Ο έρωτας του νου για τον Θεό ¬ «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ.5

Ο έρωτας του νου για τον Θεό

 Είναι αδύνατο, όταν ο νους ανεβεί στο υπέρ νουν Ένα, να μη γίνει εραστής Του. Γιατί συναντά κάλλος άρρητο και ακατανόητο που πηγάζει από Αυτό, όπως από παντοκρατορική ρίζα. Οπότε ο νους, από τις θείες ελλάμψεις, μοιάζει με δίχτυ που κινδυνεύει να σχιστεί από το βάρος των πολλών ψαριών που έπιασε, κι εκπλήσσεται θεωρώντας το υπέρ νουν κάλλος και μεθά σαν από κρασί και σαν τρελός εξίσταται και κυριαρχείται από θαυμασμό που ξεπερνά κάθε σκέψη, μην μπορώντας να βλέπει κατάματα το υπέρκαλλο θέαμα του εξαίσιου κάλλους. Γι' αυτό και δένεται με τα δεσμά της αγάπης και φλέγεται από τη δίψα.

Όταν τώρα εισέλθει στο Ένα, τότε βλέπει το άναρχο και άπειρο και ασχημάτιστο και απλό, γιατί τέτοιο είναι το Ένα· για τούτο λοιπόν γίνεται και αυτός κατά την ενέργεια άναρχος, άπειρος, ασχημάτιστος και απλός. και αφού «πάθει» αυτή την αλλοίωση, εξομοιώνεται με το Θείο, όσο είναι δυνατόν. Και από εκεί επεκτείνεται προς το κορυφαίο όλων των επιθυμητών, τη θεία και υπέρλογη και άρρητη ένωση, που είναι ο έσχατος κατά Θεόν σκοπός.

Πρέπει λοιπόν με κάθε τρόπο να βιάζεται ο νους να ανυψώνεται και να αποβλέπει με τη βοήθεια του Πνεύματος προς τη θεωρία και την ενατένιση του υπερκοσμίου Ενός.

Όπως η ορμή του νερού είναι μεγαλύτερη αν χύνεται όλο μαζί κι όχι διαιρεμένο και χωρισμένο σε πολλά ρεύματα, Ετσι και η ενατένιση του νου και η κίνησή του και η επιθυμία του θα είναι δυνατότερη, αν προχωρεί όχι χωρισμένη σε πολλούς και ποικίλους τρόπους, αλλά ενοειδώς και χωρίς διαίρεση. Αυτό γίνεται με τρόπο φυσικό στην ανύψωση και ενατένιση και θεωρία προς το υπερκόσμιο και τέλειο Ένα. Γιατί πράγματι το υπερκόσμιο και απλούστατο Ένα έχει την ιδιότητα να συνάγει.

Η βίωση της Αλήθειας

Όταν ο νους ανεβεί στη χώρα της θείας Κρυφιότητας, σωπαίνει φυσικώς, ενοποιημένος με την απλότητα και συνεπώς φωτιζόμενος ενοειδώς από το υπέρ νουν Ένα με τη μετοχή του Πνεύματος.

Και όταν αξιωθεί ο νους να το θεωρεί, είναι εύλογα αδύνατο να μην πάρει σαν άλλη εικόνα την ίδια μορφή με Αυτό και να μη γίνει μονοειδής, απλός, άχρωμος, άμορφος, άποιος, αψηλάφητος, αόριστος, άπειρος, ασχημάτιστος, και γενικά είναι αδύνατο να μη γίνει υπερκόσμιο ένα, ακτινοβολώντας από τις ακτίνες του θείου και υπερκόσμιου έρωτα, έχοντας άποκαλυμμένη τη μυστική γνώση, στεφανωμένος με την απουσία λέξεων και εννοιών που ξεπερνά το λόγο και τη νόηση, και απολαμβάνοντας πνευματική αγαλλίαση και ουράνια ευφροσύνη.

