Οι πιο σημαντικές απόψεις της άσκησης - Άτμαν Νιτυανάντα

Οι πιο σημαντικές απόψεις της άσκησης

 1. Να μην ξεχνιέστε στην εμπειρία (ψυχολογική, σωματική, αισθητηριακή). Να θυμάστε να είστε σε επίγνωση του εαυτού σας, της αίσθησης υπάρχω και της εσωτερικής σιωπής.

 2. Να παραμένετε σε επίγνωση του Είμαι και της εσωτερικής σιωπής και μάρτυρες και προσεκτικοί παρατηρητές των ψυχολογικών, σωματικών και αισθητηριακών αντιλήψεων χωρίς να τις αντιστέκεστε, να τις κρίνετε και να ταυτίζεστε  με αυτές καθώς και της αίσθησης εγώ.

 3. Να είστε επάγρυπνοι ώστε να αντιλαμβάνεστε έγκαιρα τις αντιδράσεις και εκδηλώσεις του εγώ για να αποφεύγετε την ταύτιση με αυτές και να παραμένετε σε Αυτοενθύμιση και να μην ξεχνιέστε την εμπειρία.

 4. Να δημιουργείτε μικρές περιόδους που θα σταματάει η σκέψη και θα εμβαθύνετε και θα προσηλώνεστε σταθερά στην εσωτερική σιωπή και θα βιώνετε ειρήνη. Να αυξάνετε σταδιακά την διάρκεια και την συχνότητα αυτών των περιόδων. Τελικός στόχος να εδραιωθείτε στην ειρηνική σιωπηλή παρουσία.

 5. Να διακρίνετε το εσωτερικό σιωπηλό-κενό χώρο επίγνωσης από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την επιθυμία , τις παρορμήσεις τις σωματικές και ενεργειακές αντιλήψεις και κυρίως την αίσθηση εγώ και Εγώ Είμαι.

 6. Να διαχωρίζετε μέσω της προσοχής και της διάκρισης τα συναισθήματα, από τις σκέψεις καθώς και από τις νοητικές εικόνες, τις αισθητηριακές αντιλήψεις, το σώμα και την αίσθηση εγώ.

 7. Να διερευνάτε τις σκέψεις, κατώτερα συναισθήματα, επιθυμίες, παρορμήσεις με σκοπό να τα γνωρίσετε βαθύτερα, να τα κατανοήσετε και να σταματήσετε να ταυτίζεστε με αυτά και να κυβερνιέστε από αυτά. Δηλαδή να σταματήσετε να ξεχνιέστε σε αυτά, να σταματήσετε να τις αντιλαμβάνεστε ως επιλογή σας και ως εαυτό σας και να αποφασίζετε και να δράτε κάτω από την επίδραση τους.

 8. Να εξαλείφετε (μειώνετε την ενέργεια) τις εγωϊκές τάσεις κάθε τύπου (ελαττώματα, επιθυμίες,. Κατώτερα συναισθήματα, κ.λπ.) με την προσευχή, το όνομα του Θεού και άλλες μεθόδους.

Οι κύριες απόψεις του εγώ ως αιτίες πόνου και δυστυχίας ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Οι κύριες απόψεις του εγώ ως αιτίες πόνου και δυστυχίας

Η ρίζα-αιτία της ανάπτυξης του εγώ μας είναι η άγνοια της αληθινής μας φύσης και η ταύτιση μας με το σώμα και τον νου. 

Οι παράγοντες της μιζέριας, του πόνου και της δυστυχίας μας είναι :

1. Η ανασφάλεια που σχετίζεται με την επιβίωση λόγω τη ταύτισης με το σώμα, (σε σχέση με τον θάνατο, ασθένειες, ατυχήματα, έλλειψη χρημάτων για να καλυφθούν οι ανάγκες για τροφή, στέγη, ρούχα, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κ.λπ.)
2. Η ψυχολογική ανασφάλεια που σχετίζεται ταύτιση με το εγώ και τον νου. Η ψυχολογική ανασφάλεια σχετίζεται με την ψευδαισθησιακή αυτοεικόνα για τον εαυτό μας, την υπερηφάνεια μας, την υπόληψη, την χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοαξία μας.
3. Η ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία μας εξαρτάται από τις απολαύσεις, τα χρήματα, τις σχέσεις μας, τις επιτυχίες, την φήμη, την δόξα και γενικά εξωτερικούς παράγοντες.
4. Η επιθυμία, για απόλαυση (με πρώτιστες το σεξ, τα φαγητά και τα ποτά).
5. Οι υπόλοιπες επιθυμίες όπως για χρήματα, δύναμη, αποκτήματα, φήμη, επιτυχίες, κ.λπ. σχετίζονται με την επιθυμία για απόλαυση, την υπερηφάνεια, την υπόληψη, την χαμηλή αυτοαξία, την συναισθηματική ανασφάλεια και την επιβίωση του σώματος
6. Η υπερηφάνεια, που είναι  επιθυμία να νοιώθουμε ανώτεροι, σπουδαίοι- σπουδαιότεροι, επιθυμία για φήμη, επιτυχία, δύναμη.
7. Η υπόληψη η επιθυμία να έχουν οι άλλοι καλή εικόνα για εμάς και σχετίζεται με την υπερηφάνεια και την χαμηλή μας αυτοαξία.
8. Η χαμηλή αυτοαξία, να νοιώθουμε ότι δεν αξίζουμε, ότι δεν είμαστε ικανοί , ότι είμαστε κατώτεροι από τους άλλους και ως εκ τούτου να επιθυμούμε-αναζητούμε-έχουμε ανάγκη την αποδοχή, αναγνώριση, επιβεβαίωση και επιβράβευση των άλλων για να ξεπεράσουμε την δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση που μας προκαλεί το αίσθημα κατωτερότητας, συρρίκνωσης, σφιξίματος, δεν αξίζω, είμαι ανίκανος.

Οι κύριες συναισθηματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με όλα τα παραπάνω

1.      Φόβος (ανησυχία, αγωνία, άγχος, φοβία) , σχετικά με την επιβίωση και την υγεία του σώματος και την ψυχολογική ανασφάλεια. Πιο αναλυτικά η ανασφάλεια και οι φόβοι μας σχετίζονται με τις επιθυμίες, την συναισθηματική μας ασφάλεια, την υπερηφάνεια, την υπόληψη, την χαμηλή αυτοαξία που είναι η αιτία να επιθυμούμε και να έχουμε ανάγκη την αποδοχή, αναγνώριση, επιβεβαίωση και επιβράβευση από τους άλλους) και την επιβίωση και υγεία του σώματος.

2.      Ο θυμός (ενόχληση, δυσαρέσκεια, απέχθεια, εκνευρισμός, αγανάκτηση, οργή, μνησικακία, μίσος)  με τις επιθυμίες, την συναισθηματική μας ασφάλεια, την υπερηφάνεια, την υπόληψη, την χαμηλή αυτοαξία που είναι η αιτία να επιθυμούμε και να έχουμε ανάγκη την αποδοχή, αναγνώριση, επιβεβαίωση και επιβράβευση από τους άλλους) και την επιβίωση και υγεία του σώματος.

3.      Στεναχώρια, είναι η φυσική συνέπεια της μη εκπλήρωσης της επιθυμίας μας που σχετίζονται με όλα τα παραπάνω, δηλαδή: επιθυμίες για απόλαυση (με πρώτιστες το σεξ, τα φαγητά και τα ποτά), για χρήματα, δύναμη, αποκτήματα, φήμη, επιτυχίες, κ.λπ. την υπερηφάνεια, την υπόληψη, την χαμηλή αυτοαξία, την συναισθηματική ανασφάλεια και την επιβίωση του σώματος.

4.      Αρέσκεια – Απαρέσκεια

5.      Συμπάθια – Αντιπάθεια

6.      Έλξη - Αποστροφή

Το εγώ κινείται κατά βάση ανάμεσα στην

·       επιθυμία,

·       τον θυμό,

·       τον φόβο,

·       την αρέσκεια και την απαρέσκεια,

·       την έλξη και την απώθηση

·       την γοητεία, την απογοήτευση και

·       την στεναχώρια

σε όλες τους τις αποχρώσεις

Σύνθεση των σημαντικών απόψεων της άσκησης από στιγμή σε στιγμή ~ Atman Nityananda

Σύνθεση των σημαντικών απόψεων της άσκησης από στιγμή σε στιγμή

1. Να παραμένουμε σε εγρήγορση, αυτεπίγνωση, αυτοπαρατήρηση. Αποδοχή της στιγμής, οτιδήποτε συμβαίνει κάθε στιγμή.

2. Να ελέγχουμε τον νου και τις αισθήσεις.

3. Να αναγνωρίσουμε, να αποδεχτούμε και να αποκτήσουμε πλήρη επίγνωση των εγωϊκών τάσεων, συναισθημάτων και προγραμματισμών. 

4. Να αποφεύγουμε την ταύτιση ή να σταματάμε την ταύτιση με τις σκέψεις, τις συγκινήσεις, τις επιθυμίες, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις συμπεριφορές, το σώμα, το εγώ και τις εξωτερικές εντυπώσεις και καταστάσεις. Να αμφισβητήσουμε οτιδήποτε αναδύεται μέσα μας ότι είναι επιλογή μας ή αληθές. 

5. Να καταλαγιάζουμε το συναίσθημα, να ηρεμούμε τον νου και να επαναφέρουμε τον νου σε σαττβική κατάσταση.

6. Να εξαλείφουμε (να μειώνουμε την δύναμη τους) τις εγωϊκές τάσεις και τα αρνητικά συναισθήματα

7. Να παραμένουμε σε επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία και να εμβαθύνουμε σε αυτήν.

8. Να διακρίνουμε την αληθινή μας φύση από οτιδήποτε ανήκει στην φαινομενική μας ύπαρξη (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, παρορμήσεις, σωματικές και ενεργειακές αντιδράσεις, το σώμα και το εγώ).

