Ον! Η αποδοχή του εγώ ως προϋπόθεση για την υπέρβαση και την διάλυση του ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η αποδοχή του εγώ ως προϋπόθεση για την υπέρβαση και την διάλυση του

Χωρίς την αποδοχή του εγώ μας δεν μπορούμε να το υπερβούμε και να το εξαλείψουμε και αυτό γιατί η μη αποδοχή προέρχεται από το εγώ, και μας ταυτίζει με το εγώ και ενδυναμώνει το εγώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να κάνουμε καμία εργασία και να προχωρήσουμε για όσο υπάρχει αντίσταση μέσα μας σχετικά με τις διάφορες απόψεις του εγώ μας.. Μπορούμε, αλλά θα προχωράμε αργά και δεν θα κατορθώσουμε να πάμε σε βάθος αυτήν την εργασία. Φυσικά αν έχουμε δυνατή θέληση και αποφασιστικότητα και εργαζόμαστε συστηματικά και σταθερά, διαλύοντας σταδιακά το εγώ και εμβαθύνοντας στο διαλογισμό ανοίγουμε χώρο και αυξάνεται και η κατανόηση μας και η αυτοαξία μας και έτσι μπορούμε να αποδεχόμαστε όλο και περισσότερο αυτό το οποίο δεν μας αρέσει στον εαυτό μας και έτσι να εργαστούμε με αυτό και να το εξαλείψουμε.

Η αποδοχή δεν είναι κάτι που το έχουμε πλήρως ή καθόλου. Μπορεί να έχουμε μια γενική στάση μη αποδοχής του εαυτού μας και να υποβόσκει συνεχώς μέσα μας μια κατάσταση αρνητικότητας, δυσαρέσκειας, θυμού, κατωτερότητας ενοχής κ.λπ.. Μπορεί η μη αποδοχή να αφορά κάποιες απόψεις του εγώ μας και της προσωπικότητας μας. Μπορεί να αποδεχτούμε πιο εύκολα κάποιες εγωϊκές καταστάσεις και πολύ δύσκολα ή καθόλου (τουλάχιστον προς το παρόν) κάποιες άλλες. Μπορεί ανάλογα το περιβάλλον και τις συνθήκες και την κατάσταση που βρισκόμαστε κάποια δεδομένη στιγμή να έχουμε περισσότερη ή λιγότερη αποδοχή προς συγκεκριμένες απόψεις του εγώ μας. 

Η αποδοχή, όπως και η κατανόηση αλλά και όλες οι ικανότητες και οι αρετές αυξάνονται σταδιακά σύμφωνα με την εργασία που κάνουμε και τις αλλαγές που έχουμε πετύχει μέσα μας.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ

Τι είναι αποδοχή και ποιος θα αποδεχτεί το εγώ αφού είναι δεδομένο ότι λειτουργούμε ταυτισμένοι με το εγώ και ‘είμαστε’ το εγώ; (αν και στην πραγματικότητα δεν είμαστε το εγώ αλλά η Συνειδητότητα).

Δύο είδη αποδοχής

Η αποδοχή σχετίζεται με τις εξωτερικές συνθήκες, πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις, καθώς και με τις εσωτερικές καταστάσεις, τις νοητικές και συναισθηματικές εκφράσεις του εγώ αλλά και τις συμπεριφορές και δράσεις που υποκινούνται από το εγώ (ύβρεις, χειρονομίες, σωματική, λεκτική και συναισθηματική βία και πράξεις που θεωρούμε ανήθικες σύμφωνα με τον κώδικα αξιών μας).

Η αποδοχή της εξωτερικής πραγματικότητας

Αποδοχή σε σχέση με τις εξωτερικές συνθήκες, είναι να μην αντιδρούμε μηχανικά και αυτόματα με συγκινησιακές και νοητικές εκδηλώσεις του εγώ σε αυτό που συμβαίνει κάποια συγκεκριμένη στιγμή ή μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας και να παραμείνουμε όσο το δυνατόν γίνεται σε επίγνωση του Εαυτού μας (Συνειδητότητα- σιωπηλή παρουσία μέσα μας), με επίγνωση αυτού που συμβαίνει. Να παραμείνουμε δηλαδή ως σιωπηλοί μάρτυρες του συμβάντος, σαν να συνέβαινε αυτό σε κάποιον άλλο και εμείς να κοιτάμε το συμβάν από απόσταση χωρίς κάποια αντίδραση.

Όντας όμως ταυτισμένοι με το εγώ, η συνήθης κατάσταση είναι να μην αποδεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει, είτε αυτό είναι κάτι της στιγμής, είτε κάτι που περνάμε για κάποιο χρονικό διάστημα, και να αντιδράμε με δυσαρέσκεια, απαρέσκεια, θυμό, με έντονες διαμαρτυρίες, κατηγόριες, επικρίσεις, παράπονα, ύβρεις, απογοήτευση, κατάθλιψη,  φόβο κ.λπ. . Αυτή η αντίδραση μπορεί να έχει στόχο είτε κάποιους άλλους ή εμάς τους ίδιους ή το Θεό και την ζωή αν το εγώ μας δεν βρίσκει κάποιον αίτιο για αυτό που συμβαίνει. Εξαρτάται από το τι νομίζουμε ότι είναι η αιτία της κατάστασης.

Η αποδοχή της εσωτερικής πραγματικότητας

Αποδοχή σε σχέση με την ψυχολογία μας και το εγώ μας, είναι η προθυμία να δούμε και να παραδεχθούμε ότι ορισμένες σκέψεις, συναισθήματα και τάσεις υπάρχουν μέσα μας (ανεξάρτητα από το αν μας αρέσουν) και επίσης το να μην αντιδρούμε προς αυτά με θυμό, δυσαρέσκεια, αίσθηση μειονεξίας, κατωτερότητας, ντροπής, ενοχής κ.λπ. όταν εκδηλώνονται ή όταν σκεπτόμαστε για αυτά, αλλά αντίθετα να αναγνωρίσουμε ότι είναι μέσα μας, ότι λειτουργούν και να τα υποδεχτούμε συνειδητά.

Τι σημαίνει να τα υποδεχτούμε συνειδητά; Να τα επιτρέψουμε να συμβούν αλλά χωρίς να χαθούμε σε αυτά (να μην ταυτιστούμε με αυτά) να τους δώσουμε την πλήρη προσοχή μας, παραμένοντας επίσης σε επίγνωση της σιωπηλής παρουσίας μέσα μας.

Από αυτή την κατάσταση έχουμε διάφορες επιλογές όπως το να προχωρήσουμε στην εξάλειψη τους αλλά χωρίς να είμαστε χαμένοι μέσα στις απόψεις του εγώ, χωρίς να βρισκόμαστε σε μια διαμάχη και σύγκρουση εσωτερική δημιουργημένη από το εγώ.

Μπορεί το εγώ να αποδεχτεί ή να αγαπήσει το εγώ;

 

Αποδοχή του εγώ από το εγώ δεν γίνεται αφού η φύση του εγώ είναι η ξεχωριστότητα, ή μη αποδοχή, η μηχανικότητα, η αντίδραση και η αντίσταση σε αυτό που συμβαίνει. Έτσι για όσο θα υπάρχει πλήρης ταύτιση με το εγώ και θα λειτουργούμε μέσα από το εγώ δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική αποδοχή, ούτε και ουσιαστική εργασία για την διάλυση του εγώ στις διάφορες απόψεις του. Λίγο λίφτινγκ μπορεί να γίνει, (πιθανώς είναι και αυτό που αναζητούν οι περισσότεροι για να κάνουν την ζωή τους λίγο πιο υποφερτή) αλλά μια εργασία σε βάθος είναι αδύνατη αν δεν αποταυτιστούμε από τον νου και το εγώ και δεν αποκτήσουμε επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία (είναι η αληθινή μας φύση) που είναι ανέγγιχτη από ΄το συμβαίνει στο σώμα και τον νου .  

 Η ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟ

Εξ αιτίας της πολλαπλότητας και πολυσχιδότητας του εγώ καθώς και της ταύτισης μας με αυτό, δεν υπάρχει ακεραιότητα στην ψυχολογική μας χώρα. Ζούμε σε μια κατάσταση όπου η μια άποψη του εγώ εναντιώνεται ή αντιτίθεται σε κάποια άλλη, και καθώς είμαστε ταυτισμένοι πλήρως με την κάθε άποψη του εγώ που εκδηλώνεται μέσα μας, παραμένουμε εγκλωβισμένοι μέσα στο εγώ και υποφέρουμε από τις συνεχείς μηχανικές αντιδράσεις του.

  

Τι στιγμή, για παράδειγμα, που εκδηλώνεται ο θυμός μέσα μας και κυριαρχούμαστε πλήρως από το συναίσθημα του θυμού (είμαστε πλήρως ταυτισμένοι με αυτό) πως μπορούμε να το αγαπάμε ταυτόχρονα. Απλά δεν γίνεται. Το εγώ όντας σε κατάσταση θυμού δεν μπορεί να αγαπήσει το θυμό. Το εγώ σε κατάσταση μίσους, ζήλιας κ.λπ. δεν μπορεί να αγαπήσει την ζήλια, τον θυμό...... και πάει λέγοντας.

Αλλά το να μισούμε ή να θυμώνουμε* με τον εαυτό μας γιατί εκδηλώνεται μέσα μας ζήλεια, θυμός, σημαίνει ότι λειτουργούμε πάλι μέσα από το εγώ μας από την πίσω πόρτα.  Δηλαδή το εγώ αντί να θυμώνει και να μισεί κάποιον άλλο στρέφεται προς τον ίδιο του τον εαυτό. Και βεβαία αυτό δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά στην ενδυνάμωση της ταύτισης μας με το εγώ και την διόγκωση του. 

μισούμε ή να θυμώνουμε* με τον εαυτό μας: Στην πραγματικότητα το εγώ λειτουργεί αυτόματα, από μόνο του, απλά εμείς εξ αιτίας της ταύτισης με το εγώ, θεωρούμε ως δική μας αντίδραση κάθε έκφραση του εγώ. Έτσι δεν είναι ότι εμείς θυμώνουμε με το εγώ μας αλλά το εγώ το ίδιο αντιδρά μηχανικά ενάντια στο ίδιο.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΑΣ

Η αποδοχή συμβαίνει φυσικά και αυθόρμητα όταν είμαστε αφυπνισμένοι στην αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα) και όταν υπερισχύει στο νου η σάττβα γκούνα (ποιότητα). Αλλά αυτή δεν είναι η εσωτερική  κατάσταση αυτών που ξεκινούν την αυτογνωσία. Στους υποψήφιους αναζητητές (τουλάχιστον στην συντριπτική πλειοψηφία) υπάρχει ταύτιση με το σώμα, το νου και το εγώ και υπερισχύουν αντί της σάττβα, οι τάμας και ράτζας ποιότητες (γκούνας) που είναι οι ποιότητες που σχετίζονται με τις κατώτερες απόψεις  του εγώ, την άγνοια, τα ελαττώματα και την δυσλειτουργία του νου.  

Στην πράξη, ο καθένας θα πρέπει να ξεκινήσει από το επίπεδο που βρίσκεται και να κάνει το καλύτερο που μπορεί. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Το εγώ βέβαια που είναι πολυδαίδαλο και πολυσχιδές έχει δημιουργήσει αταξία στην ψυχολογία μας και αντιδρά και αντιστέκεται στην προσπάθεια μας για αλλαγή. Γι’ αυτό χρειάζεται γνώση, βοήθεια και πολύ όρεξη για δουλειά για να μπορέσει κανείς να ξεπεράσει τα εμπόδια και τους υποσυνείδητους αμυντικούς μηχανισμούς του εγώ, και τελικά να καταφέρει να ξεκινήσει ουσιαστικά πια την πορεία για την εξάλειψη του εγώ και την αυτοπραγμάτωση.

‘ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΩΡΟΣ’,  ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ &  ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΣΑΤΤΒΑ ΓΚΟΥΝΑ

Για να υπάρξει αποδοχή χρειάζεται έστω και λίγος χώρος ελεύθερος στο νου για να μπορέσει να λειτουργήσει μέσα μας κάτι ανώτερο από το εγώ και τον κατώτερο νου.

