ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΑΘΕΙΑ, ΑΤΑΡΑΞΙΑ
Θεμελιώδεις Ικανότητες της Πνευματικής Άσκησης!
Για όσο θα επιθυμούμε τα αντικείμενα των αισθήσεων και αισθητηριακές απολαύσεις είναι αδύνατο να μην ταυτιστούμε με τα αντικείμενα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και το εγώ μας και να μην προσκολληθούμε σε αυτά. Και εφόσον θα συνεχίσουμε να ταυτιζόμαστε και να προσκολλιόμαστε με τον νου και τα του κόσμου, θα ενδυναμώνονται οι ήδη υπάρχουσες στον ψυχισμό μας εγωϊκές τάσεις, προγραμματισμοί, επιθυμίες, συναισθήματα, προσκολλήσεις και θα δημιουργούνται νέα παρακλάδια αυτών. Ως εκ τούτου θα συνεχίζουμε να ζούμε σε άγνοια, μιζέρια και δυστυχία και θα είναι αδύνατος ο βαθύς διαλογισμός, η αφύπνιση και η απελευθέρωση (αυτοπραγμάτωση, φώτιση).
Για να βγούμε από την άγνοια και να ζούμε σε συνειδητή επαφή με το θεϊκό μας Είναι, θα πρέπει να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε και να προσκολλιόμαστε στις απολαύσεις και γενικά στα εγκόσμια, θα πρέπει να αναπτύξουμε δηλαδή την απάθεια. Για να αναπτύξουμε την απάθεια θα πρέπει να αναπτύξουμε σε υψηλό βαθμό την αγάπη για τον Θεό, την διάκριση και να εξαγνίσουμε τον νου μας. Αυτά τα τρία, δηλαδή η αγάπη για τον Θεό, η διάκριση και ο εξαγνισμός του νου αναπτύσσονται ακολουθώντας μια οργανωμένη σαττβική ζωή και σταθερής συστηματικής άσκησης που περιλαμβάνει την μελέτη των ιερών κειμένων, τον στοχασμό, την αυτοέρευνα, την αυτοπαρατήρηση, την νοερή επανάληψη μάντρα και του ονόματος του Θεού (τζάπα νάμα), το τραγούδισμα των μάντρα (κίρταν), την πραναγιάμα, την αφοσίωση και την λατρεία του Θεού, αυτοπειθαρχίες, την ανιδιοτελή υπηρεσία, την εργασία και τις δράσεις αφιερωμένη στον Θεό χωρίς η προσδοκία των καρπών της δράσης.
Πέρα από την άσκηση που κάνουμε στο σπίτι μας θα πρέπει από στιγμή σε στιγμή να είμαστε σε εγρήγορση, αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση, να επαναλαμβάνουμε το όνομα του Θεού, να ελέγχουμε τις αισθήσεις μας και τον νου, να σταματάμε την ταύτιση και την προβολή ώστε να σταματήσουμε να ενδυναμώνουμε τις ήδη υπάρχουσες στον ψυχισμό μας εγωϊκές τάσεις, προγραμματισμούς, επιθυμίες, συναισθήματα, προσκολλήσεις και να δημιουργούμε νέα παρακλάδια αυτών.
Ασκούμενοι με σταθερότητα, ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα σταδιακά απελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία του κατώτερου ρατζασοταμασικού εγώ, θα αδυνατίζουν και θα διαλύονται οι εγωϊκές τάσεις, ο νους γίνεται πιο αγνός-σαττβικός, απαθής, ήρεμος, διαυγής, σταθερός και θα βιώνουμε όλο και περισσότερο την ειρήνη και την ευδαιμονία του αληθινού Εαυτού (Συνειδητότητα, Άτμαν), που η φύση είναι Σάτ-Τσίτ-Ανάντα (Ύπαρξη-Συνειδητότητα-Ευδαιμονία) και θα φτάσουμε στην απελευθέρωση.
Η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης
Η πνευματική άσκηση και η αυτογνωσία έχουν ως βάση την από στιγμή σε στιγμή αυτοπαρατήρηση και αυτεπίγνωση και τα δύο είναι θεμελιώδεις απόψεις της άσκησης. Αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας και να δουλεύουμε για την εσωτερική μας μεταμόρφωση με το να στρέψουμε συνειδητά την προσοχή μέσα μας και να παρατηρούμε προσεκτικά όλες τις ψυχολογικές διαδικασίες.
