ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΑΘΕΙΑ, ΑΤΑΡΑΞΙΑ 25 11 21 atmannityananda.org Θεμελιώδεις Ικανότητες της Πνευματικής Άσκησης ~

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΑΘΕΙΑ, ΑΤΑΡΑΞΙΑ 

Θεμελιώδεις Ικανότητες της Πνευματικής Άσκησης!

 Για όσο θα επιθυμούμε τα αντικείμενα των αισθήσεων και αισθητηριακές απολαύσεις είναι αδύνατο να μην ταυτιστούμε με τα αντικείμενα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και το εγώ μας και να μην προσκολληθούμε σε αυτά. Και εφόσον θα συνεχίσουμε να ταυτιζόμαστε και να προσκολλιόμαστε με τον νου και τα του κόσμου, θα ενδυναμώνονται οι ήδη υπάρχουσες στον ψυχισμό μας εγωϊκές τάσεις, προγραμματισμοί, επιθυμίες, συναισθήματα, προσκολλήσεις και θα δημιουργούνται νέα παρακλάδια αυτών. Ως εκ τούτου θα συνεχίζουμε να ζούμε σε άγνοια, μιζέρια και δυστυχία και θα είναι αδύνατος ο βαθύς διαλογισμός, η αφύπνιση και η απελευθέρωση (αυτοπραγμάτωση, φώτιση).

Για να βγούμε από την άγνοια και να ζούμε σε συνειδητή επαφή με το θεϊκό μας Είναι, θα πρέπει να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε και να προσκολλιόμαστε στις απολαύσεις και γενικά  στα εγκόσμια, θα πρέπει να αναπτύξουμε δηλαδή την απάθεια. Για να αναπτύξουμε την απάθεια θα πρέπει να αναπτύξουμε σε υψηλό βαθμό την αγάπη για τον Θεό, την διάκριση και να εξαγνίσουμε τον νου μας. Αυτά τα τρία, δηλαδή η αγάπη για τον Θεό, η διάκριση και ο εξαγνισμός του νου αναπτύσσονται ακολουθώντας μια οργανωμένη σαττβική ζωή και σταθερής συστηματικής άσκησης που περιλαμβάνει την μελέτη των ιερών κειμένων, τον στοχασμό, την αυτοέρευνα,  την αυτοπαρατήρηση, την νοερή επανάληψη μάντρα και του ονόματος του Θεού (τζάπα νάμα), το τραγούδισμα των μάντρα (κίρταν), την πραναγιάμα, την αφοσίωση και την λατρεία του Θεού, αυτοπειθαρχίες, την ανιδιοτελή υπηρεσία, την εργασία και τις δράσεις αφιερωμένη στον Θεό χωρίς η προσδοκία των καρπών της δράσης.

Πέρα από την άσκηση που κάνουμε στο σπίτι μας θα πρέπει από στιγμή σε στιγμή να είμαστε σε εγρήγορση, αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση, να επαναλαμβάνουμε το όνομα του Θεού, να ελέγχουμε τις αισθήσεις μας και τον νου, να σταματάμε την ταύτιση και την προβολή ώστε να σταματήσουμε να ενδυναμώνουμε τις ήδη υπάρχουσες στον ψυχισμό μας εγωϊκές τάσεις, προγραμματισμούς, επιθυμίες, συναισθήματα, προσκολλήσεις και να δημιουργούμε νέα παρακλάδια αυτών.

Ασκούμενοι με σταθερότητα, ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα σταδιακά απελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία του κατώτερου ρατζασοταμασικού εγώ, θα αδυνατίζουν και θα διαλύονται οι εγωϊκές τάσεις, ο νους γίνεται πιο αγνός-σαττβικός, απαθής, ήρεμος, διαυγής, σταθερός και θα βιώνουμε όλο και περισσότερο την ειρήνη και την ευδαιμονία του αληθινού Εαυτού (Συνειδητότητα, Άτμαν), που η φύση είναι Σάτ-Τσίτ-Ανάντα (Ύπαρξη-Συνειδητότητα-Ευδαιμονία) και θα φτάσουμε στην απελευθέρωση.

Η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης

Η πνευματική άσκηση και η αυτογνωσία έχουν ως βάση την από στιγμή σε στιγμή αυτοπαρατήρηση και αυτεπίγνωση και τα δύο είναι θεμελιώδεις απόψεις της άσκησης. Αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας και να δουλεύουμε για την εσωτερική μας μεταμόρφωση με το να στρέψουμε συνειδητά την προσοχή μέσα μας και να παρατηρούμε προσεκτικά όλες τις ψυχολογικές διαδικασίες.

Η ικανότητα να θυμόμαστε να είμαστε σε επίγνωση του εαυτού μας (αυτεπίγνωση) και να παρατηρούμε τι συμβαίνει στην ψυχολογία μας αλλά και στο σώμα και στην ζωτική ενέργεια (αυτοπαρατήρηση) αναπτύσσονται ταυτόχρονα και είναι κεντρικός στόχος να καταφέρουμε μέσω της εξάσκησης να γίνονται φυσικά όπως η αναπνοή μας.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι η κάθε δεξιότητα ή ικανότητα αναπτύσσεται με το να εξασκούμε αυτήν καθαυτήν την ικανότητα. Συνεπώς η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης αναπτύσσεται με το να εξασκούμε την αυτοπαρατήρηση από στιγμή σ στιγμή σε όλη την διάρκεια της ημέρας ό,τι και να κάνουμε. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις άλλες ικανότητες όπως η αυτεπίγνωση, η διάκριση, η συγκέντρωση, η επανάληψη του ονόματος του Θεού αλλά και για τις αρετές, όπως για παράδειγμα η φιλαλήθεια, η μη βία, η συνέπεια, η υπομονή, η θέληση, η πραότητα, η εγκράτεια, κ.λπ.. Επειδή τα πάντα είναι αλληλένδετα  στην ψυχολογία μας η ανάπτυξη μιας ικανότητας ή αρετής βοηθά την ανάπτυξη των υπολοίπων. Στην ανάπτυξη των ικανοτήτων και των αρετών παίζουν θεμελιώδη ρόλο ο εξαγνισμός του νου, η αύξηση της σάττβα ποιότητας και αντίστοιχα η εξάλειψη των ράτζας και τάμας ποιοτήτων, η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων κάθε φύσης (επιθυμίες, προσκολλήσεις, λαγνεία, λαιμαργία, υπερηφάνεια, απληστία, φιλοδοξία, φιλαργυρία,  θυμός, φόβος, μνησικακία, ζήλια, ενοχές, κ.λπ.), η ικανότητα να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις επιθυμίες και τα εξωτερικά αντικείμενα και η εμβάθυνση και η σταθερότητα της επαφής με την αληθινή μας φύση.

Η ικανότητα της αυτοπαρατήρησης μεγαλώνει σύμφωνα με το πόσο την εξασκούμε, με το πόσο αυξάνονται οι ικανότητες της συγκέντρωσης, της απάθειας και της σταθερότητας του νου, σύμφωνα με την ικανότητα μας να παραμένουμε σε εγρήγορση και επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας (αυτεπίγνωση) και το πόσο εξαγνίζεται ο νους και αυξάνεται η σάττβα ποιότητα.

Για να παρατηρήσουμε τις ψυχολογικές διαδικασίες (σκέψεις, τα συναισθήματα, παρορμήσεις, κ.λπ.) απαιτείται να μην ταυτιζόμαστε με αυτές, να διατηρούμε μια ψυχολογική απόσταση από αυτές. Για να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και οτιδήποτε συμβαίνει στον ψυχισμό μας είναι απαραίτητο να είμαστε σε εγρήγορση και να είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση) η οποία είναι πέρα από τις ψυχολογικές διαδικασίες και ανέγγιχτη από αυτές. Αν είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής τότε μπορούμε να είμαστε στην θέση να αντιλαμβανόμαστε τι αναδύεται κάθε στιγμή στο επίπεδο της σκέψης, των συναισθημάτων και του σώματος, να τα παρατηρούμε προσεκτικά χωρίς να ταυτιζόμαστε με αυτά και να ξεχνιόμαστε σε αυτά.

Η αυτοπαρατήρηση είναι μια συνειδητή πράξη και δεν έχει τίποτα να κάνει με τον μηχανικό τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας. Η αυτοπαρατήρηση είναι συνειδητή διερευνητική προσοχή προς τα μέσα μέσω της οποίας αντιλαμβανόμαστε τον αθέατο (για τις αισθήσεις) ψυχολογικό μας κόσμο. Με την εσωτερική αίσθηση της αυτοπαρατήρησης φέρνουμε στο φως της συνείδησης όλα αυτά που μέχρι τώρα ήταν απαρατήρητα εξ αιτίας της εξωστρέφειας του νου και της απροσεξίας. Με την αυτοπαρατήρηση και την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε, να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε όλες τις ψυχολογικές διαδικασίες που μέχρι τώρα συνέβαιναν χωρίς να τις αντιλαμβανόμαστε. Μέσω της προσεκτικής παρατήρησης του εαυτού μας επιδιώκουμε να ανακαλύψουμε τις εγωϊκές τάσεις (επιθυμίες, παρορμήσεις, προγραμματισμούς, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, κ.λπ.) και να ελευθερωθούμε από αυτές. Οι εγωϊκές τάσεις σε όλες τους τις απόψεις είναι οι παράγοντες που διαστρεβλώνουν την αντίληψη μας, που μας κρατούν εγκλωβισμένους σε μια ψευδαισθησιακή πραγματικότητα,  που μας κάνουν να υποφέρουμε ποικιλοτρόπως και μας εμποδίζουν να βιώνομε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία του θεϊκού μας Είναι. Μέσω της αυτοπαρατήρησης αποκτούμε επίγνωση του τι συμβαίνει μέσα μας κι αυτό μας δίνει την δυνατότητα να ερευνήσουμε και να κατανοήσουμε τις εγωϊκές τάσεις και τελικά να τις εξαλείψουμε μέσω της προσευχής, ή κάποιας άλλης μεθόδου.