Δεν υπάρχει ελεύθερος χώρος όταν είμαστε πλήρως ταυτισμένοι με το εγώ, το σώμα, τις νοητικές και συγκινησιακές καταστάσεις αλλά και τα εξωτερικά αντικείμενα. Δημιουργείται χώρος με το να είμαστε σε επίγνωση του εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας, μέσω του διαλογισμού, της αυτοέρευνας, της εστιασμένης προσοχής, της αποσπασμένης παρατήρησης, αλλά και της διάλυσης του εγώ. Καθώς σταδιακά αδυνατίζουν και διαλύονται τα διάφορα εγώ, ελευθερώνεται όλο και περισσότερος χώρος στο νου και όλο και λιγότερο ταυτιζόμαστε με τα περιεχόμενα του νου και όλο και περισσότερο είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας στην οποία το εγώ δεν έχει πρόσβαση. Επιπλέον καθώς μειώνεται το εγώ και σταθεροποιούμαστε όλο και περισσότερο στην αυτεπίγνωση, ο νους και η διάνοια αρχίζουν να λειτουργούν πιο ελεύθερα από το εγώ και αρχίζουν αν εκδηλώνονται σταδιακά οι ανώτερες δυνατότητες τους. Χωρίς αυτόν τον ελεύθερο χώρο και την ανεξαρτητοποίηση της διάνοιας από το εγώ η αποδοχή του εγώ ή οποιασδήποτε εγωικής έκφρασης είναι δύσκολη ή αδύνατη. 

 Η κατανόηση είναι απαραίτητη σε κάθε είδους εργασία που κάνουμε ή σε οτιδήποτε θέλουμε να αναπτύξουμε. Δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος χωρίς κατανόηση. Στην εργασία με το εγώ είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι είναι το εγώ, πως λειτουργεί, τι είναι ο νους και πως λειτουργεί αλλά και τι είναι ο άνθρωπος γενικότερα. Να μάθουμε και να κατανοήσουμε ποια είναι η φύση μας και ποιες οι λειτουργίες, οι δυνατότητες και ικανότητες στα διάφορα επίπεδα* της ύπαρξης μας, από το σώμα μέχρι και την Συνειδητότητα που είναι ο αληθινός και αθάνατος Εαυτός μας.  (Παρακάτω αναλύω εν συντομία τα διάφορα επίπεδα της ύπαρξης μας).

Η σάττβα γκούνα είναι η βάση για ένα υγειές σώμα, για ένα υγιή και ισορροπημένο νου και μια διαυγή, αρμονική, φωτεινή  διάνοια. Μόνο όταν υπερισχύει η σάττβα γκούνα ο νους και η διάνοια μπορούν να λειτουργήσουν αρμονικά και να εκφράσουν τις ανώτερες νοητικές και συναισθηματικές ποιότητες και αρετές μέσα από τις οποίες είναι και η αποδοχή. Όσο κυριαρχούν η τάμας και η ράτζας στο νου και την διάνοια, όσο ο νου και η διάνοια είναι κάτω από την επιρροή του κατώτερου συγκινησιακού, είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη η αποδοχή των διάφορων εκφράσεων του εγώ μας. Γι’ αυτό ανεξάρτητα από την μορφή και την μέθοδο άσκησης που ακολουθούμε είναι απαραίτητο να ακολουθήσουμε ένα σαττβικό τρόπο ζωής στην καθημερινότητα μας ώστε να αυξηθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα η σάττβα γκούνα στο νου μας και να ελαττωθούν η τάμας (πρωτίστως) και η ράτζας. Πρακτικές όπως ο διαλογισμός, η επανάληψη μάντρα, η πραναγιάμα, η λατρεία και τα κίρταν και μπάτζαν (τραγούδισμα ύμνων και μάντρα), αυξάνουν πολύ την σάττβα ποιότητα (γκούνα).

Εκτός από τις πνευματικές πρακτικές θα πρέπει η σάττβα ποιότητα (γκούνα) να είναι η ποιότητα που κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης μας και της εκδηλώσεις και δραστηριότητες της ζωής μας. Τροφή, περιβάλλον, σχέσεις, δραστηριότητες, σπίτι, μουσική, ταινίες, σκέψεις, συναισθήματα κ.λπ. θα πρέπει να είναι σαττβικής φύσης κατά το πλείστον γιατί δεν είναι δυνατόν να είναι 100% σαττβικά για διάφορους λόγους. Αυτό το θέμα θα αναλυθεί περισσότερο διεξοδικά σε άλλο άρθρο.

Διάβασε περισσότερα για τα γκούνας εδώ: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΥΝΑΣ (Σάττβα-Ράτζας-Τάμας)

Ο ελεύθερος χώρος (που μπορεί να δημιουργηθεί όταν αποτραβήξουμε την προσοχή μας από τα περιεχόμενα του νου και των αισθήσεων και την προσηλώσουμε στην εσωτερική σιωπή πέρα από το νου) η κατανόηση και η  ζωή σαττβική, (εννοείται και η άσκηση)  είναι οι πυλώνες να αποταυτιστούμε από το εγώ, να το αποδεχτούμε και τελικά να το εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας. 

ΣΧΟΛΙΟ: Τα διάφορα επίπεδα* της ύπαρξης μας: 

1.      Σώμα

2.      Πράνα (Ζωτική ενέργεια). Φυσικό και η ψυχικό Πράνα.

3.      Μάνας-Manas (Εξωτερικός νους),

4.      Μπούντι-Buddhi ( Ευφυία, Διάνοια). Η κατώτερη διάνοια και η ανώτερη διάνοια

5.      Αχάμκαρα-Ahamkara (Εγώ, η ψευδαισθησιακή ταυτότητα),

6.      Τσίττα-Chitta (Υποσυνείδητο, Μνήμη, γενικό πεδίο του νου

7.      Αιτιατό σώμα

8.      Συνειδητότητα, Άτμαν ή Μπράμαν

 Τα 3,4,5,6  μαζί με το ψυχικό πράνα αποτελούν το αστρικό σώμα.

Το Μάνας-Manas, το Μπούντι-Buddhi ( Ευφυία, Διάνοια), ο Αχάμκαρα-Ahamkara (Εγώ, η ψευδαισθησιακή ταυτότητα και το Τσίττα-Chitta (Υποσυνείδητο, Μνήμη, γενικό πεδίο του νου) ονομάζονται Ανταχκαράνα-Νους, το τετραπλό εσωτερικό όργανο.

Διάβασε περισσότερα για αυτά στο άρθρο: ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ (Συνοπτικά)

 ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΤΑΥΤΙΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ

Αν δεν βρούμε άγκυρα σε κάτι σταθερό μέσα μας, το οποίο να μην μπορεί να το αγγίξει το εγώ είναι αδύνατο να αποφευχθεί η ταύτιση* με το εγώ. Χωρίς να έχουμε ένα χώρο ανέγγιχτο από το εγώ είναι αδύνατον να αποφευχθεί η ταύτιση με την κάθε εκδήλωση του εγώ (σκέψεις, φαντασίες, πεποιθήσεις,  συγκινήσεις, παρορμήσεις) που ξεπετάγεται από το υποσυνείδητο αλλά και με το ίδιο το εγώ ως ταυτότητα (είμαι το σώμα, ο τάδε και ο δείνα) καθώς επίσης και με τα εξωτερικά αντικείμενα και καταστάσεις. Και για όσο υπάρχει πλήρης ταύτιση με το εγώ δεν τίθεται θέμα αποδοχής του, ούτε  μπορεί να γίνει σοβαρή εργασία για τη διάλυση του.

Ταύτιση* σημαίνει ότι όλη μας η προσοχή έχει 'κλαπεί' και απορροφηθεί από το εγώ, οπότε δεν υπάρχει ελεύθερη προσοχή για να είμαστε σε επίγνωση του Είναι μας και να παρατηρούμε το εγώ από απόσταση. Επιπλέον ταύτιση σημαίνει ότι νοιώθουμε ότι είμαστε αυτή η νοητική ή συναισθηματική εκδήλωση και ότι είναι πραγματική.  Αυτό είναι που αποκαλούμαι κοινώς ύπνος της συνείδησης.  Και αυτή είναι η κατάσταση της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην γη. Χωρίς αλλαγή στο επίπεδο τηε συνειδητότητας δεν μπορεί να συμβεί καμμία ουσιαστική αλλγή στον πλανήτη όσες εξωτερικές προσπάθειες και αν κάνουμε.

Το σταθερό σημείο για να πιαστούμε, είναι η σιωπηλή παρουσία στο κέντρο της ύπαρξης μας. Είναι το αθάνατο 'κομμάτι' του εαυτού μας, η θεϊκή φύση μας, που παραμένει ζωντανή (είναι η ίδια η ζωή) όταν το σώμα πεθαίνει. Αυτή η 'ζωντανή' σιωπηλή παρουσία είναι πάντα παρούσα μέσα μας. Απλά λόγω άγνοιας δεν της δίνουμε σημασία ούτε μπορούμε να εκτιμήσουμε την αξία της. Επιπλέον για το εγώ που από την φύση του είναι εξωστρεφές, αυτό που το ενδιαφέρει δεν είναι η γαλήνη και η ειρήνη της ψυχής, αλλά ότι κάνει θόρυβο, και αυτό είναι οι αισθητηριακές αντιλήψεις. Η σιωπηλή παρουσία του Είναι μας είναι αμετάβλητη, ακέραιη, ανεπηρέαστη από ότι συμβαίνει στο σώμα και το νου και έχει την καθαρότητα, την δύναμη και την διαπεραστικότητα, να φωτίζει και να διαλύει ότι δεν είναι αρμονικό και φωτεινό μέσα μας, δηλαδή το εγώ. 

Μόνο σε κατάσταση πλήρους προσοχής, παρατηρώντας δηλαδή το εγώ που εκδηλώνεται διερευνητικά με πλήρη προσοχή και χωρίς καμιά κρίση-κατάκριση-σχόλιο, όντας σε επίγνωση του 'κέντρου μας' μπορεί να υπάρχει αποδοχή. Δηλαδή υπάρχει ένα τρυφερό αγκάλιασμα αυτού που είναι κακάσχημο και αποτρόπαιο από την περιεκτική επίγνωση που από τη φύση της, όπως και το κενό, δεν αντιστέκεται σε τίποτα αλλά αντίθετα αγκαλιάζει τα πάντα, τα φωτίζει και κάνει την αντίληψη τους δυνατή. 

Έτσι γίνεται σαφές ότι η αποδοχή αυτού που συμβαίνει μέσα μας, οποιασδήποτε εγωικής άποψης εκδηλώνεται εκείνη τη στιγμή,  δεν είναι μια διανοητική ή συναισθηματική διαδικασία αλλά ένα αγκάλιασμα του από την πληρότητα της προσοχής και της επίγνωσης που είναι το Είναι μας. Όπως προανέφερα και παραπάνω η κατανόηση είναι σημαντική στην αποδοχή και για να είμαστε σ αυτήν την κατάσταση της αυτεπίγνωσης και της πλήρους προσοχής η κατανόηση παίζει το ρόλο της. Παρα ταύτα δεν μπορεί η κατανόηση να αντικαταστήσει την αυτεπίγνωση, την επαγρύπνηση και την αποσπασμένη παρατήρηση που είναι  το κέντρο όλης της πνευματικής άσκησης.

Αυτό λοιπόν που απαιτείται πρώτα απ’ όλα είναι να δημιουργηθεί απόσταση από το εγώ. Από την κάθε εγωϊκή έκφραση και την ιδία την αίσθηση εγώ είμαι ο τάδε ή ο δείνα και να βρούμε εκείνο το μέρος μέσα μας που είναι πάντα ήρεμο, ειρηνικό και ανέπαφο από το εγώ, και το οποίο είναι αυτό που πραγματικά είμαστε, αιώνια Ύπαρξη, αγνή Συνειδητότητα, άπειρη Ευδαιμονία.

