηλώνεται κάτι στην ψυχολογία μας, στον νου μας (ότι και να είναι, σκέψη, συναίσθημα, επιθυμία, παρόρμηση, κ.λπ.), αναρωτιόμαστε: Σε ποιόν εκδηλώνεται αυτό; 
Η απάντηση είναι: Σε εμένα. Αποκτούμε έτσι επίγνωση του εγώ μας το οποίο από άγνοια και έλλειψη διάκρισης θεωρούμε ως εαυτό μας.  
Και ακολουθεί η ερώτηση: Είμαι το εγώ ή αυτό από το οποίο πηγάζει το εγώ; Ποια είναι η πηγή του εγώ; 

Κάνοντας την ερώτηση, στρεφόμαστε μέσα μας, με σκοπό να αποκτήσουμε επίγνωση της πηγής του εγώ. Αποτραβώντας την προσοχή από το νου και στρέφοντας την προς το μέσα, προς το κέντρο μας, ήρεμα, χωρίς έντονη προσπάθεια και σφίξιμο, οδηγούμε την προσοχή μας στην πηγή του εγώ η οποία είναι η εσωτερική σιωπηλή παρουσία, πάντα παρούσα ακίνητη, αμετάβλητη, ειρηνική, πλήρης και ευδαιμονούσα και που είναι ο ίδιος μας ο Εαυτός και ένα με τον Θεό.

Για να εφαρμόσει κάποιος αυτήν την πρακτική και μάλιστα αποκλειστικά, απαιτείται να έχει αρκετά αγνό νου, να έχει ξεπεράσει τις χονδροειδείς εκφράσεις του εγώ, να έχει ξεπεράσει πολλές από τις ταυτίσεις και προσκολλήσεις του στον κόσμο, να έχει καλή ικανότητα συγκέντρωσης και διάκρισης.

Αν έχει άλυτα θέματα με αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να αφιερωθεί κανείς σε αυτήν την πρακτική, ούτε μπορεί να φέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα που είναι η αφύπνιση του και η εδραίωση του στην εσωτερική σιωπή. Ο νους του όλο θα νοιάζεται και θα ανησυχεί με τα της ζωής και ουδόλως θα μπορεί να ησυχάσει και να συγκεντρωθεί και να απορροφηθεί στην εσωτερική σιωπή και τελικά να διαλυθεί σε βαθύ σαμάντι.

Πάρτε αυτές τις οδηγίες σαν ένα χάρτη

Σας προτείνω να μην πάρετε αυτό τον κατάλογο ερωτήσεων πολύ στενά, αλλά σαν ένα χάρτη. Εφαρμόστε, εξασκείστε και ερευνήστε αυτές τις ιδέες μέχρι να βρείτε από την εμπειρία σας τον δικό σας τρόπο να τις εφαρμόζετε αποτελεσματικά. Εφαρμόστε, ασκηθείτε συστηματικά, πειραματιστείτε, ερευνήστε και βρείτε τελικά το δικό σας τρόπο να το κάνετε. Μπορείτε να κάνετε όποια ή όποιες από τις ερωτήσεις σας φαίνονται καλύτερες για να έρθετε σε μια κατάσταση εγρήγορσης προσοχής, για να αποταυτιστείτε από το συναίσθημα, τις σκέψεις ή την εγωϊκή τάση που εκδηλώνεται εκείνη την στιγμή και να αποκτήσετε όσο γίνεται πληρέστερη εικόνα και επίγνωση του τι νοιώθετε και τι σκέπτεστε. Η καθαρή αντίληψη και η κατανόηση συμβαίνουν στην σιωπηλή επίγνωση.

Να θυμάστε ότι αυτή η διαδικασία έχει σκοπό:

1. να βγούμε από την μηχανική ασυνείδητη (ή μισοασυνείδητη) μας κατάσταση, 

2. να γίνουμε συνειδητοί της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας, και να μας φέρει σε κατάσταση προσοχής και επίγνωσης

3. Να σταματήσει την ταύτιση με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την επιθυμία κ.λπ.

5. να αντιληφθούμε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας

6. να κατανοήσουμε το κίνητρο ή την αιτία πίσω από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την συμπεριφορά.

Οπότε ανεξάρτητα από τον τρόπο που θα εφαρμόσετε τις ερωτήσεις θα πρέπει να επιτευχθούν σε κάποιο βαθμό τα παραπάνω. Φυσικά ανάλογα την δυσκολία της κατάστασης αλλά και την εξάσκηση μας η ικανότητα μας να επιτυγχάνουμε τα παραπάνω όλο και αποτελεσματικότερα θα αυξάνεται σταδιακά.