Μέσω της εστιασμένης προσοχής, της διερευνητικής παρατήρησης και της διάκρισης μπορούμε να αναγνωρίσουμε επίσης την αληθινή μας φύση (ζωντανή σιωπηλή παρουσία,  Συνειδητότητα, Άτμαν, Ψυχή. Πνεύμα, Είναι).

Η ικανότητα της διάκρισης

Η διάκριση είναι ίσως η κορυφαία ικανότητα του νου. Χωρίς διάκριση πηγαίνουμε στα τυφλά χωρίς πυξίδα και ζούμε κάτω από την κυριαρχία του κατώτερου εγώ. Η ικανότητα της διάκρισης είναι σαν ένα φως που μας επιτρέπει να κινούμαστε στον λαβύρινθο του νου με ασφάλεια.

Χάρη στην διάκριση μπορούμε να διακρίνουμε το ορθό από το λάθος, την αλήθεια από το ψέμα και έτσι να αποφύγουμε καταστάσεις που θα μας βλάψουν και να κάνουμε επιλογές που είναι ωφέλιμες για την εσωτερική μας ανάπτυξη και την μεταμόρφωση μας. Με την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις εγωϊκές τάσεις, τις επιθυμίες και τους προγραμματισμούς του νου, να αποταυτιστούμε από αυτές, να τις κατανοήσουμε και να τι εξαλείψουμε. Στην ύψιστη της μορφή η διάκριση μας βοηθάει να διακρίνουμε την αληθινό μας Εαυτό (Συνειδητότητα) από την φαινομενικό Εαυτό.

Με την διάκριση μπορούμε να αναγνωρίσουμε την πραγματική φύση των σκέψεων, συναισθημάτων, επιθυμιών, πεποιθήσεων, ποια είναι το κίνητρο ή αιτία πίσω από αυτά. Με την διάκριση μπορούμε να διακρίνουμε αν οι σκέψεις μας προέρχονται από κάποια εγωϊκή τάση, ποιο είναι το κίνητρο και ο σκοπός τους. Μπορούμε να διακρίνουμε αν κάτι που νοιώθουμε στην καρδιά μας είναι μια διαίσθηση που προέρχεται από την Ψυχή μας ή μια συναισθηματική αντίδραση του εγώ μας, παρόμοια μπορούμε να διακρίνουμε αν μια αυθόρμητη δράση προέρχεται από τον σαττβικό νου, την Ψυχή μας ή από το κατώτερο εγώ μας. Επίσης καθώς αναπτύσσεται η ικανότητα της διάκρισης θα αντιλαμβανόμαστε όλο και πιο εύκολα τα διάφορα τεχνάσματα και τους μηχανισμούς του εγώ μέσω των οποίων μας παραπλανά και μας κάνει να μην ασκούμαστε σταθερά και να μην είμαστε εστιασμένοι στον σκοπό μας.

Με την συνεχή εξάσκηση της διάκρισης, αντιλαμβανόμαστε όλο και ευκολότερα πότε και πως εκφράζονται  οι εγωϊκές τάσεις μέσα από τις σκέψεις και τις συγκινήσεις και γινόμαστε όλο και πιο ικανοί να μην ταυτιζόμαστε με αυτές και να τα εξαλείφουμε. Με την διάκριση μπορούμε να αποφεύγουμε ή να σταματάμε τις ταυτίσεις με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις και τα εξωτερικά αντικείμενα και καθώς δεν ταυτιζόμαστε να αποκτάμε όλο και μεγαλύτερη απόσταση από τον νου (σκέψεις, συναισθήματα, κ.λπ.) και να παραμένουμε όλο και σταθερότερα σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση).

Μια από τις πιο σημαντικές εφαρμογές της διάκρισης είναι ότι μπορούμε να αντιληφθούμε μέσω της διάκρισης πως προβάλλονται και ταυτίζονται τα συναισθήματα και η απόλαυση στις σκέψεις, στις φαντασίες και στις αισθητηριακές εντυπώσεις. Αυτό μας βοηθάει τα μέγιστα να σταματάμε την γοητεία που ασκούν επάνω μας οι απολαύσεις και τα  συναισθήματα και να εξαλείφουμε τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις, τα αρνητικά συναισθήματα και τις εγωϊκές τάσεις. Μέσω της εστιασμένης προσοχής και της διάκρισης μπορούμε να διαχωρίσουμε το συναίσθημα ή την απόλαυση από την φαντασία, τις σκέψεις και να τα βιώσουμε ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Όταν για παράδειγμα βιώσουμε το συναίσθημα μόνο του, χωρίς τις σκέψεις ή την φαντασία, τότε χάνει την σημασία και την γοητεία που ασκεί επάνω μας αφού συνειδητοποιούμε ότι αυτό είναι απλά μια ενεργειακή κίνηση στον ψυχισμό μας και ότι δεν προέρχεται από τις σκέψεις ή την φαντασία αλλά είναι μια προβολή σε αυτά. Και αντίστροφα όταν βιώνουμε τις σκέψεις χωρίς το συναίσθημα αντιλαμβανόμαστε ότι οι σκέψεις δεν εμπεριέχουν στον εαυτό τους συναίσθημα, αλλά αυτό είναι μια ενέργεια διαφορετικής φύσης που προβάλλεται στις σκέψεις. Όταν βιώσουμε τις σκέψεις χωρίς το συναίσθημα τότε χάνουν την σημασία τους, αφού οι σκέψεις αποκτούν νόημα μόνο όταν νοιώθουμε κάτι σε σχέση με αυτές. Κάθε φορά που με την διάκριση αποταυτίζουμε τις συγκινήσεις από  τις σκέψεις και την φαντασία σταματάμε την μηχανική εκδήλωση της εγωϊκής τάσης ή του προγραμματισμού και δεν επιτρέπουμε στο εγώ να λειτουργήσει και να συνεχίζει να κάνει αυτό που θέλει. Αυτή η διαδικασία μαζί με την προσευχή και την δύναμη του μάντρα αποδυναμώνουν και διαλύουν σταδιακά το εγώ.

Διάκριση και απάθεια

Η διάκριση μας βοηθάει να διακρίνουμε την φύση των σκέψεων και των συναισθημάτων και των αισθητηριακών αντικειμένων και εμπειριών. Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι όλες οι απολαύσεις και οι αισθητηριακές εμπειρίες είναι παροδικές, ότι δεν εμπεριέχουν ευτυχία, ότι δεν είναι πηγή ευτυχίας και ότι είναι αναμεμειγμένες με πολύ πόνο, μιζέρια και δυστυχία. Θα έχουμε αναπτύξει την διάκριση σε υψηλό βαθμό όταν θα βλέπουμε στις απολαύσεις μόνο πόνο και τη δυστυχία. Με αυτόν τον τρόπο η διάκριση μας βοηθάει να αναπτύξουμε την απάθεια, αδιαφορία, μη-επιθυμία για τις απολαύσεις και γενικά τις αισθητηριακές εμπειρίες. Η απάθεια με την σειρά της μας επιτρέπει να διατηρούμε τον νου εσωστρεφή, ήρεμο, σταθερό και εστιασμένο που είναι η απαραίτητη κατάσταση του νου για να διατηρούμε σταθερή επαφή με την σιωπηλή παρουσία του Είναι μας και να κάνουμε βαθύ διαλογισμό μέσω του οποίου θα πετύχουμε τα Σαμάντι και την φώτιση.

Αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να βρούμε την ευτυχία στα εξωτερικά αντικείμενα και ότι μπορούμε να έχουμε απολαύσεις χωρίς να βιώσουμε πόνο και δυστυχία, αυτό σημαίνει ότι η διάκριση μας δεν έχει ανοίξει και ότι η διάνοια μας (Μπούντι) εξακολουθεί να είναι σκοτεινιασμένη και πλανεμένη από την επιθυμία και τον πόθο.

Για όσο συνεχίζουμε να είμαστε προσκολλημένοι στις απολαύσεις και στις αισθητηριακές εμπειρίες, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων τον εξαγνισμό του νου και στον διαλογισμό, πόσο μάλλον να αφυπνιστούμε και να φτάσουμε στην φώτιση. Γι’ αυτό είναι θεμελιώδης προϋπόθεση να αναπτύξουμε την διάκριση και την απάθεια, στον ύψιστο βαθμό για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην φώτιση (απελευθέρωση, αυτοπραγμάτωση).

 

Η ύψιστη μορφή της διάκρισης είναι να μπορούμε να διακρίνουμε τον αληθινό μας Εαυτό (την Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) από το εγώ, τον νου (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, παρορμήσεις, φαντασίες) και το σώμα και να βλέπουμε ως το μόνο αληθινό τον Θεό (Πνεύμα, Μπράμαν, Συνειδητότητα) ​​και όλα τα άλλα ως απατηλά.

Καθώς ο νους μας θα καθαρίζει από τις εγωϊκές τάσεις και τις ράτζας και τάμας ποιότητες και θα επικρατεί σε αυτόν η σάττβα ποιότητα, θα μπορούμε να έχουμε όλο και καθαρότερη και σταθερή επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας και κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουμε ότι η εσωτερική σιωπηλή παρουσία είναι πέρα από το εγώ, τον νου και το σώμα και ανέγγιχτη από ό,τι συμβαίνει σε αυτά και ότι αυτή η εσωτερική σιωπηλή παρουσία είναι ο αληθινός μας Εαυτός (Συνειδητότητα).