ΟΙ 6 ΕΠΙΓΝΩΣΕΙΣ για την εξάλειψη των εγώϊκών τάσεων. ~ Άτμαν Νιτυανάντα

ΟΙ 6 ΕΠΙΓΝΩΣΕΙΣ για την εξάλειψη των εγώϊκών τάσεων

Για να εξαλείψουμε τις εγωϊκές τάσεις θα πρέπει να έχουμε τις παρακάτω επιγνώσεις.

1.           Επίγνωση της φύσης του ελαττώματος και του πως λειτουργεί μέσα μας.
2.           Επίγνωση του ότι είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό και του ότι λειτουργεί μηχανικά και παρά την θέληση μας.
3.           Επίγνωση των βλαβερών συνεπειών που μας προκαλεί (σωματικών, ψυχολογικών, σχέσεις κ.λπ.).
4.           Επίγνωση της αιτίας που βρίσκεται πίσω από αυτήν την συμπεριφορά, την  τάση ή τον προγραμματισμό.
5.           Επίγνωση ότι δεν είμαστε η εγωϊκή τάση (οποιαδήποτε τάση), που προϋποθέτει την αποταύτιση* από αυτή και τέλος και σημαντικότερο όλων
6.           Επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας που είναι η αληθινή μας φύση.

Για να αποκτήσουμε αυτές τις επιγνώσεις και να εμβαθύνουμε σε αυτές, είναι απαραίτητο να είμαστε σε επαγρύπνηση, αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση από στιγμή σε στιγμή και κάθε στιγμή, ώστε να παρατηρούμε συνεχώς τι συμβαίνει μέσα μας,  να σταματάμε την ταύτιση με τις νοητικές και συναισθηματικές εκδηλώσεις του εγώ μας,  να τις παρατηρούμε προσεκτικά και να τις εξετάζουμε.
Επίσης είναι απαραίτητο να κάνουμε ενδοσκόπηση και αυτοέρευνα κάθε βράδυ στο σπίτι μας στις εγωϊκές τάσεις που εκδηλώθηκαν στην διάρκεια της ημέρας ώστε σε ευνοϊκές συνθήκες να εμβαθύνουμε βστην αντίληψη και κατανόηση μας για αυτές.

Η επίγνωση και η κατανόηση μας σχετικά με τις ψυχολογικές καταστάσεις αυξάνονται σύμφωνα με την άσκηση μας (ποιότητα και ποσότητα).

Ποιός πραγματικά Είμαι; ~ Atman Nityananda

Ποιός πραγματικά Είμαι;

Όλα αυτά που θεωρείτε εαυτό σας, είναι προγράμματα νοητικά και συναισθηματικά τα οποία επαναλαμβάνονται μηχανικά.

Μόνο όταν αποκτήσετε απόσταση, από όλο αυτό το τραίνο των σκέψεων, των συναισθημάτων, επιθυμιών, απόψεων, κ.λπ. και έχετε αρκετό ελεύθερο νοητικό χώρο, θα είστε σε θέση να συνειδητοποιείτε όλο και περισσότερο, ότι δεν είστε όλα αυτά, ότι όλα αυτά συμβαίνουν αυτόματα και παρορμητικά.

Όσο περισσότερο αποταυτίζεστε από αυτά, τόσο πιο κοντά είστε στο να συνειδητοποιήσετε ότι είστε η εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα), πάντα ελεύθερη, ειρηνική και μακάρια.

Ο παράγοντας που μας κάνει να ταυτιζόμαστε με αυτά (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, κ.λπ.), αλλά και με το σώμα, τα εξωτερικά πράγματα, τις καταστάσεις και τα πρόσωπα είναι το εγώ.

Συνεπώς ο πιο άμεσος τρόπος να αποταυτιστούμε από τις σκέψεις τα συναισθήματα, επιθυμίες, απόψεις, κ.λπ. είναι να ερευνήσουμε την φύση του εγώ (την αίσθηση εγώ) και να αποταυτιστούμε από αυτό.

Η ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥΣ ~ Atman Nityananda

Η ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥΣ 

Το σημαντικότερο και δυσκολότερο μέρος της εξάλειψης του εγώ σχετίζεται με την συγκινησιακή του άποψη, που περιλαμβάνει τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις και τα κατώτερα συναισθήματα.

Επειδή ο πόθος η επιθυμία, οι παρορμήσεις και τα κατώτερα συναισθήματα, είναι όλα τους εκφράσεις του εγώ και όχι διαφορετικά από το εγώ, είναι δύσκολο να αποταυτιστούμε από αυτά, να τα βλέπουμε από απόσταση, να τα βιώνουμε σαν κάτι διαφορετικό, σαν κάτι ξένο από τον εαυτό μας (δηλαδή διαφορετικά από το εγώ μας, αφού είμαστε ταυτισμένοι με το εγώ και το θεωρούμε ως εαυτό μας), ιδιαίτερα όταν εκδηλώνονται με δύναμη. Η συνήθης κατάσταση είναι ότι είμαστε ταυτισμένοι με αυτά και τα βιώνουμε σαν τον εαυτό μας ή σαν μέρος του εαυτού μας (του εγώ μας).

Για να μπορέσουμε να ερευνήσουμε, κατανοήσουμε και εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας τις συγκινησιακές αντιδράσεις, είναι απαραίτητο να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε με αυτές.

Αυτεπίγνωση, διάκριση, εστιασμένη προσοχή

Για να μην ταυτιζόμαστε με αυτές (ή να σταματάμε την ταύτιση όταν έχει ήδη συμβεί), απαιτείται μεγάλη ικανότητά σταθερά εστιασμένης προσοχής, διάκρισης και επάνω από όλα ικανότητα  μαζευόμαστε στο κέντρο μας την εσωτερική σιωπηλή παρουσία (αυτεπίγνωση), η οποία είναι ανέγγιχτη από τα συναισθήματα, την επιθυμία, τις παρορμήσεις και τις σκέψεις. 

Αν δεν έχουμε αναπτύξει αρκετά την ικανότητα να είμαστε σε επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία, είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουμε την ταύτιση με τις συγκινησιακές αντιδράσεις, και χρειάζεται να προσπαθήσουμε αρκετά για να σταματήσουμε την ταύτιση (αν ήδη έχει συμβεί) και να κάνουμε να καταλαγιάσει η συγκίνηση όσο γίνεται πιο γρήγορα, ειδικά αν η εκδήλωση της συγκίνησης είναι δυνατή. 

Σταμάτημα της συγκινησιακής αντίδρασης στην αρχή της εκδήλωσης της 

Είναι πολύ πιο εύκολο να διατηρήσουμε απόσταση και να μην ταυτιζόμαστε με τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις και τις επιθυμίες όταν η εκδήλωση τους είναι αδύναμη. Και η εκδήλωση τους είναι αδύναμη όταν ακόμη είναι στην αρχή της. Γι’ αυτό και μέρος της άσκησης είναι να παραμένουμε όσο περισσότερο μπορούμε επάγρυπνοι και σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής και να φρουρούμε τον νου και την καρδιά με πολύ προσοχή, σαν να είμαστε σε σκοπιά σε πόλεμο, γιατί έτσι θα είμαστε σε θέση να πιάνουμε τις συγκινησιακές αντιδράσεις στην αρχή τους, πριν προσλάβουν μεγάλη ένταση. ¨Όσο πιο νωρίς αντιληφθούμε την κίνηση του εγώ ως παρόρμηση, επιθυμία ή συναίσθημα, τόσο πιο εύκολο είναι να μην ταυτιστούμε και να κρατήσουμε απόσταση από αυτά, να τα παρατηρήσουμε, να τα ερευνήσουμε, να το καταλαγιάσουμε και να τα  αφαιρέσουμε δύναμη μέσω της προσευχής ή του ονόματος του Θεού ή σε συνδυασμό και των δύο.

Αποταύτιση από το εγώ

Η ικανότητα μας να μην ταυτιζόμαστε με τις συγκινησιακές αντιδράσεις γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν θα είμαστε ικανοί να αποταυτιζόμαστε επίσης και από την αίσθηση εγώ ο εαυτός μου (το εγώ μας), που έχει σαν προϋπόθεση να έχουμε μεγάλη ικανότητα να παραμένουμε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής. Και η ικανότητα να παραμένουμε σε επίγνωση εσωτερικής σιωπής, με τη σειρά της, γίνεται καθοριστικά μεγαλύτερη όταν έχουμε αφυπνιστεί, που σημαίνει ότι αντιλαμβανόμαστε πλέον τον εαυτό μας ως την εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα, το εσωτερικό σιωπηλό χώρο). Έχουμε επίγνωση δηλαδή ότι είμαστε η εσωτερική σιωπηλή παρουσία, ο σιωπηλός χώρος της Συνειδητότητας και όχι το εγώ και το σώμα με το οποίο ήμασταν ταυτισμένοι ως τώρα.

Η εξάλειψη του εγώ είναι αποτέλεσμα του συνόλου της άσκησης

Θυμίζω τέλος ότι η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι αποτέλεσμα της συνολικής άσκησης που κάνουμε, και της εφαρμογής διάφορων πρακτικών, οι οποίες περιγράφονται σε άλλα άρθρα του μπλοκ.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ (ΒΙΤΣΑΡΑ) ~ Atman Nityananda

 

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑΣ (ΒΙΤΣΑΡΑ) 

Η μέθοδος της αυτοέρευνας (Βιτσάρα) έγινε ευρέως γνωστή από τον σοφό (φωτισμένο, Γκιάνι) Ράμανα Μαχάρσι (μεγάλος Ινδός δάσκαλος της Αντβάϊτα Βεδάντα που έζησε τον προηγούμενο αιώνα) και είναι η πλέον άμεση μέθοδος για να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (Άτμαν, Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και να εδραιωθούμε σε αυτόν (Απελευθέρωση, Αυτοπραγμάτωση).