Μόνο από εκεί, (από το κέντρο μας), μπορούμε να δούμε το εγώ μας, και κάθε έκφραση του με τρυφερή απόσπαση και να μην αντιδράσουμε προς αυτό με κάποια άλλη εγωικής άποψη. 

Και αυτό για να γίνει απαιτείται συνεχής (από στιγμή σε στιγμή) προσπάθεια για την ανάπτυξη του παρατηρητή, και αυτό προϋποθέτει συνεχή προσπάθεια να ανακαλύψουμε τι είναι αυτό μέσα μας που παραμένει σταθερό και αμετάβλητο, την εσωτερική σιωπή πέρα από το νου, και να αγκυροβολήσουμε σε αυτή, (να είμαστε δηλαδή σε συνεχή επίγνωση του κέντρου μας, του Είναι μας). 

Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ

Η κατανόηση του εγώ ( η κατανόηση του τι είναι το εγώ μας και πως λειτουργεί μέσα μας) η οποία είναι σημαντική για την εργασία με το εγώ και τη διάλυση του, έρχεται επίσης μέσα από την καθαρή και αποσπασμένη παρατήρηση του, όντας σε επαφή με την πηγή μας την σιωπηλή παρουσία του Είναι μας.

Η κατανόηση μεγαλώνει όμως με διάφορους τρόπους και όλοι τους είναι σημαντικοί. Αυξάνεται με την διάλυση του εγώ, με την αύξηση του σάττβα στο νου, με την μελέτη, τον στοχασμό, την συναναστροφή με φωτισμένους ή προχωρημένους μαθητές, με τον διαλογισμό, την διάκριση.

Όλα αυτά όμως έχουν ως βάση την συνεχή αποσπασμένη, τρυφερή και πλήρη παρατήρηση του εγώ με ταυτόχρονη επίγνωση του Είναι μας.

Η κατανόηση είναι προφανές ότι δεν ανήκει στο εγώ αλλά την διάνοια (ευφυΐα) η οποία λειτουργεί στο ανώτερο δυνατό της επίπεδο όταν είναι αγνή-σαττβική και λειτουργεί σε επαφή με την Συνειδητότητα. Η ανώτερη λογική (η ελεύθερη από επιθυμίες, σκοπιμότητες του εγώ αλλά και χωρίς την παρεμβολή των κατώτερων συγκινήσεων και των πεποιθήσεων και απόψεων του εγώ), η διάκριση, η αποσπασμένη παρατήρηση, η κατανόηση και η διαισθητική γνώση ανήκουν στις ανώτερες λειτουργίες της διάνοιας. 

Το πιο σπουδαίο ρόλο στην πνευματική μας άσκηση και ανάπτυξη παίζει η διάνοια γι αυτό και η ανάπτυξη των ικανοτήτων της διάνοιας είναι από τα πιο σημαντικά μέρη της εσωτερικής εργασίας και της αυτογνωσίας.

Διάβασε περισσότερα για την κατανόηση εδώ: Η κατανόηση

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Με όλα τα αναφερόμενα παραπάνω γίνεται σαφές ότι χωρίς απόσταση (αποταύτιση) από το εγώ, η εσωτερική εργασία είναι δύσκολη και χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα.

Γι αυτό απαιτείται συνεχής (από στιγμή σε στιγμή) προσπάθεια για την ανάπτυξη του παρατηρητή, την συνεχή αποταύτιση (ή απόσπαση) από το εγώ και συνεχής προσπάθεια να ανακαλύψουμε τι είναι αυτό μέσα μας που παραμένει σταθερό και αμετάβλητο, πλήρες και ειρηνικό και να είμαστε σε συνεχή επίγνωσης του.

‘’Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία’’ είπε ο ποιητής, αλλά θέλει και πολύ αντοχή στις αντιξοότητες και στην αντίσταση που προβάλει το εγώ, και ακόμη σταθερή αποφασιστικότητα, αυτοπεποίθηση, ιώβειο υπομονή και συνεχή, σταθερή, φιλόπονη και συστηματική  άσκηση.

  

ΟΝ! 1. Η Ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση

 

1. Η Ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση

Η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση. Είναι χαρακτηριστικό της αληθινής μας φύσης.

Δεν χρειαζόμαστε τίποτε από τον εξωτερικό κόσμο για να βιώσουμε την υπέρτατη ευτυχία ή ευδαιμονία. Το μόνο που χρειάζεται είναι να στραφούμε μέσα μας για να ανακαλύψουμε ξανά αυτό που ήδη είμαστε, και το οποίο δεν συνειδητοποιούμε γιατί έχουμε στρέψει την προσοχή μας στον εξωτερικό κόσμο, τον κόσμο των αισθήσεων.

Ταυτισμένοι με το σώμα, το νου και τα αντικείμενα των αισθήσεων, ο εξωτερικός κόσμος φαντάζει στέρεος και πραγματικός ενώ ο εσωτερικός κόσμος αδιόρατος, ασαφής και φανταστικός.

Στη πραγματικότητα αυτό που είναι σταθερό είναι ο εσώτερος Εαυτός (Είναι, Συνειδητότητα), αθάνατος, αιώνιος πάντα ευδαίμων. Ο Εαυτός είναι η σταθερή και ακατάστρεπτη βάση (π.χ. οθόνη και ταινία) επάνω στη οποία εμφανίζονται και εξαφανίζονται τα διάφορα φαινόμενα και οι κόσμοι.

Με μια απλή παρατήρηση μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι όλα στον κόσμο αλλάζουν. Εμφανίζονται κάποια στιγμή, μεγαλώνουν, ωριμάζουν, γερνάνε, παρακμάζουν και πεθαίνουν. Πως μπορεί κάτι που είναι υποκείμενο στη φθορά και στο θάνατο να μας δώσει αληθινή και παντοτινή ευτυχία; Πως μπορεί κάτι που είναι έξω από μας να μας δώσει μια ευτυχία που θα διαρκέσει για πάντα; Πως μπορούν άψυχα αντικείμενα να μας δώσουν ευτυχία;

Η ευτυχία είναι ιδιότητα της ίδιας της ζωής η οποία είναι η δημιουργός όλων των αντικειμένων και των κόσμων. Αυτό που είναι η πηγή της ζωής είναι ο ίδιος μας ο Εαυτός, ή Άτμαν, που διαπερνάει όλο το σύμπαν και είναι αδιόρατος για τις αισθήσεις και τον αισθησιακό νου. Ο Εαυτός μας είναι ένα με τον συμπαντικό Εαυτό ή Μπράχμαν αυτό που οι άνθρωποι και οι θρησκείες αποκαλούν Θεό.

Με τη δύναμη της μάγια (πλάνη) ο νους προσκολλάται στο σώμα, και τα αντικείμενα των αισθήσεων και προσπαθεί να νοιώσει ευτυχία απολαμβάνοντάς τα. Αυτό όμως δημιουργεί μια συνεχή αναστάτωση, αναταραχή και ανησυχία στο νου εξ αιτίας της οποίας δεν βιώνουμε την ευτυχία.

Μόνο ένας άνθρωπος με γαλήνιο νου μπορεί να πετύχει την συνειδητοποίηση του Εαυτού και την ανώτατη ευτυχία. Γαλήνιος είναι ο νους που έχει εξαγνιστεί από όλες τις επιθυμίες,  τα πάθη, τα αρνητικά συναισθήματα και όλες τις σαμσκάρας (εντυπώσεις) που έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητο. (ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ)

Η συνειδητοποίηση του υπέρτατου Εαυτού, πετυχαίνεται με έναν αγνό νου και την εστίασή του στον Εαυτό. Σε έναν αγνό νου ο εσωτερικός μας ήλιος αντανακλάται χωρίς καμία διαστρέβλωση όπως ο φυσικός ήλιος σε έναν καθαρό καθρέφτη.

Ο νους εξαγνίζεται με συστηματική εργασία και άσκηση. Απαιτείται γνώση και  κατανόηση αλλά κυρίως πρακτική. Απλά και μόνο η θεωρητική γνώση  δεν μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη δομή του νου, να αλλάξει τα δεδομένα και τις συνήθειες του. Σταθερή αποφασιστικότητα, πίστη, σταθερότητα και υπομονή είναι απαραίτητα συστατικά σ’ αυτή την προσπάθεια.

Ύψιστη ευτυχία και ευδαιμονία βιώνουμε όταν είμαστε σε κατάσταση σαμάντι, ή έκσταση, κατά την οποία έχουμε υπερβεί το νου και είμαστε ένα με την αληθινή φύση μας, την αγνή συνειδητότητα -ή Άτμαν.

Η αληθινή μας φύση (αγνή συνειδητότητα) έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της την απόλυτη ευδαιμονία. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτήν την ανώτατη ευτυχία. Τα άλλα δύο χαρακτηριστικά της είναι αιώνια ύπαρξη και αιώνια συνειδητότητα. Στα σανσκριτικά αυτό λέγεται Sat-chit-ananda.

Κανένα αντικείμενο ή εξωτερική κατάσταση δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους αν δεν είμαστε στην κατάλληλη εσωτερική κατάσταση.

Απ’ τη στιγμή που ο νους βιώσει μια ανώτερη ευτυχία θα κάνει οτιδήποτε για να τη βιώσει ξανά. Είναι χαρακτηριστικό του νου να αναζητά την ευτυχία σε πράγματα που ήδη του έδωσαν κάποιο είδος ευτυχίας.

Σε στιγμές ησυχίας του νου, ή στιγμές που μπορεί να είναι προσηλωμένος σε κάτι για πολύ ώρα, βιώνουμε καταστάσεις βαθιάς ευτυχίας γιατί τότε υπάρχει χώρος να εκδηλωθεί η εσωτερική μας πραγματικότητα.

Αθλητές ακραίων σπορ βιώνουν τέτοιες καταστάσεις γιατί ο νους τους, εξ αιτίας της επικινδυνότητας του αθλήματος, σταματά από οποιαδήποτε διακύμανση ή ταλάντευση. Αλλά δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται ότι η χαρά που βιώνουν δεν οφείλεται σε αυτό που κάνουν αλλά στην κατάσταση που βρίσκεται ο νους τους.

Παρόμοια όταν απολαμβάνουμε το αντικείμενο της επιθυμίας μας, νιώθουμε μια βαθύτερη ικανοποίηση. Αυτό δεν οφείλεται στο αντικείμενο αλλά στο γεγονός ότι ο νους από τη στιγμή που απέκτησε το ποθούμενο, γίνεται ήρεμος για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα και έτσι μπορεί έστω και για λίγο ο Άτμαν να εκδηλωθεί μέσα μας. Αυτός είναι η αιτία που βιώνουμε αυτές τις στιγμές ευτυχίας.

Αμέσως μετά ο νους, εξ αιτίας της ρατζασικής του φύσης και της δυνατής τάσης που έχει να στρέφεται προς τα έξω μέσα απ’ τις αισθήσεις, αναζητά κάποιο άλλο αντικείμενο που νομίζει πως μπορεί να του δώσει ευτυχία. Αυτό δημιουργεί ανησυχία και αναταραχή στο νου γεγονός που καθιστά αδύνατη την βίωση της ευτυχίας.

Αυτό επαναλαμβάνεται συνέχεια χωρίς να έχουμε επίγνωση, καθώς ο νους είναι συνεχώς στραμμένος προς τα έξω. Έτσι όλες οι εσωτερικές διαδικασίες και καταστάσεις του νου είναι αδύνατον να γίνουν αντιληπτές και να έρθουν στο φως της συνειδητότητας. Αγνοώντας όλα αυτά γινόμαστε θύματα και υπηρέτες του νου αντί να είμαστε οι αφέντες του.

Στιγμές έξαψης και ενθουσιασμού μπερδεύονται με την αληθινή ευτυχία που βιώνεται όταν ο νους είναι γαλήνιος και ειρηνικός. Αυτό οφείλεται στο ότι ο νους κυριαρχείται κυρίως από τις ρατζασικές και τις ταμασικές ενέργειες, ή ποιότητες, που αποτελούν τη δημιουργία.