Η ικανότητα να θυμόμαστε να είμαστε σε επίγνωση του εαυτού μας (αυτεπίγνωση) και να παρατηρούμε τι συμβαίνει στην ψυχολογία μας αλλά και στο σώμα και στην ζωτική ενέργεια (αυτοπαρατήρηση) αναπτύσσονται ταυτόχρονα και είναι κεντρικός στόχος να καταφέρουμε μέσω της εξάσκησης να γίνονται φυσικά όπως η αναπνοή μας.
Ο γενικός κανόνας είναι ότι η κάθε δεξιότητα ή ικανότητα αναπτύσσεται με το να εξασκούμε αυτήν καθαυτήν την ικανότητα. Συνεπώς η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης αναπτύσσεται με το να εξασκούμε την αυτοπαρατήρηση από στιγμή σ στιγμή σε όλη την διάρκεια της ημέρας ό,τι και να κάνουμε. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις άλλες ικανότητες όπως η αυτεπίγνωση, η διάκριση, η συγκέντρωση, η επανάληψη του ονόματος του Θεού αλλά και για τις αρετές, όπως για παράδειγμα η φιλαλήθεια, η μη βία, η συνέπεια, η υπομονή, η θέληση, η πραότητα, η εγκράτεια, κ.λπ.. Επειδή τα πάντα είναι αλληλένδετα στην ψυχολογία μας η ανάπτυξη μιας ικανότητας ή αρετής βοηθά την ανάπτυξη των υπολοίπων. Στην ανάπτυξη των ικανοτήτων και των αρετών παίζουν θεμελιώδη ρόλο ο εξαγνισμός του νου, η αύξηση της σάττβα ποιότητας και αντίστοιχα η εξάλειψη των ράτζας και τάμας ποιοτήτων, η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων κάθε φύσης (επιθυμίες, προσκολλήσεις, λαγνεία, λαιμαργία, υπερηφάνεια, απληστία, φιλοδοξία, φιλαργυρία, θυμός, φόβος, μνησικακία, ζήλια, ενοχές, κ.λπ.), η ικανότητα να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις επιθυμίες και τα εξωτερικά αντικείμενα και η εμβάθυνση και η σταθερότητα της επαφής με την αληθινή μας φύση.
Η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης μεγαλώνει σύμφωνα με το πόσο την εξασκούμε, με το πόσο αυξάνονται οι ικανότητες της συγκέντρωσης, της απάθειας και της σταθερότητας του νου, σύμφωνα με την ικανότητα μας να παραμένουμε σε εγρήγορση και επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας (αυτεπίγνωση) και το πόσο εξαγνίζεται ο νους και αυξάνεται η σάττβα ποιότητα.
Για να παρατηρήσουμε τις ψυχολογικές διαδικασίες (σκέψεις, τα συναισθήματα, παρορμήσεις, κ.λπ.) απαιτείται να μην ταυτιζόμαστε με αυτές, να διατηρούμε μια ψυχολογική απόσταση από αυτές. Για να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και οτιδήποτε συμβαίνει στον ψυχισμό μας είναι απαραίτητο να είμαστε σε εγρήγορση και να είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση) η οποία είναι πέρα από τις ψυχολογικές διαδικασίες και ανέγγιχτη από αυτές. Αν είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής τότε μπορούμε να είμαστε στην θέση να αντιλαμβανόμαστε τι αναδύεται κάθε στιγμή στο επίπεδο της σκέψης, των συναισθημάτων και του σώματος, να τα παρατηρούμε προσεκτικά χωρίς να ταυτιζόμαστε με αυτά και να ξεχνιόμαστε σε αυτά.