Όταν ο νους, παραβλέποντας όλα τα όντα και βλέποντας το Ένα μόνο, θεωρήσει τα πάντα με ανείπωτη δύναμη νοερότητας που υπερβαίνει τη νόηση, τότε είναι καιρός να σωπαίνει και μυστικά και υπερκόσμια, ή μάλλον, να πω έτσι, χωρίς όραση και χωρίς λαλιά ν' απολαμβάνει την απλή απόλαυση της αλήθειας με θειότερο τρόπο μυήσεως. 

Αποσπάσματα από το «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ. 5

Η Εξάλειψη των Εγωϊκών Τάσεων με την Προσευχή και τον Θετικό Οραματισμό ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η Εξάλειψη των Εγωϊκών Τάσεων με την Προσευχή και τον Θετικό Οραματισμό

Μια από τις πιο απλές και ταυτόχρονα αποτελεσματικές μεθόδους για την εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι η προσευχή. Η προσευχή μπορεί να συνδυαστεί με τον θετικό οραματισμό, τις θετικές επιβεβαιώσεις και την επανάληψη του ονόματος του Θεού.

Η εγωϊκή τάση/εις που αναγνωρίσαμε και παρατηρήσαμε, στην διάρκεια της ημέρας μπορούμε να την εξετάσουμε σπίτι μας, να την ερευνήσουμε, να την αναλύσουμε, να την κατανοήσουμε και να την εξαλείψουμε μέσω της προσευχής. Την προσευχή μπορούμε να την συνδυάσουμε με τον θετικό οραματισμό, τις θετικές επιβεβαιώσεις, το όνομα του Θεού ή και άλλες μεθόδους όπως το EFT.

Η προσευχή είναι από τους αποτελεσματικότερους τρόπους (ο αποτελεσματικότερος μαζί με τα μάντρα σύμφωνα με την εμπειρία μου) να αφαιρέσουμε δύναμη από τις εγωϊκές τάσεις και τελικά να τις εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας. Επισημαίνω όμως ότι η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι μια σύνθετη εργασία και είναι το αποτέλεσμα όλων των πρακτικών και των πειθαρχιών που εφαρμόζουμε στο πρόγραμμα άσκησης που ακολουθούμε καθημερινά και όχι μόνο της προσευχής  ή μιας συγκεκριμένης πρακτικής.

Χρησιμοποιούμε την προσευχή για να εξαλείψουμε τις εγωϊκές τάσεις και στην πρακτική της ενδοσκόπησης και αυτοέρευνας που κάνουμε στο σπίτι μας και από στιγμή σε στιγμή σε όλη την διάρκεια της ημέρας.

Στην διάρκεια της ημέρας κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε ότι εκδηλώνεται μέσα μας κάποια εγωϊκή τάση, της αφαιρούμε δύναμη με την δύναμη της προσευχής. Για να εξαλείφουμε τις εγωϊκές τάσεις στην διάρκεια της ημέρας, προϋποθέτει να είμαστε σε συνεχή από στιγμή σε στιγμή επαγρύπνηση, αυτοπαρατήρηση και αυτεπίγνωση.

Στην πρακτική της ενδοσκόπησης και αυτοέρευνας που κάνουμε στο σπίτι μας, αφού πρώτα ερευνήσουμε και κατανοήσουμε την εγωϊκή τάση από την οποία θέλουμε να απελευθερωθούμε, κάνουμε την προσευχή που προτείνω λίγο παρακάτω, για να ζητήσουμε από την Θεϊκή Μητέρα να εξαλείψει την εγωϊκή τάση. (Κάντε κλίκ εδώ για να διαβάστε για την πρακτική της ενδοσκόπησης και αυτοέρευνας).

Στην προσευχή που προτείνω παρακάτω θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα τον θυμό, αλλά η ίδια προσευχή εφαρμόζεται για όλα τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις και γενικά οποιαδήποτε εγωϊκή τάση εκδηλώνεται μέσα μας όσο μικρή και να είναι η εκδήλωση της.