Ευτυχία μπορούμε να βιώσουμε όταν κυριαρχεί στο νου μας η Σάττβα[*] ενέργεια.

Πρέπει να διατηρούμε την ενέργεια υψηλά ποσοτικά και ποιοτικά (Σάττβα). Να μάθουμε να παίρνουμε ενέργεια από ανώτερες πηγές και να μάθουμε να μην τη σπαταλάμε άσκοπα. Όταν είμαστε κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι ψυχικά και σωματικά, πως μπορούμε να είμαστε ευδιάθετοι ή χαρούμενοι; Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ύπνος και ξεκούραση.

Απαραίτητη προϋπόθεση να είμαστε ευτυχισμένοι είναι η καλή υγεία, ψυχική και σωματική. Στο σώμα υπάρχουν τρεις βασικές ενέργειες τις οποίες πρέπει να διατηρούμε σε ισορροπία. Αυτές είναι η Βάτα, Πίττα και Κάφα. Από τις τρεις, αυτή που εύκολα ανισορροπεί και επιφέρει αρνητικές συνέπειες στη λειτουργία του σώματος και του νου είναι η Βάτα. Αν βρίσκεται σε ανισορροπία για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να εκδηλωθεί ασθένεια σε κάποιο μέρος του σώματος. Το ίδιο και οι άλλες.

Οι ενέργειες αυτές για να διατηρούνται σε ισορροπία πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας σε όλα τα επίπεδα. Απαιτείται κατάλληλη Σαττβική διατροφή σύμφωνα με την ιδιοσύσταση του σώματός μας, την ηλικία, το κλίμα και την εποχή. Χρειαζόμαστε επίσης κατάλληλη τροφή για το νου και τις αισθήσεις. Υπερβολική χρήση, έλλειψη ή λανθασμένη επαφή των αισθήσεων με τα αντικείμενα επιφέρει ανισορροπία  σ’ αυτές τις ενέργειες. Ακόμη η υπερβολική χρήση ενός μόνο κέντρου λειτουργίας (π.χ. μόνο του νου ή του κινητικού, ή του συγκινησιακού) προκαλεί ανισορροπία.

Η φυσική άσκηση, οι αναπνευστικές ασκήσεις, το περπάτημα, ο χορός, το τραγούδι η χειρονακτική εργασία και ιδιαίτερα η ενασχόληση με τη γη, η καθαριότητα, η αποτοξίνωση κατά περιόδους (με δίαιτα ή ελαφριά νηστεία, Αγιουρβέρδα παντσακάρμα κ.λπ.), η μελέτη κυρίως πνευματικών βιβλίων, οι τεχνικές χαλάρωσης και οι διάφορες πνευματικές ασκήσεις μας επιτρέπουν να διατηρούμε την ενέργεια μας υψηλά, να έχουμε καλή σωματική και ψυχική υγεία. Δημιουργούμε έτσι τις προϋποθέσεις για να προσεγγίσουμε την αληθινή μας φύση, την ευτυχία, την αρμονία και την συμπαντική αγάπη.

Βασική εργασία που έχουμε να κάνουμε είναι να αυξάνουμε συνεχώς τη Σάττβα ενέργεια και να μειώσουμε την Τάμας και τη Ράτζας. Αρχικά πρέπει να εξαλείψουμε την Τάμας* μέσω της Ράτζας* και σταδιακά να περάσουμε από τη Ράτζας στη Σάττβα. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους όπως το να παίρνουμε σαττβική τροφή και σαττβικές εντυπώσεις μέσω των αισθήσεων, να ερχόμαστε σε επαφή με την φύση, να κάνουμε συγκέντρωση, διαλογισμό, κίρταν, κάρμα γιόγκα, να επαναλαμβάνουμε μάντρα ή τα ονόματα του Θεού, να επισκεπτόμαστε ιερούς τόπους, να ερχόμαστε σε επαφή με πνευματικούς δασκάλους ή ανθρώπους, εναλλακτικές θεραπείες όπως τα ανθοϊάματα του Μπάχ, το ρέϊκι κ.λπ. που θα αναλυθούν σε άλλα κεφάλαια.

Οι επιθυμίες και η προσκόλληση είναι τα κύρια εμπόδια στην ευτυχία μας. Καθώς αναζητούμε την ευτυχία σε πράγματα έξω από τον Εαυτό μας δημιουργούμε ήδη τη βάση για τη δυστυχία μας. Αμέσως δημιουργείται ο φόβος μέσα μας για δύο κυρίως λόγους. Φοβόμαστε ότι δεν θα αποκτήσουμε αυτό που επιθυμούμε ή, αν το αποκτήσουμε, φοβόμαστε μήπως το χάσουμε. Ο νους μας γίνεται υπερδραστήριος και προσπαθεί να βρει τρόπους να ικανοποιήσει την επιθυμία. Οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο στην επίτευξη του ποθούμενου δημιουργεί θυμό. Και η μη πραγματοποίησή του φέρνει θλίψη.

Επιθυμία, φόβος, θυμός και θλίψη δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που μας κάνει μίζερους και δυστυχισμένους. Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε αυτή την κατάσταση μέσα μας και ότι συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο δεν είναι δυνατόν να βιώσουμε την ευτυχία που τόσο πολύ αναζητούμε.

Νιώθουμε πολύ μεγαλύτερη χαρά όταν δίνουμε παρά όταν παίρνουμε, αλλά εξ αιτίας της κακής εκπαίδευσης και της υπερβολικής ανάπτυξης του ‘Εγώ’, ή εγωισμού, νομίζουμε ότι μόνο αποκτώντας αυτά που επιθυμούμε θα γίνουμε ευτυχισμένοι. Πάρα πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν πράγματα που είχαν βασιλιάδες σε άλλες εποχές. Πόσοι από αυτούς είναι πραγματικά ευτυχισμένοι εξ αιτίας των αγαθών που έχουν στη κατοχή τους; Τα χρήματα δίνουν άνεση αλλά όχι ευτυχία.

Σήμερα ο κόσμος ζει εντονότερα από κάθε άλλη εποχή τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση που ο νους έχει δημιουργήσει ότι δηλαδή, η επίτευξη των επιθυμιών του και η απόκτηση αγαθών θα τον κάνουν ευτυχισμένο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από αυτό και η πραγματικότητα που βλέπουμε γύρω μας το αποδεικνύει όλο και περισσότερο.

 Η ευτυχία είναι εσωτερική κατάσταση του νου που μπορούμε όλοι να βιώσουμε μέσα από συστηματική άσκηση -ή σπάνια μέσα από συμπτώσεις. Στο χέρι μας είναι να πετύχουμε μια μόνιμη και διαρκή γαλήνη στο νου και να βιώνουμε συνέχεια την ευτυχία που όλοι αναζητάμε και θέλουμε να ζήσουμε.

Έχω ακούσει από πολλούς ανθρώπους να επαναλαμβάνουν ότι στη ζωή μπορεί κάποιος να έχει μόνο λίγες στιγμές ευτυχίας. Αυτό ισχύει για τους ανθρώπους που ζουν μηχανικά και δεν έχουν κάνει καμία εργασία πάνω στον εαυτό τους. Ο καθένας μπορεί να καταφέρει οι στιγμές ευτυχίας να είναι η συνήθης κατάστασή του, η οποία μπορεί να διακόπτεται από λίγες μόνο στιγμές ακεφιάς και θλίψης. Όσο θα συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αυτό είναι αδύνατον τότε πράγματι έτσι θα γίνει. Γιατί, ό,τι πιστεύουμε αυτό πραγματοποιείται. Δεν υπάρχει τίποτε σε αυτό τον κόσμο που ο άνθρωπος θα θελήσει να πραγματοποιήσει και δεν θα το καταφέρει. Έχουμε φτιαχτεί κατ’ εικόνα και κατ΄ ομοίωση του Θεού. Μέσα μας ο Δημιουργός εναπόθεσε όλες τις δυνάμεις και τις δυνατότητες για να φτάσουμε να γίνουμε ένα με Αυτόν. Ορθότερα θα έλεγα ότι είμαστε ήδη ένα με Αυτόν, αλλά η μη αγνότητα του νου δεν μας επιτρέπει να το συνειδητοποιήσουμε.

Παρά το γεγονός ότι η αληθινή ευτυχία πηγάζει από τον ίδιο μας τον εαυτό, σημαντικό ρόλο στο να ζούμε ευτυχισμένοι παίζει η ποιότητα των σχέσεων ιδιαίτερα μέχρι να έρθουμε σε επαφή με την πηγή της ευτυχίας μέσα μας. Η αρμονική συνύπαρξη, η επαφή και η επικοινωνία μπορούν να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε στην αυτογνωσία, την πνευματική εξέλιξη και να ζούμε με χαρά και αγάπη. Δίνοντας και παίρνοντας. Για να κάνουμε όμως αρμονικές σχέσεις πάλι είναι προϋπόθεση να εργαστούμε με τον εαυτό μας και να έχουμε καλυτερέψει σε διάφορα επίπεδα. π.χ. Να αποκτήσουμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοαποδοχή, να είμαστε περισσότεροι ανεκτικοί και υπομονετικοί, να μάθουμε να συγχωρούμε, να δίνουμε ανιδιοτελώς, να μάθουμε να ακούμε , να επικοινωνούμε, να μοιραζόμαστε, να ελαττώσουμε την ένταση των διαφόρων αρνητικών συναισθημάτων, να αλλάξουμε λανθασμένες πεποιθήσεις κ.λπ. Θα έλεγα όμως, πάνω απ΄ όλα, να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε θύματα των άλλων αλλά υπεύθυνοι της δικής μας πραγματικότητας (δεν είναι δηλ. οι άλλοι υπεύθυνοι για το τι νοιώθουμε και σκεπτόμαστε,  αλλά εμείς οι ίδιοι). Όλα αυτά πρέπει να αναπτυχθούν σε κάποιο βαθμό, ικανό να μας επιτρέψει να έχουμε αρμονικές σχέσεις.

Η ευτυχία δεν χαρίζεται ούτε πουλιέται αλλά κατακτιέται με προσωπικό αγώνα.

Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους παρά μόνο εμείς οι ίδιοι. Γιατί  η ευτυχία είναι χαρακτηριστικό της ύπαρξής μας, της αληθινής μας φύσης, της ψυχής μας. Εκεί πρέπει να την αναζητήσουμε διεισδύοντας όλο και πιο βαθιά στο κέντρο της ύπαρξης μας, που είναι η καρδιά μας.

• Η αλήθεια βρίσκεται μέσα σας και σε όλη τη δημιουργία.
• Είναι ο αληθινός σας εαυτός, το αθάνατο θεϊκό πνεύμα.
• Συνειδητοποιήστε τον μέσα στην καρδιά σας.
• Δείτε τον σε κάθε μορφή και σε κάθε πρόσωπο.
• Υπηρετήστε τον με ανιδιοτέλεια και αγάπη.
• Προσηλώστε συνεχώς τον νου σας σε αυτόν.
• Επαναλαμβάνετε το όνομά του συνεχώς.
• Γιατί εσείς και αυτός είστε ένα.
• Όλοι μεταξύ μας είμαστε ένα, Μία ενότητα, ο Θεός.

---

[*] Σάττβα: είναι αρμονία, αγνότητα, γαλήνη του νου, διαύγεια, ξεκάθαρη κατανόηση, ευγενείς και θείες σκέψεις, γνώση, αρετή, διάκριση, καλοσύνη.

* Τάμας: Αδράνεια, σκοτάδι, άγνοια, νωθρότητα, αυτοκαταστροφικές τάσεις, καμία ικανότητα ορθής κρίσης, ανόητες πράξεις που δεν καθοδηγούνται από τη λογική, αδύνατη μνήμη, απροσεξία, τεμπελιά. Όταν κυριαρχεί η τάμας ο άνθρωπος κοιμάται πολύ, δεν του αρέσει η εργασία, ξεχνά εύκολα.

