Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΤΑΥΤΙΣΗ & Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ~ Ατμαν ΝΙτυανάντα


 Η ΤΑΥΤΙΣΗ & Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ
 
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
 
Η ΤΑΥΤΙΣΗ με το ΝΟΥ & το ΕΓΩ

Η ταυτιση ειναι το κυριοτερο εμποδιο στην διαλυση του εγω και την συνειδητοποιηση της αληθινης μας φυσης.

ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: Αυτοενθυμηση, αυτεπιγνωση, ταυτιση, αποσπαση, συνεχης εγρηγορση, συνειδητη πληρης προσοχη, αυτοπαρατηρηση, μαντρα, αναπνοη, θετικη επιβεβαιωση, μελετη, αυτοερευνα, ανακαλυψη, στοχασμος, διακριση, κατανοηση, διαλυση,

~~~ ~~~ ~~~

Το εμποδιο για την συνειδητοποιηση της αληθειας ειναι το εγω. Αυτο ειναι που δημιουργει την ψευδαισθηση οτι ειμαστε ενα προσωπο περιορισμενο στο σωμα και το νου, ξεχωριστο απο τον Θεο και τον κοσμο. Για να ελευθερωθει κανεις απο το εγω χρειαζεται πρωτα απο ολα να το ανακαλυψει και να το γνωρισει.

Δεν μπορουμε να ελευθερωθουμε απο κατι που δεν γνωριζουμε. Χρειαζεται να το παρατηρουμε απο στιγμη σε στιγμη σε καθε περισταση της καθημερινης μας ζωης ακομη και στις πιο απλες και συνηθισμενες, οπως για παραδειγμα οταν πλενουμε τα δοντια μας. Και αυτο γιατι καθε στιγμη εκδηλωνεται καποια αποψη (εστω και μικρη) του εγω.

Αλλα για να το παρατηρησουμε πρεπει να παψουμε να ταυτιζομαστε με αυτο. Χρειαζεται μια ψυχολογικη αποσταση απο τις νοητικες και συναισθηματικες εκφρασεις του εγω. Εαν ειμαστε ταυτισμενοι με αυτες απλα πηγαινουμε κοιμομενοι (ασυνειδητα) οπου το εγω μας παει θεωρωντας ολες αυτες τις αντιδρασεις ως δικες μας επιλογες.

Για να σταματησουμε την ταυτιση απαιτειται μια συνεχης εγρηγορση, συνειδητη προσοχη και ενθυμηση του εαυτου μας. Η ενθυμιση του εαυτου μας δεν αναφερεται στο σωμα (αν και το σωμα μπορει να χρησιμοποιηθει ως μεσο να θυμηθουμε τον εαυτο μας.

Αν δεν εχουμε μια αγκυρα να πιαστουμε τοτε η ταυτιση ειναι και αναποφευκτη και δυσκολο να την σταματησουμε να συμβαινει. Και επειδη απο συνηθεια τοσα χρονια ζουσαμε ασυνειδητα, η ταυτιση ειναι δεδομενη. Απαιτειται μια συνειδητη προσπαθεια απο μερους μας. Αυτη την προσπαθεια για να την κανουμε απαιτειται μεγαλο ενδιαφερον, θεληση και σταθερη αποφασιστικοτητα.

Ειδικα τα πρωτα χρονια που ξεκιναει κανεις την αυτογνωσια και η συνηθεια της ταυτισης ειναι δυνατη απαιτειται εντονη προσπαθεια και μεγαλη εφευρετικοτητα για να μην ξεχναμε τον εαυτο μας και να μην παραμενουμε σε κατασταση ταυτισης.

Συνεχης εγρηγορση, συνειδητη προσοχη, αυτοπαρατηρηση και αυτοενθυμηση πανε χερι χερι μεχρι το τελος, μεχρι το εγω να διαλυθει εντελως. Η διαφορα ειναι οτι ενω στην αρχη αυτα απαιτουν μεγαλη προσπαθεια για να τα εφαρμοσουμε, σταδιακα με την πρακτικη αλλα και την διαλυση των διαφορων εγω θα τα εφαρμοζουμε πιο ευκολα μεχρι που θα γινουν φυσικα οπως η αναπνοη μας. Ετσι ενω στην αρχη η ταυτιση ειναι η φυσικη μας κατασταση αργοτερα η αποσπαση (η μη ταυτιση) και η αυτεπιγνωση θα ειναι η φυσικη μας κατασταση.

Για την ανακαλυψη και την διαλυση του εγω μαζι με τα παραπανω χρειαζεται η μελετη του εγω απο κειμενα ή βιβλια που εγραψαν αυτοι που ηδη εχουν κανει αυτην την εργασια, ο στοχασμος, η διακριση και η κατανοηση.