Η πρακτική αυτή δεν έχει σκοπό να γνωρίσουμε την ψυχολογία μας, αλλά να την υπερβούμε και να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και να εδραιωθούμε σε αυτόν μέσα από την συνεχή προσήλωση της προσοχή μας στην εσωτερική σιωπή.

Σε αυτήν την μέθοδο χρησιμοποιήσουμε το συναίσθημα τις σκέψεις, την επιθυμία, την παρόρμηση, το εγώ και οτιδήποτε άλλο εκδηλώνεται μέσα μας σαν ένα μέσο για να γυρίσουμε στο κέντρο μας και να αποκτήσουμε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας που είναι η αληθινή μας φύση. 

Σε αυτήν την πρακτική δεν μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε και να εμβαθύνουμε στην ψυχολογική κατάσταση που βρισκόμαστε κάθε φορά, αφού οι σκέψεις και τα συναισθήματα απορρίπτονται ως απατηλά. Οι ψυχολογικές καταστάσεις (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες κ.λπ.) χρησιμοποιούνται για να εμβαθύνουμε στον εαυτό μας και να ψάξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Χρησιμοποιούμε τις ψυχολογικές καταστάσεις για να στραφούμε μέσα μας με όλη μας την προσοχή στην εσωτερική σιωπή και να εμβαθύνουμε σε αυτήν ώστε να αποκτήσουμε πλήρη και καθαρή επίγνωση της πηγής και του υπόβαθρου όλων των ψυχολογικών φαινομένων, του εγώ και του σώματος. Στόχος μας είναι να αποκτήσουμε επίγνωση ότι δεν είμαστε τίποτα από όλα αυτά που νομίζαμε ως τώρα (σώμα, νου, εγώ), αλλά ότι είμαστε η πηγή αυτών, το φως της επίγνωσης, που είναι η ουσία μας, η θεϊκή μας φύση, αυτό που πραγματικά είμαστε πέρα από το σώμα, τον νου, τον χώρο και τον χρόνο. 

Η μέθοδος είναι απλή. Κάθε φορά που εκδηλώνεται κάτι στην ψυχολογία μας, στον νου μας (ότι και να είναι. Σκέψη, συναίσθημα, επιθυμία, παρόρμηση, κ.λπ.), αναρωτιόμαστε: Σε ποιόν εκδηλώνεται αυτό; 

Η απάντηση είναι: Σε εμένα. Αποκτούμε έτσι επίγνωση του εγώ μας το οποίο από άγνοια και έλλειψη διάκρισης θεωρούμε ως εαυτό μας. 

Και ακολουθεί η ερώτηση: Είμαι το εγώ ή αυτό από το οποίο πηγάζει το εγώ; Ποια είναι η πηγή του εγώ; 

Κάνοντας την ερώτηση, στρεφόμαστε μέσα μας, με σκοπό να αποκτήσουμε επίγνωση της πηγής του εγώ. Αποτραβώντας την προσοχή από το νου και στρέφοντας την προς το μέσα, προς το κέντρο μας, ήρεμα, χωρίς έντονη προσπάθεια και σφίξιμο, οδηγούμε την προσοχή μας στην πηγή του εγώ η οποία είναι η εσωτερική σιωπηλή παρουσία, πάντα παρούσα ακίνητη, αμετάβλητη, ειρηνική, πλήρης και ευδαιμονούσα και που είναι ο ίδιος μας ο Εαυτός και ένα με τον Θεό.

‘’Μόνο ένας νους που έχει κερδίσει την εσωτερική δύναμη του να παραμένε εστιασμένος, η αυτο-έρευνα θα είναι επιτυχής. Αλλά ένας αδύναμος νους θα είναι σαν το υγρό ξύλο στη φωτιά της αυτοέρευνας.’’

~ Σρι Ράμανα Μαχάρσι.

Μπορούμε από την αρχή της πνευματικής άσκησης να εξασκούμε την αυτοέρευνα σαν ένα μέρος της άσκησης μας, αλλά για να αφιερωθει κάποιος αποκλειστικά σε αυτήν την πρακτική, απαιτείται να έχει αρκετά αγνό νου, να έχει ξεπεράσει τις χονδροειδείς εκφράσεις του εγώ, να έχει ξεπεράσει πολλές από τις ταυτίσεις και προσκολλήσεις του στον κόσμο, να έχει καλή ικανότητα συγκέντρωσης και διάκρισης.