Ράτζας: Πάθος, δραστηριότητα, ανησυχία, αναστάτωση, αναζήτηση δύναμης, χρήματος, εξουσίας, φήμης, θολωμένη κατανόηση, έλλειψη διάκρισης, προσκόλληση στη δράση, κυνήγι αισθησιακών απολαύσεων, επιθυμίες, έλλειψη ικανοποίησης, απληστία, μπερδεύει την ευχαρίστηση με τον πόνο και την δυστυχία με την ευτυχία.

 

Το "μυστικό" για μια ζωή αφθονίας, αρμονίας, ευτυχίας και ικανοποίησης είναι να έχουμε ένα φωτεινό (σαττβικό) νου απαλλαγμένο από εγωϊκές τάσεις (εγώ), και επιθυμίες, και να ζούμε κάθε στιγμή σε συνειδητή επαφή με το Είναι μας (Συνειδητότητα).

🌺 Φως, Ειρήνη, Αγάπη

ΟΜ! ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ

Η πνευματική άσκηση είναι μια συνεχής προσπάθεια αποταύτισης από το σώμα και το νου και προσήλωσης του νου στην πηγή του, τον Ατμαν, την εσωτερική σιωπή*, κενή περιεχομένου αλλά γεμάτη ζωή και φως, ειρηνική, πλήρης στον εαυτό της και μακάρια.

ΣΧΟΛΙΟ: εσωτερική σιωπή*: Δεν αναφέρομαι στην σιωπή του νου, η οποία συμβαίνει όταν ο νους σταματά να κινείται, να φαντάζεται και να σκέπτεται, αλλά στην εσωτερική σιωπή που είναι πέρα από το νου, αυθύπαρκτη και πάντα παρούσα ακόμη και όταν ο νους είναι σε κίνηση. Αυτή η 'ζωντανή σιωπή΄, που δεν είναι απλά η απουσία ήχου και σκέψης, είναι πραγματική μας ταυτότητα και το σταθερό υπόβαθρο που εμφανίζεται ο νους και τα περιεχόμενα του. Είναι το υπόβαθρο και ταυτόχρονα το φως της επίγνωσης που κάνει κάθε εμπειρία δυνατή. Χωρίς 'αυτή' δεν μπορεί να υπάρξει η επίγνωση των μορφών.

Για να σταματήσουμε την ταύτιση και να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση απαιτείται να μάθουμε και να συνειδητοποιήσουμε τι είναι η ταύτιση και τι η αυτεπίγνωση και βέβαια να ασκούμαστε συνεχώς.

Για να αποταυτιστούμε απο το σώμα και το νου απαιτείται συνεχής εγρήγορση και επαγρύπνηση. Απαιτείται πλήρης προσοχή και διάκριση. Απαιτείται να συνειδητοποιήσουμε τι είναι η ταύτιση και πως συμβαίνει. Θα πρέπει να διερευνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε πλήρως πως το εγώ καταφέρνει να δημιουργεί ταύτιση, με το σώμα, με τις σκέψεις, τις φαντασίες, τα εξωτερικά αντικείμενα και τα συναισθήματα. Τέλος θα πρέπει να βρούμε τρόπους και μεθόδους να μην πέφτουμε στην ταύτιση ή να την σταματάμε αν έχουμε ήδη πέσει σε ταύτιση και να επανερχόμαστε σε αυτεπίγνωση.

Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και με την αυτεπίγνωση. Μέσω της μελέτης και τις οδηγίες που πιθανόν να έχουμε από κάποιο δάσκαλο ή προχωρημένο μαθητή αλλά κυρίως μέσω της συνεχώς άσκησης, της διερευνητικής προσοχής και της διάκρισης να αναγνωρίσουμε ποιός ή τι είναι ο αληθινός μας Εαυτός και να βρούμε τρόπους να θυμόμαστε να είμαστε σε αυεπίγνωση (επίγνωση του Εαυτού μας) και να παραμένουμε όσο το δυνατόν περισσότερο σε Αυτεπίγνωση.

Αυτή η εργασία με την αποταύτιση και την αυτεπίγνωση δεν είναι κάτι που το μαθαίνουμε σε κάποιους μήνες και αυτό είναι όλο.  Είναι μια συνεχής εργασία εμβάθυνσης και εκλέπτυνσης και η οποία τελειώνει με την αυτοπράγματωση ή φώτιση.  

ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΙ ΑΝΤΑΝΑΚΛΩΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

Δύο επίπεδα αυτεπίγνωσης

1.       Επίγνωση της αντανακλώμενης Συνειδητότητας
2.       Επίγνωση της απόλυτης Συνειδητότητας    

Η αυτεπίγνωση έχει δύο απόψεις ή δύο επίπεδα. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει η καθαρή ή απόλυτη Συνειδητότητα που είναι η ύψιστη αρχή όλων, και η αντανακλώμενη στο νου Συνειδητότητα. Το Είναι μας που η ουσιαστική του φύση είναι αιώνια Ύπαρξη, αγνή Συνειδητότητα και άπειρη Ευδαιμονία είναι πέρα από το νου αλλά και η πηγή του. Το είναι ως η πηγή είναι η απόλυτη Συνειδητότητα και καθώς αντανακλά στο νου γίνεται η αντανακλώμενη Συνειδητότητα. Αν και η Συνειδητότητα παραμένει αμετάβλητη, φαινομενικά ταυτίζεται με το νου και το εγώ. Έτσι ο νους φωτίζεται από την Συνειδητότητα και μπορεί να αντιλαμβάνεται τις μορφές αλλά και τα δικά του περιεχόμενα (σκέψεις, συναισθήματα κ.λπ.).

Ένα παράδειγμα που θα βοηθήσει την κατανόηση μας είναι το φως το ήλιου το οποίο αντανακλά στην σελήνη. Το φως που μας φωτίζει τα βράδια με φεγγάρι είναι η αντανάκλαση του ηλιακού φωτός στην σελήνη. Ενώ το φως που μας φωτίζει την ημέρα είναι το καθαρό φως που έρχεται απ ευθείας από τον ήλιο. Οπότε έχουμε το ηλιακό φως πριν την αντανάκλαση και το αντανακλώμενο ηλιακό φώς. Δεν είναι ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά φώτα αλλά το αντανακλώμενο φως δεν έχει την λαμπρότητα του φωτός πριν την αντανάκλαση. Βέβαια η καθαρότητα και η λαμπρότητα του αντανακλώμενου φωτός εξαρτάται από το αντικείμενο που αντανακλάται. Άλλη ποιότητα έχει όταν αντανακλάται στο χώμα για παράδειγμα και άλλη σε ένα καθαρό καθρέπτη.

Παρόμοια με το φως του ήλιου και το φεγγάρι συμβαίνει και με την Συνειδητότητα. Έχουμε την καθαρή ή απόλυτη Συνειδητότητα και την αντανακλώμενη στο νου Συνειδητότητα. Από την καθαρότητα του νου μας εξαρτάται και πόσο καθαρά αντιλαμβανόμαστε την Συνειδητότητα. 

Η Συνειδητότητα καθώς (φαινομενικά) ταυτίζεται με το νου δημιουργεί την ατομικότητα αλλά και κάνει το νου ικανό να αντιλαμβάνεται τις μορφές. Επειδή ο νους και συγκεκριμένα η Διάνοια (Μπούντι) είναι το όργανο με το οποίο η Συνειδητότητα αντιλαμβάνεται τον Εαυτό της, η καθαρότητα με την οποία αντιλαμβανόμαστε την Συνειδητότητα εξαρτάται από την καθαρότητα της Διάνοιας. Όσο πιο καθαρός κι αγνός (σαττβικός) είναι ο νους και η Διάνοια τόσο πιο καθαρά αντιλαμβανόμαστε την Συνειδητότητα (στην πραγματικότητα όμως η Συνειδητότητα αντιλαμβάνεται τον Εαυτό της χρησιμοποιώντας ως καθρέπτη την Διάνοια (Μπούντι). Όμως η αίσθηση του εγώ και η ταύτιση της με την Συνειδητότητα δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι εμείς ως άτομα έχουμε επίγνωση της Συνειδητότητας. Όταν το εγώ όμως καταλαγιάσει τελείως σε βαθύ σαμάντι (όπως επίσης και στον βαθύ ύπνο που δεν υπάρχει αίσθηση εγώ) ή διαλυθεί με την άσκηση, τότε γίνεται φανερό ότι μόνο η Συνειδητότητα υπάρχει και αυτή αντιλαμβάνεται τον Εαυτό της.

Ανάλογα λοιπόν με το που είναι εστιασμένη η προσοχή μας και η διάνοια (μπούντι) μας, μπορεί να είμαστε:

α. σε επίγνωση του αντανακλώμενης στο νου Συνειδητότητας η οποία βιώνεται μέσα μας ως την αίσθηση 'Είμαι' μαζί με επίγνωση μιας εσωτερικής ησυχίας ή σιωπής  (θα χαρακτήριζα αυτήν την σιωπή σαν την περιφέρεια της βαθιάς σιωπής που είναι η απόλυτη Συνειδητότητα). Επίσης μπορεί να βιώνεται σαν μια αίσθηση ζωντανής παρουσίας. Η διαφορά ανάμεσα στην κατάσταση ταύτισης (η οποία έχει διάφορες απόψεις) και την αυτεπίγνωση είναι ολοφάνερη. Παρά ταύτα γι' αυτούς που δεν έχουν γνώση και δεν έχουν ερευνήσει τον εαυτό τους, δεν έχουν ξεκάθαρη αντίληψη των διάφορων συνειδησιακών καταστάσεων μέσα τους και γι' αυτό δεν μπορούν να κερδίσουν τίποτα ουσιαστικό από τις στιγμές που βρίσκονται σε αυτεπίγνωση. 

Όταν είμαστε σε επίγνωση της αντανακλώμενης Συνειδητότητας μπορούμε να έχουμε επίσης εμπειρία του σώματος, εξωτερικών αντιλήψεων μέσα από τις αισθήσεις, αλλά και των διάφορων σκέψεων και συναισθημάτων που μπορεί να προβάλουν κάθε τόσο, χωρίς βέβαια να ταυτιζόμαστε και να χανόμαστε σε αυτά. Αν ταυτιστούμε με κάτι από αυτά τότε χάνουμε την κατάστασ ητης αυτεεπίγνωσης και ταυτιζόμαστε με το σώμα, τον νου ή τα εξωτερικά αντικείμενα μ τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. Η αυτοπαρατήρηση και η μελέτη του ψυχολογικού μας κόσμου μπορεί να συμβεί μόνο όταν είμαστε σε αυτεπίγνωση. 

β. σε επίγνωση της απόλυτης Συνειδητότητας. Αν μπούμε ακόμη πιο βαθιά μέσα μας, τότε μπαίνουμε στο κέντρο της ύπαρξης μας, στο ‘Είναι μας, όπου κυριαρχεί τέλεια σιωπή και ειρήνη, πληρότητα και μακαριότητα. Όταν βαθαίνουμε στο κέντρο μας ακόμη και η αίσθηση ‘Είμαι’ γίνεται ένα αντικείμενο.

Στην απόλυτη σιωπή και ειρήνη είμαστε σε επίγνωση του Είναι μας ή της απόλυτης Συνειδητότητας, πριν την αντανάκλαση της στον νου. Μερικά σημάδια ότι είμαστε στο κέντρο ή κοντά στο κέντρο μας, είναι ότι ο νους είναι αυθόρμητα και φυσικά ακίνητος και ήρεμος υπάρχει παντελής αδιαφορία για αισθητηριακή εμπειρία (δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα γιατί το εγώ είναι ‘καταλαγιασμένο’), υπάρχει διάχυτη γαλήνη, ειρήνη και πληρότητα. Αν υπάρχει πλήρης απορρόφηση του νου στο κέντρο δεν υπάρχει τίποτα άλλο από βαθιά σιωπή και ειρήνη, αλλά αν δεν υπάρχει πλήρης απορρόφηση τότε μπορεί να υπάρχει μια απαλή αίσθηση του Είμαι αλλά χωρίς κανένα είδους προσδιορισμό.