Το επόμενο  βήμα είναι η εξάλειψη του θυμού με κάποια τεχνική ή μέθοδο. Μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους ή τεχνικές, ο καθένας θα πρέπει να βρει το δικό του τρόπο. Ο πιο απλός τρόπος είναι να κάνουμε μια προσευχή* και επίσης να επαναλάβουμε μερικές φορές το όνομα του Θεού σε όποια μορφή πιστεύουμε νοιώθοντας η δύναμη του Θεού να διαλύει την εγωϊκή ενέργεια. Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι που μπορεί να εφαρμόσει κανείς.

Σχετικά με την εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων μπορείτε να διαβάσετε άρθρα σχετικά με αυτό το θέμα. Από τα πιο σημαντικά είναι το άρθρο, Μέθοδος για την εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων. Επίσης σημαντικές νύξεις σχετικά  με αυτό υπάρχουν σε άρθρα που αναφέρονται στην ταύτιση και την αυτεπίγνωση. Παρ' ότι υπάρχουν ειδικές τεχνικές και τρόποι να διαλύσουμε τις εγωϊκές τάσεις τονίζω πως η διάλυση των εγωϊκών τάσεων είναι αποτέλεσμα όλης της πνευματικής άσκησης στο σύνολο της και όχι μόνο μιας πρακτικής ή μεθόδου.

Αν βέβαια ο θυμός έχει πάρει μεγάλη διάσταση και βλέπετε ότι δεν μπορείτε να εφαρμόσετε την προτεινόμενη εδώ διαδικασία, τότε εφαρμόστε άμεσα μια μέθοδο να καταλαγιάσει πρώτα κάπως ο θυμός. Φύγετε από το χώρο που είσαστε, περπατήστε γρήγορα, κάντε κάποια κινητική δραστηριότητα, χορέψτε, αναπνεύστε βαθιά μερικές φορές, φωνάξτε αν θέλετε, χτυπήστε κάποιο μαξιλάρι, τραγουδήστε κάποιο μάντρα, πάρτε το Holly από τα ανθοϊάματα του Μπάχ κ.λπ. Θυμίζω πως όλα είναι θέμα ενδιαφέροντος, κινήτρου, άσκησης και ανάπτυξης ικανοτήτων.

Δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο τη στιγμή της δράσης να εξετάσουμε επαρκώς το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας, είτε γιατί μπορεί να είναι πιεστικές οι εξωτερικές συνθήκες, είτε δεν έχουμε το χρόνο, είτε δεν έχουμε την ικανότητα να το να το κάνουμε προς το παρόν. Παρά ταύτα είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσουμε τουλάχιστον αν αυτό που νοιώθουμε και σκεπτόμαστε και αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε μας ωφελεί ή όχι (σε σχέση με την υγεία μας, την αρμονία, την ευτυχία, την ειρήνη μέσα μας  και το σκοπό της ζωής μας) και αν είναι ωφέλιμο ή όχι για τους άλλους. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μας ωφελεί να το αποφύγουμε και να αλλάξουμε σκέψεις, να τροποποιήσουμε όσο μπορούμε την συναισθηματική μας κατάσταση και να αποφύγουμε την δράση. Αργότερα στο σπίτι θα έχουμε το χρόνο να κάνουμε μια βαθύτερη εξέταση αυτών που συνέβησαν μέσα μας, στην ψυχολογία μας στη διάρκεια της ημέρας καθώς και των δράσεων και των συμπεριφορών μας απέναντι στους άλλους. (Διάβασε το Μέθοδος για την εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων). 

Τις εγωϊκές εκδηλώσεις που έχουμε εξετάσει πιο διεξοδικά στο σπίτι μας, που έχουμε εμβαθύνει σε αυτές και τις έχουμε εξαλείψει σε κάποιο βαθμό θα τις αναγνωρίζουμε και θα τις αντιμετωπίσουμε πολύ πιο εύκολα κάθε φορά που θα εκδηλώνονται στην διάρκεια της ημέρας. Επίσης η ικανότητα να αντιμετωπίζουμε κάποια εγωϊκή τάση μας βοηθάει να γινόμαστε περισσότερο αποτελεσματικοί και να έχουμε μεγαλύτερη ευχέρεια να αντιμετωπίσουμε και αυτά που ακόμη δεν ερευνήσαμε ακόμη.