Αν έχει άλυτα θέματα με αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να αφιερωθεί κανείς σε αυτήν την πρακτική, ούτε μπορεί να φέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα που είναι η αφύπνιση του και η εδραίωση του στην εσωτερική σιωπή. Ο νους του όλο θα νοιάζεται και θα ανησυχεί με τα της ζωής και ουδόλως θα μπορεί να ησυχάσει και να συγκεντρωθεί και να απορροφηθεί στην εσωτερική σιωπή και τελικά να διαλυθεί σε βαθύ σαμάντι.

~~~ ~~~ ~~~

Διάβασε στα αγγλικά μερικά αποσπάσματα του Σρι Ράμανα Μαχάρσι για την πρακτική της αυτοέρευνας (Βιτσάρα-Vichara, στα αγγλικά Self-enquiry)

Quotes of Sri Ramana Maharshi 

Sri Ramana Maharshi: "Everybody, every book says “Be quiet or still.” But it is not easy. That is why all this effort is necessary. Even if you find one who has at once achieved the mouna (silence) or supreme state indicated, you may take it that the effort necessary has already been completed in a previous life. Such effortless and choiceless awareness is reached only after deliberate meditation."

"To attain … natural happiness one must know oneself. For that Self-Enquiry - “Who am I?” - is the chief means."

"The individual soul of the form of “I” is the ego. The Self (Atman) which is of the nature of consciousness(chit) has no sense of “I.” Nor does the insentient body possess a sense of 'I.”

"The aim is to reach the root (the Self) of the “I”-sense."

"The Self is that where there is absolutely no “I”-thought. That is called 'Silence'."

"To enquire `who am I ?’ really means trying to find out the source of the ego or the `I’-thought or 'I-sense; seeking the source of `I’ serves as a means of getting rid of all other thoughts; we should not give scope to other thoughts, but must keep the attention fixed on finding out the source of the `I’ – thought by asking, as each thought arises, to whom the thought arises. if the answer is `I get the thought’ continue the enquiry by asking `who is this “I” and what is its source?"

All you have to do is to find its source and abide in it as your real Self."

"By constantly fixing its attention on the Source, the Heart, the ego gets dissolved into it like a salt doll which has fallen into the ocean."

"To inhere in one's own Being (Self, Atman), where the “I,” or ego, is dead, is the perfect State."

Διάβασε τις οδηγίες που έδωσε ο Ράμανα Μαχάρσι για την πρακτική της αυτοέρευνας (Βιτσάρα-Vichara, στα αγγλικά Self-enquiry): 

WHO AM I ? - Sri Ramana Maharshi

THE PRACTICE OF SELF-ENQUIRY by Sri Ramana Maharshi

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ~ Atman Nityananda

Haidakhan Babaji meditating in a dhuni

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ 

Σκοπός μας είναι μέσω του διαλογισμού και του σαμάντι να προσηλώσουμε το νου σταθερά στο κέντρο μας, στην πηγή μας. Όταν βαθαίνει η απορρόφηση στο κέντρο μας στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία, οι εξωτερικές αντιλήψεις και το σώμα χάνονται από το πεδίο επίγνωσης μας. Βέβαια ο βαθύς διαλογισμός και το σαμάντι επιτυγχάνονται σταθερά και θεληματικά όταν ο νους έχει πια εξαγνιστεί και έχει γίνει κυρίως σαττβικός, όχι πριν. Χρειάζονται πολλά χρόνια προετοιμασίας και άσκησης για να φτάσει κάποιος να μετατρέψει το νου του σε ένα υπάκουο και ικανότατο εργαλείο που θα μπορεί εύκολα και αβίαστα να μπαίνει σε βαθύ διαλογισμό και σαμάντι. 

Η τέλεια απορρόφηση του νου στην πηγή του (το Είναι μας) και η πλήρης ταύτιση του με αυτή, μέσα από συνεχή διαλογισμό και το σαμάντι, καταλήγει στην πλήρη εξάλειψη του εγώ και του εγωϊκού νου. Ο άνθρωπος πεθαίνει ως ένα εγώ ταυτισμένο με το σώμα και τον νου και γίνεται ένα με το Είναι. Η θέληση του γίνεται ένα με την θέληση του Είναι του, του Πατέρα, όπως το εξέφρασε ο Ιησούς από την Ναζαρέτ. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και ο άνθρωπος θεοποιείται. Αυτός είναι και ο τελικός σκοπός της αυτογνωσίας και της πνευματικότητας. 

Ομ! Τα τρία Άλφα της Αυτογνωσίας ~ Atman Nityananda

Τα τρία Άλφα της Αυτογνωσίας

Η αυτογνωσία ξεκινάει με τρία Α, Αυτεπίγνωση, Απόσπαση, Αυτοπαρατήρηση, και τελειώνει με τρία Α, Αυτεπίγνωση, Αταραξία, Ανάντα (ευδαιμονία).

Η αυτογνωσία αρχίζει με Αυτεπίγνωση, Απόσπαση, Αυτοπαρατήρηση

Αυτεπίγνωση 

Αυτεπίγνωση σημαίνει να είμαστε σε επίγνωση του Εαυτού μας, (Εαυτός με κεφαλαίο Ε, δηλαδή η εσωτερική σιωπηλή παρουσία, το Είναι μας). Στην αρχή εξ αιτίας του εγώ, της επιθυμίας και της συνήθειας ο νους και η προσοχή κινούνται προς τα κάτω και  προς τα έξω και ταυτιζόμαστε εύκολα με τα εξωτερικά αντικείμενα και καταστάσεις, με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, φαντασίες κ.λπ.. Για να θυμόμαστε να είμαστε σε αυτεπίγνωση απαιτείται συστηματική προσπάθεια, συνεχής  εγρήγορση και επαγρύπνηση. Για να θυμόμαστε τον Εαυτό μας και να μην ταυτιζόμαστε με τα περιεχόμενα του νου και τα εξωτερικά αντικείμενα απαιτείται συνεχής προσπάθεια (εγρήγορση).

Απόσπαση 

Απόσπαση σημαίνει να μην ταυτιζόμαστε με τις δημιουργίες και τα περιεχόμενα του νου (σκέψεις, εικόνες, φαντασίες, ιδέες, απόψεις, πεποιθήσεις, επιθυμίες, παρορμήσεις, συγκινήσεις, συναισθήματα) και τα εξωτερικά αντικείμενα. Όταν θυμόμαστε τον Εαυτό μας (την εσωτερική σιωπηλή παρουσία) η απόσπαση γίνεται με φυσικό τρόπο και η αυτοπαρατήρηση είναι δυνατή. Όλη η προσπάθεια στην αυτογνωσία έχει σαν κεντρικό στόχο να σταματάμε την ταύτιση με τα περιεχόμενα του νου και να επανερχόμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας και να παρατηρούμε από απόσταση το παιχνίδι του νου.

Αυτοπαρατήρηση 

Αυτοπαρατήρηση σημαίνει ότι παρατηρούμε εσκεμμένα, με προσοχή και διάκριση τα περιεχόμενα του νου ώστε να αναγνωρίσουμε τους υποσυνείδητους προγραμματισμούς, τα ελαττώματα (εγωϊκές τάσεις), να τα διερευνήσουμε,  να τα κατανοήσουμε και να τα εξαλείψουμε.

Χωρίς αυτεπίγνωση, η απόσπαση όπως και η αυτοπαρατήρηση δεν είναι δυνατές, και χωρίς απόσπαση και αυτοπαρατήρηση είναι αδύνατον να αναγνωρίσουμε και να κατανοήσουμε τις εγωϊκές τάσεις και τους προγραμματισμούς του νου, και συνεπώς είναι αδύνατον να ελευθερωθούμε από αυτά, όπως και από το εγώ με το οποίο είμαστε πλήρως ταυτισμένοι.

Η αυτογνωσία τελειώνει με Αυτεπίγνωση, Αταραξία και Ανάντα.

Αυτεπίγνωση

Η αυτεπίγνωση, δηλαδή η επίγνωση του Εαυτού μας (της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας), στο τέλος του δρόμου γίνεται βαθιά, σταθερή και αυθόρμητη (χωρίς προσπάθεια). Και αυτό γιατί διαλύθηκε τελείως ο εγωϊκός νους και η επιθυμία που είναι οι αιτίες που κάνουν την προσοχή να τρέχει προς τα έξω και να ταυτιζόμαστε με τα περιεχόμενα του νου και τα εξωτερικά αντικείμενα και καταστάσεις.

Αταραξία

Ο νους στο τέλος του δρόμου αποκτά την αταραξία. Όντας τελείως αγνός, αφού είναι ελεύθερος από τις κατώτερες ποιότητες (την ράτζας και την τάμας), το εγώ και την επιθυμία αποκτά την αταραξία. Παραμένει γαλήνιος και ατάραχος ότι και να συμβαίνει στον εξωτερικό κόσμο. Παραμένει ατάραχος και εδραιωμένος στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία, βλέποντας το ίδιο όλες τις δυαδικότητες της ζωής, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, και το κρύο και την ζέστη, και τον έπαινο και την επιδοκιμασία κ.λπ.

Ανάντα

Ανάντα είναι η κατάσταση της τέλειας ευδαιμονίας που βιώνει κανείς όταν είναι σε βαθιά απορρόφηση στο Είναι του. Η απορρόφηση του νου στο Είναι, επιτυγχάνεται σε βαθύ διαλογισμό και σαμάντι. Αυτά (ο βαθύς διαλογισμός και το σαμάντι) είναι δυνατά όταν ο νους είναι αρκετά αγνός (σαττβικός) και εκπαιδευμένος στην συγκέντρωση. Όταν όμως κάποιος διαλύσει πλήρως το εγώ του, η απορρόφηση είναι σταθερή και μόνιμη, αυθόρμητη (χωρίς  προσπάθεια) και πλήρης. Η εμπειρία της ευδαιμονίας του Είναι, είναι η φυσική κατάσταση του απελευθερωμένου (φωτισμένου, αυτοπραγματωμένου).

ΟΜ! Το κενό ανάμεσα στις σκέψεις και η επίγνωση του Είναι~ Atman Nityananda