Η ικανότητα της απάθειας

Η απάθεια είναι η αδιαφορία για τις εγκόσμιες επιτυχίες και τις απολαύσεις των αισθήσεων και η μη συναισθηματική αντίδραση με αρέσκεια, δυσαρέσκεια, φόβο, θυμό, αγανάκτηση, κ.λπ. προς αυτό που βιώνουμε, προς αυτό που συμβαίνει στην ζωή μας. Η απάθεια είναι η αρετή που μας επιτρέπει να διατηρούμε τον νου εσωστρεφή, ήρεμο, σταθερό, ατάραχο, εστιασμένο. Μόνο ένας τέτοιος νου μπορεί να διαλογίζεται βαθιά, να παραμένει σταθερά σε επίγνωση της σιωπηλής παρουσίας του Είναι και να πετύχει την απελευθέρωση. 

Η απάθεια αναπτύσσεται μέσα από την άσκηση, τις πειθαρχίες, τον εξαγνισμό του νου, την αύξηση της σάττβα ποιότητας στον νου, την εξάλειψη των επιθυμιών και των εγωϊκών τάσεων (λαγνεία, λαιμαργία, υπερηφάνεια, φιλοδοξία, κ.λπ.), τον στοχασμό, την επαφή με φωτισμένους, την άσκηση σε πνευματικά κέντρα φωτισμένων αλλά στην ανάπτυξη της σημαίνοντα ρόλο έχουν η ικανότητα της διάκρισης, η βαθιά δίψα για την αλήθεια και την απελευθέρωση και η αγάπη μας για τον Θεό.

Στο βαθμό που εξαγνίζεται ο νους, αυξάνεται η σάττβα ποιότητα, θα διαλύονται οι εγωϊκές τάσεις, θα αυξάνεται η επιθυμία μας για την αλήθεια και την απελευθέρωση και θα αναπτύσσονται η διάκριση και η αγάπη μας για τον Θεό θα αναπτύσσεται και η απάθεια.

Η διάκριση μας βοηθάει να αναπτύξουμε την απάθεια γιατί μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι το υπέρτατο αγαθό και το μόνο άξιο να αναζητήσουμε είναι η Αλήθεια (Θεός, Πνεύμα, απόλυτη Συνειδητότητα, Μπράμαν). Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα του κόσμου είναι μάταια και αιτίες πόνου και δυστυχίας και ότι η μόνη πηγή πληρότητας, ειρήνης και μακαριότητας είναι η εσωτερική μας αλήθεια (η ζωντανή εσωτερική παρουσία, Συνειδητότητα) που είναι ένα με την παγκόσμια Συνειδητότητα, αυτό που ονομάζουμε Θεό. Όταν αναπτυχθεί και σταθεροποιηθεί μέσα μας η απάθεια τότε ο νους θα παραμένει εύκολα σε γαλήνη και θα μπορούμε να τον διατηρούμε σταθερά στο κέντρο μας όπου βασιλεύει η ειρήνη και η ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης.

Αντίστοιχα όσο θα αυξάνεται η αγάπη μας για τον Θεό τόσο μειώνεται η αγάπη μας για τις εγκόσμιες απολαύσεις και επιτυχίες. Ο νους στρέφεται και συντονίζεται φυσικά με το αντικείμενο που αγαπά και λατρεύει και αδιαφορεί για όλα τα άλλα. Όπως ο ερωτευμένος σκέφτεται μόνο τον αγαπημένο/η του και είναι ευτυχισμένος μόνο στην σκέψη του αγαπημένου/ης του και αδιαφορεί για όλα τα άλλα, έτσι και ο λάτρης του Θεού σκέφτεται μόνο τον Θεό, είναι ευτυχής με την επαφή του με τον Θεό και αδιαφορεί για όλες τις αισθητηριακές εμπειρίες και απολαύσεις (είναι απαθής για τα του κόσμου).

 

Η απάθεια αναπτύσσεται επίσης με την επαφή με φωτισμένους και την άσκηση σε πνευματικά κέντρα φωτισμένων καθώς οι δονήσεις εκεί είναι πού υψηλές και αδυνατίζουν την επιθυμία που έχει ο νους για τα εγκόσμια.

 

Η ΑΤΑΡΑΞΙΑ

Αταραξία είναι η κατάσταση κατά την οποία  ο νους και στο επίπεδο της σκέψης και της συγκίνησης παραμένει απαρασάλευτος, ήρεμος και σταθερός. Εξ αιτίας της αγνότητας και της απάθειας του νου, (της αδιαφορίας για τις αισθητηριακές απολαύσεις και επιτεύγματα, της γνώμης που έχουν οι άλλοι για εμάς και τον θάνατο) και της επαφής του με την αδιατάραχτη ειρήνη του Είναι, παρότι ο νους έρχεται σε επαφή με τις αισθητηριακές εντυπώσεις μέσα από τις αισθήσεις, δεν επιθυμεί, ούτε δυσαρεστείται, ούτε έλκεται, ούτε αποστρέφεται τα αντικείμενα των αισθήσεων και ως εκ τούτου δεν αντιδρά και δεν ταράζεται από αυτά, παραμένει δηλαδή σε κατάσταση αταραξίας και βαθιάς γαλήνης.

Η αταραξία επιτυγχάνεται σταδιακά, αναπτύσσεται σύμφωνα με το πόσο αναπτύσσονται η αγνότητα του νου, η απάθεια, η διάκριση, αφοσίωση, η αγάπη για τον Θεό, η παράδοση στον Θεό και η σταθερή προσήλωση του νου στην παρουσία του Θεού μέσα μας που βιώνεται ως μια βαθιά σιωπή, ειρήνη και ελευθερία.

 Η τέλεια αταραξία αποκτάται στο τέλος του δρόμου, όπου ο νους είναι τελείως αγνός-σαττβικός,  ελεύθερος από τις κατώτερες ποιότητες (την ράτζας και την τάμας), το εγώ (εγωϊκές τάσεις κάθε είδους) και την επιθυμία και είναι εδραιωμένος σε βαθιά ένωση με το Θεϊκό Είναι. Πετυχαίνοντας αυτήν την κατάσταση ο φωτισμένος παραμένει γαλήνιος, ατάραχος και ειρηνικός ότι και αν  συμβαίνει στον εξωτερικό κόσμο. Παραμένει ατάραχος και εδραιωμένος στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία του Θεού στο κέντρο της ύπαρξης του, βλέποντας το ίδιο όλους και όλα, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, και το κρύο και την ζέστη, και τον έπαινο και την επιδοκιμασία, και τον πλούσιο και τον φτωχό, και τον εχθρό και τον φίλο και γενικά όλες τις δυαδικότητες της ζωής. Ότι και να συμβαίνει παραμένει ειρηνικός και ευδαίμων μέσα στον εαυτό του με τον ίδιο του τον Εαυτό (Συνειδητότητα, Είναι , Άτμαν).

 