Με την προσευχή ζητάμε από την Θεϊκή Μητέρα (επίσης από τον απρόσωπο Θεό, τον Χριστό ή οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας) να εξαλείψει την εγωϊκή τάση που μέσω της αυτοπαρατήρησης αντιληφθήκαμε μέσα μας. Μπορούμε αν θέλουμε μαζί με την προσευχή να οραματιστούμε φωτιά ή φως δυνατό να ‘αγκαλιάζουν’ και να διαλύουν την εγωϊκή ενέργεια. Προσωπικά βρίσκω πιο σημαντικό στην προσευχή, το να λέμε τα λόγια από καρδιάς, να νοιώθουμε τα λόγια και να είμαστε σε επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία στο κέντρο της ύπαρξης μας.

Τρόποι να κάνουμε την προσευχή

Πρώτος τρόπος

Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από καρδιάς: Θεϊκή μου Μητέρα (ή Χριστέ, ή Θεέ μου, κ.λπ.)  εξάλειψε την ενέργεια του θυμού (ή οτιδήποτε άλλο εξετάσαμε), ή ελευθέρωσε τον νου μου από το συναίσθημα του θυμού και πλημμύρισέ με με φως, ειρήνη κι αγάπη. ‘Είμαι φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Είμαι φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Όλα είναι φως ειρήνη, αγάπη’, ‘Μόνο φως, ειρήνη, αγάπη υπάρχει’. ‘Οοομμμ φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Οοομμμ φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ’. Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας. Τονίζω πως είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτά που λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της εσωτερικής σιωπής μας.

Δεύτερος  τρόπος

Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από καρδιάς: ’Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και εξαλείφουν την ενέργεια του  θυμού (ή οτιδήποτε άλλο εξετάσαμε) και  ότι συνδέεται με αυτόν τον θυμό’. ‘Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με μετατρέπουν σε φως και αγάπη.'  'Είμαι φως και αγάπη’, ‘Είμαι φως και αγάπη', ‘Όλα είναι φως κι αγάπη’, ’Μόνο φως κι αγάπη υπάρχει’, 'Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη’, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ’. Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας. Τονίζω πως είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτά που λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της εσωτερικής σιωπής μας.

Μπορείτε να παραλλάξετε τα λόγια και να προσευχηθείτε όπως εσείς το νοιώθετε καλύτερα.

Αν έχουμε επίγνωση και της αιτίας του θυμού  προσευχόμαστε και για αυτήν ξεχωριστά από τον θυμό. Για παράδειγμα αν αιτία του θυμού είναι η ζήλια, προσευχόμαστε  να διαλυθεί η ζήλια, αν είναι η υπερηφάνεια προσευχόμαστε να διαλυθεί η υπερηφάνεια, αν είναι η λαγνεία, προσευχόμαστε να διαλυθεί η λαγνεία και ούτω καθεξής.

Αν εκδηλώθηκε μέσα μας η  λαγνεία λέμε: ’Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με ελευθερώνουν από την ενέργεια της λαγνείας, (ή διαλύουν την ενέργεια της λαγνείας) και  ότι συνδέεται με την λαγνεία. ‘‘Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με μετατρέπουν σε φως και αγάπη.'  'Είμαι φως και αγάπη’, ‘Είμαι φως και αγάπη', ‘Όλα είναι φως κι αγάπη’, ’Μόνο φως κι αγάπη υπάρχει’, 'Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη’, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ’. Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας. Τονίζω πως είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτά που λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της εσωτερικής σιωπής μας.

Αν ο θυμός, σχετίζεται με κάποιο κακό που μας προκάλεσε κάποιος, τότε μπορούμε να στοχαστούμε για λίγο με σκοπό να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι ο θυμός δεν μας λύνει το πρόβλημα, ότι μας δημιουργεί μεγαλύτερο  πρόβλημα, ότι δεν  μας αφήνει να σκεφτούμε καθαρά τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε, ότι μας βλάπτει την υγεία μας, ότι μας προκαλεί πόνο και δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία που είμαστε. Μετά από αυτό κάνουμε την παραπάνω προσευχή και ζητάμε την εξάλειψη του.