Το κενό ανάμεσα στις σκέψεις και η επίγνωση του Είναι

Θα έχετε ακούσει ότι μπορεί να βιώσουμε τον παρατηρητή (δηλαδή τον αληθινό μας Εαυτό, την σιωπηλή παρουσία μέσα μας) στο κενό ανάμεσα σε δύο σκέψεις, και επίσης ότι οι σκέψεις σκεπάζουν τον αληθινό μας Εαυτό και ότι θα πρέπει  να μεγαλώσουμε το κενό ανάμεσα στις σκέψεις ή να σταματήσουμε τις σκέψεις για να αποκτήσουμε επίγνωση  του Εαυτού μας.

Παρότι  το να μην υπάρχουν σκέψεις, είναι η καλύτερη συνθήκη να αντιληφθούμε τον αληθινό μας Εαυτό (την σιωπηλή παρουσία μέσα μας), δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αφού ο Εαυτός μας είναι διαφορετικός από τις σκέψεις, πέρα από τις σκέψεις και πέρα από το κενό ανάμεσα στις σκέψεις. Το κενό ανάμεσα στις σκέψεις είναι το νοητικό διάστημα και όχι η αληθινή μας φύση που είναι πιο λεπτοφυής από το νοητικό διάστημα. Όπως στο εξωτερικό διάστημα εμφανίζονται τα αντικείμενα των αισθήσεων, έτσι και στο νοητικό διάστημα  εμφανίζονται οι σκέψεις. Οπότε το κενό ανάμεσα στις σκέψεις δεν είναι ο παρατηρητής, ούτε ο αληθινός Εαυτός μας αλλά το νοητικό διάστημα. Ο αληθινός Εαυτός μας είναι διαφορετικός και πιο λεπτοφυής από το νοητικό διάστημα, το οποίο παρατηρεί όπως και τις σκέψεις. 

Να θυμάστε ότι ο Εαυτός μας δεν είναι αντικείμενο παρατήρησης αλλά το υποκείμενο παρατήρησης. Συνεπώς δεν μπορούμε να παρατηρούμε τον Εαυτό μας, αλλά να είμαστε ο Εαυτός μας. Το κενό ανάμεσα στις σκέψεις, είναι αντικείμενο παρατήρησης, συνεπώς δεν μπορεί να είμαστε το κενό που παρατηρούμε.

Μπορούμε δηλαδή να παρατηρούμε τις σκέψεις και το κενό ανάμεσα στις σκέψεις, (όπως κάνουμε με  τα εξωτερικά αντικείμενα και το εξωτερικό κενό), χωρίς να χάνουμε την επίγνωση του αληθινού Εαυτού μας (της εσωτερικής σιωπηλή παρουσίας). Δεν είναι η παρουσία των εξωτερικών αντικειμένων και των σκέψεων που μας εμποδίζει να αντιληφθούμε τον Εαυτό μας, αλλά είναι η ταύτιση με τα εξωτερικά αντικείμενα και τις σκέψεις (τα συναισθήματα επίσης) που μας εμποδίζουν να έχουμε ξεκάθαρη επίγνωση του αληθινού Εαυτού μας. Εμπόδιο είναι η μη αγνότητα του νου, η προσκόλληση στα αντικείμενα και στις σκέψεις και η έλλειψη διάκρισης. Η ριζική αιτία που δεν αντιλαμβανόμαστε τον αληθινό μας Εαυτό είναι το κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ, αφού αυτό είναι ο παράγοντας που δημιουργεί όλες τις ταυτίσεις με τος σκέψεις, τα εξωτερικά αντικείμενα, τα συναισθήματα και δημιουργεί ένα ‘πέπλο’ που σκεπάζει τον αληθινό μας Εαυτό (την σιωπηλή παρουσία). 

Για να παρατηρούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα επίσης, θα πρέπει να είμαστε σε κατάσταση εγρήγορσης, προσοχής, να μην είμαστε ταυτισμένοι με τις σκέψεις και να μην  έχουμε ξεχαστεί σε αυτές. Αλλά για να μην ταυτιστούμε με τις σκέψεις πρέπει να έχουμε μια άγκυρα να πιαστούμε. Χωρίς κάποιο σταθερό σημείο είναι πολύ εύκολο να χανόμαστε στις σκέψεις και τα συναισθήματα ( αυτά συνήθως εκδηλώνονται μαζί με τις σκέψεις). Αυτή η άγκυρα μπορεί να είναι η αναπνοή μας, ένα μάντρα ή ακόμη καλύτερα (αν μπορούμε να το κάνουμε) η σιωπηλή παρουσία που είναι πέρα από τις σκέψεις και πέρα από το κενό ανάμεσα στις σκέψεις. Το σταμάτημα των σκέψεων συμβαίνει φυσικά και εύκολα όταν αποτραβηχτούμε μέσα μας, στο κέντρο μας,  στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία, εκεί όπου η σκέψη δεν φτάνει. Αυτό όμως  προϋποθέτει την γνώση και την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε την εσωτερική σιωπή που είναι πέρα από τις σκέψεις και το κενό ανάμεσα στις σκέψεις. 

ΣΧΟΛΙΟ: Σε σχέση με την αναπνοή το μάντρα, το μάντρα πέρα από το ότι μας βοηθάει να μην ταυτιζόμαστε με τον νου έχει περισσότερα πλεονεκτήματα και οφέλη. Μπορούμε επίσης να συνδυάσουμε τα μάντρα με την αναπνοή.

Οι νέοι ασκούμενοι είναι δύσκολο να έχουν σαν σταθερή άγκυρα την εσωτερική σιωπή. Οι νεόφυτοι  για να μην ταυτίζονται με τις σκέψεις και τα συναισθήματα,  είναι προτιμότερο και πολύ πιο εύκολο για αυτούς, να έχουν στην αρχή σαν άγκυρα κάτι πιο χειροπιαστό όπως η αναπνοή ή ένα μάντρα. Παρά ταύτα είναι απαραίτητο να ερευνήσουν λεπτομερώς τον εαυτό τους ώστε να αποκτήσουν επαφή  με την εσωτερική σιωπή που είναι πέρα από τις σκέψεις και να εδραιωθούν σταδιακά σε αυτήν με την βοήθεια του μάντρα και της αναπνοής. Είναι σημαντικό να έχουμε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας και να εδραιωθούμε σε αυτή, διότι εκτός του ότι μας βοηθάει να απεμπλακούμε πιο εύκολα από κάθε άλλο τρόπο από την ταύτιση με τον νου, είναι και ο μόνος τρόπος να ζούμε ελεύθεροι από το εγώ, με πληρότητα, αγάπη και ειρήνη. Αλλά για να γίνει αυτή η έρευνα της αληθινής μας φύσης και να μπορούμε να καταφεύγουμε σε αυτή με ευκολία απαιτείται ο εξαγνισμός του νου, η αύξηση της σάττβα ποιότητας (γκούνα) στον νου, η διάλυση των εγωϊκών τάσεων, η καθημερινή εξάσκηση στην εγρήγορση, την συγκέντρωση και στην αυτοπαρατήρηση και η ανάπτυξη της διάκρισης.

Για να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας εαυτού (του παρατηρητή όπως συνηθίζεται να λέγεται), είναι σημαντικότερο να ερευνήσουμε άμεσα τι είναι ο αληθινός Εαυτός μας και πως μπορούμε να ερχόμαστε σε συνειδητή επαφή με Αυτόν, παρά να παρατηρούμε τις σκέψεις και να μεγαλώνουμε το κενό ανάμεσα στις σκέψεις,. Είναι σημαντικό βέβαια να αναπτύξουμε την ικανότητα της συγκέντρωσης, της απάθειας (αδιαφορίας για τις αισθητηριακές απολαύσεις και εμπειρίες), και της σταθερότητας στον νου, ώστε να μπορούμε να παραμένουμε σταθερά στον Εαυτό μας. Χωρίς αυτές τις ικανότητες εύκολα θα μας έλκουν οι σκέψεις και θα ταυτιζόμαστε με αυτές και έτσι θα ονειρευόμαστε  ξύπνιοι. Είναι βέβαιο ότι κάτι μέσα μας αρέσκεται στις σκέψεις και βρίσκει κάποιο ενδιαφέρον σε αυτές και για αυτό τις παράγει σκέψεις και ταυτίζεται  με αυτές. Χωρίς την εξάλειψη της επιθυμίας, της υπερηφάνειας και των συναισθημάτων (που είναι οι κύριοι παράγοντες που ενεργοποιούν τις σκέψεις) είναι δύσκολο να απαλλαγούμε από τις σκέψεις. Γι’ αυτό είναι θεμελιώδες να εργαστούμε συστηματικά με την διάλυση τω επιθυμιών, της υπερηφάνειας και των αρνητικών συναισθημάτων.

Είναι δεδομένο ότι σε κατάσταση απροσεξίας και ταύτισης δεν μπορούμε να έχουμε επίγνωση του Εαυτού μας  (εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας) ούτε μπορεί να γίνει οποιαδήποτε εργασία ή έρευνα με τον εαυτό μας.  Το ίδιο ισχύει και όταν ο νους είναι, ταραγμένος,  άστατος, και διασπασμένος. Όμως όλα αυτά συμβαίνουν συχνά και εύκολα, σε ένα νου που υπερτερούν η ράτζας και τάμας ποιότητες (Γκούνας) και είναι δυνατές οι εγωϊκές τάσεις. Οπότε ο  εξαγνισμός του νου από τις εγωϊκές τάσεις, τις ράτζα και τάμας ποιότητες και η σαττβική ζωή είναι καθοριστικοί παράγοντες στην προσπάθεια μας να αποταυτιστούμε από τις σκέψεις, να αναγνωρίσουμε την αληθινή μας φύση και να παραμένουμε όσο γίνεται περισσότερο σε επίγνωση αυτής. 

ΤΟ ΕΓΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΠΟΥ ΣΚΕΠΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΣ ΦΥΣΗ 

Αυτό που σκεπάζει τον Εαυτό μας είναι πρωτίστως το εγώ, παρά οι σκέψεις από μόνες τους. Είναι το ρατζασοταμασικό εγώ που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και όλες τις ταυτίσεις (με τις σκέψεις, συναισθήματα, εξωτερικά αντικείμενα) και επίσης ένα πέπλο που καλύπτει τον Εαυτό (την εσωτερική σιωπηλή παρουσία). Το εγώ είναι ένα ενεργειακό πεδίο που σαν ένα πέπλο σκεπάζει τον αληθινό μας Εαυτό, και αυτό το πέπλο γίνεται πιο πυκνό από τις σκέψεις (τις μηχανικές ψυχαναγκαστικές σκέψεις), τις επιθυμίες και τα συναισθήματα και βέβαια την ταύτιση μας με αυτά.

Όπως η πυκνή ομίχλη κρύβει το φως του ήλιου και τον ίδιο τον ήλιο έτσι και το εγώ σαν μια ενεργειακή ομίχλη σκοτεινιάζει τον νου και κρύβει τον ήλιο της Συνειδητότητας (ο αληθινός Εαυτός). Όσο αραιώνει η ομίχλη τόσο το φως το φως του ήλιου γίνεται πιο φανερό και λαμπερό και τόσο ο ίδιος ο ήλιος γίνεται πιο φανερός. Παρόμοια  όσο διαλύεται το εγώ με την άσκηση τόσο γίνεται το πέπλο πιο λεπτό και τόσο η θέαση του Εαυτού μας ευκολότερη και καθαρότερη.