Η αυτοπαρατήρηση είναι μια συνειδητή πράξη και δεν έχει τίποτα να κάνει με τον μηχανικό τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας. Η αυτοπαρατήρηση είναι συνειδητή διερευνητική προσοχή προς τα μέσα μέσω της οποίας αντιλαμβανόμαστε τον αθέατο (για τις αισθήσεις) ψυχολογικό μας κόσμο. Με την εσωτερική αίσθηση της αυτοπαρατήρησης φέρνουμε στο φως της συνείδησης όλα αυτά που μέχρι τώρα ήταν απαρατήρητα εξ αιτίας της εξωστρέφειας του νου και της απροσεξίας. Με την αυτοπαρατήρηση και την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε, να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε όλες τις ψυχολογικές διαδικασίες που μέχρι τώρα συνέβαιναν χωρίς να τις αντιλαμβανόμαστε. Μέσω της προσεκτικής παρατήρησης του εαυτού μας επιδιώκουμε να ανακαλύψουμε τις εγωϊκές τάσεις (επιθυμίες, παρορμήσεις, προγραμματισμούς, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, κ.λπ.) και να ελευθερωθούμε από αυτές. Οι εγωϊκές τάσεις σε όλες τους τις απόψεις είναι οι παράγοντες που διαστρεβλώνουν την αντίληψη μας, που μας κρατούν εγκλωβισμένους σε μια ψευδαισθησιακή πραγματικότητα, που μας κάνουν να υποφέρουμε ποικιλοτρόπως και μας εμποδίζουν να βιώνομε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία του θεϊκού μας Είναι. Μέσω της αυτοπαρατήρησης αποκτούμε επίγνωση του τι συμβαίνει μέσα μας κι αυτό μας δίνει την δυνατότητα να ερευνήσουμε και να κατανοήσουμε τις εγωϊκές τάσεις και τελικά να τις εξαλείψουμε μέσω της προσευχής, ή κάποιας άλλης μεθόδου.
Μέσω της εστιασμένης προσοχής, της διερευνητικής παρατήρησης και της διάκρισης μπορούμε να αναγνωρίσουμε επίσης την αληθινή μας φύση (ζωντανή σιωπηλή παρουσία, Συνειδητότητα, Άτμαν, Ψυχή. Πνεύμα, Είναι).
Η ικανότητα της διάκρισης
Η διάκριση είναι ίσως η κορυφαία ικανότητα του νου. Χωρίς διάκριση πηγαίνουμε στα τυφλά χωρίς πυξίδα και ζούμε κάτω από την κυριαρχία του κατώτερου εγώ. Η ικανότητα της διάκρισης είναι σαν ένα φως που μας επιτρέπει να κινούμαστε στον λαβύρινθο του νου με ασφάλεια.
Χάρη στην διάκριση μπορούμε να διακρίνουμε το ορθό από το λάθος, την αλήθεια από το ψέμα και έτσι να αποφύγουμε καταστάσεις που θα μας βλάψουν και να κάνουμε επιλογές που είναι ωφέλιμες για την εσωτερική μας ανάπτυξη και την μεταμόρφωση μας. Με την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις εγωϊκές τάσεις, τις επιθυμίες και τους προγραμματισμούς του νου, να αποταυτιστούμε από αυτές, να τις κατανοήσουμε και να τι εξαλείψουμε. Στην ύψιστη της μορφή η διάκριση μας βοηθάει να διακρίνουμε την αληθινό μας Εαυτό (Συνειδητότητα) από την φαινομενικό Εαυτό.
Με την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε την πραγματική φύση των σκέψεων, συναισθημάτων, επιθυμιών, πεποιθήσεων, ποια είναι το κίνητρο ή αιτία πίσω από αυτά. Με την διάκριση μπορούμε να διακρίνουμε αν οι σκέψεις μας προέρχονται από κάποια εγωϊκή τάση, ποιο είναι το κίνητρο και ο σκοπός τους. Μπορούμε να διακρίνουμε αν κάτι που νοιώθουμε στην καρδιά μας είναι μια διαίσθηση που προέρχεται από την Ψυχή μας ή μια συναισθηματική αντίδραση του εγώ μας, παρόμοια μπορούμε να διακρίνουμε αν μια αυθόρμητη δράση προέρχεται από τον σαττβικό νου, την Ψυχή μας ή από το κατώτερο εγώ μας. Επίσης καθώς αναπτύσσεται η ικανότητα της διάκρισης θα αντιλαμβανόμαστε όλο και πιο εύκολα τα διάφορα τεχνάσματα και τους μηχανισμούς του εγώ μέσω των οποίων μας παραπλανά και μας κάνει να μην ασκούμαστε σταθερά και να μην είμαστε εστιασμένοι στον σκοπό μας.
Με την συνεχή εξάσκηση της διάκρισης, αντιλαμβανόμαστε όλο και ευκολότερα πότε και πως εκφράζονται οι εγωϊκές τάσεις μέσα από τις σκέψεις και τις συγκινήσεις και γινόμαστε όλο και πιο ικανοί να μην ταυτιζόμαστε με αυτές και να τα εξαλείφουμε. Με την διάκριση μπορούμε να αποφεύγουμε ή να σταματάμε τις ταυτίσεις με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις και τα εξωτερικά αντικείμενα και καθώς δεν ταυτιζόμαστε να αποκτάμε όλο και μεγαλύτερη απόσταση από τον νου (σκέψεις, συναισθήματα, κ.λπ.) και να παραμένουμε όλο και σταθερότερα σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση).
Μια από τις πιο σημαντικές εφαρμογές της διάκρισης είναι ότι μπορούμε να αντιληφθούμε μέσω της διάκρισης πως προβάλλονται και ταυτίζονται τα συναισθήματα και η απόλαυση στις σκέψεις, στις φαντασίες και στις αισθητηριακές εντυπώσεις. Αυτό μας βοηθάει τα μέγιστα να σταματάμε την γοητεία που ασκούν επάνω μας οι απολαύσεις και τα συναισθήματα και να εξαλείφουμε τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις, τα αρνητικά συναισθήματα και τις εγωϊκές τάσεις. Μέσω της εστιασμένης προσοχής και της διάκρισης μπορούμε να διαχωρίσουμε το συναίσθημα ή την απόλαυση από την φαντασία, τις σκέψεις και να τα βιώσουμε ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Όταν για παράδειγμα βιώσουμε το συναίσθημα μόνο του, χωρίς τις σκέψεις ή την φαντασία, τότε χάνει την σημασία και την γοητεία που ασκεί επάνω μας αφού συνειδητοποιούμε ότι αυτό είναι απλά μια ενεργειακή κίνηση στον ψυχισμό μας και ότι δεν προέρχεται από τις σκέψεις ή την φαντασία αλλά είναι μια προβολή σε αυτά. Και αντίστροφα όταν βιώνουμε τις σκέψεις χωρίς το συναίσθημα αντιλαμβανόμαστε ότι οι σκέψεις δεν εμπεριέχουν στον εαυτό τους συναίσθημα, αλλά αυτό είναι μια ενέργεια διαφορετικής φύσης που προβάλλεται στις σκέψεις. Όταν βιώσουμε τις σκέψεις χωρίς το συναίσθημα τότε χάνουν την σημασία τους, αφού οι σκέψεις αποκτούν νόημα μόνο όταν νοιώθουμε κάτι σε σχέση με αυτές. Κάθε φορά που με την διάκριση αποταυτίζουμε τις συγκινήσεις από τις σκέψεις και την φαντασία σταματάμε την μηχανική εκδήλωση της εγωϊκής τάσης ή του προγραμματισμού και δεν επιτρέπουμε στο εγώ να λειτουργήσει και να συνεχίζει να κάνει αυτό που θέλει. Αυτή η διαδικασία μαζί με την προσευχή και την δύναμη του μάντρα αποδυναμώνουν και διαλύουν σταδιακά το εγώ.
Διάκριση και απάθεια
Η διάκριση μας βοηθάει να διακρίνουμε την φύση των σκέψεων και των συναισθημάτων και των αισθητηριακών αντικειμένων και εμπειριών. Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι όλες οι απολαύσεις και οι αισθητηριακές εμπειρίες είναι παροδικές, ότι δεν εμπεριέχουν ευτυχία, ότι δεν είναι πηγή ευτυχίας και ότι είναι αναμεμειγμένες με πολύ πόνο, μιζέρια και δυστυχία. Θα έχουμε αναπτύξει την διάκριση σε υψηλό βαθμό όταν θα βλέπουμε στις απολαύσεις μόνο πόνο και τη δυστυχία. Με αυτόν τον τρόπο η διάκριση μας βοηθάει να αναπτύξουμε την απάθεια, αδιαφορία, μη-επιθυμία για τις απολαύσεις και γενικά τις αισθητηριακές εμπειρίες. Η απάθεια με την σειρά της μας επιτρέπει να διατηρούμε τον νου εσωστρεφή, ήρεμο, σταθερό και εστιασμένο που είναι η απαραίτητη κατάσταση του νου για να διατηρούμε σταθερή επαφή με την σιωπηλή παρουσία του Είναι μας και να κάνουμε βαθύ διαλογισμό μέσω του οποίου θα πετύχουμε τα Σαμάντι και την φώτιση.
Αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να βρούμε την ευτυχία στα εξωτερικά αντικείμενα και ότι μπορούμε να έχουμε απολαύσεις χωρίς να βιώσουμε πόνο και δυστυχία, αυτό σημαίνει ότι η διάκριση μας δεν έχει ανοίξει και ότι η διάνοια μας (Μπούντι) εξακολουθεί να είναι σκοτεινιασμένη και πλανεμένη από την επιθυμία και τον πόθο.
Για όσο συνεχίζουμε να είμαστε προσκολλημένοι στις απολαύσεις και στις αισθητηριακές εμπειρίες, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων τον εξαγνισμό του νου και στον διαλογισμό, πόσο μάλλον να αφυπνιστούμε και να φτάσουμε στην φώτιση. Γι’ αυτό είναι θεμελιώδης προϋπόθεση να αναπτύξουμε την διάκριση και την απάθεια, στον ύψιστο βαθμό για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην φώτιση (απελευθέρωση, αυτοπραγμάτωση).
Η ύψιστη μορφή της διάκρισης είναι να μπορούμε να διακρίνουμε τον αληθινό μας Εαυτό (την Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) από το εγώ, τον νου (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, παρορμήσεις, φαντασίες) και το σώμα και να βλέπουμε ως το μόνο αληθινό τον Θεό (Πνεύμα, Μπράμαν, Συνειδητότητα) και όλα τα άλλα ως απατηλά.
Καθώς ο νους μας θα καθαρίζει από τις εγωϊκές τάσεις και τις ράτζας και τάμας ποιότητες και θα επικρατεί σε αυτόν η σάττβα ποιότητα, θα μπορούμε να έχουμε όλο και καθαρότερη και σταθερή επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας και κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουμε ότι η εσωτερική σιωπηλή παρουσία είναι πέρα από το εγώ, τον νου και το σώμα και ανέγγιχτη από ό,τι συμβαίνει σε αυτά και ότι αυτή η εσωτερική σιωπηλή παρουσία είναι ο αληθινός μας Εαυτός (Συνειδητότητα).
Η ικανότητα της απάθειας
Η απάθεια είναι η αδιαφορία για τις εγκόσμιες επιτυχίες και τις απολαύσεις των αισθήσεων και η μη συναισθηματική αντίδραση με αρέσκεια, δυσαρέσκεια, φόβο, θυμό, αγανάκτηση, κ.λπ. προς αυτό που βιώνουμε, προς αυτό που συμβαίνει στην ζωή μας. Η απάθεια είναι η αρετή που μας επιτρέπει να διατηρούμε τον νου εσωστρεφή, ήρεμο, σταθερό, ατάραχο, εστιασμένο. Μόνο ένας τέτοιος νου μπορεί να διαλογίζεται βαθιά, να παραμένει σταθερά σε επίγνωση της σιωπηλής παρουσίας του Είναι και να πετύχει την απελευθέρωση.
Η απάθεια αναπτύσσεται μέσα από την άσκηση, τις πειθαρχίες, τον εξαγνισμό του νου, την αύξηση της σάττβα ποιότητας στον νου, την εξάλειψη των επιθυμιών και των εγωϊκών τάσεων (λαγνεία, λαιμαργία, υπερηφάνεια, φιλοδοξία, κ.λπ.), τον στοχασμό, την επαφή με φωτισμένους, την άσκηση σε πνευματικά κέντρα φωτισμένων αλλά στην ανάπτυξη της σημαίνοντα ρόλο έχουν η ικανότητα της διάκρισης, η βαθιά δίψα για την αλήθεια και την απελευθέρωση και η αγάπη μας για τον Θεό.
Στο βαθμό που εξαγνίζεται ο νους, αυξάνεται η σάττβα ποιότητα, θα διαλύονται οι εγωϊκές τάσεις, θα αυξάνεται η επιθυμία μας για την αλήθεια και την απελευθέρωση και θα αναπτύσσονται η διάκριση και η αγάπη μας για τον Θεό θα αναπτύσσεται και η απάθεια.
Η διάκριση μας βοηθάει να αναπτύξουμε την απάθεια γιατί μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι το υπέρτατο αγαθό και το μόνο άξιο να αναζητήσουμε είναι η Αλήθεια (Θεός, Πνεύμα, απόλυτη Συνειδητότητα, Μπράμαν). Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα του κόσμου είναι μάταια και αιτίες πόνου και δυστυχίας και ότι η μόνη πηγή πληρότητας, ειρήνης και μακαριότητας είναι η εσωτερική μας αλήθεια (η ζωντανή εσωτερική παρουσία, Συνειδητότητα) που είναι ένα με την παγκόσμια Συνειδητότητα, αυτό που ονομάζουμε Θεό. Όταν αναπτυχθεί και σταθεροποιηθεί μέσα μας η απάθεια τότε ο νους θα παραμένει εύκολα σε γαλήνη και θα μπορούμε να τον διατηρούμε σταθερά στο κέντρο μας όπου βασιλεύει η ειρήνη και η ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης.
Αντίστοιχα όσο θα αυξάνεται η αγάπη μας για τον Θεό τόσο μειώνεται η αγάπη μας για τις εγκόσμιες απολαύσεις και επιτυχίες. Ο νους στρέφεται και συντονίζεται φυσικά με το αντικείμενο που αγαπά και λατρεύει και αδιαφορεί για όλα τα άλλα. Όπως ο ερωτευμένος σκέφτεται μόνο τον αγαπημένο/η του και είναι ευτυχισμένος μόνο στην σκέψη του αγαπημένου/ης του και αδιαφορεί για όλα τα άλλα, έτσι και ο λάτρης του Θεού σκέφτεται μόνο τον Θεό, είναι ευτυχής με την επαφή του με τον Θεό και αδιαφορεί για όλες τις αισθητηριακές εμπειρίες και απολαύσεις (είναι απαθής για τα του κόσμου).
Η απάθεια αναπτύσσεται επίσης με την επαφή με φωτισμένους και την άσκηση σε πνευματικά κέντρα φωτισμένων καθώς οι δονήσεις εκεί είναι πού υψηλές και αδυνατίζουν την επιθυμία που έχει ο νους για τα εγκόσμια.
Η ΑΤΑΡΑΞΙΑ
Αταραξία είναι η κατάσταση κατά την οποία ο νους και στο επίπεδο της σκέψης και της συγκίνησης παραμένει απαρασάλευτος, ήρεμος και σταθερός. Εξ αιτίας της αγνότητας και της απάθειας του νου, (της αδιαφορίας για τις αισθητηριακές απολαύσεις και επιτεύγματα, της γνώμης που έχουν οι άλλοι για εμάς και τον θάνατο) και της επαφής του με την αδιατάραχτη ειρήνη του Είναι, παρότι ο νους έρχεται σε επαφή με τις αισθητηριακές εντυπώσεις μέσα από τις αισθήσεις, δεν επιθυμεί, ούτε δυσαρεστείται, ούτε έλκεται, ούτε αποστρέφεται τα αντικείμενα των αισθήσεων και ως εκ τούτου δεν αντιδρά και δεν ταράζεται από αυτά, παραμένει δηλαδή σε κατάσταση αταραξίας και βαθιάς γαλήνης.
Η αταραξία επιτυγχάνεται σταδιακά, αναπτύσσεται σύμφωνα με το πόσο αναπτύσσονται η αγνότητα του νου, η απάθεια, η διάκριση, αφοσίωση, η αγάπη για τον Θεό, η παράδοση στον Θεό και η σταθερή προσήλωση του νου στην παρουσία του Θεού μέσα μας που βιώνεται ως μια βαθιά σιωπή, ειρήνη και ελευθερία.
Η τέλεια αταραξία αποκτάται στο τέλος του δρόμου, όπου ο νους είναι τελείως αγνός-σαττβικός, ελεύθερος από τις κατώτερες ποιότητες (την ράτζας και την τάμας), το εγώ (εγωϊκές τάσεις κάθε είδους) και την επιθυμία και είναι εδραιωμένος σε βαθιά ένωση με το Θεϊκό Είναι. Πετυχαίνοντας αυτήν την κατάσταση ο φωτισμένος παραμένει γαλήνιος, ατάραχος και ειρηνικός ότι και αν συμβαίνει στον εξωτερικό κόσμο. Παραμένει ατάραχος και εδραιωμένος στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία του Θεού στο κέντρο της ύπαρξης του, βλέποντας το ίδιο όλους και όλα, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, και το κρύο και την ζέστη, και τον έπαινο και την επιδοκιμασία, και τον πλούσιο και τον φτωχό, και τον εχθρό και τον φίλο και γενικά όλες τις δυαδικότητες της ζωής. Ότι και να συμβαίνει παραμένει ειρηνικός και ευδαίμων μέσα στον εαυτό του με τον ίδιο του τον Εαυτό (Συνειδητότητα, Είναι , Άτμαν).
~~~ ~~~ ~~~
ΑΤΑΡΑΞΙΑ ΓΚΙΤΑ
Η Γιόγκα της Δράσης (Κάρμα Γιόγκα)
Μπαγκαβάτ Γκίτα κεφ. 2
38. Εκλαμβάνοντας το ευχάριστο και το δυσάρεστο (την χαρά και τον πόνο), το κέρδος και την απώλεια, την νίκη και την ήττα, το ίδιο, μπες στη μάχη για χάρη της μάχης. Με αυτό τον τρόπο πολεμώντας δεν θα διαπράξεις αμαρτία.
Σχόλιο
Όταν είμαστε αδιάφοροι για το αποτέλεσμα της δράσης μας, δηλαδή για το αν τελικά πετύχει ή δεν πετύχει η δράση, τι θα χάσουμε ή θα κερδίσουμε, τότε ο νους μας παραμένει αποσπασμένος και γαλήνιος σε ένωση με την σιωπηλή παρουσία του Θεού μέσα μας. Αν δρα κανείς με αυτήν την νοητική στάση δεν θα δρέψει του καρπούς της δράσης, ελευθερώνεται δηλαδή από τις καρμικές υποχρεώσεις, και τις καλές και τις επώδυνες.
39. Αυτό που σου έχει διδαχθεί (ως τώρα), είναι η διδασκαλία (σοφία) της Σάνκυα. Άκουσε τώρα την διδασκαλία της Κάρμα Γιόγκα*, την οποία γνωρίζοντας ω Αρτζούνα, θα σπάσεις τα δεσμά της του κάρμα*.
Σχόλιο
*Σάνκυα: Η Σάνκυα είναι μια από τις βασικές πνευματικές διδασκαλίες και φιλοσοφίες του Ινδουισμού.
*θα σπάσεις τα δεσμά της του κάρμα: Θα ελευθερωθεί δηλαδή ο Αρτζούνα από τις καρμικές υποχρεώσεις, δηλαδή από τα καλά και τα επώδυνα αποτελέσματα των δράσεων του και συνεπώς τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου, αφού οι επαναγεννήσεις είναι αποτέλεσμα του κάρμα που συσσωρεύουμε μέσω των δράσεων μας που βασίζονται βέβαια στην επιθυμία για την δράσση και τα αποτελέσματα της.
40. Σ’ αυτό (το μονοπάτι της Κάρμα Γιόγκα) καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη*, ούτε υπάρχει ζημιά*. Ακόμη και λίγη εφαρμογή αυτής της Γιόγκα προστατεύει κάποιον από το μεγάλο φόβο*.
Σχόλιο
*καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη: Το αποτέλεσμα της Κάρμα Γιόγκα είναι ο εξαγνισμός του νου και της καρδιάς, συνεπώς δεν υπάρχει κάποια αρνητική συνέπεια από την άσκηση της Κάρμα Γιόγκα. Ακόμη και μικρή εφαρμογή της Κάρμα Γιόγκα έχει ως αποτέλεσμα να εξαγνιστεί έστω και σε μικρό βαθμό ο νους και η καρδιά.
*ούτε υπάρχει ζημιά: Αφού το αποτέλεσμα της Κάρμα Γιόγκα είναι ο εξαγνισμός του νου και της καρδιάς, η Κάρμα Γιόγκα δεν μπορεί να φέρει αντίθετα ή αρνητικά αποτελέσματα για τον μαθητή, δεν υπάρχει κάποια αρνητική συνέπεια από την άσκηση της Κάρμα Γιόγκα
*προστατεύει κάποιον από το μεγάλο φόβο. Από τον φόβο να παραμείνει κάποιος πιασμένος στον κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων.
47. Καθήκον σου είναι να φροντίζεις τις δράσεις (έργα) σου, αλλά ποτέ να μην νοιάζεσαι για το καρπό (αποτέλεσμα) των δράσεων (έργων) σου. Το κίνητρο σου να μην είναι ο καρπός της δράσης, αλλά ούτε να προσκολλάσαι στην αδράνεια.
Σχόλιο
Οι δράσεις που έχουν σαν βάση την επιθυμία και την προσδοκία ανταμοιβής μας σκλαβώνουν στο κάρμα και στις επαναγεννήσεις, και είναι οι μήτρες απόλαυσης, μιζέριας, πόνου και δυστυχίας. Αν δεν επιθυμούμε, ούτε προσδοκούμε τοτ αποτέλεσμα των δράσεων μας, πετυχαίνουμε τον εξαγνισμό του νου και της καρδιάς και τελικά την γνώση του Εαυτού.
48. Να εκτελείς τα καθήκοντα σου (δράσεις, έργα) τη δράση ω Αρτζούνα, παραμένοντας σταθερός στη Γιόγκα, εγκαταλείποντας κάθε προσκόλληση και παραμένοντας ίδιος στην επιτυχία και στην αποτυχία. Η αταραξία του νου Γιόγκα λέγεται.
49. Πολύ κατώτερες είναι οι δράσεις που γίνονται με προσκόλληση και με προσδοκία στο αποτέλεσμα της δράσης από τις δράσεις που γίνονται με την Γιόγκα της Διάνοιας (με αταραξία του νου), ω Αρτζούνα. Αναζήτησε καταφύγιο στην διάνοια. Αξιολύπητοι είναι εκείνοι που το κίνητρο τους είναι ο καρπός (η ανταμοιβή).
Σχόλιο
*δράσεις που γίνονται με σοφία: Δράσεις καμωμένες με αταραξία του νου είναι η Γιόγκα της διάνοιας. Δράσεις καμωμένες από κάποιο που προσδοκά τον καρπό της δράσης οδηγούν στην σκλαβιά και είναι η αιτία της γέννησης και του θανάτου.
50. Προικισμένος κάποιος με την αταραξία του νου, ελευθερώνεται σε αυτή τη ζωή και από τις καλές και τις κακές πράξεις. Γι’ αυτό αφοσιώσου στην Γιόγκα (της αταραξίας του νου στα αντίθετα). Γιόγκα είναι επιδεξιότητα στην δράση*.
Σχόλιο
*Γιόγκα είναι επιδεξιότητα στην δράση: το να δρας δηλαδή με τον νου ατάραχο και αδιάφορο για τους καρπούς της δράσης).
51. Οι σοφοί, αυτοί που έχουν εδραιώσει τον νου στην αταραξία, έχοντας απαρνηθεί τους καρπούς της δράσης, ελεύθεροι απ’ τα δεσμά της γέννησης, πηγαίνουν σε μια κατάσταση (της ευδαιμονίας) που είναι πέρα από κάθε κακό (πόνο, δυστυχία).
Σχόλιο
Η προσκόλληση στους καρπούς των δράσεων είναι η αιτία της επαναγέννησης. Ο άνθρωπος πρέπει να ενσαρκωθεί σε ένα καινούργιο σώμα για να απολαύσει τους καρπούς των δράσεων του και τους ευοίωνος και τους επώδυνους. Αν κάποιος κάνει τις πράξεις για χάρη του Θεού, χωρίς επιθυμία για τον καρπό, αυτός ελευθερώνεται από τα δεσμά της γέννησης και του θανάτου και πετυχαίνει την αθάνατη ευδαιμονία.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