 

~~~   ~~~   ~~~

 

ΑΤΑΡΑΞΙΑ ΓΚΙΤΑ

 

Η Γιόγκα  της Δράσης (Κάρμα Γιόγκα)  

Μπαγκαβάτ Γκίτα κεφ. 2

 

38. Εκλαμβάνοντας το ευχάριστο και το δυσάρεστο (την χαρά και τον πόνο), το κέρδος και την απώλεια, την νίκη και την ήττα, το ίδιο, μπες στη μάχη για χάρη της μάχης. Με αυτό τον τρόπο πολεμώντας δεν θα διαπράξεις αμαρτία.

 

Σχόλιο

Όταν είμαστε αδιάφοροι για το αποτέλεσμα της δράσης μας, δηλαδή για το αν τελικά πετύχει ή δεν πετύχει η δράση, τι θα χάσουμε ή θα κερδίσουμε, τότε ο νους μας παραμένει αποσπασμένος και γαλήνιος σε ένωση με την σιωπηλή παρουσία του Θεού μέσα μας.  Αν δρα κανείς με αυτήν την νοητική στάση δεν θα δρέψει του καρπούς της δράσης, ελευθερώνεται δηλαδή από τις καρμικές υποχρεώσεις, και τις καλές και τις επώδυνες.  

 

39. Αυτό που σου έχει διδαχθεί (ως τώρα), είναι η διδασκαλία (σοφία) της Σάνκυα. Άκουσε τώρα την διδασκαλία της Κάρμα Γιόγκα*, την οποία γνωρίζοντας ω Αρτζούνα, θα σπάσεις τα δεσμά της του κάρμα*.

Σχόλιο

*Σάνκυα: Η Σάνκυα είναι μια από τις βασικές πνευματικές διδασκαλίες και φιλοσοφίες του Ινδουισμού.

*θα σπάσεις τα δεσμά της του κάρμα: Θα ελευθερωθεί δηλαδή ο Αρτζούνα από τις καρμικές υποχρεώσεις, δηλαδή από τα καλά και τα επώδυνα αποτελέσματα των δράσεων του και συνεπώς τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου, αφού οι επαναγεννήσεις είναι αποτέλεσμα του κάρμα που συσσωρεύουμε μέσω των δράσεων μας που βασίζονται βέβαια στην επιθυμία για την δράσση και τα αποτελέσματα της.  

 

40. Σ’ αυτό (το μονοπάτι της Κάρμα Γιόγκα) καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη*, ούτε υπάρχει ζημιά*. Ακόμη και λίγη εφαρμογή αυτής της Γιόγκα προστατεύει κάποιον από το μεγάλο φόβο*.

 

Σχόλιο

*καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη: Το αποτέλεσμα της Κάρμα Γιόγκα είναι ο εξαγνισμός του νου και της καρδιάς, συνεπώς δεν υπάρχει κάποια αρνητική συνέπεια από την άσκηση της Κάρμα Γιόγκα. Ακόμη και μικρή εφαρμογή της Κάρμα Γιόγκα έχει ως αποτέλεσμα να εξαγνιστεί έστω και σε μικρό βαθμό ο νους και η καρδιά.

*ούτε υπάρχει ζημιά: Αφού το αποτέλεσμα της Κάρμα Γιόγκα είναι ο εξαγνισμός του νου και της καρδιάς, η Κάρμα Γιόγκα δεν μπορεί να φέρει αντίθετα ή αρνητικά αποτελέσματα για τον μαθητή, δεν υπάρχει κάποια αρνητική συνέπεια από την άσκηση της Κάρμα Γιόγκα

 *προστατεύει κάποιον από το μεγάλο φόβο.  Από τον φόβο να παραμείνει κάποιος πιασμένος στον κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων.

 

47. Καθήκον σου είναι να φροντίζεις τις δράσεις (έργα) σου, αλλά ποτέ να μην νοιάζεσαι για το καρπό (αποτέλεσμα) των δράσεων (έργων) σου. Το κίνητρο σου να μην είναι ο καρπός της δράσης, αλλά ούτε να προσκολλάσαι στην αδράνεια.

 

Σχόλιο

Οι δράσεις που έχουν σαν βάση την επιθυμία και την προσδοκία ανταμοιβής μας σκλαβώνουν στο κάρμα και στις επαναγεννήσεις, και είναι οι μήτρες  απόλαυσης, μιζέριας, πόνου και δυστυχίας. Αν δεν επιθυμούμε, ούτε προσδοκούμε τοτ αποτέλεσμα των δράσεων μας, πετυχαίνουμε τον εξαγνισμό του νου και της καρδιάς και τελικά την γνώση του Εαυτού.

 

48. Να εκτελείς τα καθήκοντα σου (δράσεις, έργα) τη δράση ω Αρτζούνα, παραμένοντας σταθερός στη Γιόγκα, εγκαταλείποντας κάθε προσκόλληση και παραμένοντας ίδιος στην επιτυχία και στην αποτυχία. Η αταραξία του νου Γιόγκα λέγεται.

 

49. Πολύ κατώτερες είναι οι δράσεις που γίνονται με προσκόλληση και με προσδοκία στο αποτέλεσμα της δράσης από τις δράσεις που γίνονται με την Γιόγκα της Διάνοιας (με αταραξία του νου), ω Αρτζούνα. Αναζήτησε καταφύγιο στην διάνοια. Αξιολύπητοι είναι εκείνοι που το κίνητρο τους είναι ο καρπός  (η ανταμοιβή).

 

Σχόλιο

*δράσεις που γίνονται με σοφία: Δράσεις καμωμένες με αταραξία του νου είναι η Γιόγκα της διάνοιας. Δράσεις καμωμένες από κάποιο που προσδοκά  τον καρπό της δράσης οδηγούν στην σκλαβιά και είναι η αιτία της γέννησης και του θανάτου.

 

50. Προικισμένος κάποιος με την αταραξία του νου, ελευθερώνεται  σε αυτή τη ζωή και από τις καλές και τις κακές πράξεις. Γι’ αυτό αφοσιώσου στην Γιόγκα (της αταραξίας του νου στα αντίθετα). Γιόγκα είναι επιδεξιότητα στην δράση*.

Σχόλιο

*Γιόγκα είναι επιδεξιότητα στην δράση: το να δρας δηλαδή με τον νου ατάραχο και αδιάφορο για τους καρπούς της δράσης).

 

51. Οι σοφοί, αυτοί που έχουν εδραιώσει τον νου στην αταραξία, έχοντας απαρνηθεί τους καρπούς της δράσης, ελεύθεροι απ’ τα δεσμά της γέννησης, πηγαίνουν σε μια κατάσταση (της ευδαιμονίας) που είναι πέρα από κάθε κακό (πόνο, δυστυχία).

 

Σχόλιο

Η προσκόλληση στους καρπούς των δράσεων είναι η αιτία της επαναγέννησης. Ο άνθρωπος πρέπει να ενσαρκωθεί σε ένα καινούργιο σώμα για να απολαύσει τους καρπούς των δράσεων του και τους ευοίωνος και τους επώδυνους. Αν κάποιος κάνει τις πράξεις για χάρη του Θεού, χωρίς επιθυμία για τον καρπό, αυτός ελευθερώνεται από τα δεσμά της γέννησης και του θανάτου και πετυχαίνει την αθάνατη ευδαιμονία.

 

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

Χωρίς διάκριση κανένα καλό δεν γίνεται ~ Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

Χωρίς διάκριση κανένα καλό δεν γίνεται 

Γιατί χωρίς διάκριση κανένα καλό δεν γίνεται, ακόμη και αν φαίνεται πολύ καλό σ’ όσους αγνοούν· γιατί γίνεται είτε παράκαιρα, είτε έξω από την ορθή χρήση, είτε παρά το μέτρο του πράγματος ή τη δύναμη του ανθρώπου ή τη γνώση του, και αλλά πολλά. Εκείνος τώρα που έχει χάρισμα διακρίσεως, το έλαβε από την ταπεινοφροσύνη. Γι’ αυτό όλα τα γνωρίζει κατά χάρη και, στον κατάλληλο καιρό, φτάνει στη διόραση.

Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

Γιατί δεν διακρίνουμε σωστά τα πράγματα ~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Γιατί δεν διακρίνουμε σωστά τα πράγματα και με ποιόν τρόπο μπορούμε να τα γνωρίζουμε.

Η αιτία που δεν διακρίνουμε ορθά όλα αυτά τα πράγματα που είπαμε και αλλά πολλά, είναι γιατί δεν τα σκεφτόμαστε στο βάθος τους ποιά είναι, αλλά πιάνουμε την αγάπη ή το μίσος σε αυτά, αμέσως από μόνη την εξωτερική τους μελέτη και εμφάνισι. Έτσι όταν, η αγάπη τους ή το μίσος προλαμβάνουν και σκοτίζουν το νου μας και γι’ αυτό δεν μπορεί να τα διακρίνη σωστά, όπως είναι στην αλήθεια.

 Λοιπόν, εσύ αδελφέ μου, εάν θέλης να μην βρη τόπον η πλάνη αυτή στο νου σου, πρόσεχε καλά· και όταν, ή βλέπης με τα μάτια ή μελετάς με το νου κανένα πράγμα, κράτα όσο μπορείς την θέλησί σου και μη την αφήσης να το αγαπήση ή να το μισήση, αλλά παρατήρησέ το με το νου μοναχά.

Πρίν απ’ όλα, όμως, σκέψου φρόνιμα, οτι αν αυτό είναι οδυνηρό και αντίθετο στην φυσική σου κλίσι, παρακινείσαι από το μίσος να το αποστρέφεσαι. Αν όμως σου προξενή ευχαρίστησι, παρακινείσαι από την αγάπη να το θέλης. Γιατί, τότε που ο νους σου δεν είναι ζαλισμένος από το πάθος, είναι ελεύθερος και καθαρός και μπορεί να γνωρίση την αλήθεια και να διαπεράση μέσα στο βάθος του πράγματος, που το κακό είναι κρυμμένο κάτω απο την ψεύτικη ευχαρίστησι ή που το καλό είναι σκεπασμένο κάτω απο την επιφάνεια του κακού.

Αν όμως η θέλησις πρόλαβε να το αγαπήση ή να το μισήση, δεν μπορεί πλέον ο νους να το γνωρίση καλά, καθώς πρέπει· διότι εκείνη η διάθεσις, ή καλύτερα να πώ, εκείνο το πάθος που μπήκε στο μέσο, σάν τείχος, ζαλίζει το νου τόσο, που νομίζει το πράγμα άλλο από εκείνο που είναι στην αλήθεια και το περνά ως τέτοιο στην επιθυμία, η οποία όσο πηγαίνει μπροστά και περισσότερο αγαπά ή μισεί το πράγμα εκείνο, τόσο και ο νους σκοτίζεται περισσότερο και έτσι σκοτισμένος, κάνει πάλι να φαίνεται στην επιθυμία το πράγμα εκείνο περισσότερο όσο ποτέ αγαπητό ή μισητό. 

Έτσι όταν δεν τηρήται ο παραπάνω κανόνας που είπα, (ο οποίος είναι πολύ αναγκαίος σε όλη αυτή την εκγύμνασι), δηλαδή, το να κρατάς την επιθυμία σου από την αγάπη ή το μίσος του πράγματος, αυτές οι δύο δυνάμεις της ψυχής, ο νους δηλαδή και η θέλησις, προχωρούν πάντα κακώς, σάν σε κύκλο, από το σκοτάδι σε βαθύτερο σκοτάδι και από το σφάλμα σε μεγαλύτερο σφάλμα.

~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αόρατος Πόλεμος

Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε ή να αντιληφθούμε τον αληθινό Εαυτό μας (Συνειδητότητα), όπως ένα αντικείμενο. Δεν υπάρχει δηλαδή η δυαδική εμπειρία υποκειμένου-αντικειμένου.

Μπορούμε να γνωρίσουμε τον Εαυτό μας, με το να είμαστε ο Εαυτός μας, και παρά ταύτα ο Εαυτός μας δεν μπορεί να γίνει γνωστός, παραμένει το μέγα άγνωστο.

Δεν μπορείς να πεις ότι είναι αυτό ή εκείνο, ότι είναι εδώ ή εκεί. Δεν είναι μέσα, ούτε έξω, ούτε επάνω, ούτε κάτω,  γιατί δεν είναι αντικείμενο με μορφή και χαρακτηριστικά, και δεν βρίσκεται στον χώρο και στον χρόνο, αλλά παρά ταύτα, είναι πάντα παρών και άμεσα εμπειρατός, γιατί Είμαστε Αυτό.

Είμαστε συνειδητά στον Εαυτό μας, όταν ο νους δεν τριγυρνάει σαν μπαγαπόντης στα αντικείμενα των αισθήσεων ή στις δικές του δημιουργίες και δεν ταυτίζεται με αυτά.

Χρειάζεται όμως, ένας αγνός νους, για να αντανακλάσει καθαρά τον  αληθινό μας Εαυτό, ώστε να βιωθεί πλήρως η ειρήνη και η ευδαιμονία που Είναι, και να γίνει αντιληπτό ότι ο Εαυτός (Συνειδητότητα) είναι πέρα από το σώμα και τον νου και ότι είναι ανέγγιχτος από ότι συμβαίνει σε αυτά.

Η εξάλειψη του εγώ ο εαυτός μου ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Ο Περσέας σκοτώνει το εγώ, που συμβολίζεται από το τέρας της Μέδουσας

Η εξάλειψη του εγώ ο εαυτός μου

Αν είσαι το εγώ* πως μπορείς να εξαλείψεις το εγώ; Αδύνατον. 

Σχόλιο

Αν είσαι το εγώ*: αν είσαι ταυτισμένος με το εγώ, γιατί στην πραγματικότητα δεν είσαι το εγώ, αλλά η εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα, Πνεύμα, Ψυχή, Άτμαν).

Πρέπει να αποκτήσεις απόσταση από αυτό που νομίζεις ότι είσαι. Και για να το πετύχεις αυτό, απαιτείται συνεχής από στιγμή σε στιγμή εφαρμογή της  διάκρισης, εμβάθυνση στην αυτεπίγνωση και πολλές ώρες διαλογισμός κάθε μέρα.

Και αυτά είναι δυνατά όταν προετοιμαστείς και έχεις αγνό νου.

Για να εξαγνιστεί ο νους και να αναπτυχθεί η διάκριση και η συγκέντρωση απαιτούνται αυτοπειθαρχίες και σταθερή άσκηση για εξαγνισμό του νου: επανάληψη μάντρα και του ονόματος του Θεού, προσευχή, πραναγιάμα, μελέτη ιερών κειμένων όπως η Μπαγκαβάτ Γκίτα, ανιδιοτελή υπηρεσία, λατρεία, απομόνωση, άσκηση σε ιερά μέρη και κέντρα δασκάλων, σεξουαλική αγνότητα, έλεγχο του νου και των αισθήσεων κ.λπ.

Στην υπομονή θα κερδίσετε τις ψυχές σας (Κατά Λουκά 21.19).

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ

Ο δρόμος προς την αλήθεια και την ελευθερία είναι δυνατός γι' αυτόν που έχει δυνατή θέληση και διάκριση, γι' αυτόν που είναι αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για την αλήθεια, για την ελευθερία του.

Γι' αυτόν που αναζητά διακαώς την αλήθεια, καλό είναι οτιδήποτε τον βοηθάει σε αυτό και κακό οτιδήποτε τον εμποδίζει.

 Ανεξάρτητα από το τι θεωρεί η κοινωνία καλό και τι όχι, τι πειράζει και τι δεν πειράζει, ο ειλικρινής μαθητής θα πρέπει να εξετάζει και να μελετά το καθετί σε σχέση με την αλήθεια και το τι επίδραση μπορεί να έχει επάνω του, αυτό που σκέπτεται να κάνει ή να μην κάνει.

Χρειάζεται να εφαρμόζει συνεχώς την διάκριση, για να διακρίνει τι τον βοηθάει και τι όχι, και με την δύναμη της θέληση του να κάνει τελικά αυτό που του λέει η διάκριση του και όχι το εγώ του.

Χρειάζεται να εφαρμόζει συνεχώς την διάκριση του για να αντιλαμβάνεται αν οι σκέψεις του, τα θέλω του και η συμπεριφορά του προέρχονται από τον κατώτερο νου και το εγώ ή από τον ανώτερο νου και την ψυχή του ώστε να μην εξαπατάται από το κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ του και χάνει τον προσανατολισμό του.

Χρειάζεται να εφαρμόζει κάθε στιγμή την διάκριση του για να αντιλαμβάνεται τις εσωτερικές κινήσεις του εγώ του, όσο γίνεται πιο έγκαιρα και να τις εξαλείφει με αποφασιστικότητα, με την ίδια την διάκριση, με την δύναμη της θέλησης, με την προσευχή, το όνομα του Θεού, με φωτεινές σκέψεις και τον βαθύ αυτοστοχασμό του Είναι.

Πέρα από την θέληση την σταθερή αποφασιστικότητα και την διάκριση, ο μαθητής χρειάζεται να είναι οπλισμένος με θάρρος, πίστη στον εαυτό του, στον δάσκαλο του και στον Θεό, υπομονή και επιμονή και να αντέχει στις αντιξοότητες και τις δυσκολίες.

Πρώτα όμως και επάνω από όλα, χρειάζεται να διψά σφόδρα για την αλήθεια και την ελευθερία.

Διαβάστε στο παρακάτω άρθρο περισσότερα για την θέληση και την διάκριση και πώς μπορούμε να τα  αναπτύξουμε.

ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ - ΘΕΛΗΣΗ - ΔΙΑΚΡΙΣΗ 

ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

 

ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Το να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση (η οποία είναι συνεχώς παρούσα) δεν είναι αποτέλεσμα προσπάθειας, αλλά διάκρισης. Στην πραγματικότητα η προσπάθεια (και μάλιστα η έντονη) γίνεται εμπόδιο σε αυτό.

Αυτό σημαίνει ότι η προσπάθεια και η άσκηση δεν είναι απαραίτητες;

Τουναντίον, χρειάζεται, και πολύ μάλιστα. Αλλά η προσπάθεια σχετίζεται με τον εξαγνισμό του νου από τις κατώτερες ενέργειες (ράτζας και τάμας) και από τις εγωϊκές τάσεις που τον κάνουν χονδροειδή, θολό, σκοτεινιασμένο, νωχελικό, απρόσεκτο, ασταθή, αεικίνητο και χωρίς διάκριση. Η άσκηση έχει σκοπό να κάνουμε τον νου διαυγή, σταθερό, εστιασμένο και με διάκριση.

Όταν καταφέρουμε με την άσκηση να γίνει ο νους μας φωτεινός, διαυγής, εστιασμένος, σταθερός και με υψηλή ικανότητα διάκρισης, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε την αληθινή μας φύση στο άκουσμα της αλήθειας....