Η γνωση αλλων θα μας δωσει ενα χαρτη ο οποιος θα μας βοηθησει να ανακαλυψουμε πολυ πιο γρηγορα τα εγω (γιατι το εγω ειναι πολλαπλο) απο οτι αν το προσπαθουσαμε να τα ανακαλυψουμε χωρις αυτην την γνωση. Ειναι σαν να παει καποιος σε μια μεγαλουπολη εκατομμυριων πρωτη φορα χωρις χάρτη. Και στην περιπτωση του εγω που ειναι πολυ πιο δαιδαλωδες απο οποιαδηποτε μεγαλουπολη (εξ ου και συμβολισμος του σαν λαβυρινθος στον μυθο του Θησεα με τον Μινωταυρο) ειναι απιθανο να βγαλει κανεις ακρη χωρις χαρτη. Διοτι το εγω οχι μονο ειναι δαιδαλωδες αλλα χρησιμοποιει κα διαφορους μηχανισμους για να μας εμποδισει να το ανακαλυψουμε. Για αυτο και σε ολες τις πνευματικες παραδοσεις ο μαθητης ειχε καποιο δασκαλο, (πνευματικο τον λενε στον στον ορθόδοξο μοναχισμο, γκουρου στην ανατολη), για να τον βοηθησει να ξεπερασει τις δυσκολιες και τις τρικλοποδιες που του βαζει το εγω.

Ξαναγυριζουμε στην ταυτιση που οπως προειπα ειναι το κυριοτερο εμποδιο για να ερευνησουμε, να μελετησουμε και να διαλυσουμε το εγω αλλα και να αναγνωρισουμε την αληθινη μας φυση.

Ανεφερα τις ιδιοτητες και τις ικανοτητες που πρεπει να αναπτυξουμε για να ανακαλυψουμε το εγω. Επειδη ομως ειναι μεγαλη η δυναμη του εγω να μας κανει να ταυτιζομαστε με αυτο το ιδιο, με το σωμα αλλα και ολες τις εκφρασεις του στη σκεψη και στο συναισθημα, περα απο τα προαναφερομενα (που ειναι απαραιτητα και πρεπει να τα αναπτυξουμε στο μεγιστο βαθμο) ειναι απαραιτητο να χρησιμοποιησουμε διαφορες ΄τεχνικες΄ ή τροπους για να σταματησουμε την ταυτιση. Θα αναφερω καποιες και ο καθενας καθως θα ασκειται πρεπει να χρησιμοποιησει την ευφευριτικοτητα του για να βρει τους δικους του τροπους. Παντα αυτο που βρισκουμε μονοι μας ειναι πιο αποτελεσματικο γιατι βασιζεται στην δικη μας κατανοηση και τον τροπο που αντιλαμβανομαστε τα πραγματα. Ακομη και οταν μαθαινουμε καποια τεχνικη απο αλλους πρεπει να την ερευνησουμε και να την εφαρμοσουμε με τον δικο μας τροπο. Ειναι το ιδιο οπως συμβαινει για καθε εξωτερικη δραστηριοτητα οπως για παραδειγμα στον αθλητισμο. Οι τεννιστες υψηλου επιπεδου εχουν υψηλη ικανοτητα στα χτυπηματα, η τεχνικη τους δηλαδη ειναι σε πολυ υψηλο επιπεδο. Παρα ταυτα αν και στα ουσιωδη μερη η τεχνικη του χτυπηματος ειναι η ιδια, ο καθενας την εφαρμοζει με ενα ιδιαιτερο και μοναδικο τροπο.

Περα απο την εγρηγορση και την αυτεπιγνωση που ειναι το κεντρο της πνευματικης ασκησης (τα οποια στην αρχη της πορειας μας ειναι ατροφικα) υπαρχουν και αλλοι τροποι να σταματησουμε την ταυτιση οπως το να συγκεντρωθουμε στην αναπνοη μας, να επαναλαμβανουμε καποιο μαντρα, να κανουμε καποια θετικη επιβεβαιωση, να αναρωτηθουμε για αυτο που νοιωθουμε ή σκεπτομαστε κανοτας καποια ερωτηση. Βεβαια για καθε διαφορετικο εγω (υπερηφανεια, λαιμαργεια, λαγνεια, θυμος κ.λπ.) υπαρχουν και αλλοι τροποι, απαραιτητοι μαλιστα να εφαρμοστουν για να σταματησουμε την ταυτιση, οπως για παραδειγμα αυτα που σχετιζονται με την απολαυση και ιδιαιτερα την λαγνεια που ειναι απο τις πιο δυνατες επιθυμιες.

Ο καθενας από τους τροπους ή τις τεχνικες εχει τη δικη του δυναμικη και αποτελεσματικοτητα και θεωρω ότι ενας συνδυασμος αυτων είναι το καλυτερο που εχουμε να κανουμε για πιο γρηγορα και θετικα αποτελεσματα.