Το κατά πόσο μπορούμε κάθε στιγμή να κάνουμε την αυτοεξέταση αυτή αποτελεσματικά και κατά πόσο έχουμε την ικανότητα να αλλάξουμε την εσωτερική μας κατάσταση εξαρτάται από το πόσο χρόνο και ενέργεια δίνουμε καθημερινά για την εσωτερική μας ανάπτυξη και μεταμόρφωση. Αυτά  δεν γίνονται δια μαγείας, αλλά μέσα από συνεχή καθημερινή συστηματική άσκηση και οργανωμένο τρόπο ζωής προσανατολισμένο στην πνευματική μας αφύπνιση και πρόοδο.

Είναι όμως βέβαιο ότι αν ασκούμαστε συστηματικά, καθώς θα προχωράμε σε αυτή την εργασία και καθώς θα αυξάνεται η ικανότητα, αυτεπίγνωσης, αυτοπαραδοχής, προσοχής, διάκρισης, απόσπασης από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές μας, σταδιακά όλο και πιο γρήγορα και πιο εύκολα θα αναγνωρίζουμε κάθε στιγμή τι συμβαίνει μέσα μας,  ποια είναι η βαθύτερη αιτία του, αλλά και πολύ πιο εύκολα θα βγαίνουμε από την ασυνείδητη κατάσταση και συμπεριφορά και θα λειτουργούμε με επίγνωση, καθαρότητα, θετικότητα και σύμφωνα με τις ανάγκες της στιγμής για το καλό μας και το καλό των άλλων. Για παράδειγμα ο θυμός που μας ταρακουνούσε για τα καλά και κρατούσε για ώρες ή μέρες, σταδιακά θα χάνει δύναμη και θα κρατάει όλο και λιγότερο χρόνο και θα έχει όλο και μικρότερη ένταση. 

Σημειώνω όμως με έμφαση ότι υπάρχουν συνήθως σκαμπανεβάσματα σε αυτήν την διαδικασία, ειδικά στα πρώτα χρόνια λόγω απειρίας και ελλιπούς ανάπτυξης των ανώτερων νοητικών ικανοτήτων, και έτσι  θα πρέπει να εξακριβώσουμε στην πράξη πολλές φορές το αν και πόσο μειώθηκε ο θυμός σε σχέση με κάποιο πρόσωπο ή κατάσταση. Πολλές φορές οι διάφορες εγωϊκές  τάσεις κρύβονται και μας δίνουν την εντύπωση ότι τις εξαλείψαμε αλλά αυτό δεν αληθεύει. Μετά από κάποιο διάστημα μπορείτε να εκπλαγείτε βλέποντας να κάνει την επανεμφάνιση του αυτό που δουλεύατε για πολύ καιρό εκεί που δεν το περιμένατε. Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνο με το θυμό, αλλά με όλες τις εγωϊκές τάσεις, τους προγραμματισμούς, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις, τις συνήθειες και τους εθισμούς. Αυτό όμως δεν πρέπει για κανένα λόγο να  σας ανησυχεί είναι μέρος της διαδικασίας. Συνεχίστε την εργασία σας και την άσκηση σας με σταθερότητα και αποφασιστικότητα. Είναι θέμα χρόνου να δείτε χειροπιαστά αποτελέσματα και να απολαύσετε τους καρπούς της προσπάθειας σας. Χρειάζεται υπομονή και επιμονή σε αυτήν την εργασία της απελευθέρωσης του νου μας από τις συναισθηματικές και νοητικές τοξίνες.

Η πνευματική άσκηση κορυφώνεται στην πρακτική του διαλογισμού μέσα από την οποία μπορούμε να απορροφηθούμε πλήρως στο κέντρο της ύπαρξης μας και να βιώσουμε το Είναι μας πλήρως και χωρίς προσμίξεις. Η πρακτική του διαλογισμού θα πρέπει να γίνεται ανελλιπώς καθημερινά πρωί και βράδυ ή και τρεις φορές την ημέρα αν είναι δυνατόν, αυξάνοντας σταδιακά το χρόνο σύμφωνα με την πρόοδο και τους στόχους που έχουμε θέσει.

Ο διαλογισμός κορυφώνεται στο βαθύ Σαμάντι (Νιρβικάλπα Σαμάντι) το οποίο θα επιφέρει κάποια στιγμή με τη χάρη του Θεού την ολοκληρωτική διάλυση του εγώ με όλα του τα παρακλάδια τα αποθηκευμένα στο υποσυνείδητο αλλά  και των σπόρων του εγώ που είναι αποθηκευμένοι στο αιτιατό σώμα.