~~~

181. Επομένως αυτός που αναζητά την Απελευθέρωση πρέπει να εξαγνίσει προσεκτικά το νου του. Όταν ο νους εξαγνιστεί, η Απελευθέρωση είναι τόσο εύκολη όσο το να πιάσουμε στην παλάμη μας ένα φρούτο." ~ Απόσπασμα από το βιβλίο Vivekachudamani του Σανκαρατσάρια

Διαβάστε το άρθρο 

Αυτό που αληθινά Είμαστε είναι πέρα από προσπάθεια και μη προσπάθεια

OM! Η ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

Η ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Η αιτία της δυστυχίας μας και των προβλημάτων μας είναι το ότι δεν έχουμε επίγνωση της αληθινής μας φύσης (Συνειδητότητα) και δεν ζούμε σε αρμονία με αυτή. Κύρια αιτία είναι η φαινομενική ταύτιση του αληθινού μας Εαυτού, της Συνειδητότητας (Άτμαν, Ψυχή, Πνεύμα) με το σώμα και το νου. Η ρίζα-αιτία της ταύτισης είναι οι ράτζας και τάμας ποιότητες (γκούνας) και το εγώ του οποίου η ουσιαστική φύση είναι η επιθυμία.

Οι δυο κυρίες ταυτίσεις της Συνειδητότητας είναι με το εγώ και το σώμα, και εξ αιτίας αυτών νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα και επίσης ότι η Συνειδητότητα είναι κάτι που ανήκει στο εγώ και στο σώμα. Πιο συγκεκριμένα το εγώ ταυτίζεται ταυτόχρονα και με τη Συνειδητότητα και με το σώμα. Έτσι δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι η Συνειδητότητα ανήκει στο σώμα και στον νου, και την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα ενώ στην πραγματικότητα η Συνειδητότητα είναι ανεξάρτητη και από το σώμα και τον νου και είμαστε η Συνειδητότητα και όχι το σώμα.

Επιπλέον, εξ αιτίας των προηγούμενων ταυτίσεων αντιλαμβανόμαστε τις μορφές και όλο τον κόσμο ως πραγματικό και ανεξάρτητο από τη Συνειδητότητα που είναι η μόνη αιώνια, αμετάβλητη, αυθύπαρκτη και αυτόφωτη πραγματικότητα. Δηλαδή νομίζουμε ότι ο κόσμος υπάρχει ανεξάρτητα από την Συνειδητότητα και ότι εμείς ως σώμα-νους είμαστε ένα υποκείμενο ξεχωριστό από τον κόσμο και την συμπαντική Συνειδητότητα.

Η ενδελεχής και λεπτομερής έρευνα της φαινομενικής ταύτισης της Συνειδητότητας με το σώμα (τα τρία σώματα ή πέντε επικαλύμματα ακριβέστερα*), μέσα από μελέτη, το στοχασμό, την αυτοέρευνα, την διάκριση και την επίγνωση είναι ο πιο άμεσος και αποτελεσματικός τρόπος να διακρίνουμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι η ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και το εγώ είναι φαινομενική καθώς επίσης να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η Συνειδητότητα και όχι το εγώ και το σώμα.