Σημείωση

Πολλές φορές μπορεί να διαβάσουμε ή να ακούσουμε ότι η αυτεπίγνωση σχετίζεται με το σώμα, τις σκέψεις και με τα συναισθήματα. Δηλαδή ότι είμαστε σε αυτεπίγνωση όταν είμαστε συνειδητοί του σώματος και των περιεχομένων του νου. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί σωστό υπό την έννοια ότι για όσο είμαστε ενσαρκωμένοι σε ένα σώμα, το σώμα και ο εξωτερικός νους αποτελούν μέρος της ύπαρξης μας και εξ αιτίας της ταύτισης με αυτά τα αντιλαμβανόμαστε ως εαυτό μας. Παρά ταύτα η πιο ακριβής έννοια της αυτεπίγνωσης είναι ότι είμαστε σε επίγνωση του Εαυτού μας ως Συνειδητότητα-ύπαρξη το οποίο είναι η αληθινή μας ταυτότητα κι η οποία παραμένει η ίδια ενώ τα σώματα αλλάζουν σε κάθε ενσάρκωση.

 ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι να βρίσκεται σε αυτεπίγνωση και όχι σε κατάσταση ταύτισης και ύπνου (συνειδησιακού). Και αναφέρομαι στην επίγνωση του ‘Είμαι ή ‘Υπάρχω’, της επίγνωσης ή συναίσθησης ότι είμαστε η συνειδητή παρουσία αυτή καθαυτή και όχι ότι είμαστε το σώμα. 

Εξ αιτίας όμως της διόγκωσης του εγώ, η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι ταυτισμένοι με το σώμα και τις προβολές του νου (νοητικές και συγκινησιακές), καθώς και με τα εξωτερικά αντικείμενα τα οποία αντιλαμβάνονται σαν προέκταση του εγώ τους, (ο/η σύζυγός μου, το παιδί μου, το σπίτι μου, το κινητό μου, η ομάδα μου, η θρησκεία μου, το κόμμα μου και πάει λέγοντας).

Εξ αιτίας του εγώ, έχει γίνει η ταύτιση η φυσική κατάσταση της πλειοψηφίας, αντί της αυτεπίγνωσης, και επειδή είναι όλοι στην ίδια συνειδησιακή κατάσταση νομίζουν ότι αυτό είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Στην πραγματικότητα βέβαια ούτε που αντιλαμβάνονται ότι ονειρεύονται ξύπνιοι. Νομίζουν ότι είναι ξύπνιοι και ότι ξέρουν ποιοι είναι, ότι έχουν ατομική θέληση, ενώ στην πραγματικότητα αγνοούν ότι αγνοούν.

Σκοπός λοιπόν της αυτογνωσίας είναι να βγούμε από τον συνειδησιακό ύπνο, να σταματήσουμε δηλαδή την ταύτιση με το σώμα και το νου και να επιστρέψουμε στην φυσική μας κατάσταση την αυτεπίγνωση και στην συνέχεια να επιστρέψουμε στο Είναι μας. Εξ αιτίας της συνήθειας (έξις δευτέρα φύσις) η ταύτιση έχει γίνει τόσο φυσική και αυθόρμητη και έτσι είνια εξαιρετικά δύσκολο να την σταματήσουμε και να έλθουμε σε κατάσταση αυτεπίγνωσης. Επιπλέον τα αντικείμενα και οι απολαύσεις ασκούν τεράστια  γοητεία και έλξη στο ρατζασικοταμασικό* εγώ μας, και έτσι αυτό δεν είναι διατεθειμένο να τις εγκαταλείψει, ούτε βέβαια θέλει να πεθάνει. Σε αυτό τον κόσμο τίποτα δεν θέλει να πεθάνει. Αλλά ζωή χωρίς θάνατο δεν υπάρχει καθώς επίσης και ελευθερία και φώτιση δίχως το θάνατο του εγώ επίσης δεν υπάρχει.

Ένεκα της συνήθειας και εξ αιτίας του εγώ και της επιθυμίας, η διάνοια μας είναι θολωμένη και αδύναμη και η προσοχή* μας εύκολα υφαρπάζεται από το εγώ με ένα ασυνείδητο τρόπο και ταυτίζεται με τα αντικείμενα και τις σκέψεις και ξεχνά να επιστρέψει στη πηγή της την Συνειδητότητα. Η προσοχή μας  υφαρπάζεται συνεχώς με μαεστρία από το εγώ για να την στρέψει προς τα αντικείμενα και να τα απολαύσει. 
Έτσι ενώ εμείς θέλουμε να καθοδηγήσουμε θεληματικά και συνειδητά την προσοχή προς τον αληθινό Εαυτό μας (την σιωπηλή παρουσία μέσα μας), το εγώ σαν μαγνήτης την τραβάει και την στέλνει προς τα περιεχόμενα του νου και τα εξωτερικά αντικείμενα αλλά με ένα μηχανικό ασυνείδητο τρόπο, που προκαλεί ταύτιση και λησμονιά του Εαυτού μας. Διότι υπάρχει και ο συνειδητός τρόπος να αντιλαμβανόμαστε τα περιεχόμενα του νου και τα αντικείμενα του κόσμου. Μπορούμε δηλαδή να παρατηρούμε τα περιεχόμενα του νου και το ίδιο το εγώ και να τα εξετάζουμε αντί να είμαστε ταυτισμένοι και χαμένοι σε αυτά. Αυτό απαιτεί εγρήγορση, συνειδητή προσοχή και αυτεπίγνωση και το ονομάζουμε αυτοπαρατήρηση.

ΣΧΟΛΙΟ: προσοχή*: η προσοχή είναι η ίδια η Συνειδητότητα ‘εξωτερικευμένη’ και στραμμένη προς τις μορφές. Χωρίς την προσοχή δεν μπορεί να αντιληφθούμε, να έχουμε δηλαδή επίγνωση από αυτό που συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας. Όταν για παράδειγμα διαβάζουμε ένα βιβλίο με πού προσοχή και είμαστε απορροφημένοι στην μελέτη, το ίδιο και όταν βλέπουμε τηλεόραση κ.λπ. μπορεί να μην ακούσουμε κάποιον που μας φωνάζει ή δεν ακούμε τίποτα από τους θορύβους των αυτοκινήτων ή των γειτόνων. Και αυτό γιατί όλη μας η προσοχή είναι απορροφημένη σε αυτό που μας ενδιαφέρει.

Για να σταματήσουμε την ταύτιση και τον συνειδησιακό ύπνο πρέπει να καλλιεργήσουμε την εγρήγορση, την συνειδητή προσοχή, την διάκριση, την απόσπαση, την συγκέντρωση και την αυτεπίγνωση.

Πρέπει να μελετήσουμε συνεχώς και σε βάθος (και θεωρητικά αλλά κυρίως από άμεση διερεύνηση και πρακτική εξάσκηση) τι είναι και πως γίνεται η ταύτιση και τι είναι και πως είναι να είμαστε σε αυτεπίγνωση. 

Αυτή η εργασία, με την αποταύτιση ή την μη-ταύτιση είναι κάτι που θα κάνουμε μέχρι να εδραιωθούμε στην αυτεπίγνωση, αυθόρμητα και φυσικά και χωρίς προσπάθεια. Μέχρι να διαλυθεί τελείως το εγώ με όλες του τις εκφράσεις (επιθυμία, θυμός, υπερηφάνεια, φόβος, κ.λπ.) και να απορροφηθεί ο νους στην απόλυτη Συνειδητότητα. 

Μέχρι τότε ασκούμαστε σταθερά, εμβαθύνουμε συνεχώς στην αυτοπαρατήρηση, την διάκριση, την απόσπαση και την αυτεπίγνωση. Καθώς διαλύουμε τις χοντροειδέστερες ταυτίσεις ανακαλύπτουμε όλο και πιο λεπτοφυέστερες και προσπαθούμε να τις εξαλείψουμε και αυτές. Επειδή πίσω από κάθε ταύτιση υπάρχει κάποια νοητική ή συναισθηματική μορφοποίηση θα πρέπει επίσης με συγκεκριμένη εργασία να διαλύουμε και την νοητική και συναισθηματική  μορφοποίηση (κάποια άποψη του πολλαπλού εγώ) που συνδέεται με την ταύτιση, ώστε να σταματήσει να μας κλέβει την προσοχή και να μας εμποδίζει να εμβαθύνουμε στην αυτεπίγνωση. 

ΤΟ ΕΓΩ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΑΥΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ

Το εγώ μαζί με τις γκούνας (ράτζας-τάμας) δημιουργούν την ταύτιση και μας κάνουν να ξεχνάμε τον αληθινό Εαυτό μας. Είναι το ρατζασοταμασικό εγώ που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα, στρέφει το νου προς τα αντικείμενα των αισθήσεων και αναζητεί την απόλαυση και τις επίγειες επιτυχίες.

Ο νους και το εγώ (που είναι μέρος του Ανταχκαράνα, τετραπλό εσωτερικό όργανο) προέρχονται από τις γκούνας οι οποίες είναι και οι θεμελιώδεις ενέργειες  που τα αποτελούν. Η ποιότητα λειτουργίας του νου και του εγώ εξαρτάται από την γκούνα που υπερτερεί σε αυτά. Κάθε γκούνα έχει συγκεκριμένες ιδιότητες και ο νους λειτουργεί και εκφράζεται ανάλογα με την γκούνα που κυριαρχεί σε αυτόν.

Μια καλή γνώση των γκούνας είναι μεγάλης σημασίας και μεγάλη βοήθεια στο να κατανοήσουμε και να ελέγξουμε τον νου. Η γνώση των γκούνας θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε διάφορες ικανότητες και αρετές, να διαλύσουμε τα διάφορα εγωικά ελαττώματα και να αναπτύξουμε την ικανότητα μας στην αυτεπίγνωση και τον διαλογισμό. Η καθημερινή άσκηση και ένας σαττβικός τρόπος ζωής είναι η βάση για την πνευματική μας μεταμόρφωση και την Αυτοπραγμάτωση. 

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σας προτείνω να διαβάσετε και να μελετήσετε το εγώ, το νου και τις διάφορες απόψεις και εκφράσεις του για να έχετε ένα χάρτη να κινηθείτε.  Χωρίς αυτόν το χάρτη θα χάσετε άσκοπα χρόνο και ενέργεια καθώς επίσης θα παραπλανηθείτε ευκολότερα από το εγώ και θα πέφτετε στις παγίδες του. Μπορείτε να διαβάσετε πολλά άρθρα σχετικά με το εγώ στα μπλοκ μου (ελληνικό και αγγλικό που έχει περισσότερα) όπως επίσης και σε όποιες άλλες πηγές έχετε διαθέσιμες.

Επίσης θα πρέπει να μελετήσετε κείμενα σχετικά με τη φύση του αληθινού σας Εαυτού για να αναπτύξετε την διάκριση ανάμεσα στον αληθινό σας Εαυτό και τον απατηλό που είναι απαραίτητη για την αυτεπίγνωση και την αφύπνιση.

Διαβάστε: ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ (Συνοπτικά)

 ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΥΝΑΣ  (σάττβα-ράτζας-τάμας)

Σύμφωνα με την Αγιουρβέδα η φύση αποτελείται από τρεις πρωταρχικές ποιότητες (γκούνας) οι οποίες είναι οι κύριες δυνάμεις της συμπαντικής σοφίας που καθορίζουν την πνευματική μας ανάπτυξη.

Ονομάζονται Γκούνας που στα σανσκριτικά σημαίνει «εκείνο που δεσμεύει» επειδή αν κατανοηθούν λάθος μας δεσμεύουν στον εξωτερικό κόσμο. Οι τρεις γκούνας είναι οι πιο λεπτοφυείς ποιότητες της φύσης που αποτελούν το υπόβαθρο της ύλης, της ζωής και του νου. Όλα τα αντικείμενα του σύμπαντος συνίστανται από διάφορους συνδυασμούς αυτών των τριών γκούνας.

ΣΑΤΤΒΑ

Είναι η ποιότητα της ευφυΐας, της αρετής, της καλοσύνης, και φέρνει αρμονία, ισορροπία, σταθερότητα. Έχει μια κίνηση προς τα μέσα και προς τα πάνω και επιφέρει το ξύπνημα της συνείδησης. Μας δίνει ευτυχία και ικανοποίηση που έχουν διάρκεια. Είναι η αρχή της διαύγειας, της ευρείας αντίληψης και της ειρήνης. Είναι η δύναμη της αγάπης που ενώνει όλα τα πράγματα σε ένα.