Εδώ όμως θα ηθελα να αναφερθω στην αναρωτηση, την οποια θεωρω τον πιο αποτελεσματικο τροπο οχι μονο στο να σταματησουμε την ταυτιση αλλα και να εμβαθυνουμε στην κατανοηση του εγω (που ειναι απαραιτητη για την διαλυση του), αλλα να εμβαθυνουμε και στην αυτεπιγνωση. Κανοντας καποια ερωτηση δινουμε ένα συνειδητο σοκ το οποιο εχει την δυναμη να σταματησει την μηχανικη ροη των σκεψεων και την ταυτιση με αυτές αλλα και το συναισθημα/τα με το οποιο/α είναι συνδεδεμενες. Με την ερωτηση αμφισβητουμε την ιδιοκτησια των σκεψεων και των συναισθηματων ως δικα μας. Δηλαδη δεν τα θεωρουμε ως δικα μας, ως μερος του εαυτου μας, της ταυτοτητας μας, αλλα κατι που συμβαινει μεσα σε εμας και το οποιο δεν δεχομαστε απριορι σαν δικο μας.

Απο τι στιγμη που τα αμφισβητουμε και δεν ταυτιζομαστε με αυτά (σκεψεις, συναισθηματα, παρορμησεις) σημαινει οτι δεν τα θεωρουμε ως μια πραγματικοτητα μεσα μας που δεν επιδεχεται αλλαγη. Για να το εξηγησω δινω το παρακατω παραδειγμα:

Μπορει να νοιωσαμε ασχημα εξ αιτιας καποιου μορφασμου ή καποιας κουβεντας ενος συναδερφου στην δουλεια.

Αν ειμαστε ταυτισμενοι με αυτο που νοιωθουμε:

Πρωτον, αυτο που νοιωθουμε το θεωρουμε ως μια πραγματικοτητα, οτι ετσι ειναι ή ετσι ειμαστε, και επισης οτι ο αλλος φταιει που νοιωθουμε ετσι.
Στην πραγματικοτητα ομως το ο αλλος φταιει για αυτο που νοιωθουμε (ακομη και αν πραγματι ειπε κατι ασχημο) ειναι 100% ψεμμα. Κανεις δεν φταιει για αυτα που νοιωθουμε. Ειναι οι προγραμματισμοι, η ενεργειακη συναισθηματικη φορτιση που εχουμε συσωερευσει στο ενεργειακο μας πεδιο, η ταυτιση και ο υπνος συνειδησης που μας κανει να νοιωθουμε οπως νοιωθουμε, καθως και να πιστευουμε οτι οι αλλοι ειναι υπευθυνοι γι αυτο.

Δευτερον θεωρουμε αυτο που νοιωθουμε μερος του εαυτου μας, κατι που ειναι εγγενες στην ψυχολογια μας και που δεν μπορει να αλλαξει. Το οποιον ειναι και αυτο 100% ψεμμα.

Τριτον επειδη ζουμε σε κατασταση ταυτισης δεν μπορουμε να αποφυγουμε αυτην συναισθηματικη εκφραση-αντιδραση η οποια βεβαια δεν ειναι επιλογη μας αλλα μια αθελητη μηχανικη παρορμητικη αντιδραση του προγραμματισενου υποσυνειδητου.

Τεταρτον, σε κατασταση ταυτισης παραρμνηνευουμε πολλακις τους μορφασμους, την διαθεση των αλλων και τα λογια τους συμφωνα με τους υποσυνειδητους προγραμματισμους και τις αναγκες του εγω μας. Οποτε δεν είναι επισης η ερνηνεια που δωσοαμε στα λογια ή το μορφασμο αληθινη ή τελειως αληθινη.

Ετσι, ακομα και αν ειμασταν σε καποιο βαθμο εγρηγορσης και αυτοενθυμινσης αν δεν εχουμε αρκετη εργασια με το εγω και τους μηχανισμους του, αν δεν εχουμε διακριση και κατανοηση το πως λειτουργει το εγω και οι μηχανισμοι του, πολυ ευκολα μπορει ταυτιστουμε ξανα και ξανα με σκεψεις και συναισθηματα και μαλιστα σε πολλες περιπτωσεις χωρις να καταλαβαινουμε οτι ειμαστε μεσα στο εγω. 

Κανοντας ομως την ερωτηση που προκαλει ενα σοκ συνειδησης σταματαμε την ταυτιση, σταματαμε να τα θεωρουμε δικα μας και ως συνειδητη θεληματικη εκφραση μας και αμφισβητουμε την αληθεια των σκεψεων και του συναισθηματος. Αμφισβητουμε δηλαδη οτι αυτα ειναι η πραγματικοτητα μας και επισης οτι διακιολογημενα νοιωθουμε ετσι.