Η συνειδητοποίηση της αληθινής μας φύσης δεν βασίζεται στην τυφλή πίστη (αν και η πίστη-εμπιστοσύνη στα λόγια του δασκάλου και της διδασκαλίας είναι απαραίτητη) άλλα στην ενδελεχή και σε βάθος έρευνα τόσο της φαινομενικής μας φύσης (σώμα, νους) όσο και της αληθινής (Συνειδητότητα).

Για την έρευνα αυτή χρειάζεται ο μαθητής την απαραίτητη  και ορθή γνώση ώστε να επικεντρωθεί στα ουσιώδη στοιχεία της έρευνας αλλά και να αποφύγει τις παγίδες του εγώ το οποίο δεν θέλει να χάσει την επικυριαρχία επάνω μας. Θυμίζω βέβαια ότι τελικά ο καθένας θα βρει τελικά το δικό του τρόπο να κάνει αυτή την έρευνα. Δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνουμε μηχανικά αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε. Είναι απαραίτητο να στοχαστούμε σε αυτά για να τα κατανοήσουμε και μέσα από την έρευνα και την άσκηση να βρούμε τον δικό μας τρόπο να τα εφαρμόσουμε.

Για να κάνουμε αυτή την έρευνα αποτελεσματικά απαιτείται μια προετοιμασία του νου. Επειδή πρόκειται για λεπτοφυείς εσωτερικές καταστάσεις είναι αναγκαίο να αποκτήσουμε ένα νου καθαρό, διαυγή, σταθερό, αποσπασμένο, εστιασμένο, και με διάκριση. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε την αυτοέρευνα αν έτσι νοιώθουμε. Θα συνιστούσα όμως να συνδυάζουμε την αυτοέρευνα και με άλλες πρακτικές που θα μας βοηθήσουν να εξαγνίσουμε τον νου και την καρδιά έτσι ώστε να γινόμαστε όλο και περισσότερο ικανοί στην αυτοέρευνα και τον διαλογισμό.

Όσοι έχουν προετοιμαστεί στις προηγούμενες υπάρξεις μπορούν να είναι ήδη έτοιμοι ή να χρειαστούν μια σχετικά μικρής χρονικής διάρκειας προετοιμασία ώστε να εφαρμόσουν αποτελεσματικά τις μεθόδους της Γκιάνα γιόγκα* (Γιόγκα της γνώσης).

Η προετοιμασία αυτή περιγράφεται διεξοδικά στο βιβλίο Σάντανα Τσατουστάγια*. τα τέσσερα μέσα της απελευθέρωσης του Σουάμι Σιβανάντα)  (SADHANA CHATUSHTAYA - the four means of salvation of Swami Sivananda / δες στο τέλος του άρθρου). Σε αυτή προσδιορίζονται ποιες είναι οι προαπαιτούμενες ιδιότητες και ικανότητες που πρέπει να έχει ο μαθητής για να μπορέσει να ασκήσει αποτελεσματικά την Γκιάνα γιόγκα.

Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ μόνο με το θέμα της ταύτισης και της προβολής,  και το πώς η Συνειδητότητα (που είμαστε) ταυτίζεται με το σώμα και έτσι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα ανάποδα. Αντί δηλαδή να έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που εκδηλώνεται μέσα από ένα σώμα, νομίζουμε ότι είμαστε ένα σώμα τα οποίο έχει δική του αυτόνομη Συνειδητότητα ανεξάρτητη από την παγκόσμια Συνειδητότητα. Για να το πω με ένα τρόπο πιο κοντά στην πνευματική μας παράδοση, νομίζουμε ότι είμαστε ένα σώμα που έχει μια Ψυχή την οποία πρέπει να σώσουμε (της οποίας μάλιστα τη φύση αγνοούμε) ενώ στην πραγματικότητα είμαστε μια Ψυχή (εννοώ την Πνευματική μας αρχή, την Συνειδητότητα, γιατί η λέξη ψυχή χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως) που έχει ενσαρκωθεί σε ένα σώμα και η οποία βέβαια δεν χρειάζεται σώσιμο αφού είναι αθάνατη, αιώνια, ακατάστρεπτη, πάντα τέλεια, ειρηνική, ελεύθερη και ευδαιμονούσα.

Αυτό που απαιτείται να κάνουμε δεν είναι λοιπόν να σώσουμε την Ψυχή μας που είναι τέλεια, αλλά να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να εξαλείψουμε το εγώ το οποίο σκοτεινιάζει το νου και την διάκριση και δεν μας επιτρέπει να έχουμε πλήρη και αδιάλειπτη επίγνωση και βίωση της αληθινής μας φύσης (Συνειδητότητα, Ψυχή, Πνεύμα).

Η εξέταση της ταύτισης μέσα από την μελέτη και την αυτοέρευνα είναι ο πιο άμεσο τρόπος να διακρίνουμε ότι η ταύτισης ανάμεσα στην Συνειδητότητα με το σώμα, το εγώ και το νου είναι ψευδαισθησιακή. Μέσα από την μελέτη ή την ακρόαση της διδασκαλίας από κάποιο δάσκαλο, τον στοχασμό και την αυτοέρευνα μπορούμε να αναγνωρίσουμε την αληθινή μας φύση να αφυπνιστούμε από την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η ζωντανή σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα) και τελικά να εδραιωθούμε σε αυτή και να ζούμε ως αυτή.  

Ας εξετάσουμε λοιπόν την ταύτιση η οποία πάντοτε συνδυάζεται με την προβολή. Ταύτιση σε αυτήν την περίπτωση σημαίνει ότι δύο πράγματα διαφορετικής φύσης φαίνονται σαν ένα και προβολή σημαίνει ότι οι ιδιότητες του ενός προβάλλεται στο άλλο και το αντίστροφο. Επιπλέον σε αυτήν την περίπτωση όχι μόνο βλέπουμε τα δύο σαν ένα (την Συνειδητότητα και το σώμα-νους) αλλά έχουμε και λάθος αντίληψη τι από τα δύο είμαστε. Έτσι αντί να αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε η Συνειδητότητα αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε το σώμα-νους. 

Ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε την προβολή είναι η αίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Αν και βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους να πεθαίνουν, αν και γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε (ως σώμα) παρά ταύτα έχουμε την αίσθηση της αθανασίας, ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ.  Η αθανασία ανήκει στην Συνειδητότητα ενώ η θνησιμότητα στο σώμα. Αλλά ένεκα της ταύτισης που δημιουργείται από το εγώ και της προβολής της  αθανασίας της Συνειδητότητας στο σώμα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ως σώμα. Μόνο όσοι έχουν φτάσει κοντά στο θάνατο (είτε από ατύχημα, είτε από ασθένεια) αντιλαμβάνονται ότι ήταν ψευδαίσθηση η αίσθηση ότι δεν θα πεθαίναν ποτέ. 

Θα διαχωρίσω την ταύτιση σε τρεις απόψεις:

1.        Η πλήρης ταύτιση,
2.        η μερική ταύτιση και
3.        η φαινομενική ψευδαισθησιακή ταύτιση

 Στην τρίτη κατηγορία ανήκει η ταύτιση ανάμεσα στη Συνειδητότητα με το εγώ και το σώμα αφού είναι φαινομενική και ψευδαισθησιακή

Στην πλήρη ταύτιση δύο πράγματα ενώνονται και γίνονται ένα, όπως για παράδειγμα όταν ενώσουμε δύο μπογιές. Ενώνουμε μια άσπρη με κίτρινη τις ανακατεύαμε και γίνονται μια ενιαία μάζα και το χρώμα γίνεται κιτρινωπό.

Στην μερική ταύτιση τα δύο αντικείμενα δεν γίνονται τελείως ένα αν και είναι ενωμένα μεταξύ τους. Παράδειγμα η ένωση δύο φύλλων χαρτιού με κόλλα. Τα δύο φύλλα διατηρούν την κατάσταση τους αλλά είναι ενωμένα μεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει και όταν δημιουργούμε ένα νήμα κλωστής από δύο διαφορετικά νήματα. Η ένωση των δύο κάνει ένα ενιαίο νήμα, αλλά το κάθε νήμα διατηρεί την αυτονομία του θα λέγαμε.

Στην φαινομενική ψευδαισθησιακή ταύτιση δύο πράγματα φαίνονται σαν ένα χωρίς να έχουν καμία πραγματική επαφή μεταξύ τους. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει η ταύτιση ανάμεσα στην Συνειδητότητα με το εγώ και το σώμα. Γι' αυτού του είδους την ταύτιση που μας ενδιαφέρει στην αυοτγνωσία θα αναφέρω περισσότερα παραδείγματα ώστε να γίνει πιο ξεκάθαρη και κατανοητή.

Παραδείγματα: Η κρυστάλλινη σφαίρα. Ο γαλάζιος ουρανός. Το σινεμά. 

Όταν πίσω από μια κρυστάλλινη σφαίρα υπάρχει ένα αντικείμενο, για παράδειγμα χρώματος μπλε, τότε φαίνεται ότι η κρυστάλλινη σφαίρα που είναι διαφανής σαν να είναι μπλε. Παρότι η σφαίρα είναι και παραμένει διάφανη δημιουργείται σε εμάς η ψευδαίσθηση ότι είναι χρώματος μπλε. Έτσι παρότι η σφαίρα και το μπλε αντικείμενο δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν να είναι ένα. Αν βλέπαμε για πρώτη φορά την σφαίρα και αν δεν ήμασταν αρκετά προσεκτικοί μπορεί προς στιγμήν να πιστεύαμε ότι η σφαίρα είναι μπλε και μόνο αν την κοιτάγαμε πιο προσεκτικά θα αντιλαμβανόμασταν ότι κάναμε λάθος και ότι ήταν μια αυταπάτη που την βλέπαμε μπλε.