Με την πλήρη  διάλυση του εγώ φτάνουμε στην φώτιση (αυτοπραγμάτωση ή απελευθέρωση) και γινόμαστε θεοί εν Θεώ. Ο Θεός ενανθρωπίζεται και ο άνθρωπος Θεοποιείται.

ΣΧΟΛΙΟ:

προσευχή*: Στην προσευχή ζητάμε (από τον απρόσωπο Θεό ή την θεϊκή Μητέρα, τον Χριστό ή από οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας) να εξαλείψει και να μας ελευθερώσει από το εγωϊκό στοιχείο που  ερευνήσαμε ( π.χ. υπερηφάνεια, ζήλεια, απληστία, φόβος, θυμός κ.λπ.). Μπορούμε αν θέλουμε να δώσουμε και μια μορφή στο ελάττωμα και να το βλέπουμε να καίγεται και μαζί με αυτό και η εγωϊκή ενέργεια ή μπορούμε να φανταζόμαστε ότι φωτιά ή φως δυνατό διαλύει την εγωϊκή ενέργεια. 

Μπορούμε να κάνουμε την επίκληση με δύο τρόπους

1. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Η αγάπη του Θεού διαλύει αυτό το συναίσθημα (π.χ. του θυμού). Καθώς λέμε τα λόγια μια ή και παραπάνω φορές νοιώθουμε την αγάπη να μας πλημυρίζει. Τονίζω ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

2. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Θεέ μου ή Θεϊκή μου Μητέρα ή Χριστέ μου εξάλειψε ή ελευθέρωσε το νου μου από αυτό το συναίσθημα (π.χ. της ντροπής ή της απόρριψης). Τονίζω και πάλι ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

Μπορείτε να παραλλάξετε τα λόγια της επίκλησης κα το τρόπο και  να προσευχηθείτε όπως εσείς το νοιώθετε. 

Μπορείτε επίσης να συνδυάσετε την προσευχή και με θετικό οραματισμό και επιβεβαιώσεις

Θετικός οραματισμός. Βλέπουμε τον εαυτό μας να δρα με αγάπη και ειρήνη, όπως και αν συμπεριφέρεται ο άλλος. Όχι μόνο το βλέπουμε αλλά νοιώθουμε την γαλήνη και την αγάπη να μας πλημυρίζουν (είναι πολύ σημαντικό να το νοιώθουμε). 

Επιβεβαιώσεις, επαναλαμβάνουμε και νοιώθουμε (θυμίζω είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτό που λέμε) αρκετές φορές την αλλαγή που θέλουμε να εδραιώσουμε. (π.χ. είμαι ήρεμος, γαλήνιος, ειρηνικός ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μου). Είμαι φως και αγάπη, Είμαι ειρήνη και αγάπη κ.λπ. Επίσης κάνουμε τις επιβεβαιώσεις σχετικά με το συγκεκριμένο πρόσωπο που εκδηλώθηκε το εγώ μας, π.χ. Αγαπώ το Γιάννη ή την Μαρία ανεξάρτητα από το πως μου συμπεριφέρεται ή ανεξάρτητα αν με έχει βλάψει θεληματικά ή αθέλητα. Μπορούμε να το κάνουμε και σε πρώτο πρόσωπο σαν να τον έχουμε μπροστά μας. Σ' αγαπώ και σου εύχομαι ολόκαρδα φως και αγάπη ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου και τις πράξεις σου προς εμένα. 

Το  τεστ της «τριπλής διύλισης» του Σωκράτη* 

Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του. Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της «τριπλής διύλισης».

«Τριπλή διύλιση;», ρώτησε με απορία ο γνωστός του. 

«Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου, θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις», του εξήγησε ο Σωκράτης, και ακολούθησε ο εξής διάλογος: 

«Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;» - «Εεε...όχι ακριβώς, απλά το άκουσα…» - «Άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα... 

Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ. Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου, είναι κάτι καλό;» - «Όχι, το αντίθετο μάλλον...» - «Άρα, θέλεις να μου πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου, αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.

Παρ’ όλ’ αυτά, μπορείς ακόμα να περάσεις το τεστ, γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο. Αυτό της ΩΦΕΛΙΜΟΤΗΤΑΣ. Αυτό που θέλεις να μου πεις λοιπόν για τον μαθητή μου, είναι κάτι που μπορεί να μου φανεί ωφέλιμο σε κάτι;» - «Όχι, δε νομίζω...» - «Ε, τότε, αφού αυτό που θες να μου πεις, δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;!»