ΡΑΤΖΑΣ

Είναι η ποιότητα της αλλαγής, της δράσης και της αναταραχής. Είναι η δύναμη του πάθους που επιφέρει ανησυχία και διαμάχη (σύγκρουση). Έχει μια κίνηση προς τα έξω και αναζητά τη δράση και τις αισθησιακές απολαύσεις. Προκαλεί ανησυχία, αναστάτωση και θολώνει τη κατανόηση. Η ράτζας φέρνει απληστία, έλλειψη ικανοποίησης, πόνο και δυστυχία. Αναζητά δύναμη, χρήμα, εξουσία, φήμη.

ΤAMAΣ

Είναι η ποιότητα της βραδύνοιας, του σκότους και της αδράνειας. Είναι η δύναμη της άγνοιας που παρεμποδίζει την ορθή δράση και επιβραδύνει τα πράγματα. Έχει μια κίνηση προς τα κάτω και είναι αιτία αποσύνθεσης και διάσπασης. Το τάμας φέρνει άγνοια και πλάνη στο νου, νωθρότητα, τεμπελιά, υπερβολικό ύπνο, προκαλεί αναισθησία και χάσιμο της επαγρύπνησης. Είναι η αρχή του υλισμού και της ασυνειδησίας η οποία καλύπτει τη συνειδητότητα μας. 

 Περισσότερα για τις γκούνας στον σύνδεσμο http://elmisasttva-ayurveda.blogspot.com.es/2012/03/blog-post.html

Στα αγγλικά ακόμη πιο αναλυτικά  στον σύνδεσμο: http://elmisasttva-ayurveda.blogspot.com.es/2013/11/the-three-gunas.html

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΓΚΟΥΝΑΣ

Με βάση τα γκούνας και την σύνδεση του εγώ με κάθε γκούνα υπάρχουν τρία είδη εγώ: το σαττβικό, το ρατζασικό και το ταμασικό. 

Αλλά για πρακτικούς λόγους προτιμώ να το διαχωρίζω σε δύο κατηγορίες. Το σαττβικό και το ρατζοταμσικό εγώ που είναι το κέντρο των προβλημάτων μας.

Εφόσον είμαστε ταυτισμένοι με το εγώ, και με το εγώ λειτουργούμε, είναι βέβαιο ότι το εγώ μας εμπλέκεται και στην πνευματική μας άσκηση, και με θετικό τρόπο και με αρνητικό τρόπο.  Η σαττβική άποψη του νου και του εγώ εμπλέκονται θετικά και η ρατζασοταμσική με προεξέχουσα κατά πολύ την ταμασική αρνητικά. Το ράτζας συνδυαζόμενο με το σάττβα είναι αυτό που θα μας βοηθήσει να διαλύσουμε την κατώτερη φύση του εγώ και του νου (ρατζασοταμασική). Το τάμας και το ράτζας συνδυαζόμενο με το τάμας είναι η καταστροφή μας, η αιτία της ταύτισης, του ύπνου (συνειδησιακού) και κάθε δυστυχίας μας.

Το ρατζασοταμσικό εγώ (εννοείται και ο ρατζασοταμσικός νους) δεν ενδιαφέρεται για την πνευματικότητα, την άσκηση, την αρετή και την αυτοπραγμάτωση, αλλά για τις απολαύσεις, τα αποκτήματα και τις φιλοδοξίες. και είναι επίσης προφανές ότι το θέλει να μας εμποδίσει να κάνουμε άσκηση ή να μας κάνει να την εγκαταλείψουμε και στους περισσότερους τα καταφέρνει.

Το ρατζασοταμασικό εγώ μας κρατάει δεσμευμένους τον κύκλο των επαναγεννήσεων σε φυσικό σώμα, στον κύκλο της απόλαυσης και του πόνου (Σαμσάρα).

Αντίθετα το σαττβικό εγώ (εννοείται και ο σαττβικός νους) είναι αυτό που μας βοηθάνε στην πνευματική μας πορεία και την επίτευξη της αυτοπραγμάτωσης (απελευθέρωσης ή φώτισης, είναι συνώνυμοι όροι). Το πρώτιστο είναι να υπερβούμε το τάμας, στη συνέχεια και το ράτζας και να εδραιωθούμε στο σάττβα και τελικά μέσα από το συνεχή βαθύ διαλογισμό και το σαμάδι να υπερβούμε και το σάττβα.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι υπάρχει ένα μέρος του εγώ και του νου, το σαττβικό, που στρέφεται προς το θεϊκό, την αρμονία, την ενότητα, την αγάπη και ένα άλλο το ρατζασοταμσικό εγώ που είναι γεμάτο αντιφάσεις, προκαταλήψεις, άγνοια, δυσαρμονία, πάθη, αρνητικότητα κ.λπ..

Το σαττβικό εγώ και νους είναι αυτά που μάχονται στο πλευρό της ψυχής μας ενάντια στο ρατασικοταμασικό εγώ. Αυτή είναι η μεγάλη μάχη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι που συμβαίνει μέσα σε κάθε μαθητή του φωτός.

Το ρατζασοταμσικό εγώ και ο ρατζασοταμσικός νους είναι η αιτία των δεσμών μας και της δυστυχίας μας και βέβαια είναι αυτό που αντιστέκεται, αντιδρά στην προσπάθεια μας να συνειδητοποιήσουμε την Αληθεια. Μας δημιουργεί συνεχώς εμπόδια, και χρησιμοποιεί διάφορους μηχανισμούς για να αποτύχουμε και να εγκαταλείψουμε την άσκηση (σάντανα). Το ρατζασοταμσικό εγώ ξέρει ότι μέσα από την άσκηση και την πνευματική ζωή θα χάσει τις απολαύσεις του και ότι τελικά θα εξαλειφθεί, γι αυτό αντιστέκεται και αντιδρά με όλη του την δύναμη. 

Στην αρχή και για όσο το ρατζασοταμσικό εγώ είναι δυνατό μέσα μας δεν μπορούμε να αποφύγουμε την αδράνεια, την αντίσταση και όλα τα εμπόδια που μας βάζει. Επίσης επειδή είμαστε έντονα ταυτισμένοι  με το εγώ και η διάνοια (Μπούντι) μας είναι υπνωτισμένη και χειραγωγείται από τις εγωικές ενέργειες η εργασία είναι δύσκολη με πολλά σκαμπανεβάσματα και μέρες και νύκτες δουλειάς όπως λέγονται στην πνευματικότητα. Σε αυτές τις νύκτες δουλειάς είναι που οι περισσότεροι αφήνουν το καλύτερο (εγκαταλείπουν την προσπάθεια για την απελευθέρωση) για λίγα ψίχουλα απόλαυσης. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί ακολουθούν το πνευματικό μονοπάτι, αλλά πολύ λίγοι (μέχρι τώρα τουλάχιστον) έχουν φτάσει στο τέλος, την φώτιση.

Κατά τη διάρκεια της πνευματικής μας πορείας το εγώ δημιουργεί πολλές απατηλές ταυτίσεις, προβολές και υπερθέσεις, προκειμένου να εμποδίσει την διάνοια (Μπούντι, ευφυΐα, νοημοσύνη) να γίνει συνειδητή των τεχνασμάτων του εγώ. Το εγώ προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να θολώσει την διάνοια, διότι είναι βέβαιο ότι αν οι ταυτίσεις και οι αυταπάτες του εγώ αποκαλυφθούν από την δύναμη της διάκρισης (που είναι ικανότητα της διάνοιας) τότε το εγώ θα χάσει την κυριαρχία επάνω στο νου (μάνας) και στην διάνοια (μπούντι) και λίγο-λίγο οι εγωικές ενέργειες, το τάμας και το ράτζας θα διαλύονται με τη δύναμη των πνευματικών πρακτικών και τις θεϊκές ενέργειες που επικαλούμαστε μέσω της προσευχής.

ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Από την κατάσταση τα αυτεπίγνωσης (επίγνωση του ‘Είμαι’ ή του ‘Υπάρχω’) γίνεται όλη η πνευματική εργασία. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας σε κατάσταση ταύτισης, αλλά αντίθετα μεγαλώνει το εγώ και η μηχανικότητα μας. Σε κατάσταση ταύτισης απλά ζούμε μια ονειρική κατάσταση στην οποία επαναλαμβάνουμε μηχανικά και ψυχαναγκαστικά τα ίδια πατρόν σκέψης, συναισθήματος, συμπεριφοράς και δράσης. 

Η αυτεπίγνωση είναι επίσης η δίοδος για να πάμε στην τέταρτη συνειδησιακή κατάσταση όπως ονομάζεται, την υπερσυνειδητότητα (Τουρίγια) που είναι η επίγνωση της απόλυτης Συνειδητότητας. Η συνειδητοποίηση δηλαδή ότι είμαστε η απόλυτη Συνειδητότητα και όχι το σώμα ή νους, ούτε η φαινομενικά ατομική συνειδητότητα.

 Οι καταστάσεις συνειδητότητας στον άνθρωπο είναι οι εξής:

1.  Ύπνος με όνειρα
2.    Βαθύς-χωρίς όνειρα ύπνος
3.  Εγρήγορση. Η κατάσταση όταν ξυπνάμε από τον ύπνο (ονειρικό ή χωρίς όνειρα). Στην πραγματικότητα αυτή είναι η κατάσταση της αυτεπίγνωσης αλλά όπως προείπα οι περισσότεροι ζουν σε κατάσταση ταύτισης, μια κατάσταση ονειρική, κάτι σαν ξύπνιος ύπνος.
4.  Υπερσυνειδητότητα (τουρίγια). Η επίγνωση του Είναι, της απόλυτης Συνειδητότητας.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων κινείται ανάμεσα στις δύο καταστάσεις του ύπνου (με όνειρα και χωρίς) και της ταύτισης όταν είναι ξύπνιοι, δηλαδή του ξύπνιου ύπνου. Ανάλογα το επίπεδο συνειδητότητας τους, κάποιοι μπορεί να έχουν περισσότερες ή λιγότερες στιγμές αυτεπίγνωσης αλλά καθόλου της τέταρτης κατάστασης.

Από την κατάσταση της ταύτισης, μέσω της άσκησης πρέπει να εδραιωθούμε σταδιακά στην κατάσταση της αυτεπίγνωσης και από εκεί να περάσουμε στην κατάσταση της υπερσυνειδητότητας (επίγνωση της απόλυτης Συνειδητότητας) και να εδραιωθούμε σε αυτή. 

Χαρακτηρίζω την αυτεπίγνωση σαν μια ευαίσθητη κατάσταση, (τουλάχιστον όσο το εγώ είναι δυνατό μέσα μας) υπό την έννοια ότι είναι δύσκολο να παραμείνουμε σε αυτεπίγνωση και να μην ταυτιστούμε με το εγώ, τα περιεχόμενα του νου (σκέψεις, συναίσθημα) και τα εξωτερικά αντικείμενα. Και αυτό γιατί στην κατάσταση της αυτεπίγνωσης δεν είμαστε απορροφημένοι βαθιά στο κέντρο μας, στο Είναι μας, και επιπλέον είμαστε σε επαφή και με το νου και με τον κόσμο μέσω των αισθήσεων. Λόγω της δύναμης της συνήθειας, της επιθυμίας και των διάφορων αισθητηριακών ερεθισμάτων είναι πολύ εύκολο το εγώ να πάρει την προσοχή μας και να την ταυτίσει με τις σκέψεις, τις φαντασίες, τα συναισθήματα, την απόλαυση και τα αντικείμενα.