Όταν δεν υπάρχουν σύννεφα βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο και νομίζουμε ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος. Αλλά ο ουρανός δεν έχει χρώμα, είναι κενός χώρος, άχρωμος και άμορφος. Καθώς όμως αντανακλά το φως του ήλιου στην ατμόσφαιρα φαίνεται στα μάτια μας το μπλε χρώμα του ηλιακού και φωτός και ταυτόχρονα δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος. Υπάρχει δηλαδή ταύτιση του κενού χώρου με το γαλάζιο χρώμα του ηλιακού φωτός και φαίνονται σαν ένα. Το ίδιο συμβαίνει με τα νερά της θάλασσας. Φαίνονται γαλάζια ενώ το νερό είναι διαφανές.

Στο σινεμά βλέπουμε επάνω στην οθόνη το παιχνίδισμα του φωτός που δημιουργείται καθώς το φως του προβολέα περνάει μέσα από το φιλμ. Όλα τα πρόσωπα που βλέπουμε στην οθόνη και όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά κίνηση του φωτός. Παρά ταύτα εμείς νομίζουμε ότι οι ηθοποιοί της οθόνης, χαίρονται, λυπούνται, φοβούνται θυμώνουν κ.λπ. και μαζί με αυτούς χαιρόμαστε, λυπόμαστε, στεναχωριόμαστε κ.λπ. κι εμείς. Αυτό συμβαίνει γιατί προβάλλεται σε αυτές τις ψεύτικες εικόνες το εγώ μας (και κύρια τα συναισθήματα και οι ενεργειακές αντιδράσεις). Ταυτιζόμαστε με τα πρόσωπα της  ταινίας και προβάλουμε σε αυτά τα δικά μας τις επιθυμίες, τα συναισθήματα, την απόλαυση ή τον πόνο μας και έτσι δύο τελείως διαφορετικά και ανεξάρτητα πράγματα, δηλαδή τα πρόσωπα τα δημιουργημένα από το φιλμ και το φως και τα δικά μας συναισθήματα γίνονται αντιληπτά σαν ένα. Και είναι τόσο δυνατή αυτή η ταύτιση και η προβολή, που παρότι γνωρίσουμε ότι όλα όσα βλέπουμε είναι απλά φως και τα πρόσωπα της οθόνης δεν βιώνουν απολύτως τίποτα, εμείς τα αντιλαμβανόμαστε  σαν να είναι ζωντανά και ότι βιώνουν επιθυμίες, συναισθήματα, κ.λπ.. Στην πραγματικότητα όμως βιώνουμε  τα δικά μας συναισθήματα, που προβάλλονται σε αυτά. 

Το ίδιο βέβαια κάνουμε και με τους συνανθρώπους μας αλλά και τα ζώα. Το εγώ μας προβάλλεται επάνω στους άλλους και νομίζουμε ότι αυτό που βιώνουμε εμείς ανήκει στους άλλους. Αυτό είναι από τις πιο σημαντικές απόψεις του συνειδησιακού ύπνου και αιτία παρεξηγήσεων, συγκρούσεων και δυστυχίας.

Αν στην ταινία που γνωρίζουμε ότι είναι κάτι ψεύτικο είναι τόσο δυνατή η ταύτιση, σκεφτείτε τώρα πόσο πιο δυνατή είναι η προβολή και η ταύτιση μεταξύ του σώματος μας και της Συνειδητότητας.

Ανακεφαλαιώνοντας, όπως στην περίπτωση της γυάλινης σφαίρας, η σφαίρα και το χρώμα φαίνονται σαν να είναι ένα, έτσι και η Συνειδητότητα και το σώμα φαίνονται σαν ένα. Όπως τα συναισθήματα μας και οι ηθοποιοί της οθόνης ενώ είναι δύο διαφορετικά πράγματα και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα, έτσι το σώμα μας και η Συνειδητότητα αν και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα και επιπλέον τα χαρακτηριστικά του ενός προβάλλεται στο άλλο.

Έτσι ενώ εμείς ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα, το νου και το συναίσθημα, εξ αιτίας της ταύτισης με το σώμα, και την ψευδαισθησιακή αίσθηση ότι είμαστε το σώμα νομίζουμε ότι εμείς πονάμε, κουραζόμαστε, πεινάμε, διψάμε, φοβόμαστε, στεναχωριόμαστε, θυμώνουμε, αγχωνόμαστε, κ.λπ. Αν και ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα και τον νου και επίσης είμαστε ειρηνικοί, πλήρεις και μακάριοι, για όσο δεν έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που είναι πέρα από όλα, θα αντιλαμβανόμαστε το κάθε τι που συμβαίνει στο σώμα, το νου και το συναίσθημα ότι συμβαίνει σε εμάς.

Θυμίζω ότι κύρια ταύτιση είναι ανάμεσα στο εγώ και την Συνειδητότητα, και ότι το εγώ είναι ο παράγοντας που δημιουργεί την ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα. Αναφέρομαι όμως περισσότερο στην ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα μιας και οι περισσότεροι δεν  ξεχωρίζουν το εγώ ως κάτι διαφορετικό από το σώμα και αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως το σώμα.

Όσοι ζουν ταυτισμένοι με το σώμα εκλαμβάνουν τον εαυτό τους ως το σώμα, και έτσι όταν πονάει το σώμα λένε πονάω, όταν κουράζεται το σώμα λένε κουράστηκα, όταν πεινάει το σώμα λένε πεινάω κ.λπ. Εκλαμβάνουν δηλαδή τις ανάγκες και καταστάσεις του σώματος σαν να είναι του Εαυτού τους. Επίσης η ταύτιση δεν περιορίζεται στο σώμα αλλά και σε ότι συμβαίνει μέσα σε αυτό, δηλαδή συναισθήματα, επιθυμίες, σκέψεις κ.λπ.. Οπότε όταν ο νους νυστάζει λένε νυστάζω, όταν ο νους είναι αφηρημένος λένε είμαι αφηρημένος, όταν ο νους αγχώνεται λένε έχω άγχος, είμαι θυμωμένος κ.λπ.. Επειδή τα αρνητικά συναισθήματα είναι εκφράσεις του ίδιου το εγώ (το εγώ και ο θυμός δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα αλλά μια ενέργεια), όταν εκδηλώνονται ενδυναμώνουν την ταύτιση με το σώμα. Όταν εκδηλώνονται μέσα μας τα θετικά συναισθήματα, η χαρά και η αγάπη, η ταύτιση με τα σώμα και το εγώ μας αδυνατίζει. Όταν εκδηλώνεται η ανιδιοτελής αγάπη μέσα μας το εγώ δεν μπορεί να εκδηλωθεί, καταλαγιάζει πλήρως.

Στην αυτοέρευνα θα πρέπει να ερευνήσουμε και να αντιληφθούμε (διακρίνουμε) ότι η Συνειδητότητα είναι ξεχωριστή και από το σώμα, από το εγώ, από τα συναισθήματα και τις σκέψεις και ότι ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει σε αυτά η Συνειδητότητα παραμένει αμετάβλητη και ανέγγιχτη. Αυτό μπορεί να συμβεί με συνεχή στοχασμό, διερευνητική προσοχή και διάκριση.

Επειδή όμως ο κύριος και καθοριστικός παράγοντας που προκαλεί την ταύτιση με το σώμα το νου, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα εξωτερικά αντικείμενα  και όλες τις άλλες ταυτίσεις είναι το εγώ, και επειδή νομίζουμε ότι είμαστε το εγώ, θα πρέπει να ερευνήσουμε την φύση του εγώ. Θα πρέπει να ερευνήσουμε μέσω της ήρεμης επίγνωσης, προσοχής και διάκρισης πως το εγώ δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το εγώ (το εγώ είναι μια αίσθηση που νοιώθουμε μέσα στο σώμα). Θα πρέπει να ερευνήσουμε πως η αίσθηση εγώ ενώνεται με το σώμα, και μας κάνει να νοιώθουμε ότι είμαστε το σώμα. Τέλος να ερευνήσουμε πως το εγώ καλύπτει με κάποιο τρόπο την εσωτερική σιωπή, (το ακίνητο σιωπηλό διάστημα της καθαρής επίγνωσης) και δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι είμαστε αυτή η σιωπή και όχι το εγώ.

Μέσα από την μελέτη, τον στοχασμό, την διερευνητική προσοχή και την διάκριση θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε όλο και περισσότερο το εγώ και τον μηχανισμό ταύτισης και προβολής. Θα μπορέσουμε να αποταυτιστούμε από αυτό και επίσης να διακρίνουμε σταδιακά όλα και καθαρότερα την Συνειδητότητα (την σιωπηλή ζωντανή παρουσία) σαν το σταθερό υπόβαθρο κάθε εμπειρίας και αντίληψης συμπεριλαμβανομένου και της αίσθησης εγώ. Ενώ αρχικά έχουμε την ψευδαίσθηση ότι εμείς ως εγώ παρατηρούμε τι συμβαίνει μέσα μας (ότι είμαστε ο παρατηρητής) , θα καταλήξουμε να αντιληφθούμε ότι και η αίσθηση εγώ είναι αντικείμενο παρατήρησης και ότι κάτι άλλο πιο βαθύ και ακαθόριστο είναι αυτό που παρατηρεί. Θα αντιληφθούμε ότι το εγώ μπορεί να παρατηρηθεί και να γνωσθεί όπως ένα εξωτερικό αντικείμενο.