Ο θετικός οραματισμός και επιβεβαιώσεις

Ο θετικός οραματισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ένας από αυτούς σχετίζεται με την προσευχή της εξάλειψης του εγώ. Σε αυτήν περίπτωση, καθώς κάνουμε την προσευχή για την εξάλειψη του εγώ, χρησιμοποιούμε την φαντασία μας για να δούμε  φωτιά ή φως να διαλύουν την εγωϊκή τάση.

Επίσης μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας να συμπεριφέρεται με ένα θετικό τρόπο. Για παράδειγμα, αν ερευνήσαμε μια υπόθεση θυμού, αφού κάνουμε όλη την εργασία με το θυμό και ολοκληρώσαμε με την προσευχή, βλέπουμε τον εαυτό μας να δρα με αγάπη και ειρήνη προς αυτό το πρόσωπο που θυμώσαμε και συμπεριφερθήκαμε άσχημα, ανεξάρτητα από το πως συμπεριφέρεται εκείνος. Τονίζω πως είναι σημαντικό όχι μόνο μόνο να βλέπουμε τον εαυτό μας συμπεριφέρεται με ηρεμία και αγάπη αλλά να νοιώθουμε την γαλήνη και την αγάπη να μας πλημυρίζουν.

Επιβεβαιώσεις.  Στη συνέχεια επαναλαμβάνουμε νοερά αρκετές φορές και νοιώθουμε ταυτόχρονα (θυμίζω είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτό που λέμε) την αρετή που θέλουμε να εδραιώσουμε. Στην περίπτωση του θυμού κάνουμε επιβεβαιώσεις για την ειρήνη και την γαλήνη. Μπορούμε να επαναλάβουμε νοερά:

·       ‘Είμαι ήρεμος, γαλήνιος, ειρηνικός ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μου’,

·       ‘Είμαι φως και αγάπη’,

·       ‘Είμαι ειρήνη και αγάπη’ κ.λπ..

Επίσης κάνουμε τις επιβεβαιώσεις σχετικά με το συγκεκριμένο πρόσωπο που εκδηλώθηκε το εγώ μας. Για παράδειγμα λέμε:

·       ‘Αγαπώ τον Γιάννη ή την Μαρία, ανεξάρτητα από το πως μου συμπεριφέρεται ή ανεξάρτητα από το αν με έχει βλάψει θεληματικά ή αθέλητα’.

Μπορούμε να το κάνουμε και σε πρώτο πρόσωπο σαν να τον έχουμε μπροστά μας:

·       ‘Σ' αγαπώ και σου εύχομαι ολόκαρδα φως και αγάπη ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου και τις πράξεις σου προς εμένα’.

Τελικός οραματισμός. Στη συνέχεια μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας μαζί με τον άλλον/άλλους μέσα σε φως, χαρούμενους και με καλή διάθεση ο ένας προς τον άλλο και τέλος βλέπουμε το πρόσωπο/α μέσα σε φως και του ευχόμαστε ευημερία, ειρήνη, υγεία και ευτυχία.

Όλα αυτά τα κάνουμε με συγκέντρωση και μέσα στο φως της ήρεμης τρυφερής επίγνωσης, σε επαφή με την εσωτερική σιωπή.

Η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι σταδιακή και θα χρειαστεί αρκετές συνεδρίες για να  εξαλειφθεί κάθε μια από τις απόψεις της κάθε μιας από αυτές. Υπάρχουν περιπτώσεις που είναι πιο εύκολες και άλλες πολύ πιο δύσκολες. Χρειάζεται ειλικρίνεια, υπομονή, επιμονή, σταθερότητα, αντοχή και βέβαια θέληση, αποφασιστικότητα και πίστη στον εαυτό μας και τον Θεό.

Θυμίζω πως η εργασία της εξάλειψης των εγωϊκών τάσεων είναι στενά συνδεδεμένη με την ανάπτυξη της αυτεπίγνωσης, της απόσπασης και της διάκρισης. Αν δεν αποκτήσουμε σταθερή επαφή με την εσωτερική σιωπή, δεν αποκτήσουμε απόσταση από τις ψυχολογικές καταστάσεις και δεν σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις παρορμήσεις δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε από τις εγωϊκές τάσεις και τους προγραμματισμούς του νου.