Με την αναρωτηση επισης βγαινουμε απο την παθητικη κατασταση και μπαινουμε σε εντονη αυτοενθυμιση μαζι με πληρη παρατηρηση του νου και του συναισθηματος.

Απο αυτη την κατασταση της αυτεπιγνωσης, εγρηγορσης και εντονης και πληρους παρατηρησης μπορουμε να ακολουθησουμε διαφορετικες διαδικασιες αναλογα με το τι ειναι αυτο που θελουμε να πετυχουμε.

Θελουμε να μελετησουμε την φυση των σκεψεων κα του συναισθηματος? να δουμε πως γινεται η ταυτιση? πως ειναι να εισαι ταυτισμενος με τις σκεψεις ή το συναισθημα και πως ειναι να τα παρατηρεις με αποσπαση? να μελετησουμε πως το συναισθημα προβαλεται και ταυτιζεται με τις σκεψεις? Να διαπιστωσουμε ποση αποσταση εχουμε απο αυτα? ποσο ευκολα εχουν την δυναμη να μας κανουν να ταυτιστουμε ξανα με αυτα? θελουμε απλα να ξεταυτιστουμε και να εμβαθυνουμε στην αυτοενθυμηση? Θελουμε να διαλυσουμε αυτο το εγω?

Αυτο εξαρταται απο εμας. Αλλα σιγα σιγα με την εμπειρια σε καθε περισταση που κανουμε την αναρωτηση για να δημιουργησουμε ενα σοκ συνειδησης μπορουμε να πραγματοποιουμε περισοστερες απο μια απο τις παραπανω κατευθυνσεις .

Τελος αν καταλαβαμε ότι ταυτιστηκαμε και ότι λειτουργουσαμε κατω από την επιρροια καποιου εγω αλλα εκεινη την στιγμη δεν μπορεσαμε να κανουμε κατι για να το αποφυγουμε, αν αντιλανμβανομαστε οτι το συγκεκριμενο εγω ή προγραμματισμος είναι πολύ δυνατο μεσας μας και δεν μπορουμε να το διαχειριστουμε όταν εκδηλωνεται στην διαρκεια της ημερας, τοτε χρειαζεται να κανουμε μια ειδικη εργασια το βραδυ στο σπιτι σε συνθηκες πιο ευνοϊκες για να το μελετησουμε να το κατανοησουμε περισσοτερο και να το διαλυσουμε εφαρμοζοντας καποιες τεχνικες ειδικες γι αυτό.

Παρατηρωντας το εγω, κατανοωντας το και διαλυοντας μερος της ενεργειας καθενος απο τα εγω αποκταμε μεγαλυτερη αποσταση από αυτό, και η μη ταυτιση ή η αποταυτιση γινεται πιο ευκολα. Μπορει να χρειαστει να κανουμε αρκετες συνεδριες στο σπιτι σχετικα με αυτό το εγω αλλα δεν υπαρχει άλλος τροπος. Στην εργασια με το εγω χρειαζεται υπομονη, επιμονη αλλα πανω από όλα ορεξη, ενδιαφερον και αγαπη γι αυτην την εργασια. Οταν θα εχουμε απτα αποτελεσματα και θα ζουμε πιο ελευθεροι απο το εγω που διαλυσαμε το ενδιαφερον και η αγαπη για αυτην την εργασια θα αυξηθει. Αλλα  οσο τ οεγω ειναι δυνατο μεσα μας η αντισταση που θα προβαλει θα ειναι μεγαλη και θα μας βαζει πολλα εμποδια ωστε να μας αποθαρυνει και να σταματησουμε αυτην την εργασια.

Η εμπειρια μου εχει δειξει οτι για να καταπιαστουμε σοβαρα με την εργασια της διαλυσης του εγωικου νου ειναι απαραιτητο να υπαρχει πρωτα απο ολα ενας διακαης ποθος να συνειδητοποιησουμε την αληθινη μας φυση και να ζουμε απο το κεντρο της υπαρξης μας, την Ψυχη, (Συνειδητοτητα ή Πνευμα) και οχι απο την περιφερεια, το εγω και τις χωρις τελος επιθυμιες μας. Συνηθως οταν ξεκιναει κανεις αυτην εσωτερικη εργασια υπαρχει  ενας συνδυασμος εντονης επιθυμιας για την αληθεια μαζι με απογοητευση για τον εξωστρεφη τροπο ζωης ο οποιος δεν μας προσεφερε την ευτυχια, την πληροτητα και την ικανοποιηση που προσδοκουσαμε (και πως θα μπορουσε αλλωστε αφου ειναι ψευδαισθησιακος και κενος περιεχομενου).