  

Αν παραμένουμε σε συνεχή επίγνωση του εγώ με συνειδητό τρόπο θα αποκτήσουμε σταδιακά απόσταση από το εγώ, και αυτό θα μας βοηθήσει να το αντιληφθούμε καθαρότερα και θα δούμε πως δημιουργεί τις ταυτίσεις. Με αυτή την επίγνωση και η εργασία με την διάλυση του εγώ θα εμβαθύνει και θα προχωρήσει γρηγορότερα αλλά και θα είμαστε πιο κοντά στην αφύπνιση η οποία θυμίζω δεν μπορεί να γίνει με θεληματικό τρόπο από εμάς. Εμείς μπορούμε μέσα από την αυτοέρευνα να αναγνωρίσουμε τις ταυτίσεις, το εγώ την εσωτερική σιωπηλή παρουσία και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να συμβεί η αφύπνιση αλλά δεν μπορούμε να αφυπνιστούμε θεληματικά.

Η αφύπνιση είναι η άμεση επίγνωση ότι είμαστε η σιωπηλή συνειδητή παρουσία και η μεταφορά της ταυτότητας από το σώμα στην Συνειδητότητα, και θα συμβεί σε μια απρόσμενη στιγμή. Μεταφορά ταυτότητας σημαίνει ότι ενώ μέχρι τώρα εκλαμβάναμε ως εαυτό μας το σώμα, με την αφύπνιση αντιλαμβανόμαστε και εκλαμβάνουμε ως εαυτό μας την Συνειδητότητα (την εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και το σώμα και τον νου ως όργανα έκφρασης της Συνειδητότητας που είμαστε. Κατά την εμπειρία μου και την γνώση που έχω, το πόσο βαθιά θα επηρεάσει και θα αλλάξει την ζωή μας και την συνειδησιακή μας κατάσταση η αφύπνιση, εξαρτάται και από το πόσο πολύ εγώ έχουμε διαλύσει. Η αφύπνιση δεν σημαίνει απελευθέρωση, ούτε εγγυάται από μόνη της την απελευθέρωση. Απαιτείται να συνεχίσουμε την άσκηση μέχρι να διαλυθεί ολοκληρωτικά το εγώ και όλες του οι εκφράσεις και να συγχωνευτεί ο νους στην Συνειδητότητα.

Για να ξεχωρίσουμε την αληθινή μας φύση από το σώμα τον νου και το εγώ, θα πρέπει καθημερινά και με σταθερότητα να ερευνούμε το εγώ και σε σχέση με το σώμα, και με την εσωτερική σιωπή αλλά και την εσωτερική σιωπή αυτή καθεαυτή.  Μέσα από αυτή την έρευνα ο καθένας θα βρει το δικό του τρόπο να αποταυτίζεται από το εγώ και το σώμα και να ταυτίζεται με την εσωτερική σιωπή. Άλλες φορές αυτή η έρευνα μπορεί να είναι 'δυναμική' και να υπάρχει μια μετακίνηση της προσοχής μέσα μας με σκοπό να ερευνήσουμε, να αντιληφθούμε και να διευκρινίσουμε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας σε σχέση, με το εγώ, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την ταύτιση και την προβολή και άλλες φορές πιο 'παθητική' με το να εμβαθύνουμε στην αντίληψη της εσωτερικής σιωπής και να καταλήγουμε σε μια διαλογιστική κατάσταση.

Το τι ακριβώς θα κάνετε και πως ακριβώς, κανείς δεν μπορεί να σας το μάθει. Είναι η δική σας δίψα να συνειδητοποιήσετε την αληθινή σας φύση και η σταθερή σας αποφασιστικότητα που θα σας κάνουν να ασκηθείτε με ειλικρίνεια, αφοσίωση και σταθερότητα και να βρείτε τον δικό σας μοναδικό τρόπο να  κάνετε την αυτοέρευνα.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

τα πέντε επικαλλύματα ή τρία σώματα*.

 Σύμφωνα με την Αντβάϊτα Βεδάντα ο κατώτερος μας εαυτός αποτελείται από τρία σώματα ή πέντε επικαλύμματα. 

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΠΙΚΑΛΥΜΜΑΤΑ Ή ΚΟΣΑΣ ΕΙΝΑΙ

1. Αναμάγια κόσα - Annamaya Kosha  (το κόσα της τροφής)
2. Πραναμάγια κόσα - Pranamaya kosha ( το κόσα της ενέργειας)
3. Μανόμαγια κόσα - Manomaya kosha  ( το κόσα του μάνας, ο εξωτερικός νους)
4. Βιγναμάγια κόσα - Vijnanamaya kosha  ( το κόσα της Διάνοιας)
5. Ανανταμάγια κόσα - Anandamaya kosha  ( το κόσα της Ευδαιμονίας)

ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ

1. ΦΥΣΙΚΟ  -   Το Annamaya Kosha αποτελεί το ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΣΩΜΑ
2. ΑΣΤΡΙΚΟ  -Τα τρια κόσας Pranamaya kosha - Manomaya kosha - Vijnanamaya kosha αποτελούν το ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΩΜΑ
3. ΑΙΤΙΑΤΟ - Το Anandamaya kosha   αποτελεί το ΑΙΤΙΑΤΟ ΣΩΜΑ

*Γκιάνα γιόγκα: Η αυτοέρευνα ανήκει στην Γκιάνα Γιόγκα (Jnana Yoga) που είναι το πρακτικό μέρος της Αντβάϊτα Βεδάντα (Advaita Vedanta).

*Σάντανα τσατουστάγια: 

Η προετοιμασία και οι προαπαιτούμενες ιδιότητες και ικανότητες που πρέπει να έχει ο μαθητής για να μπορέσει να ασκήσει αποτελεσματικά την Γκιάνα γιόγκα και να κάνει αποτελεσματικά την αυτοέρευνα και τον διαλογισμό περιγράφεται πλήρως στην Σάντανα Τσατουστάγια (Τα τέσσερα μέσα της απελευθέρωσης).

Ένας μαθητής που ακολουθεί το μονοπάτι της Αλήθειας πρέπει να εξοπλιστεί αρχικά με τα "τέσσερα μέσα της απελευθέρωσης". Αυτά είναι:

1. Viveka- Βιβέκα, η διάκριση μεταξύ Sat (αληθινού) και Asat (μη αληθινού).

2. Vairagya- Βεϊράγκια, η απάθεια, η αδιαφορία για αισθησιακές απολαύσεις τώρα και πάντα.

3. Shad Sampat- Σάντ Σάμπατ  οι 6 αρετές: 

α) Sama- Σάμα, η ειρήνη του νου μέσω της εξάλειψης των Βάσανας (Εγωϊκές τάσεις. επιθυμίες). 

β) Dama-Ντάμα, ο έλεγχος των αισθήσεων 

γ) Uparati-Ουπαράτι, απάρνηση όλων των έργων (Σανυάσα-Sannyasa).
δ) Titiksha - Τιτίκσα, αντοχή στις δυσκολίες, στα εμπόδια και στις αντιξοότητες. 

ε) Sraddha-Σράντα, πίστη στις γραφές, στις διδασκαλίες και τα λόγια του Γκουρού. 

στ) Σαμαντάνα-Σαμαντάνα,  συγκέντρωση του νου, ισορροπία του νου.

4. Mumukshutva- Μουμουκσούτβα, Έντονη λαχτάρα για απελευθέρωση. 

Όταν ο μαθητής έχει τα παραπάνω προσόντα τότε είναι έτοιμος να ασχοληθεί με την ουσία της Αντβάϊτα Βεδάντα και της Γκιάνα Γιόγκα. Συνήθως όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, εμφανίζεται και ο δάσκαλος για να τον βοηθήσει να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση. Ο μαθητής που έχει προετοιμαστεί κατάλληλα καταπιάνεται με τις παρακάτω πρακτικές:

1. Άκουσμα από κάποιο δάσκαλο και μελέτη των διδασκαλιών που σχετίζονται με την φύση του Εαυτού (Άτμαν, Συνειδητότητα), του μη εαυτού (τα τρία σώματα ή πέντε επικαλύμματα) και άλλα σημαντικά θέματα (δες αμέσως παρακάτω) της αυτογνωσίας σύμφωνα με την Αντβάϊτα Βεδάντα και την Γκιάνα Γιόγκα 

2. Στοχασμός και έρευνα σε όσα ακούσαμε και μελετήσαμε 

3. Διαλογισμός  στον Εαυτό (Άτμαν, Συνειδητότητα)

ΣΧΟΛΙΟ: 

*Σημαντικά θέματα στην Αντβάϊτα Βεδάντα και την Γκιάνα Γιόγκα είναι:

 Η Μάγια (η δημιουργική δύναμη του Μπράμαν), το Μπράμαν, το Άτμαν, το σύμπαν, η άγνοια, ο νους, οι τρεις ποιότητες (γκούνας, σάττβα-ράτζας-τάμας), οι καταστάσεις Συνείδησης (Ξύπνιου, ύπνου με όνειρα, βαθύ ύπνου, υπερσυνειδησιακή ή τουρίγια) το εγώ (Αχάμκαρα), τα τρία σώματα ή πέντε επικαλύμματα, η ταύτιση και η προβολή ανάμεσα στον Εαυτό και τον μη εαυτό (η ταύτιση και προβολή ονομάζονται στην Αντβάϊτα Βεδάντα Αντιαρόπα και Αντυάσα), τι είναι απελευθέρωση και ποιος είναι απελευθερωμένος, καθώς και τα μέσα  με τα οποία θα επιτευχθεί η συνειδητοποίηση του αληθινού μας Εαυτού και η εδραίωση σε Αυτόν.

~~~~~~~~

Περισσότερα για την Σάντανα τσατουστάγια (SADHANA CHATUSHTAYA - the four means of salvation) στα παρακάτω άρθρα στα αγγλικά:   

Τhe fourfold sadhana of Advaita Vedanta 

The pre-requisites of the aspirants in the path of Jnana Yoga (Advaita Vedanta) ~ Swami Sivananda

Διαβάστε επίσης

ΝΥΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