Αφού το εγώ είναι ο κύριος παράγοντας που κρύβει τον Εαυτό και άμεσα (ως πέπλο) αλλά και έμμεσα μέσα από την ταύτιση που προκαλεί με τις σκέψεις τα συναισθήματά κ.λπ., τότε είναι περισσότερο σημαντικό να μελετήσουμε την φύση του εγώ για να ξεπεράσουμε το πέπλο και να αποκτήσουμε  επίγνωση του Εαυτού μας, παρά τις σκέψεις. Η μελέτη των σκέψεων και των συναισθημάτων είναι επίσης σημαντική για να ανακαλύψουμε, να κατανοήσουμε και να εξαλείψουμε τα ελαττώματα και τους προγραμματισμούς που προκαλούν τις σκέψεις και τα συναισθήματα, όχι όμως για να αναγνωρίσουμε τον αληθινό μας Εαυτό για να αποκτήσουμε επίγνωση του.

Επισημαίνω ξανά, ότι για ερευνήσουμε τον εαυτό μας σε βάθος, χρειάζεται να είμαστε σε εγρήγορση, προσοχή και να υπάρχει ηρεμία στον νου (ηρεμία δεν σημαίνει απόλυτη απουσία σκέψεων), ώστε  να μπορούμε να κοιτάξουμε μέσα μας με καθαρότητα και να λειτουργήσει η διάκριση, και έτσι να μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε (διακρίνουμε) τον αληθινό μας Εαυτό από το εγώ. Χρειάζεται να παρατηρήσουμε ξανά και ξανά (χρειάζεται αφιέρωση) με προσοχή και διάκριση πως ταυτιζόμαστε με το εγώ και αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως το εγώ, πως το εγώ μας ταυτίζει με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις φαντασίες κ.λπ., πως τραβάει όλη την προσοχή επάνω του και πως σκεπάζει την σιωπηλή παρουσία.

Σε αυτήν την αυτοέρευνα όπλα μας είναι η  προσοχή, η καθαρή αντίληψη και  η διάκριση καθώς και η ορθή και κατάλληλη  γνώση. Η βοήθεια και η παρουσία δασκάλου επιταχύνει αυτήν την προσπάθεια και με την  γνώση του αλλά κυρίως με τις ειρηνικές σαττβικές δονήσεις του που μέσω αντήχησης ανεβάζουν τον νου μας σε ένα ανώτερο επίπεδο καθαρότητας και αντίληψης.

Επισημαίνω όμως για αποφυγή κάποιας παρανόησης, ότι για να αντιληφθούμε καθαρά την εσωτερική σιωπηλή παρουσία (ο αληθινός Εαυτό μας), και ακόμη περισσότερο για να απορροφηθούμε πλήρως σε αυτή και να βιώσουμε τον Εαυτό μας πλήρως και χωρίς παρεμβολές και τελικά να φτάσουμε στην Αυτοπραγμάτωση απαιτείται η τέλεια γαλήνη και η ακινησία του νου, που προϋποθέτει  πλήρη απουσία σκέψεων.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όταν υπάρχουν σκέψεις δεν μπορούμε να βιώνουμε την αληθινή μας φύση (αν και όχι το ίδιο βαθιά, όπως συμβαίνει στην απουσία σκέψεων και την αυθόρμητη ακινησία του νου). Το ίδιο ισχύει και με την αντίληψη του κόσμου μέσα από τις αισθήσεις. Δηλαδή η αντίληψη του κόσμου δεν είναι από μόνη της εμπόδιο στο να έχουμε επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας). Η ταύτιση όμως με αυτό που αντιλαμβανόμαστε μέσω από τις αισθήσεις είναι εμπόδιο. Αν η αντίληψη του κόσμου και οι σκέψεις ήταν πράγματι εμπόδιο, τότε οι δάσκαλοι που κάνουν έργο, θα πρέπει να χάνουν την θέαση του Εαυτού τους όταν μιλάνε στον κόσμο ή όταν αντιλαμβάνονται τον κόσμο, πράγμα που δεν ισχύει.

Συνεπώς το κύριο πρόβλημα που δεν έχουμε επίγνωση του Εαυτού μας και δεν παραμένουμε σταθεροί σε αυτό, είναι το εγώ το ίδιο, ο ταραγμένος νους, (η έντονη ροή σκέψεων φορτισμένες με συναίσθημα, επιθυμία, κ.λπ.) και η ταύτιση μας με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις, την επιθυμία και τα εξωτερικά αντικείμενα.

Η ταραχή του νου συμβαίνει από τις εγωϊκές σκέψεις, δηλαδή σκέψεις φορτισμένες με συναίσθημα, επιθυμία, ή κάποια εγωϊκή τάση ζήλια-υπερηφάνεια-απληστία κ.λπ.), από τα αρνητικά συναισθήματα, την επιθυμία, τις εγωϊκές τάσεις (απληστία, ζήλια, κακεντρέχεια, υπερηφάνεια κ.λπ.). Ρίζα-αιτία και παράγοντας της ταύτισης με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τα εξωτερικά αντικείμενα, καθώς αιτία της διάσπασης και της ταραχής του νου, είναι το ρατζασοταμασικό εγώ με το οποίο είμαστε ταυτισμένοι (είμαστε ταυτισμένοι σημαίνει ότι αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως το εγώ, και εξ αιτίας της ταύτισης του εγώ με το σώμα αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε το σώμα, ότι ο εαυτός μας είναι το σώμα).

 Σε σύνοψη

Έλλειψη εγρήγορσης, απροσεξία, ταύτιση, ταραχή και διάσπαση του νου, έλλειψη διάκρισης, μη καθαρή αντίληψη, και έλλειψη γνώσης και το εγώ είναι οι αιτίες μη επίγνωσης της αληθινής μας  φύσης και όχι οι σκέψεις από μόνες τους.

Γνωρίζοντας ότι αυτές  είναι οι αιτίες της μη επίγνωσης του Εαυτού (σιωπηλής παρουσίας) θα πρέπει να αναπτύξουμε τις αντίστοιχες ικανότητες: 

·       Να αναπτύξουμε την ικανότητα να παραμένουμε σε εγρήγορση και προσοχή

·       Να μάθουμε να σταματάμε την ταύτιση ή να μην επιτρέπουμε να συμβεί η ταύτιση, Αυτό προϋποθέτει να ερευνήσουμε τι είναι η ταύτιση, και πως συμβαίνει η ταύτιση.

·       Να γίνουμε ικανοί να διατηρούμε τον νου ήρεμο και σε συχνότητα και σε ποσότητα και σε ποιότητα.

·       Να αναπτύξουμε τη ικανότητα της διάκρισης.

·       Να ελευθερώσουμε τον νου μας από τις εγωϊκές τάσεις, τις επιθυμίες και τα αρνητικά συναισθήματα.

·       Να αποκτήσουμε ορθή γνώση (θεωρητική, αλλά κυρίως μέσω συνεχούς αυτοπαρατήρησης) για το τι είναι η ταύτιση, το εγώ, ο νους και τι είναι ο Εαυτός (εσωτερική σιωπηλή παρουσία, Συνειδητότητα). 

·       Να μάθουμε και να εξασκήσουμε μεθόδους για να ερευνήσουμε την φύση του Εαυτού μας και να αναπτύξουμε την ικανότητα να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση .

·       Να κάνουμε πρακτική σε μέρη με υψηλές δονήσεις (στην φύση, σε πνευματικά κέντρα δασκάλων, σε ιερά μέρη, π.χ. Παρθενώνας, Δελφοί) και στην παρουσία προχωρημένων μαθητών και ακόμη περισσότερο φωτισμένων δασκάλων αν είναι δυνατόν.

ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Αυτό που δεν μας αρέσει στους άλλους είναι κάποιο δικό μας κομμάτι το οποίο προβάλουμε επάνω τους με ασυνείδητο τρόπο (δηλαδή δεν έχουμε επίγνωση ότι συμβαίνει αυτό).

Αν για παράδειγμα βλέπουμε υποκρισία στους άλλους  και ενοχλούμαστε, είναι επειδή υπάρχει μέσα μας, και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι την έχουμε.

Αν δεν μας αρέσει το παρουσιαστικό τους έχουμε θέμα με το δικό μας παρουσιαστικό. Ταυτίζουμε δηλαδή την αξία μας με το παρουσιαστικό μας.

Αν νιώθουμε ότι μας απορρίπτουν οι άλλοι είναι επειδή εμείς απορρίπτουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.

Το να ρίχνουμε την ευθύνη στους άλλους για αυτά που νιώθουμε και βιώνουμε είναι η συνήθης τακτική του εγώ (για να κρυφτεί και να αυτοπροστατευθεί) και βέβαια ένδειξη ασυνειδησίας, έλλειψης αυτοπαρατήρησης και διάκρισης.

Αν θέλουμε να ελευθερωθούμε από το εγώ και τους προγραμματισμούς του είναι σημαντικό να θυμόμαστε σε κάθε περίσταση, ότι άλλοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας καθρέπτης που μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας. Δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε  στους άλλους κάτι που δεν φέρουμε μέσα μας.

Οπότε αντί να κρίνουμε τους άλλους για τα ελαττώματα που βλέπουμε σε αυτούς, ας ψάξουμε να βρούμε μέσα μας αυτό που κρίνουμε και απορρίπτουμε σε αυτούς, ώστε αν ελευθερωθούμε από αυτό. Αντί να μεμφόμαστε τους άλλους για αυτά που νιώθουμε και βιώνουμε (υποτίθεται εξ αιτίας τους) ας είμαστε ευγνώμονες  που μας δίνουν την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τους περιορισμούς μας και να ελευθερωθούμε από αυτούς.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ Η TAMAΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ~ Atman Nityananda

 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ Η TAMAΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑ (ΓΚΟΥΝΑ) 

 Πρόλογος 

 