Γιατί θυμώνω; Άτμαν Νιτυανάντα

Γιατί θυμώνω;

Κάθε φορά που θυμώνουμε, έστω και λίγο το παραμικρό (δηλαδή νοιώθουμε ενόχληση, δυσαρέσκεια, εκνευρισμό, δυσθυμία, αρνητική διάθεση, κ.λπ.), σημαίνει:

• ότι κάτι ή κάποιος εμποδίζει να εκπληρωθεί κάποια επιθυμία μας, κάποια ανάγκη μας, κάποιος προγραμματισμός μας, 
• ότι κάτι ή κάποιος μας εμποδίζει να βιώσουμε όπως θέλουμε αυτό που εκείνη την στιγμή βιώνουμε,
• ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση δυσάρεστη, μια κατάσταση που δεν μας αρέσει και δεν θα θέλαμε να είμαστε (μποτιλιάρισμα, χωρίς σύντροφο, ασθένεια, ατύχημα, οικονομική δυσχέρεια, χωρίς δουλειά, χωρισμός, εγκατάλειψη, έξωση, αποτυχία, κ.λπ.), γιατί μας περιορίζει και δεν μας επιτρέπει να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, τις προσκολλήσεις μας, τους προγραμματισμούς ή τις ανάγκες μας
• ότι πληγώθηκε η αυτοεικόνα μας, η υπερηφάνεια μας, η υπόληψη μας, νοιώσαμε μείωση, απόρριψη, καταπίεση, περιορισμό.

Επίσης στην σκέψη ότι μπορεί να συμβεί κάτι απ' τα παραπάνω, νοιώθουμε απειλή, ανασφάλεια και κάποια μορφή φόβου (ανησυχία, άγχος, αγωνία, φόβο), η οποία μπορεί να ενεργοποιήσει τον θυμό χωρίς ακόμη να έχει συμβεί αυτό που φοβόμαστε να συμβεί ή να μην συμβεί. Εξ αιτίας αυτού δάσκαλοι αυτογνωσίας λένε ότι η αιτία του θυμού είναι ο φόβος. Στην πραγματικότητα όμως η αιτία του θυμού αλλά και του φόβου είναι η επιθυμία. Χωρίς να επιθυμούμε κάτι δεν υπάρχει κανείς λόγος ούτε να φοβόμαστε ούτε να θυμώνουμε. Μαζί με την επιθυμία είναι επίσης και οι προσκολλήσεις, οι ανάγκες, οι ταυτίσεις και οι προγραμματισμοί αιτίες του θυμού και του φόβου αλλά και αυτά είναι παράγωγα της επιθυμίας ή σχετίζονται άμεσα με την επιθυμία.

Για παράδειγμα, ένας προγραμματισμός κι ανάγκη είναι το να θέλουμε να αποδέχονται οι άλλοι την άποψη μας (το ντύσιμο, το χτένισμα, τις επιλογές μας, κ.λπ.) για να νοιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι είμαστε αποδεχτοί, και να χαλαρώσουμε από την ένταση ή το σφίξιμο που μας προκαλεί η αίσθηση κατωτερότητας και οι αμφιβολίες που έχουμε για την αξία μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση ότι έχουν αυτόν τον προγραμματισμό και δεν αποδέχονται ότι η συμπεριφορά τους και αυτά που νιώθουν σχετίζονται με αυτόν τον προγραμματισμό.