Την ονομάζω επίσης σταυροδρόμι γιατί από την αυτεπίγνωση ή πέφτουμε στην ταύτιση με το νου και τον έξω κόσμο ή περνάμε στην επίγνωση του Είναι, στην υπερσυνειδησιακή κατάσταση (τουρίγια). Είναι θα λέγαμε η πόρτα από την οποία μπαίνουμε στην πνευματική μας ουσία που είναι πέρα από την δημιουργία. Όπως προείπα είναι πολύ πιο εύκολο λόγω της συνήθειας και της επιθυμίας να πέσουμε προς την ταύτιση και την λησμονιά παρά να παραμείνουμε σε αυτεπίγνωση ή να απορροφηθούμε ακόμη πιο βαθιά στο Είναι μας. Γι αυτό το λόγο, προτείνω όχι απλά να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση αλλά να προσπαθούμε συνεχώς να μπαίνουμε βαθύτερα προς το κέντρο μας. Όντας σε αυτή την προσπάθεια (να προσπαθούμε να μπούμε βαθύτερα μέσα μας) δεν δίνουμε χώρο στο εγώ και τον εξωτερικό νου να κινηθούν και να μας κλέψουν την προσοχή και να αρχίσουν το μηχανικό παιχνίδι τους. Όσο πιο βαθιά είμαστε απορροφημένοι στο κέντρο μας, την εσωτερική σιωπή, τόσο λιγότερο δύναμη έχουν ο νους και το εγώ να μας τραβήξουν προς τα κάτω και έξω, στην ταύτιση, στην γοητεία και τελικά τον ύπνο (της συνείδησης). Βέβαια αυτό δεν είναι δυνατόν όταν έχουμε να κάνουμε κάποια δραστηριότητα που απαιτεί προσοχή ή υπάρχει κίνδυνος για ατύχημα. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να κάνουμε ότι κάνουμε με απόλυτη προσοχή και συγκέντρωση, γεγονός που επίσης δεν αφήνει περιθώρια στο εγώ να λειτουργήσει μέσα μας. Αν έχετε προσέξει το εγώ μας λειτουργεί έντονα μέσα μας όταν είμαστε αδρανείς. Αργία μήτηρ πάσης κακίας λέει ένα αρχαίο γνωμικό (Σόλων).

ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΤΗΝ ΤΑΥΤΙΣΗ & ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ

Εξ αιτίας λοιπόν του ότι η αυτεπίγνωση είναι μια πολύ λεπτή κατάσταση και εύκολα μπορεί να χάνεται και να πέφτουμε στην ταύτιση, θα πρέπει να είμαστε σε συνεχή ετοιμότητα και επαγρύπνηση για να την διατηρούμε ως κόρη οφθαλμού (την αυτεπίγνωση). Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να το πετύχουμε αλλά όλοι τους απαιτούν πρώτα από όλα όρεξη, μεράκι, μεγάλο ενδιαφέρον και υψηλό κίνητρο και δεύτερον σταθερή αποφασιστικότητα, αυτοπεποίθηση και σταθερή εξάσκηση.

Αναφέρω μερικούς βασικούς τρόπους για να παραμένουμε ή να επανερχόμαστε σε αυτεπίγνωση όταν το ξεχνάμε. Πολύ περιληπτικά βέβαια γιατί αυτό το θέμα χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη ανάλυση. Η  μη-ταύτιση και η αυτεπίγνωση όπως προανέφερα είναι στο επίκεντρο της άσκησης και σχετίζεται με όλα όσα κάνουμε και ασκούμαστε. Όποιον τρόπο ή τρόπους και να εφαρμόσουμε για να πετύχουμε την μη-ταύτιση, την αποταύτιση και την αυτεπίγνωση, θα πρέπει να τους αναπτύξουμε μέχρι να γίνουν συνήθεια και να γίνονται αυθόρμητα και χωρίς πολύ προσπάθεια. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Και βέβαια τους ασκούμε μέχρι να φτάσουμε στο τέλος, την αυτοπραγμάτωση του Είναι.

Μπορούμε να αναπτύξουμε την αυτεπίγνωση: με ασκήσεις συγκέντρωσης, διαλογισμού, αναπνοών, χάθα γιόγκα και αυτοέρευνας στο χώρο μας ή σε όποιο χώρο έχουμε διαθέσιμο (όπως και έξω, σε ένα πάρκο στην πόλη για παράδειγμα). Σε ήρεμη σταθερή στάση ερευνούμε και ενδυναμώνουμε την αυτεπίγνωση. Αυτό αποτελεί την βάση για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την αυτεπίγνωση και σε σε όλη την διάρκεια της ημέρας σε όλες τις συνθήκες της καθημερινότητας.

Συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε κάποια από αυτές ή συνδυασμό αυτών των ασκήσεων σε όλη την διάρκεια της ημέρας για να σταματάμε την ταύτιση και να παραμένουμε και να εμβαθύνουμε συνεχώς στην αυτεπίγνωση. Επαναλαμβάνουμε για παράδειγμα νοερά ένα μάντρα ή το όνομα μιας από τις απόψεις του Θεού (Κρίσνα, Σίβα, Ιησούς Χριστός), ή κάποια μεγάλη ρήση από τις Ουπανισάδες για όσους έχουν κλίση προς τον απρόσωπο Θεό, όπως ‘’Είμαι Μπράμαν’’, παραμένουμε σε συνεχή επαφή με την αναπνοή, συνδυάζουμε την αυτεπίγνωση και το μάντρα με το περπάτημα ή την αναπνοή. Διατηρούμε τις αισθήσεις υπό έλεγχο και τον νου μας συγκεντρωμένο σε κάτι, διότι αλλιώς πολύ εύκολα μπορεί να ξεχαστούμε και να κοιμηθούμε. 

Οι ερωτήσεις και η αμφισβήτηση των σκέψεων και των συναισθημάτων ως αληθινά και ως δικά μας είναι επίσης ένα από τα αποτελεσματικότερα μέσα να σταματήσουμε την ταύτιση και να επανέλθουμε σε αυτεπίγνωση. Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η ταύτιση δεν έχει μόνο μία άποψη, δηλαδή την άποψη ότι ξεχνιόμαστε, και έχουμε γίνει ένα με τις σκέψεις, το συναίσθημα ή τα εξωτερικά αντικείμενα αλλά και την έννοια της λανθασμένης αντίληψης, όπως για παράδειγμα η ψευδαισθησιακή αντίληψη ότι είμαστε το σώμα. Επίσης έχει την έννοια της έλξης και της δύναμης με την οποία η σκέψη, το συναίσθημα ή το αντικείμενο τραβάει την προσοχή μας σαν μαγνήτης προς αυτό και μας κάνει να ταυτιστούμε και να γοητευτούμε από αυτό. Αυτή η δυνατή έλξη και γοητεία που ασκούν τα αντικείμενα και οι σκέψεις στο εγώ μας, μας εμποδίζει να παραμείνουμε σε αυτεπίγνωση.

 

Σκοπός αυτών των ερωτήσεων είναι πρώτα από όλα να έρθουμε σε κατάσταση έντονης προσοχής και να συνειδητοποιήσουμε πλήρως την κατάσταση, και δεύτερον να στρέψουμε την προσοχή μας και το νου μας προς το κέντρο μας και να έρθουμε σε αυτεπίγνωση.

Ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε είναι: Σε ποιόν αναδύεται αυτή η σκέψη; Το ίδιο κάνουμε και για το συναίσθημα και τα αντικείμενα. Σε ποιόν αναδύεται ο θυμός; Η φυσική απάντηση είναι: Σε εμένα. Τότε ρωτάμε, Ποιός είμαι; Και στρέφω την προσοχή μου προς τα μέσα στο κέντρο μου. Άλλη ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε σε σχέση με κάτι που σκεπτόμαστε είναι: Που υπάρχει αυτό αν δεν το σκέφτομαι; Και μένουμε σε αναρώτηση και σε κατάσταση έντονης προσοχής. Αν υπάρχει εσωτερική φλυαρία ή μια συναισθηματική κατάσταση που πάει να μας ταυτίσει ρωτάμε: Τι με εμποδίζει αυτό να ΄είμαι; ¨όταν το λέμε αυτό αποκτάμε μια απόσταση από τις σκέψεις ή το συναίσθημα και ερχόμαστε σε αυτοεπίγνωση.

Αν είμαστε σε αυτεπίγνωση και έλκεται η προσοχή και ο νους μας από κάποια εξωτερική εντύπωση (γυναίκα, τρόφιμα σε σουπερ μάρκετ, ρούχα σε βιτρίνες κ.λπ.), τότε εφαρμόζουμε διάφορους τρόπους να εμποδίσουμε την ταύτιση, όπως η πρατυαχάρα (αποτράβηξη της προσοχής από τις αισθήσεις), να αποτραβήξουμε το βλέμμα μας από εκεί, η μετατροπή των εντυπώσεων μέσω κάποιων άλλων σκεπτομορφών (μια από τις πιο αποτελεσματικές που ξέρω είναι να αναλύσουμε το αντικείμενο στα μέρη του), η προσευχή, η επανάληψη του μάντρα κ.λπ.

Βέβαια είναι απαραίτητο για όλα τα ελαττώματα (υπερηφάνεια, απληστία, λαιμαργία, ζήλια, λαγνεία, …) τις επιθυμίες και τα αρνητικά συναισθήματα να κάνουμε καθημερινά κάποια ειδική εργασία και πρακτική στο χώρο μας, για να τα κατανοήσουμε και να τα διαλύσουμε. Δεν είναι αρκετή από μόνη της η αυτεπίγνωση για να διαλύσουμε τα διάφορα εγώ. Η μη ταύτιση δεν τα δίνει τροφή να μεγαλώσουν και έτσι αδυνατίζουν σταδιακά, αλλά επειδή στα πρώτα χρόνια είναι αδύνατη ή μη ταύτιση, τα τρέφουμε συνεχώς, οπότε η λίγη και αβαθής ικανότητα αυτεπίγνωσης δεν είναι αρκετή από μόνη της για να τα διαλύσουμε. Και για όσο είναι μέσα μας ζωντανά θα μας εμποδίζουν και στην αυτεπίγνωση και στον να εμβαθύνουμε στο διαλογισμό. Συνεπώς θα πρέπει να εργαστούμε συστηματικά με την διάλυση τους, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία μεθόδων.

Αυτεπίγνωση, αυτοπαρατήρηση, διάκριση, απόσπαση, αυτοέρευνα, στοχασμός, κατανόηση και διάλυση του εγώ είναι αναπόσπαστα και αναμφισβήτητα μέρη της πνευματικής άσκησης.

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ 

Σκοπός μας είναι μέσω του διαλογισμού και του σαμάντι να προσηλώσουμε το νου σταθερά στο κέντρο μας, στην πηγή μας. Όταν βαθαίνει η απορρόφηση στο κέντρο μας στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία, οι εξωτερικές αντιλήψεις και το σώμα χάνονται από το πεδίο επίγνωσης μας. Βέβαια ο βαθύς διαλογισμός και το σαμάντι επιτυγχάνονται σταθερά και θεληματικά όταν ο νους έχει πια εξαγνιστεί και έχει γίνει κυρίως σαττβικός, όχι πριν. Χρειάζονται πολλά χρόνια προετοιμασίας και άσκησης για να φτάσει κάποιος να μετατρέψει το νου του σε ένα υπάκουο και ικανότατο εργαλείο που θα μπορεί εύκολα και αβίαστα να μπαίνει σε βαθύ διαλογισμό και σαμάντι. 

Η τέλεια απορρόφηση του νου στην πηγή του (το Είναι μας) και η πλήρης ταύτιση του με αυτή, μέσα από συνεχή διαλογισμό και το σαμάντι, καταλήγει στην πλήρη εξάλειψη του εγώ και του εγωϊκού νου. Ο άνθρωπος πεθαίνει ως ένα εγώ ταυτισμένο με το σώμα και τον νου και γίνεται ένα με το Είναι. Η θέληση του γίνεται ένα με την θέληση του Είναι του, του Πατέρα, όπως το εξέφρασε ο Ιησούς από την Ναζαρέτ. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και ο άνθρωπος θεοποιείται. Αυτός είναι και ο τελικός σκοπός της αυτογνωσίας και της πνευματικότητας. 

Σας προτείνω να διαβάσετε επίσης  Η ΤΑΥΤΙΣΗ & Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