Αυτό το θέμα είναι από τα σημαντικότερα στην πνευματική άσκηση και από αυτά που λιγότερο σημασία δίνουν οι περισσότεροι διότι είναι ίσως το λιγότερο ελκυστικό για τον νου. Ο νους ευχαριστιέται να ακούει ωραίες θεωρίες σχετικά με την πνευματικότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την ελευθερία, τις ανώτερες διαστάσεις, αλλά δυσκολεύεται ή αρνείται να ακούσει πράγματα τα οποία σχετίζονται με την ουσία της πνευματικής άσκησης, διότι από αυτά κινδυνεύει να χάσει την κυριαρχία του επάνω μας, που σημαίνει ότι θα χάσει τις ψευδαισθήσεις του, τις συνήθειες του, την βόλεψη και τις απολαύσεις του.

Όσοι ενδιαφέρονται όμως να κάνουν μια ειλικρινή προσπάθεια με τον εαυτό τους, που θέλουν να φτάσουν στην αλήθεια σε αυτήν εδώ την ζωή, θα πρέπει να δώσουν μεγάλη σημασία και προσοχή στο πως επηρεάζει η τάμας ποιότητα τον νου μας, την πνευματική μας άσκηση και πορεία, ώστε να αντιληφθούν την αναγκαιότητα να την εξαλείψουν από τον ψυχισμό τους, όσο γίνεται πιο γρήγορα. 

Εισαγωγή 

Λίγα λόγια για την τάμας ποιότητα (γκούνα) 

Η τάμας είναι η μία από τις τρεις ποιότητες (σάττβα-ράτζας-τάμας) που δημιουργούν όλα όσα υπάρχουν στο σύμπαν.  Σάττβα είναι η ποιότητα του φωτός, της αρμονίας, της ευφυΐας, ράτζας η ποιότητα της κίνησης, της αστάθειας, του πάθους και τάμας η ποιότητα της αδράνειας, της άγνοιας, της βραδύνοιας και του σκότους. 

Η τάμας ποιότητα φέρνει άγνοια και πλάνη στο νου, νωθρότητα, τεμπελιά, υπερβολικό ύπνο, προκαλεί ασυναισθησία και χάσιμο της επαγρύπνησης. Είναι η αρχή του υλισμού και της ασυνειδησίας η οποία καλύπτει την Συνειδητότητα μας. 

Έχει μια κίνηση προς τα κάτω και μας κρατάει ταυτισμένους με το φυσικό σώμα. Η τάμας υπερισχύει στους ανθρώπους που είναι εντελώς ταυτισμένοι με το σώμα, που ζουν κυρίως για να καλύψουν τις ενστικτώδεις ανάγκες και οι απολαύσεις τους σχετίζονται κατά κύριο λόγο στην ικανοποίηση των ενστίκτων. Από την τάμας ποιότητα προέρχεται η άγνοια η οποία καλύπτει την αληθινή μας φύση και κάνει αδύναμη την ικανότητα της αντίληψης και της διάκρισης μας. Απ’ αυτήν προκύπτει η ιδέα του «εγώ» ή ξεχωριστού εαυτού εξ αιτίας του οποίου αισθανόμαστε μόνοι και ξεχωρισμένοι από τον Θεό, τους άλλους και τον κόσμο. 

Νους και τάμας ποιότητα

Οι άνθρωποι με ταμασικό νου (που υπερτερεί στον νου τους η τάμας ποιότητα) έχουν βαθιά ψυχολογικά μπλοκαρίσματα. Η ενέργειά τους και οι συγκινήσεις τους τείνουν να είναι καταπιεσμένες και στάσιμες και δεν γνωρίζουν ποια πραγματικά είναι τα προβλήματά τους. Δεν αναζητούν κατάλληλη θεραπεία και συνήθως έχουν κακή υγιεινή και κακές συνήθειες όσον αφορά τη φροντίδα του εαυτού τους. Αποδέχονται τη κατάστασή τους σαν μοίρα και δεν εκμεταλλεύονται μεθόδους οι οποίες μπορούν να ανακουφίσουν τα προβλήματά τους. Επιτρέπουν σε άλλους ανθρώπους και αρνητικές επιρροές να κυριαρχούν σε αυτούς και δεν τους αρέσει να είναι υπεύθυνοι για τη ζωή τους. Δεν τους αρέσει να χειρίζονται τα προβλήματά τους ή τα κρύβουν από τους άλλους και έτσι χειροτερεύουν τη κατάστασή τους (επειδή δεν δέχονται βοήθεια). 

 
Αποσπάσματα από την  Μπαγκαβάντ Γκίτα  κεφάλαιο 18

32. Εκείνη η διάνοια που είναι τυλιγμένη στο σκοτάδι, που αντιλαμβάνεται το Αντάρμα και το Ντάρμα ανάποδα (το ορθό σαν λάθος & το λάθος σωστό), και όλα τα άλλα πράγματα ανάποδα (ή διαστρεβλωμένα), εκείνη η διάνοια, Ω Αρτζούνα, λέγεται Ταμασική.
35. Η σταθερότητα με την οποία ένας ανόητος άνθρωπος δεν εγκαταλείπει την οκνηρία, τον φόβο, τον θρήνο (θλίψη, απελπισία), την δυσθυμία (κατήφεια, ακεφιά), και επίσης την έπαρση (αλαζονεία), αυτή η σταθερότητα, Ω Αρτζούνα, είναι Ταμασική.

ΣΧΟΛΙΟ: ο ταμασικός νους αφήνεται στο να ζει στην πλάνη, στην οκνηρία, στην κατήφεια, στην απελπισία κ.λπ.. Δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις αρνητικές ψυχοσωματικές καταστάσεις, (οκνηρία, κ.λπ.), κολλάει θα λέγαμε σε αυτές. Είναι κατά κάποιο τρόπο εθισμένος στο να ζει με αυτές τις καταστάσεις και ίσως να βρίσκει και κάποια ικανοποίηση σε αυτές. Οι υπερβολικά ταμασικοί νόες είναι εγκλωβισμένοι και είναι απίθανο σε αυτήν την ύπαρξη να βγουν από αυτήν την κατάσταση.

Όλοι όμως έχουμε κάποιο ποσοστό τάμας στο νου μας, άλλοι πιο πολύ και άλλοι πιο λίγο. Οι πιο κοινές σε όλους ταμασικές ιδιότητες είναι η τεμπελιά, η αναβλητικότητα, η βαρεμάρα, η αδράνεια, η αντίσταση στην αλλαγή, η ασυνέπεια, η υποκρισία, η αυτοδικαιολόγηση. Και επίσης εξ αιτίας της τάμας ποιότητας στον νου, υπάρχει έλλειψη διάκρισης, και για αυτό λανθασμένη αντίληψη των πραγμάτων.

Το να καθαρίσουμε τον νου από την ταμασική  ποιότητα είναι πρωτεύων στόχος στην πνευματική άσκηση. Χωρίς αυτό, δεν  μπορούμε να πετύχουμε μια ουσιαστική αλλαγή στον εαυτό μας.

25. Εκείνη η δράση που γίνεται από πλάνη, χωρίς να υπολογιστούν  οι συνέπειες που θα έχει, η απώλεια, η βλάβη, και η δική του ικανότητα, αυτή λέγεται Ταμασική.

28. Εκείνος (ο δρών ή ενεργών), ο ασταθής (άστατος), ο χυδαίος, ο άκαμπτος (ανελαστικός), ο δόλιος, ο μοχθηρός (κακεντρεχής), ο απελπισμένος ( απεγνωσμένος), ο νωθρός (τεμπέλης), και αναβλητικός, λέγεται  Ταμασικός.

 39. Εκείνη η ευτυχία που και στην αρχή και στην συνέχεια  παραπλανά τον εαυτό, και πηγάζει από τον ύπνο, την οκνηρία και την αφροντισιά (απερισκεψία), αποκαλείται Ταμασική.

ΣΧΟΛΙΟ: Οι άνθρωποι με ταμασικό νου βρίσκουν ευτυχία στις κατώτερες απολαύσεις, στο ενστικτώδες σεξ, σε πράγματα που βλάπτουν, στο να κοροϊδεύουν τους άλλους, στην τεμπελιά, στον ύπνο, στο να χαίρονται με τα παθήματα των άλλων, στο να κάνουν κακό, στις διαστροφές. Αλκοολισμός, σεξουαλικές διαστροφές, (σεξουαλική βία,  πορνογραφία βίαιη), σχετίζονται με την τάμας ποιότητα. Είναι η χειρότερη των τριών ποιοτήτων (γκούνας), γιατί σκοτεινιάζει τον νου (την διάκριση και την λογική), καλύπτει την αλήθεια και μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα ανάποδα (το άσπρο μαύρο και το ανάποδο). 

Ψυχολογικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την τάμας ποιότητα είναι:

Φόβος, κατάθλιψη, μελαγχολία, μίσος, μνησικακία, εκδικητικότητα. βραδύτητα του νου (βραδύνοια, ανοησία), λήθαργος, αναβλητικότητα, τεμπελιά,  ανεντιμότητα, ασυνέπεια, αναισθησία, αυτοκαταστροφικές τάσεις, εθισμοί, τάσεις αυτοκτονίας, καταστροφικές τάσεις που εκφράζονται προς άλλους, εγκληματικότητα, . 

Η τάμας ποιότητα και η πνευματική άσκηση 

Η τάμας ποιότητα είναι η σκοτεινή άποψη του νου και είναι αυτή που προκαλεί τα μεγαλύτερα εμπόδια στην πνευματική μας άσκηση και εξέλιξη. Εξ αιτίας της παρουσίας της τάμας ποιότητας στον νου, ο νους αδρανεί, αντιστέκεται στην αλλαγή, και αντιδρά με διάφορους τρόπους που εμποδίζουν την άσκηση και την πρόοδο μας. Εξ αιτίας της παρουσίας της  τάμας ποιότητας στον νου, αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα τις διδασκαλίες, αδυνατούμε ή δυσκολευόμαστε υπερβολικά να ακολουθήσουμε σταθερά ένα καθημερινό πρόγραμμα άσκησης, καθώς και να εφαρμόζουμε τις πρακτικές με τον σωστό τρόπο.

Είναι προφανές ότι σε αυτούς που υπερτερεί στον νου τους η τάμας ποιότητα, δεν θα διάβαζαν αυτό το κείμενο, ούτε θα είχαν κανένα ενδιαφέρον για την πνευματικότητα, την αυτογνωσία  ή οποιαδήποτε εργασία με τον εαυτό τους για αυτοβελτίωση.  

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όσοι ενδιαφέρονται ή ασχολούνται ήδη με την πνευματικότητα δεν έχουν κάποιο σημαντικό ποσοστό της τάμας ποιότητας στον ψυχισμό τους. Αν και ο κάθε ένας βρίσκεται σε ένα διαφορετικό επίπεδο εξέλιξης και η παρουσία της τάμας ποιότητας δεν είναι σε όλους η ίδια,  η πλειοψηφία αυτών που ψάχνουν την πνευματικότητα και την αλήθεια ή έχουν ξεκινήσει κάποιο πρόγραμμα άσκησης, έχουν αρκετά μεγάλη παρουσία τάμας στον νου. Και αυτό είναι που δυσκολεύει τα πράγματα στην πρώτη περίοδο της πνευματικής μας πορείας. Οι περισσότεροι πνευματικοί αναζητητές δεν έχουν σημαντική πρόοδο, (ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια)  λόγω της μεγάλης παρουσίας της τάμας ποιότητας (γκούνα) στον νου τους. Πολλοί ξεκινούν και πολλοί σταματούν σύντομα ή λίγο αργότερα την πνευματική τους πορεία, ή συνεχίζουν να ασχολούνται λίγο ή περιστασιακά εξ αιτίας του ότι δεν έκαναν κάποια σοβαρή προσπάθεια να εξαλείψουν την τάμας ποιότητα από τον νου τους.