Εξ αιτίας αυτού του προγραμματισμού, όταν οι φίλοι μας ή άλλα σημαντικά γι' εμάς πρόσωπα διαφωνούν ή δεν δέχονται ως σωστές τις απόψεις μας (και όχι μόνο), νοιώθουμε απόρριψη και θυμό. Για να νοιώσουμε δυνατοί και ότι αξίζουμε συνήθως προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους για τις απόψεις μας κ.λπ. και υπάρχει ένταση στην συζήτηση αν όχι τσακωμός έστω και απαλός. Αν έχει συμβεί να μην αποδέχονται τις απόψεις μας αρκετές φορές οι γονείς μας, γνωστοί ή φίλοι μας, όταν θα βρισκόμαστε σε ανάλογες περιπτώσεις θα νοιώθουμε ανησυχία και φόβο μήπως ξανασυμβεί το ίδιο και νοιώσουμε απόρριψη και συρρίκνωση. Κι αυτή η ανησυχία-φόβος γίνεται η φαινομενική αιτία να πυροδοτήσει τον θυμό (οποιαδήποτε μορφή και ένταση του θυμού), αλλά πίσω από αυτήν την ανησυχία-φόβο είναι η επιθυμία-ανάγκη-προγραμματισμός να αποδέχονται οι άλλοι τις απόψεις μας κ.λπ., για να νοιώθουμε ότι αποδέχονται εμάς (αφού είμαστε ταυτισμένοι με τις απόψεις μας) και έτσι να νοιώθουμε σπουδαίοι, και ότι αξίζουμε όπως και οι άλλοι αν όχι περισσότερο.

Η αλυσίδα είναι: χαμηλή αυτοαξία-αίσθημα κατωτερότητας, ανάγκη και επιθυμία για αποδοχή-αναγνώριση-επιβεβαίωση, ανησυχία-φόβος.

Αν υπάρχει αποδοχή της άποψης μας ακολουθεί μια προσωρινή ικανοποίηση, αίσθηση ότι αξίζουμε είμαστε σπουδαίοι, χαρά, κ.λπ.. Επειδή η ικανοποίηση κρατάει λίγο, επειδή το εγώ από την φύση του δημιουργεί μέσα μας συνεχώς την αίσθηση κατωτερότητας και αμφιβολίας για την αξία, γι’ αυτό συνεχώς θέλει και αναζητά την επιβεβαίωση, την επιβράβευση, την αποδοχή, την αναγνώριση. Το εγώ είναι σαν ένα βαρέλι δίχως πάτο, που το γεμίζεις κι όλο είναι άδειο, το εγώ παίρνει επιβεβαίωση και για λίγο νοιώθει καλά και μετά πάλι νοιώθει έλλειψη και ψάχνει πάλι την επιβεβαίωση, κ.λπ.. 

Αν διαφωνήσουν, υποτιμήσουν, κοροϊδέψουν, σαρκάσουν, την άποψη μας αναλόγως την σημαντικότητα του θέματος και των προσώπων, η συνέχεια είναι η αίσθηση απόρριψης, (κατωτερότητας, ντροπής, κ.λπ.), η ενόχληση, η δυσαρέσκεια, ο εκνευρισμός, ο θυμός, κ.λπ., η απογοήτευση και η στεναχώρια. 

Επίσης ο θυμός μας που είναι μια ενεργειακή οντότητα μέσα μας, θέλει να τρέφεται περιοδικά με δόνηση θυμού. Το εγώ μας κάθε τόσο θέλει να τραφεί με ενέργεια δόνησης θυμού και αν δεν υπάρχουν συνθήκες για να εκδηλωθεί και να τραφεί, τότε ψάχνει κυριολεκτικά ευκαιρίες για να εκδηλωθεί ή δημιουργεί καταστάσεις σύγκρουσης και θυμού. Το εγώ μας για να τραφεί με δόνηση θυμού μπορεί να εστιάζεται στα αρνητικά χαρακτηριστικά των άλλων, στις αδυναμίες και στα λάθη τους, και έτσι 'δικαιολογημένα' τους κατακρίνει, τους κατηγορεί και εκφράζει το θυμό του. Επίσης προκαλεί τους άλλους για να δημιουργήσει συγκρουσιακή κατάσταση και να τους κάνει να θυμώσουν, να θυμώσει κι αυτό και έτσι να τραφεί με δόνηση θυμού (το εγώ μας γνωρίζει τι κάνει να θυμώνουν οι άλλοι ιδιαίτερα αυτούς με τους οποίους σχετίζεται και τους προκαλεί για να τους κάνει να βγει ο θυμός τους, δηλαδή θέλει να δημιουργήσει συγκρούσεις για βγαίνει ο θυμός και έτσι να τρέφεται).

Μην αφήνετε αδιερεύνητο τους μικρούς θυμούς. Οι μικροί θυμοί φέρνουν τους μεγάλους και πίσω ακόμη κι απ' τους μικρούς θυμούς κρύβονται δυνατοί προγραμματισμοί που μας περιορίζουν και μας κάνουν μίζερους και δυστυχείς. Εννοείται ότι εξετάζουμε και τους μέτριους και τους μεγάλους θυμούς.

Παρατηρήστε προσεκτικά τον εαυτό σας από στιγμή σε στιγμή και δείτε σε ποιες συνθήκες εκδηλώνονται και οι μικροί θυμοί αλλά και οι μεγάλοι. Βρείτε τι τους ενεργοποιεί και επίσης την αιτία που υπάρχει πίσω από το θυμό και η οποία είναι πάντα μέσα μας. Δεν φταίει κανείς και τίποτα έξω από εμάς που θυμώνουμε. Μην μπερδεύετε επίσης τις αφορμές με τις αιτίες.

Οι αιτίες είναι μέσα μας, είναι οι επιθυμίες, οι προσκολλήσεις, οι ταυτίσεις, οι ανάγκες, η υπερηφάνεια, η υπόληψη,

Η ειρήνη της Ψυχής το πολυτιμότερο αγαθό! ¬ Atman Nityananda,

Η ειρήνη της Ψυχής το πολυτιμότερο αγαθό!

Η ειρήνη της Ψυχής μας είναι πολυτιμότερη από το δίκιο μας, τις απόψεις μας, τα πιστεύω μας, τις επιτυχίες και τις απολαύσεις μας.
Τι κι αν κερδίσουμε όλο τον κόσμο και χάσουμε την ειρήνη της Ψυχής μας.
Θα είμαστε πάντα σε έλλειψη και επαίτες για λίγα ψίχουλα ψευδαισθησιακής ευτυχίας.

Η ευτυχία είναι μέσα μας! ¬ Atman Nityananda

Η ευτυχία είναι μέσα μας, στην Ψυχή μας!

Όταν βασίζουμε την ευτυχία μας και το ευ ζην μας στα εξωτερικά πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις είναι αδύνατον να αποφύγουμε τον πόνο και την δυστυχία.

Πιο απλά, όταν τα πράγματα, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις πρέπει να είναι κάπως (σύμφωνα με τον προγραμματισμό του νου μας), για να είμαστε ή να νοιώθουμε καλά δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πόνο και την δυστυχία.

Ζώντας έτσι αναπτύσσονται όλων των ειδών οι εγωικές τάσεις και τα κατώτερα συναισθήματα που είναι βαριάς δόνησης και δυστυχία στον εαυτό τους.

Απεριόριστη, αμετάβλητη και αιώνα ευτυχία (ευδαιμονία), είναι η αληθινή μας φύση. Είναι πάντοτε και συνεχώς παρούσα μέσα μας, ελεύθερη, ειρηνική και ευδαιμονούσα.

Μόνο όταν ζούμε σε συνειδητη ένωση με την Ψυχή μας μπορούμε να ελευθερωθούμε από κάθε δυστυχία και να βιώνουμε πληρότητα, ειρήνη και ευδαιμονία.

Η υπέρβαση της ψευδαίσθησης να εκλαμβάνουμε τις σκέψεις μας ως πραγματικότητα ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η υπέρβαση της ψευδαίσθησης να εκλαμβάνουμε τις σκέψεις μας ως πραγματικότητα

Όσο κάποιος ταυτίζεται με τις σκέψεις (η πλειοψηφία της ανθρωπότητας) ούτε που του περνάει από το μυαλό ότι ονειρεύεται ξύπνιος. Τώρα αν καθώς διαβάζετε αυτό ενοχλείστε ή δεν το δέχεστε, είναι επειδή δεν αρέσει στο εγώ να ακούει οτιδήποτε του χαλάει το ‘όνειρο’. Το εγώ ενοχλείται και απορρίπτει οτιδήποτε πάει να γκρεμίσει τον φανταστικό κόσμου του, γιατί θέλει να συνεχίζει να κυριαρχεί στον ψυχισμό μας και να επαναλαμβάνει μηχανικά τις ίδιες καταστάσεις και βιώματα. Αν θέλει όμως κανείς να αφυπνιστεί και να αποταυτιστεί από το εγώ και το σώμα, αν θέλει να ζει πλήρως την στιγμή και να βιώνει την ειρήνη, την πληρότητα , την ελευθερία και την ευδαιμονία της αληθινή του φύσης, είναι αναγκαίο να ερευνήσει σε βάθος τον εαυτό του και να συνειδητοποιήσετε τις ψευδαισθήσεις που δημιουργεί το κατώτερο εγώ και με τις οποίες είναι ταυτισμένος.

Για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι σκέψεις είναι μια ψευδαισθησιακή πραγματικότητα φτιαγμένη από τις προσωπικές μας αντιλήψεις και τις παρερμηνείες του νου μας γι’ αυτά που συμβαίνουν έξω μας και μέσα μας, για να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε και να γοητευόμαστε από τις σκέψεις και να ονειροπολούμε ξύπνιοι, μας βοηθάει το να αναρωτιόμαστε βαθιά και με προσοχή, ‘Αν δεν το σκέπτομαι αυτό/ά που υπάρχει/ουν;’ Κάνοντας ξανά και ξανά αυτήν την αναρώτηση-στοχασμό, θα αρχίσετε να διαπιστώνετε και να συνειδητοποιείτε ότι όλη αυτή η υποτιθέμενη πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο πάρα σκέψεις και τίποτα άλλο, μόνο φαντασίες του νου σας. Θα διαπιστώσετε επίσης ότι οι σκέψεις δεν είναι επιλογές σας, αλλά αναβλύζουν αυτόματα και μηχανικά εξ αιτίας των εγωϊκών τάσεων, των επιθυμιών, των αρεσκειών, των απαρεσκειών, των συναισθημάτων και της συνήθειας.

Επίσης μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι η σκέψεις είναι μια προσωπική ερμηνεία (παρερμηνεία στην πλειοψηφία τους) της πραγματικότητας και όχι η πραγματικότητα η ερώτηση, 'Είναι αλήθεια αυτό/αυτά που σκέφτομαι, ή απλά ερμηνείες, απόψεις ή νομίζω της εμπειρίας μου η οποία (η εμπειρία) επίσης δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά μια υποκειμενική αντίληψη περιορισμένη από τις αισθήσεις και τα φίλτρα του νου μου;

Ζώντας στο παρόν συνειδητά ¬ Atman Nityananda

Ζώντας στο παρόν συνειδητά

Είναι αδύνατον για το εγώ μας να ζήσει στο τώρα χωρίς να σκέπτεται ή να φαντάζεται κάτι που έγινε στο παρελθόν ή θα ήθελε να συμβεί ή να μην του συμβεί στο μέλλον. Και όλες αυτές οι σκέψεις μας φαίνονται μια στέρεη πραγματικότητα.

Αν θέλουμε όμως να ξυπνήσουμε από το όνειρο του εγώ και να αφυπνιστούμε στην αληθινή μας φύση πρέπει να μάθουμε να ζούμε συνειδητοί στο παρόν, την κάθε στιγμή.

Θα πρέπει από στιγμή σε στιγμή να αποταυτιζόμαστε απο τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις και τις επιθυμίες και να ερχόμαστε σε συνειδητή επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία στο κέντρο της ύπαρξης μας.

Η στιγμή είναι η πόρτα για το άχρονο, το αιώνιο, το απεριόριστο. Είναι θέμα επιλογής να ζούμε την κάθε στιγμή συνειδητά και σε επαφή με το αληθινό μέσα μας ή να αφηνόμαστε στην ταύτιση με το εγώ και τις συνήθειες του.