Όταν η τάμας ποιότητα κυριαρχεί στον νου μας, υπάρχει αδράνεια, τεμπελιά, αναβλητικότητα, ασυνέπεια, ανευθυνότητα, αυτοδικαιολόγηση, αμφιβολίες, φαντασία, ψευδαισθήσεις, η αντίληψή μας είναι θολωμένη και βλέπουμε τα πράγματα διαστρεβλωμένα ή και ανάποδα (το πόσο πολύ εξαρτάται από την ποσότητα της τάμας που υπάρχει στον νου μας). Ως εκ τούτου έχουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε λανθασμένη  αντίληψη και κατανόηση των διδασκαλιών, των πρακτικών και της κατάστασης μας.

Εξ αιτίας της τάμας ποιότητας δεν μπορούμε  να εκτιμήσουμε αντικειμενικά την κατάστασή μας, και έτσι μπορεί να φανταζόμαστε ότι έχουμε ικανότητες και ιδιότητες που δεν έχουμε, ότι έχουμε διαλύσει κάποια εγωϊκή τάση, ενώ αυτή καλά κρατεί μέσα μας, ότι δεν έχουμε κάποιο ελάττωμα το οποίο έχουμε με το παραπάνω, μπορεί να νομίζουμε  ότι έχουμε προχωρήσει, ότι έχουμε σημειώσει μεγάλη πρόοδο, ενώ δεν έχουμε ξεκινήσει επί της ουσίας.

Γι’ αυτό η παρουσία και η βοήθεια ενός δασκάλου ή ενός προχωρημένου μαθητή είναι σημαντική στην πνευματική μας πορεία. Το να πιστεύει κανείς ότι δεν χρειάζεται βοήθεια ή δάσκαλο είναι επίσης αποτέλεσμα της τάμας ποιότητας,.

Η έντονη κριτική στον δάσκαλο και προς τους άλλους μαθητές, η χωρίς διάκριση απόρριψη όσων δεν μας αρέσουν σχετικά με την άσκηση ή τις διδασκαλίες, το κουτσομπολιό και οι φιλονικίες με τους συμμαθητές προκαλούνται επίσης από την τάμας ποιότητα  και είναι μεγάλα εμπόδια για την μεταμόρφωση μας και την συνειδητοποίηση της αληθινής φύσης μας. 

Για όσο η τάμας ποιότητα (γκούνα) θα επικρατεί στον νου μας, δεν είναι δυνατή μια ουσιαστική πνευματική πρόοδος (στο δρόμο μας προς την ελευθερία και την ενότητα), παρά τις καλές προθέσεις μας, και παρά του ότι μπορεί να πιστεύουμε ότι προχωράμε στον δρόμο (διότι η τάμας γκούνα δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε τα πράγματα ορθά αλλά διαστρεβλωμένα ή και ανάποδα)

Γι’ ' αυτό η εξάλειψη της τάμας ποιότητας από τον νου μας είναι ο πρώτος και σημαντικότερος στόχος στην πνευματική μας πορεία. Πρώτιστος στόχος της πνευματικής άσκησης, είναι η εξάλειψη της τάμας ποιότητας με αυτοπειθαρχίες, συνεχή εντατική άσκηση με την βοήθεια της ράτζας ποιότητας (ράτζας προσανατολισμένη σε σαττβικές δράσεις) και η αύξηση της σάττβα.

Απαιτείται να εφαρμόσουμε διάφορες πειθαρχίες, του σώματος και του νου, πολύ δράση με σαττβικό προσανατολισμό, πνευματικές ασκήσεις, αποφυγή οτιδήποτε αυξάνει την τάμας ποιότητα στον νου μας αλλά και στο σώμα και επίσης να επιδιώκουμε επαφή όσο γίνεται περισσότερο με την σάττβα ποιότητα σε όλα τα επίπεδα. (Διάβασε εδώ για την σαττβική ζωή). Χωρίς να εκπληρώσουμε  αυτό το προαπαιτούμενο, δεν μπορούμε να έχουμε μια πλούσια εσωτερική ζωή και πρόοδο στο διαλογισμό, και προφανώς δεν τίθεται θέμα να πετύχουμε την αυτοπραγμάτωση και την απελευθέρωση.

Δεν έχει κανένα νόημα στο πρώτο στάδιο της πνευματικής μας πορείας να αφιερώνουμε πολύ χρόνο στον διαλογισμό (ο οποίος έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατος στους περισσότερους). Στο πρώτο στάδιο όπως προείπα πρέπει να δώσουμε μεγάλη έμφαση στην σημαντική μείωση της τάμας ποιότητας, με  πρακτικές και πειθαρχίες που μας βοηθούν σε αυτόν τον σκοπό και που είναι πιο εύκολο να εφαρμόσουμε αποτελεσματικά. Για παράδειγμα πολύ σαττβική δράση με επανάληψη του ονόματος του Θεού ή κάποιου μάντρα, ανιδιοτελής υπηρεσία (κάρμα γιόγκα), τραγούδισμα μάντρα και ύμνων, αναπνευστικές ασκήσεις (πραναγιάμα),  χάθα γιόγκα ασάνας, μελέτη πνευματικών βιβλίων, διάφορες  πειθαρχίες (πρωϊνό ξύπνημα, χορτοφαγική δίαιτα, νηστείες, κ.λπ.), η συμμετοχή σε συναντήσεις με σοφούς ή προχωρημένους μαθητές (σάτσανγκ), λατρευτικές τελετές, η συνεχής εγρήγορση και αυτοπαρατήρηση από στιγμή σε στιγμή με την βοήθεια ενός μάντρα, και τη διάλυση των εγωϊκών τάσεων μέσω της προσευχής, ενός μάντρα, του EFT, με μάντρα και άλλες μεθόδους.

Μόνο όταν κυριαρχήσει η σάττβα ποιότητα (γκούνα) στον νου μας,  μπορεί ο διαλογισμός να γίνει  η κύρια πρακτική στην καθημερινή μας πρόγραμμα. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα αρκετών χρόνων προετοιμασίας, πειθαρχιών και άσκησης (αν και για τον καθένα είναι διαφορετικός ο χρόνος ωρίμανσης). Και επειδή αυτό είναι μια πολύ απαιτητική και δυσάρεστη για το εγώ μας διαδικασία οι περισσότεροι εγκαταλείπουν την προσπάθεια ή πνευματικότητα παραμένει απλά κάτι σαν  χόμπι ή σαν ένας τρόπος να κρατούν κάποια ισορροπία στη ζωή τους.

Για όλους εσάς που ενδιαφέρεστε να φτάσετε στην αλήθεια σε αυτήν την ζωή, η εξάλειψη της τάμας ποιότητας και η αύξηση της σάττβα ποιότητας πρέπει να έχει προτεραιότητα και ν εργαστείτε σταθερά, εντατικά κα συστηματικά. Αυτό αν και είναι το σημαντικότερο και δυσκολότερο (ιδιαίτερα στην αρχή), μέρος της πνευματικής μας πορείας, είναι το απαραίτητο θεμέλιο επάνω στο οποίο μπορεί στηρίζεται η πνευματικής μεταμόρφωσης μας και η αυτοπραγμάτωση (φώτιση, απελευθέρωση). 

Η Bhagavad Gita λέει στο κεφάλαιο 18 στίχος 37. 

 37. Εκείνη η ευτυχία που σαν δηλητήριο είναι στην αρχή, στο τέλος σαν νέκταρ, εκείνη η ευτυχία που πηγάζει από την αγνότητα του νου (Μπούντι), που συνειδητοποίησε τον Εαυτό (Άτμαν) αποκαλείται Σαττβική. 

 Σχόλιο: Η άσκηση και οι πειθαρχίες στην αρχή, του δρόμου  είναι δυσάρεστες και επώδυνες για το εγώ μας, (το πόσο πολύ εξαρτάται από την δύναμη του εγώ μας και την προετοιμασία του καθενός από προηγούμενες ζωές). Και αυτό γιατί πρέπει να εγκαταλείψουμε τις ευχάριστες για το εγώ μας συνήθειες μας, τις ανέσεις μας, και σταδιακά τις αισθητηριακές απολαύσεις. Βέβαια αυτό ισχύει για αυτούς που έχουν αποφασίσει να ασκηθούν καθημερινά, σοβαρά και συστηματικά, και όχι γι’ αυτούς που αφιερώνουν κάποιες ώρες της εβδομάδας για άσκηση, ή πηγαίνουν σε διαλέξεις και σεμινάρια για να περάσουν όμορφα. Όχι πως είναι κακό να περνάει κανείς όμορφα σε τέτοιες συναντήσεις. Αλλά αυτό δεν έχει σχέση με την αφιέρωση της ζωής μας στην πνευματική άσκηση.

 Επίσης το εγώ αντιστέκεται στην προσπάθεια μας και δημιουργεί μέσα μας συναισθήματα και διαθέσεις της δυσαρέσκειας, απαρέσκειας, αποθάρρυνσης, επίσης τεμπελιά,  βαρεμάρα, την ανυπομονησία, φόβο κ.α.

Επίσης είναι δυσάρεστη η πνευματική άσκηση διότι  καθώς γινόμαστε όλο και πιο αντιληπτικοί προς τα μέσα και εργαζόμαστε με την διάλυση των εγώ,  θα πρέπει να βιώσουμε όλα τα επώδυνα συναισθήματα που μέχρι τώρα είχαμε καταπιέσει στον υποσυνείδητο νου, προκειμένου να αποφευχθεί ο πόνος που αυτά προκαλούν.

 Αλλά αν επιμένουμε στην άσκηση μας, με αποφασιστικότητα, πίστη και αφοσίωση,  σταδιακά, τα αρνητικά συναισθήματα, και τα ελαττώματα θα γίνονται όλο και πιο αδύναμα και ο νους μας όλο και πιο αγνός-σαττβικός. Και λόγω της αγνότητας του νου και την αύξηση της σάττβα ποιότητας σε αυτόν, θα βιώνουμε όλο και περισσότερο, ικανοποίηση, πληρότητα και χαρά αναίτια. Θα είμαστε σε θέση να παραμένουμε σε απόσπαση από τις νοητικές και συναισθηματικές εκδηλώσεις και θα παραμένουμε εδραιωμένοι περισσότερο στην ουσία μας, στην σιωπηλή ζωντανή παρουσία. Δεν θα βιώνουμε τα αρνητικά συναισθήματα ταυτισμένοι πλήρως με αυτά, αλλά θα έχουμε μια απόσταση από αυτά και θα μπορούμε ταυτόχρονα να διατηρούμε την επίγνωση της εσωτερική ειρήνης και πληρότητας του ίδιου μας του Εαυτού (Συνειδητότητα, Άτμαν). Στο τέλος, όταν συνειδητοποιήσουμε  την ταυτότητά μας με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία, ότι δηλαδή είμαστε η εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Άτμαν, Συνειδητότητα) και διαλυθούν όλα τα συναισθήματα, οι επιθυμίες, οι εγωϊκές τάσεις και το ίδιο το εγώ, θα είμαστε ελεύθεροι από κάθε δυστυχία και θα βιώνουμε αυθόρμητα (χωρίς προσπάθεια) και χωρίς διακοπή, την αιώνια ειρήνη, πληρότητα και ευδαιμονία. Θα είμαστε ελεύθεροι από τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου.