Η ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ~ Atman Nityananda

Haidakhan Babaji 

Η ΑΥΤΟΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Ο διαλογισμός

O διαλογισμός όπως και η αυτοέρευνα (Βιτσάρα), είναι μέσα να υπερβούμε το σώμα και τον νου, να απορροφηθούμε στο κέντρο της ύπαρξης μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η άχρονη και άμορφη Συνειδητότητα, (Άτμαν, η εσωτερική σιωπηλή παρουσία), πάντα παρούσα, ελεύθερη, ειρηνική, πλήρης και ευδαιμονούσα.  

Η διαφορά του διαλογισμού με την αυτοέρευνα, είναι ότι στον διαλογισμό χρησιμοποιούμε κάποιο στόχο συγκέντρωσης, όπως για παράδειγμα την αναπνοή μας, κάποιο μάντρα, κάποιες φράσεις-αλήθειες στα οποία συγκεντρωνόμαστε, με σκοπό, να ησυχάσει τελείως ο νους, να αποταυτιστούμε από το σώμα και τον νου και όντας με τον νου σε τέλεια ακινησία να αποκτήσουμε ξεκάθαρη επίγνωση-αντίληψη του υποβάθρου του νου (που είναι η Συνειδητότητα, η εσωτερική σιωπηλή παρουσία), να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η Συνειδητότητα και τελικά μέσω του συνεχή διαλογισμού και το Νιρβικάλπα Σαμάντι, να διαλυθεί τελείως το εγώ, και να εδραιωθούμε στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία, ως η εσωτερική σιωπηλή παρουσία. 

Ο διαλογισμός και η αυτοέρευνα παρότι ξεκινούν διαφορετικά, καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα, στο να απορροφηθεί ο νους στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα). Όταν μέσου του διαλογισμού ή της αυτοέρευνας συνειδητοποιηθεί κάποια στιγμή ότι είμαστε η Συνειδητότητα,  τότε έχουμε την αφύπνιση στην αληθινή μας φύση. Συνειδητοποιούμε δηλαδή ότι δεν είμαστε το πρόσωπο ή το σώμα αλλά αυτό που εκφράζεται μέσα από το νου και το σώμα, και είναι το σταθερό υπόβαθρο και η πηγή του νου και του σώματος. Όταν διαλυθεί τελείως το εγώ και ο κατώτερος νους και εδραιωθούμε στην Συνειδητότητα, ως η Συνειδητότητα αυτό είναι Αυτοπραγμάτωση ή Απελευθέρωση.

Αν θέλετε να διαβάσετε πιο αναλυτικά για την πρακτική του διαλογισμού διαβάστε το άρθρο Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ.

Παρακάτω  αναφέρω μερικές φράσεις-αλήθειες επάνω στις οποίες μπορούμε να διαλογιστούμε. 

1. Δεν είμαι το σώμα, δεν είμαι ο νους, 

Είμαι ο Άτμαν ο αθάνατος Εαυτός,
η παντοτινά ελεύθερη Συνείδηση.
Οοομμμ Άτμαν, Οοομμμ Άτμαν, Οοομμμ Άτμαν
Οοομμμ, Οοομμμ, Οοομμμ

2. Δεν είμαι το σώμα, δεν είμαι ο νους, δεν είμαι το εγώ,
Είμαι Μπράμαν
Ύπαρξη αιώνια, αγνή Συνειδητότητα, άπειρη Ευδαιμονία
Οοομμμ Ύπαρξη, Οοομμμ Συνειδητότητα, Οοομμμ Ευδαιμονία
Οοομμμ, Οοομμμ, Οοομμμ

3. Είμαι Μπράμαν, Ομ Μπράμαν
Οοομμμ, Οοομμμ, Οοομμμ

4. Είμαι Μπράμαν, Όλα είναι Μπράμαν, Μόνο το Μπράμαν υπάρχει
Οοομμμ Μπράμαν, Οοομμμ Μπράμαν, Οοομμμ Μπράμαν
Οοομμμ, Οοομμμ, Οοομμμ

5. Διαλογισμός στο Ομ
Οοομμμ, Οοομμμ, Οοομμμ

H Αυτοέρευνα

Ο αληθινός Εαυτός μας (η Συνειδητότητα) δεν είναι ένα αντικείμενο αντίληψης, αλλά το υποκείμενο κάθε εμπειρίας, και γι' αυτό δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τον Εαυτό μας με τον ίδιο τρόπο που αντιλαμβανόμαστε ένα εξωτερικό αντικείμενο ή μια σκέψη. Μπορούμε να γνωρίσουμε τον Εαυτό μας με το να είμαστε ο Εαυτός μας.

Όταν αντιλαμβανόμαστε ένα εξωτερικό αντικείμενο ή μια ψυχολογική κατάσταση (ένα συναίσθημα, μια σκέψη), υπάρχει η δυαδική εμπειρία υποκειμένου-αντικειμένου, ενώ στην επίγνωση του Εαυτού μας δεν υπάρχει δυαδική εμπειρία, δεν υπάρχει υποκείμενο και αντικείμενο αντίληψης. Το υποκείμενο και το αντικείμενο είναι ένα και το αυτό, η Συνειδητότητα.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι για να είμαστε ο Εαυτό μας (Συνειδητότητα, Πνεύμα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία), ήδη είμαστε ο Εαυτός μας, αλλά λόγο άγνοιας και έλλειψης διάκρισης τον ταυτίζουμε με το σώμα, τον νου, και έτσι νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα, που το λένε Γιώργο/Ελένη..., που γεννήθηκε κάποια στιγμή και θα πεθάνει κάποια άλλη. Συνεπώς η άσκηση έχει σκοπό να μας βοηθήσει αναγνωρίσουμε και να αποκτήσουμε πλήρη επίγνωση αυτό που ήδη Είμαστε, άχρονη, άμορφη Συνειδητότητα, που είναι αιώνια Ύπαρξη, Ειρήνη και Ευδαιμονία.

Για συνειδητοποιήσουμε αυτό που αληθινά είμαστε (Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία) χρειάζεται να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε με αυτό που δεν είμαστε (σώμα, νους, εγώ), και να διακρίνουμε τον Εαυτό μας (Συνειδητότητα), ως διαφορετικό και πέρα από όλα αυτά που νομίζουμε ότι είμαστε, αλλά στην πραγματικότητα δεν είμαστε (δηλαδή, το σώμα, το εγώ, τις σκέψεις, τις απόψεις μας, τα συναισθήματα κ.λπ.).

Για να κάνουμε αυτήν την έρευνα, απαιτείται να στραφούμε μέσα μας και με ήρεμη προσοχή να διερευνήσουμε τον εαυτό μας λεπτομερειακά. Για να γίνει αποτελεσματική αυτή η έρευνα απαιτείται πρώτα από όλα μια βαθιά δίψα να γνωρίσουμε την αλήθεια, και ένας νους σταθερός, διαυγής και εστιασμένος. 

Απαραίτητη επίσης προϋπόθεση, είναι η μελέτη και ο στοχασμός,  στα λόγια μεγάλων δασκάλων που μίλησαν για την αυτοέρευνα και την φύση του αληθινού μας Εαυτού, και βέβαια χρειάζεται η εξάσκηση αυτών που διαβάσαμε και κατανοήσαμε. 

Στην αυτοέρευνα (Βιτσάρα) η βοήθεια του δασκάλου είναι πολύ πιο απαραίτητη από ότι στον διαλογισμό. Ο αφυπνισμένος ή φωτισμένος δάσκαλος και με την παρουσία του αλλά και με τις υποδείξεις του, μας βοηθάει να ξεκαθαρίσουμε, να ξεδιαλύνουμε τι δεν είναι ο αληθινός Εαυτός μας και μας δίνει ποικίλους δείκτες για να κατανοήσουμε την φύση του αληθινού Εαυτού, αλλά και τρόπους να την διακρίνουμε από τον κατώτερο μας εαυτό, τον νου και το σώμα.

Σχόλιο

 μεγάλοι δάσκαλοι*:  Μερικοί από τους δάσκαλους που μίλησαν για τον αληθινό μας Εαυτό (Πνεύμα, Ψυχή, Συνειδητότητα), και το πως θα τον συνειδητοποιήσουμε (και τους οποίους είχα την ευκαιρία να μελετήσω σε βάθος),  είναι ο Ράμανα Μαχάρσι, ο Νισαργκαντάττα, ο Σανκαρατσάρια, ο Σουάμι Σιβανάντα.

Υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις και τρόποι να κάνουμε την αυτοέρευνα, αλλά ο σκοπός είναι ο ίδιος. Να διακρίνουμε την αληθινή μας φύση (εσωτερική σιωπηλή παρουσία, Συνειδητότητα) από την κατώτερη μας φύση (σώμα, νους, εγώ), και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η εσωτερική σιωπηλή παρουσία. Τελικός στόχος μέσω της συνεχούς πρακτικής είναι η βαθιά απορρόφηση του νου στην εσωτερική σιωπή, μέχρι το εγώ και ο κατώτερος νους να διαλυθούν και να εδραιωθούμε στην θεϊκή μας φύση. Αυτό είναι Αυτοπραγμάτωση, (Απελευθέρωση ή Φώτιση).

Αναφέρω παρακάτω κάποιους τρόπους για να κάνουμε την αυτοέρευνα (Βιτσάρα). 

1. Απορρίπτουμε ότι είμαστε το σώμα ο νους και το εγώ και στρέφουμε την προσοχή μέσα μας να αντιληφθούμε τι υπάρχει πέρα από το σώμα, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και το εγώ.

Το κάνουμε αυτό λέγοντας πρώτα ‘ Δεν είμαι το σώμα δεν είμαι ο νους δεν είμαι το εγώ,

Και στη συνέχεια αναρωτιόμαστε
Αν δεν είμαι αυτά τότε τι Είμαι;

Με ήρεμη προσοχή και διάκριση, διερευνούμε τι είμαστε πέρα από το σώμα και τον νου.

2. Χρησιμοποιούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και οτιδήποτε αναδύεται στον νου για να στρέψουμε την προσοχή μας μέσα μας, με σκοπό να διερευνήσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Όταν αναδύεται μια σκέψη για παράδειγμα ρωτάμε:

Σε ποιόν αναδύεται αυτή η σκέψη;

Η φυσική απάντηση είναι: Σε εμένα.

Και τότε ρωτάμε: Ποιος είμαι; 

Όταν λέμε ‘σε εμένα’ γινόμαστε συνειδητοί του εγώ μας, και καθώς ρωτάμε ‘Ποιος είμαι;’  ερευνούμε την πηγή του εγώ,  που είναι επίσης το σταθερό υπόβαθρο (φόντο) που εμφανίζεται το εγώ (όπως επίσης  και οι σκέψεις, τα συναισθήματα, το σώμα και όλες οι αισθητηριακές εμπειρίες).

Με ήρεμη προσοχή και επίγνωση εμβαθύνουμε μέσα μας μέχρι να αποκτήσουμε καθαρή επίγνωση του σιωπηλού ακίνητου υπόβαθρου που εμφανίζεται το εγώ (σκέψεις, σώμα, κ.λπ.) να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε Αυτό και τελικά να εδραιωθούμε σε αυτό.

Κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε ότι ο νους φεύγει από τον στόχο, δηλαδή από το να εμβαθύνουμε την επίγνωση μέσα μας και να αναγνωρίσουμε την αληθινή μας φύση πέρα από το σώμα , τις σκέψεις, τα συναισθήματα και το εγώ, κάνουμε την ερώτηση για να επαναφέρουμε τον νου προς το κέντρο μας.

3. Λέμε: Το σώμα μου αλλάζει συνεχώς, οι εμπειρίες των αισθήσεων αλλάζουν, έρχονται φεύγουν, οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν, τα συναισθήματα έρχονται και φεύγουν, και στην συνέχεια αναρωτιόμαστε:

Μπορεί να είμαι κάτι που συνεχώς αλλάζει, κάτι που δεν είναι συνεχώς παρόν;
Είμαι αυτό που αλλάζει ή αυτό που παραμένει αμετάβλητο και έχει επίγνωση όλων των αλλαγών και τις παρατηρεί;
‘Τι είναι αυτό που μένει αμετάβλητο;’

Ρωτάμε και στρέφουμε την προσοχή μέσα μας και με ήρεμη διερευνητική προσοχή. Σκοπός μας είναι να διακρίνουμε το αμετάβλητο υπόβαθρο (την εσωτερική σιωπηλή παρουσία) των σκέψεων, συναισθημάτων, εντυπώσεων και να εμβαθύνουμε σε αυτό, μέχρι να αφυπνιστούμε, δηλαδή να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε αυτό και να εδραιωθούμε σε αυτό μέσω της συνεχούς προσήλωσης του νου στην εσωτερική σιωπή.

4. Στρέφουμε όλη μας την προσοχή, στην αίσθηση ‘Εγώ Είμαι’ και εμβαθύνουμε σε αυτή. Παραμένουμε σε ήρεμη επίγνωση του ‘Εγώ Είμαι’ μέχρι να αποσπαστούμε από το ‘Εγώ Είμαι’  και να αντιληφθούμε, το υπόβαθρο του ‘Εγώ Είμαι’, που είναι η απόλυτη Ύπαρξη.

Αυτήν την πρακτική την έδινε ο Νιζαργκαντάττα Μαχαράτζ (Nisargadatta Maharaj), σε αυτούς που τον επισκέπτονταν στο σπίτι του, στην Βομβάη τις Ινδίας, όπου έκανε καθημερινά Σάτσανγκ (συναντήσεις για την Αλήθεια), με σκοπό να βοηθήσει τους αναζητηττές της αλήθειας, να συνειδητοποιήσουν την αληθινή τους φύση.

Παρακάτω παραθέτω ένα απόσπασμα από τα λόγια του Νιζαργκαντάττα Μαχαράτζ του οποίου κύρια διδασκαλία ήταν η πρακτική 'Εγώ Είμαι', ('I am'.) 

 ''Θα πρέπει "Να είσαι", πριν οτιδήποτε άλλο μπορεί "να είναι". Η αίσθηση της "παρουσίας" ή το αίσθημα "Εγώ είμαι" είναι πραγματικά θεμελιώδες σε οτιδήποτε και να ακολουθήσει.
Μόνο το "Εγώ είμαι" είναι σίγουρο, είναι απρόσωπο, όλες οι γνώσεις πηγάζουν από αυτό, είναι η ρίζα, κρατήσου σε αυτό (συγκεντρώσου πλήρως) και άφησε όλα τα υπόλοιπα να φύγουν (από την επίγνωση σου).
Αυτό το "Εγώ είμαι"-είναι πάντα παρόν, πάντα διαθέσιμο. Θυμήσου μόνο την γνώση "Εγώ είμαι" και εγκατέλειψε (ξέχασε) τα υπόλοιπα. Μένοντας (εστιασμένος και σε πλήρη επίγνωση) στο "Εγώ είμαι" θα συνειδητοποιήσεις ότι είναι απατηλό.
Πρέπει να διαλογίζεσαι στο "Εγώ είμαι"- "I am" χωρίς να κρατιέσαι στο σώμα και τον νου. Το "Εγώ είμαι"- "I am" είναι η πρώτη άγνοια, παρέμεινε (πλήρως εστιασμένος) σε αυτό και θα πας πέρα ​​από αυτό.

Βάζοντας στην άκρη τα πάντα, σταθεροποιήσου (μείνε σταθερά συγκεντρωμένος) στο "Εγώ είμαι"- "I am". Καθώς θα συνεχίζεις αυτήν την πρακτική, σε αυτήν την διαδικασία (σταθερής προσήλωσης) θα υπερβείς (κάποια στιγμή) το "Εγώ είμαι"- "I am".

Αθανασία είναι η ελευθερία από την αίσθηση "Εγώ είμαι". Παρά ταύτα δεν είναι εξάλειψη. Αντίθετα, είναι μια κατάσταση απείρως πιο αληθινή, αφυπνισμένη και ευτυχής, από ότι μπορείς να σκεφτείς (φανταστείς). Μόνο η αυτοσυνειδητότητα (η αίσθηση "Εγώ είμαι" δεν υπάρχει πια.

Συνέχισε να εστιάζεσαι στο "Εγώ είμαι" μέχρι να γίνεις μάρτυρας (αποσπασμένος παρατηρητής) αυτού (του "Εγώ είμαι"), τότε (όταν αποσπαστείς από αυτό και το παρατηρείς σαν κάτι ξεχωριστό ) βρίσκεσαι πέρα από αυτό, έχεις φτάσει στο ύψιστο.

Όλες οι προσπάθειές σου θα πρέπει να κατευθύνονται στο να έρχεσαι σε εκείνη την καθαρή κατάσταση του "Εγώ είμαι" και να κατοικείς μόνο εκεί (να έχεις επίγνωση μόνο του "Εγώ είμαι"). 

Εάν το κάνεις αυτό με μεγάλη ειλικρίνεια και θέρμη, είναι βέβαιο ότι θα ξεπεράσεις κάποια μέρα το "Εγώ είμαι". Κατάλαβε λοιπόν την σημασία να είσαι ειλικρινής (και ζεστός).

Όταν το "Εγώ είμαι" φύγει, αυτό που παραμένει είναι το Απόλυτο. Δώσε όλη την προσοχή σου στο "Εγώ είμαι".

Παρέμεινε επικεντρωμένος στο "Εγώ είμαι" μέχρι αυτό να εξαφανιστεί, τότε το Αιώνιο είναι, το Απόλυτο είναι, το Παραμπράμαν (Parabrahman) είναι.''

ΦΟΒΟΣ, ΘΥΜΟΣ, ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

ΦΟΒΟΣ, ΘΥΜΟΣ, ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ

Αυτά τα τρία συναισθήματα είναι η κύρια δυστυχία μας. Ο φόβος, ο θυμός και η στεναχώρια (και οι παραλλαγές τους), είναι τα κύρια συναισθήματα που μας φέρνουν την περισσότερη μιζέρια και δυστυχία από κάθε τι  άλλο και γίνονται και η αιτία άλλων αρνητικών συναισθημάτων.

Οι θεμελιώδεις αιτίες τους είναι η άγνοια της αληθινής μας φύσης, η επιθυμία,η ταύτιση και οι προσκολλήσεις.

Στεναχωριόμαστε κατά βάση επειδή δεν αποκτήσαμε ή δεν έγινε αυτό που θέλαμε ή επειδή χάσαμε αυτό που είχαμε (και το οποίο προφανώς θέλαμε να έχουμε).

Ο θυμός μας στρέφεται  ενάντια σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε μας εμποδίζει να αποκτήσουμε  ή  να κάνουμε αυτό που θέλουμε, ή γίνεται  αιτία να χάσουμε αυτό που έχουμε.

Φοβόμαστε (ανησυχούμε, αγωνιούμε, αγχωνόμαστε), μήπως κάτι δεν πάει καλά, μήπως κάποιος ή κάτι μας εμποδίσει να πετύχουμε ή να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, και επίσης ανησυχούμε, φοβόμαστε αγχωνόμαστε μήπως κάτι γίνει αιτία να χάσουμε αυτό που έχουμε.

Αυτά τα τρία κύρια συναισθήματα δεν εκδηλώνονται μόνο σε σχέση με τις επιθυμίες και τα θέλω μας, αλλά επίσης σε σχέση με την αυτοεικόνα μας, την υπόληψη, την αυτοαξία μας και τις ανάγκες μας.

Όσο μεγαλύτερη είναι η επιθυμία, η ταύτιση και η προσκόλληση μας στο σώμα μας, στην ψευδαισθησιακή εικόνα που έχουμε με τον εαυτό μας, σε πρόσωπα, σε αντικείμενα, συλλογικές οντότητες και καταστάσεις τόσο μεγαλύτερη θα είναι και ένταση εκδήλωσης της στεναχώριας, του θυμού και του φόβου.

Τι επιθυμείτε πολύ; Με τι είστε ταυτισμένοι και προσκολλημένοι περισσότερο; Με τι έχετε συνδυάσει την αυτοεικόνα σας και την αξίας σας;

Οι επιθυμίες, οι ταυτίσεις και οι προσκολλήσεις μας σχετίζονται με την άνεση, τα χρήματα, το σεξ, τις σχέσεις, τους φίλους, την διασκέδαση, τις διακοπές, την δόξα, την φήμη, την ομάδα μας, το κόμμα μας, την θρησκεία μας κ.λπ., το αυτοκίνητο μας, το κινητό μας, το ρολόι μας, το στυλό μας, την τσάντα μας, τα ρούχα μας, την κολόνια μας, τις απόψεις μας, θέλουμε  να επιβάλλουμε την άποψη μας, να έχουμε δίκιο, να μας αναγνωρίζουν, να μας επιβραβεύουν, να μας αποδέχονται, να αποδέχονται τις απόψεις  μας, τις ιδέες μας, τα πιστεύω μας, το ντύσιμο μας, τις επιλογές μας, να μας ακούνε, να μας δίνουν προσοχή, να ακούνε  τις συμβουλές μας, να συμφωνούν μαζί μας, να δέχονται με ευχαρίστηση τα δώρα μας... προσθέστε τον δικό σας κατάλογο, με πράγματα που αφορούν τον εαυτό σας.

Βρείτε τις επιθυμίες, τις ταυτίσεις, τις προσκολλήσεις σας, αυτά στα οποία στηρίζετε την αυτοεικόνα και την αυτοαξία σας, και θα ανακαλύψετε πότε, τι, και γιατί φοβάστε, πότε, με τι και γιατί θυμώνετε, πότε, με τι και γιατί στεναχωριέστε.

Συναισθήματα και ανάγκες

Θυμώνουμε, φοβόμαστε, στεναχωριόμαστε, (ανάλογα την περίσταση), όταν εμποδίζεται η ικανοποίηση κάποιας ανάγκης μας που σχετίζεται με την επιβίωση (για παράδειγμα, εργασία, τροφή, ρούχα, χρήματα, κ.λπ.), όταν υπάρχει αμφιβολία στο αν θα εκπληρωθεί ή θα συνεχίσει να εκπληρώνεται κάποια ανάγκη μας, και όταν δεν ικανοποιείται ή ικανοποιείται πλημμελώς η ανάγκη μας.

Τα συναισθήματα σε σχέση με την αυτοεικόνα, την υπόληψη και την αυτοαξία

Επιθυμούμε, προσκολλόμαστε, συμπαθούμε, οποιονδήποτε και οτιδήποτε ενισχύει και κολακεύει την αυτοεικόνα μας και ανεβάζει την αξία μας και την υπόληψη μας στα μάτια μας και στα μάτια των άλλων (δηλαδή οποιονδήποτε και οτιδήποτε μας κάνει να νοιώθουμε σημαντικοί και σπουδαίοι).

Φοβόμαστε, ανησυχούμε, αγχωνόμαστε και λαμβάνουμε σαν απειλή οποιονδήποτε και οτιδήποτε μπορεί να  μειώσει ή υπάρχει πιθανότητα να μειώσει ή νομίζουμε ότι μπορεί να μειώσει, την αξία μας και την υπόληψη μας, και επίσης οποιονδήποτε η οτιδήποτε μπορεί να χαλάσει, ή υπάρχει πιθανότητα να χαλάσει ή νομίζουμε ότι μπορεί να χαλάσει, την καλή εικόνα  που έχουμε εμείς   ή οι άλλοι για τον εαυτό μας. 

Θυμώνουμε με οποιονδήποτε ή οτιδήποτε  μειώνει ή νομίζουμε ότι μειώνει την αξία μας, την υπόληψη μας και την αυτοεικόνα μας, στα μάτια μας ή στα μάτια των άλλων.

Στεναχωριόμαστε (πληγωνόμαστε ή  ντρεπόμαστε επίσης) όταν θεωρούμε ότι με τις πράξεις ή τα λόγια τους μας έχουν  μειώσει, μας έχουν θίξει την εικόνα μας, την υπόληψη μας και την αξία μας στα μάτια μας ή στα μάτια των άλλων.

Ανάλογα με το τι έχουμε συνδέσει την αυτοαξία μας και την αυτοεικόνα μας, εκδηλώνονται και τα τρία αυτά συναισθήματα.

Αν για παράδειγμα συνδέουμε την αυτοεικόνα μας και την αυτοαξία μας με το ντύσιμο μας, νοιώθουμε μειωμένοι,  όταν δεν εγκρίνουν, όταν κριτικάρουν το ντύσιμο μας και θυμώνουμε (εκνευριζόμαστε, δυσαρεστούμαστε) με αυτόν που μας κάνει κριτική, φοβόμαστε μην μας ξανακάνει κριτική ή μας απορρίψει και μάλιστα μπροστά σε πρόσωπα σημαντικά για εμάς και επίσης ντρεπόμαστε και στεναχωριόμαστε γι' αυτό.

Ερευνήστε τον εαυτό σας και βρείτε με τι έχετε ταυτίσει την αυτοεικόνα σας και την αυτοαξία σας και θα ανακαλύψετε: πότε, τι, και γιατί φοβάστε, πότε, με τι και γιατί θυμώνετε, πότε, με τι και γιατί στεναχωριέστε.

Συνδυασμός των επιθυμιών, προσκολλήσεων, αναγκών κα αυτοαξίας με αυτά τα συναισθήματα.

Το να θυμώνουμε, να φοβόμαστε ή να στεναχωριόμαστε  επειδή μειώνουν την αξία μας μπορεί να συνδυάζεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες επιβίωσης, την εκπλήρωση επιθυμιών, τις ταυτίσεις και προσκολλήσεις μας με πρόσωπα και συλλογικότητες.

Δύο παραδείγματα για να γίνω περισσότερο  κατανοητός

Αν προσπαθεί κάποιος συνάδελφος στην δουλειά μας, να μειώσει την αξία μας με κάποιο τρόπο, θυμώνουμε με  αυτό (ο θυμός σχετίζεται με την αυτοαξία μας), αλλά ταυτόχρονα  φοβόμαστε μήπως ο προϊστάμενός μας αποκτήσει κακή εικόνα για εμάς και αυτό έχει δυσάρεστες συνέπειες για την θέση μας στη εταιρεία (ο φόβος σχετίζεται με την ανάγκη μας).

Αν μας μειώνει κάποιος μπροστά σε αυτόν που φλερτάρουμε και επιθυμούμε να κάνουμε σχέση, θυμώνουμε με αυτόν (ο θυμός σχετίζεται με την αυτοαξία μας) αλλά φοβόμαστε και θυμώνουμε επιπλέον γιατί σκεπτόμαστε ότι αυτό μπορεί  να γίνει αιτία να μην προχωρήσει η σχέση με το άτομο αυτό (ο θυμός και ο φόβος σχετίζεται με την επιθυμία).

Βλέπουμε ότι τα συναισθήματα του θυμού και του φόβου εκδηλώνονται και στις δύο περιπτώσεις, και σε σχέση με την αυτοαξία μας, και ταυτόχρονα σε σχέση με μια ανάγκη μας στην πρώτη  περίπτωση και με μια επιθυμία στην δεύτερη περίπτωση.

Μπορείτε να βρείτε πολλά παραδείγματα για  τον εαυτό σας όπου ο φόβος, ο θυμός και η στεναχώρια εκδηλώνονται ταυτόχρονα σε σχέση με κάποια επιθυμία, με την αυτοαξία ή κάποια ανάγκη.

Τέλος τα συναισθήματα αυτά σχετίζονται και με την ελευθερία μας (με το αν καταπιεζόμαστε) να  ικανοποιήσουμε τις  ανάγκες μας, τα θέλω μας,  τις επιθυμίες μας, να εκφράσουμε τα ταλέντα μας, να ζήσουμε όπως θέλουμε.

Φοβόμαστε ή θυμώνουμε κατά περίπτωση, με οποιονδήποτε ή οτιδήποτε μας καταπιέζει ή νομίζουμε ότι μας καταπιέζει και δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Και βέβαια στεναχωριόμαστε αν  τελικά δεν μπορέσαμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε.

Η στεναχώρια μπορεί να γίνει, απάθεια, μελαγχολία, κατάθλιψη, παραίτηση,

Ο θυμός μπορεί να γίνει οργή, μίσος, κακία,  μνησικακία, εκδικητικότητα.

Ο φόβος, δειλία, ατολμία, φοβία, αναποφασιστικότητα, ντροπή, ενοχές, παραίτηση.

Όλα τα παραπάνω, μας απομακρύνουν από την αρμονία, την ενότητα, την αγάπη, την χαρά  της ζωής, την ειρήνη και  την ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης και οδηγούν στην ασθένεια.

Συναισθήματα και πεποιθήσεις

Όλα τα παραπάνω συναισθήματα εκτός του ότι έχουν βάση τις επιθυμίες, τις ταυτίσεις, τις προσκολλήσεις και την αυτοαξία μας, σχετίζονται  και με διάφορες πεποιθήσεις που έχουμε για τον εαυτό μας, τους άλλους, την ζωή, τον κόσμο και τον Θεό. Οι λανθασμένες πεποιθήσεις στηρίζουν τις ταυτίσεις, τις προσκολλήσεις, τις επιθυμίες, την  ψευδαισθησιακή αυτοεικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας  και τον τρόπο που αξιολογούμε τον εαυτό μας.

Για να απαλλαγούμε-ελευθερωθούμε από τον θυμό, τον φόβο και την στεναχώρια και όλες τις παραλλαγές τους, θα πρέπει να κάνουμε  εργασία και άσκηση με αυτά καθαυτά, αλλά επίσης εργασία και άσκηση να ελευθερωθούμε από τις προσκολλήσεις, τις ταυτίσεις, τις επιθυμίες, και τις περιοριστικές και λανθασμένες  πεποιθήσεις που είναι οι αιτίες τους. Κύρια ταύτιση, προσκόλληση και πεποίθηση είναι αυτή που σχετίζεται με το σώμα μας, Η ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα γεννάει όλες τις υπόλοιπες μιζέριες και τις  δυστυχίες μας.

Ομ! ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΣΚΕΨΕΩΝ, ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΕΓΩ & ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΣ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΣΚΕΨΕΩΝ, ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΕΓΩ & ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΣ

Ταυτιζόμαστε και κολλάμε στις σκέψεις επειδή είναι φορτισμένες με συναισθήματα και επιθυμίες και επίσης επειδή τις θεωρούμε πραγματικές (τις αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα), ενώ είναι μόνο σκέψεις και τίποτα παραπάνω.

Αν αποκόψουμε το συναίσθημα ή την επιθυμία από τις σκέψεις, αν συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι οι σκέψεις δεν είναι πραγματικότητα αλλά είναι μια υποκειμενική ερμηνεία (συνήθως λανθασμένη) της εξωτερικής κατάστασης, τότε χάνουν την γοητεία που ασκούν επάνω μας και καταλαγιάζουν.

Αποκοπή του συναισθήματος ή της επιθυμίας από τις σκέψεις

Για να αποκόψουμε τις σκέψεις από το συναίσθημα (ή την επιθυμία, ή την παρόρμηση), εστιάζουμε όλη μας την προσοχή στο συναίσθημα. Το βιώνουμε, το νοιώθουμε πλήρως και εμβαθύνουμε σε αυτό μέχρι να έρθουμε σε επαφή με την αίσθηση 'Είμαι', και την σιωπηλή παρουσία μέσα μας, που 'αγκαλιάζει' αλλά και υπερβαίνει το συναίσθημα. Μέσω του πλήρη εστιασμού μας στο συναίσθημα όχι μόνο μαθαίνουμε το συναίσθημα αυτό καλύτερα, αλλά το συναίσθημα γίνεται και μέσο να έρθουμε σε επαφή με το κέντρο μας, την εσωτερική σιωπηλή παρουσία που είναι πάντα παρούσα και ελεύθερη (πέρα)  από τις σκέψεις και τα συναισθήματα, και αιώνια πηγή ειρήνης, αγάπης και ευδαιμονίας. Καθώς εστιαζόμαστε και εμβαθύνουμε στο συναίσθημα οι σκέψεις από έλλειψη προσοχής ήδη έχουν καταλαγιάσει. Όταν η σιωπηλή παρουσία (η εσωτερική σιωπή) κυριαρχήσει στην επίγνωση μας, τότε και το συναίσθημα υποχωρεί και καταλαγιάζει, και στην θέση του βιώνουμε, γαλήνη, ειρήνη, πληρότητα, αγάπη.

Για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται εξάσκηση όπως όλα τα πράγματα σε αυτό τον κόσμο. Το πόσο καλά θα τα καταφέρνουμε κάθε φορά, εξαρτάται και από την ικανότητα μας στην συγκέντρωση, την διάκριση που έχουμε, την ικανότητα μας να είμαστε σε επαφή με την σιωπηλή παρουσία μέσα μας, την αγνότητα του νου, την ικανότητα μας να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις και τα συναισθήματα, και τέλος από την εσωτερική κατάσταση που βρισκόμαστε εκείνη την στιγμή και το πόσο δυνατά εκδηλώθηκαν οι σκέψεις και τα συναισθήματα.  

Συνειδητοποίηση ότι οι σκέψεις δεν είναι η πραγματικότητα

Για να συνειδητοποιήσουμε ότι σκέψεις δεν είναι πραγματικότητα, αλλά μόνο σκέψεις και τίποτα παραπάνω,  μας βοηθάει η παρακάτω αναρώτηση-στοχασμός:

 Αν δεν τα σκέφτομαι αυτά (ότι σκεφτόμαστε εκείνη την στιγμή) που υπάρχουν;

 Στοχαζόμενοι σε σιωπή αυτήν την ερώτηση, αντιλαμβανόμαστε άμεσα ότι όλα αυτά που θεωρούσαμε πραγματικότητα, παύουν να υπάρχουν αν δεν τα σκεπτόμαστε, και ότι αυτή η υποτιθέμενη πραγματικότητα είναι απλά και μόνο σκέψεις και τίποτα παραπάνω.

Αυτή η επίγνωση ότι η υποτιθέμενη πραγματικότητα είναι μόνο σκέψεις, και ότι μόλις σταματήσουμε να σκεπτόμαστε εξαφανίζεται, κάνει τις σκέψεις να χάσουν την γοητεία και την δύναμη που ασκούν επάνω μας και να καταλαγιάσουν εύκολα.

Η συνειδητοποίηση ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι άσκοπα και βλαπτικά

Ένας άλλος τρόπος να ελευθερωθούμε από σκέψεις φορτισμένες με αρνητικά συναισθήματα είναι να αναρωτηθούμε και να στοχαστούμε ως εξής:

Με ωφελούν αυτές οι σκέψεις, με κάνουν χαρούμενο; 

Τι νόημα έχει να σκέφτομαι με ένα τρόπο που δεν μου δίνει λύση και με κάνει δυστυχή;

Συνειδητοποιώντας ότι είναι ανώφελες αυτές οι σκέψεις και ότι μόνο πόνο μας φέρνουν ήδη γεννιέται μέσα μας η θέληση να τις εγκαταλείψουμε.

Στη συνέχεια ρωτάμε σε σιωπή:

‘’Προτιμώ εδώ και τώρα να είμαι ελεύθερος ή να υποφέρω από αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα που συνδέονται με αυτές;’’

Η λέξη και μόνο της ελευθερίας μας δονεί και μας κάνει να προτιμήσουμε την ελευθερία μας και να εγκαταλείψουμε τις σκέψεις και τα αρνητικά συναισθήματα που συνδέονται με αυτές. Εγκαταλείποντας τις σκέψεις και το συναίσθημα (η επιθυμία, η εγωϊκή τάση ή παρόρμηση), επανέρχεται η γαλήνη μέσα μας και επιστρέφουμε στο κέντρο μας, στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία που είναι πλήρης ειρηνική και ελεύθερη από πόνο και δυστυχία. 

Προσευχή

Ολοκληρώνουμε με μια προσευχή για την εξάλειψη του συναισθήματος, της επιθυμίας ή του ελαττώματος που σχετίζεται με αυτές  τις σκέψεις, ακόμη και αν με τις προηγούμενες διαδικασίες που προανέφερα,  ήδη οι σκέψεις και το συναίσθημα (η επιθυμία, η εγωϊκή τάση ή παρόρμηση, καταλάγιασαν.

Λέμε νοερά νοιώθοντας αυτά που λέμε:

’Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με ελευθερώνουν από την ενέργεια του  θυμού, (την λαιμαργία, τον φόβο, την ζήλια, ή οτιδήποτε εκδηλώθηκε μέσα μας) και  ότι συνδέεται με το αυτόν τον θυμό (επιθυμία, προγραμματισμός, πεποίθηση, σκέψεις, εικόνες, εντυπώσεις κ.λπ.).’’ ''Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με μετατρέπουν σε φως και αγάπη.''  ''Είμαι φως και αγάπη, Είμαι φως και αγάπη'', ''Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη.'' Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας.

Αν έχουμε επίγνωση της αιτίας του θυμού (επιθυμία, προγραμματισμός, πεποίθηση, σκέψεις, εικόνες, εντυπώσεις κ.λπ.) προσευχόμαστε και για αυτό συγκεκριμένα. Για παράδειγμα αν αιτία του θυμού είναι η ζήλια, προσευχόμαστε  να διαλυθεί η ζήλια, αν είναι η υπερηφάνεια προσευχόμαστε να διαλυθεί η υπερηφάνεια, αν είναι η λαγνεία, προσευχόμαστε να διαλυθεί η λαγνεία, και ούτω καθεξής. Αν πρόκειται για την λαγνεία λέμε ''Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με ελευθερώνουν από την ενέργεια της λαγνείας.''  ''Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με μετατρέπουν σε φως και αγάπη.''  ''Είμαι φως και αγάπη, Είμαι φως και αγάπη'', ''Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη.'' Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας.

Αν ο θυμός σχετίζεται με ένα κακό που μας προκαλεί κάποιος, τότε στοχαζόμαστε για λίγο να κατανοήσουμε ότι ο θυμός δεν μας λύνει το πρόβλημα, ότι μας δημιουργεί μεγαλύτερο  πρόβλημα, δεν  μας αφήνει να σκεφτούμε  καθαρά τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε, ότι μας προκαλεί πόνο, μας βλάπτει την υγεία μας και δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία που είμαστε.

Νοερή επανάληψη σκέψεων υψηλής δόνησης

Συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε κάποιο μάντρα, το όνομα του Θεού ή σκέψεις υψηλής δόνησης, σκέψεις φωτεινές, σκέψεις που φέρνουν αρμονία και ανυψώνουν τον νου μας και μας επιτρέπουν να διατηρούμε επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία (η αληθινή μας φύση, Πνεύμα, Συνειδητότητα), την ειρήνη, την πληρότητα και την πηγαία ευτυχία που είμαστε ως Συνειδητότητα. Για παράδειγμα, ‘’Είμαι φως κι αγάπη’’, ‘’Όλα είναι φως και αγάπη’’, μόνο φως και αγάπη υπάρχει’’, ‘’Είμαι αιώνια Ύπαρξη, αγνή Συνειδητότητα, άπειρη Ευδαιμονία’’,  ‘’Είμαι Μπράμαν, Ομ Μπράμαν’’,  ‘’Ομ Ναμά Σιβάϊ’’, "Είμαι φως και αγάπη", Είμαι φως, ειρήνη, αγάπη, Ομ φως, ειρήνη, αγάπη",  κ.λπ.

Για να μην δίνουμε χώρο στο εγώ να χρησιμοποιεί τον νου όπως θέλει και να παράγει συνεχώς σκέψεις και συναισθήματα χαμηλής δόνησης (παρορμήσεις, επιθυμίες, αρνητικά συναισθήματα, ελαττώματα), που προκαλούν μιζέρια, πόνο, και βλάπτουν την υγεία μας, μπορούμε να επαναλαμβάνουμε νοερά σε όλη την διάρκεια της ημέρας όταν δεν κάνουμε κάποια δραστηριότητα που απαιτεί σκέψη ή πολύ προσοχή, κάποια από τα παραπάνω ή άλλες δικές φράσεις υψηλής δόνησης.

Η πρακτική της αυτοέρευνας (Βιτσάρα)

Όσοι εξασκούνται συστηματικά στην αυτοέρευνα του Εαυτού (η έρευνα του αληθινού μας Εαυτού, Συνειδητότητα, στα σανσκριτικά η η αυτοέρευνα του αληθινού μας Εαυτού ονομάζεται Βιτσάρα) μπορούν να εφαρμόσουν την πρακτική της αυτοέρευνας (την οποία θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να εφαρμόζουν όλη μέρα, κάθε στιγμή), με σκοπό να αποτραβήξουν την προσοχή από την παρόρμηση, να γίνουν συνειδητοί του εγώ τους και να οδηγήσουν την προσοχή στην πηγή του εγώ, όπου υπάρχει γαλήνη, ειρήνη και πληρότητα. Όταν η προσοχή μας φύγει από επίπεδο του νου και προσηλωθεί στο κέντρο μας όπου υπάρχει πληρότητα και γαλήνη, η παρόρμηση δεν έχει καμία δύναμη επάνω μας. Για να κάνουμε αυτήν την πρακτική αποτελεσματικά και ως μοναδική πρακτική εξάσκησης και για την εξάλειψη του εγώ και την εδραίωση μας στην αληθινή μας φύση, απαιτείται να έχουμε αρκετά αγνό-σαττβικό νου, ικανότητες όπως η συγκέντρωση η διάκριση, η απόσπαση, η αταραξία αναπτυγμένες σε σημαντικό βαθμό και ένα σταθερά διακαή πόθο για την απελευθέρωση.. 

Αν σταθερά είμαστε εστιασμένοι (ο νους μας) στο φως μέσα μας, θα μετατραπούμε σε φως και θα βιώνουμε την ελευθερία, την ειρήνη, την αγάπη και την ευδαιμονία που ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε ως Πνεύμα (Συνειδητότητα, Ψυχή).

Σημείωση

Στο σπίτι μας κάνουμε μια πιο διεξοδική διερεύνηση των εγωϊκών τάσεων που εκδηλώθηκαν στην διάρκεια της ημέρας (διότι έχουμε καλύτερες προϋποθέσεις), με σκοπό να τις κατανοήσουμε βαθύτερα και να τις εξαλείψουμε εφαρμόζοντας διάφορες μεθόδους εξάλειψης, μεταξύ αυτών και κάποιες που δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε την στιγμή που εκδηλώνεται το εγώ, λόγω της ιδιαιτερότητας τους,  όπως το ΕΦΤ, και η διάλυση στα 49 επίπεδα.

Ομ! Εστιαστείτε στο Φως και στην αγάπη ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Εστιαστείτε στο Φως και στην αγάπη

Όταν σκεφτόμαστε και νοιώθουμε αρνητικά για τους άλλους, οι πρώτοι που λουζόμαστε την αρνητικότητα είμαστε εμείς, και δευτερευόντως αυτοί που σκεπτόμαστε αλλά και ο κόσμος γενικότερα (μολύνουμε τον κυβερνοχώρο των σκέψεων).

Ακόμη και αν σκεφτόμαστε το δικό μας καλό πάνω από όλα, θα έπρεπε να αποφεύγουμε επιμελώς τις αρνητικές σκέψεις (κριτικές, κουτσομπολιά κ.λπ.) προς τους άλλους και τα αρνητικά συναισθήματα, και αντίθετα να τρέφουμε γι' αυτούς φωτεινές σκέψεις, φωτεινά συναισθήματα και όποτε μας έρχονται στον νου να κάνουμε μια ευχή ολόκαρδα.

Αποφύγετε να συζητάτε για άλλους ιδιαίτερα αν δεν έχετε  κάτι καλό να πείτε γι' αυτούς.

Όταν έρχεται στο μυαλό σας κάποιος, αντισταθείτε στην συνήθεια του νου να σχολιάσει και πείτε  μέσα σας: "Είναι ένας άγγελος φωτός, αγάπης και ειρήνης" και ευχηθείτε του υγεία, ευημερία, ευτυχία και αγάπη.

Το ίδιο κάντε με τον εαυτό σας. Όταν αναδύονται περιοριστικές ή αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα για τον εαυτό σας, πείτε και νιώσετε στην καρδιά σας:

 "Είμαι ένας άγγελος φωτός, αγάπης και ειρήνης και εργάζομαι για να μεταμορφώσω και να εναρμονίσω τα οχήματα εκδήλωσης μου (ενέργεια νου, καρδιά), με το φως, την ειρήνη, την αγάπη που Είμαι. (ως Συνειδητότητα, Ψυχή, Πνεύμα).

Όταν σκεφτόμαστε και προσηλωνόμαστε στο φως και στην αγάπη, αργά και σταθερά μεταμορφωνόμαστε σε φως και αγάπη.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ~ Atman Nityananda

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Όλα όσα αναφέρονται παρακάτω σχετίζονται με την χαμηλή αυτοαξία, το αίσθημα κατωτερότητας, την χαμηλή αυτοπεποίθηση, την υπερηφάνεια και την υπόληψη, και  αφορούν όλους εκτός από τους απελευθερωμένους.

Μας τρώει πολύ ενέργεια, περιορίζει την δημιουργικότητα μας, στερεί την ελευθερία μας και την χαρά της ζωής -την βίωση αγάπης, ειρήνης, πληρότητας-, το γεγονός ότι  νοιαζόμαστε  (είναι ζωτικής σημασίας για το εγώ μας) το τι νομίζουν, τι θα πουν, τι λένε, τι θα σκεφτούν ή σκέφτονται οι άλλοι για εμάς, και επίσης πως θα το πάρουν, αν θα συμφωνούν, ή θα εγκρίνουν την άποψη μας, τις αποφάσεις μας, τις συμπεριφορές μας, τις δράσεις μας.

Φοβόμαστε, διστάζουμε να πούμε τη γνώμη μας την άποψη μας ή αν την πούμε μπορεί να νοιώσουμε αμφιβολίες, φόβο, ενοχές, ντροπή, δυσαρέσκεια και θυμό επίσης, αναλόγως με το πώς αντέδρασαν οι άλλοι.

Διστάζουμε, φοβόμαστε να κάνουμε πράγματα να πάρουμε πρωτοβουλίες, να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για την ζωή μας, τελικά να ζήσουμε όπως θέλουμε και καταλαβαίνουμε. 

Ακόμη και αν κάνουμε λάθος αν πάρουμε  λάθος αποφάσεις είναι προτιμότερο να ζήσουμε  ελεύθεροι από το φόβο της υπόληψης και το τι θα νομίζουν ή θα πουν οι άλλοι διότι έτσι θα μάθουμε από πρώτο χέρι αν αυτά που θέλουμε να κάνουμε ή να ζήσουμε έχουν πράγματι αξία ή όχι . Αλλιώς ζούμε σαν 'παράλυτοι' ή 'ανάπηροι', δεν μπορούμε να χαρούμε την ζωή, να εκφράσουμε την δημιουργικότητα μας, να ζήσουμε με αγάπη, ειρήνη και ελευθερία και σε ενότητα με όλους και όλα.

Δεν αξίζουμε λιγότερο την αγάπη και την αποδοχή αν έχουμε λάθος άποψη, αν παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος, αν πάρουμε λάθος αποφάσεις, αν  συμπεριφερθήκαμε εγωϊστικά, ή αν κάνουμε λάθος δράσεις. Όσο είμαστε σε διαδικασία εξέλιξης είναι αδύνατον να αποφευχθούν όλα τα παραπάνω. Το θέμα είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, και από κάθε εμπειρία για να μην προκαλούμε άσκοπο πόνο στον εαυτό μας και στους άλλους. 

Είναι αναγκαίο να μάθουμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, τις ικανότητες μας, την δημιουργικότητα μας, την ευφυΐα μας, τις κρίσεις μας, τις ανάγκες μας, όπως επίσης να αποδεχτούμε και να συμφιλιωθούμε με τις αδυναμίες μας και τις κατώτερες εγωιστικές απόψεις του νου μας για να  μπορέσουμε να ελευθερωθούμε από αυτές και να εξελιχθούμε σε όντα φωτός αγάπης ειρήνης και να βιώνουμε πληρότητα, ελευθερία και ευτυχία στη ζωή μας. 

Μας στερεί την ελευθερία, την χαρά, την δημιουργικότητα και την αγάπη το να στηρίζουμε την ζωή μας στο τι πιστεύουν και τι θεωρούν καλό ή όχι οι άλλοι, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς είναι περιορισμένοι και εγκλωβισμένοι από τους δικούς τους προγραμματισμούς. Ακόμη κι αν χρειαστεί να πονέσουμε από λάθος επιλογές για να μάθουμε, είναι προτιμότερο από το να ζούμε 'ανάπηροι' ή 'παράλυτοι' και δυστυχισμένοι, εξ αιτίας του ότι  βασίζουμε την ζωή μας στην γνώμη και στην εικόνα που έχουν ή φανταζόμαστε ότι έχουν οι άλλοι για εμάς (ζούμε φοβισμένοι και εξαρτημένοι).

Παρά ταύτα, αυτό δεν σημαίνει ότι λέμε ή κάνουμε ότι μας έρθει στο κεφάλι χωρίς να το εξετάσουμε και να το κατανοήσουμε. Δεν σημαίνει ότι αν χρειαστεί δεν θα ζητήσουμε την άποψη και την βοήθεια κάποιου που θεωρούμε ότι μπορεί να μας βοηθήσει. Το να μην ξέρουμε κάτι ή πολλά πράγματα, δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε ή ότι είμαστε κατώτεροι., Επίσης δεν μειώνεται η αξία μας όταν ζητάμε βοήθεια ή ρωτάμε. Προσέξτε μόνο ποιους ρωτάτε, δεν είναι όλοι (οι περισσότεροι) σε θέση να μας συμβουλεύουν σωστά. Και επίσης εξετάστε την συμβουλή για να την κατανοήσετε και όχι να την δεχτείτε αμάσητα.

Το να μάθουμε να ακούμε την καρδιά μας (Ψυχή μας) είναι επίσης σημαντικό διότι συμβαίνει να μην  μπορούμε πάντοτε να καταλάβουμε νοητικά αν κάτι είναι καλό ή όχι για εμάς. Η καρδιά μας (η ψυχή μας) το ξέρει. Αλλά θα πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε να ξεχωρίζουμε αν αυτό που νοιώθουμε είναι της καρδιάς μας (Ψυχής  μας) ή κάποιου συναισθήματος που μας ξεγελά.

Επίσης αν δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας σημαίνει ότι χρειαζόμαστε ακόμη εμπειρίες και πόνο για να μάθουμε  τι έχει αξία στην ζωή και τι όχι, για να μάθουμε πως μπορούμε να ζούμε συνειδητά και πως να μεταμορφώνουμε συνειδητά τον εαυτό μας.

Όταν νοιαζόμαστε για την έγκριση των άλλων (τι λένε, τι νομίζουν, τι σκέφτονται άλλοι για εμάς, κ.λπ.)  κάνουμε περιοριστικές σκέψεις που συνοδεύονται από ενεργειακή και συναισθηματική συρρίκνωση (εμπεριέχει συναισθήματα αγωνίας, φόβου, ντροπής, ανασφάλειας, ενοχών, μαζί ίσως με δυσαρέσκεια και θυμό).. Αυτά μας περιορίζουν την αντίληψη και την ενέργεια μας, μας παραλύουν, μας κάνουν να χάνουμε ακόμη περισσότερο τον εσωτερικό προσανατολισμό μας, να είμαστε σε σύγκρουση με αυτό που νιώθουμε πιστεύουμε, θέλουμε να κάνουμε, κάνουμε ή κάναμε. Σε αυτήν την κατάσταση δεν μπορούμε να ζούμε με χαρά, δημιουργικότητα, ελευθερία, αγάπη ειρήνη και  πληρότητα.

Αυτός ο μηχανισμός και προγραμματισμός (βασισμένος στην χαμηλή  αυτοαξία και αυτοπεποίθηση) σε κάποιους είναι πολύ δυνατός και σε άλλους λιγότερο  δυνατός, αλλά υπάρχει σε όλους. Αλλά και σε εμάς τους ίδιους άλλες φορές εκδηλώνεται πιο έντονα και άλλες φορές λιγότερο έντονα λιγότερο έντονα. Ακόμη και η παραμικρή σκέψη ή ενεργειακή και συγκινησιακή  αντίδραση υποδηλώνει την ύπαρξη του προγραμματισμού αυτού, η οποία δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Δεν πρέπει αν ξεγελιόμαστε και να νομίζουμε πως είναι λίγο. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την έκταση του προγραμματισμού είτε από έλλειψη ικανότητας να μας να δούμε τι συμβαίνει μέσα μας,  είτε επειδή με ασυνείδητο τρόπο το κρύβουμε στο υποσυνείδητο και δεν το αφήνουμε να βγει στην επιφάνεια. Αν θέλουμε να ζούμε ελεύθεροι και ευτυχισμένοι είναι αναγκαίοι να εξετάσουμε σε βάθος αυτόν τον προγραμματισμό (νοητικό και συναισθηματικό) και να τον εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας πλήρως.

Βασικά σημεία εργασίας

Πρώτον θα πρέπει με την δική μας γνώση, διάκριση, στοχασμό, κατανόηση και αξίες να καταλήξουμε αν είναι ορθό ή όχι αυτό που πιστεύουμε ( άποψη μας, ή τα πιστεύω μας), αυτό που θέλουμε να πούμε ή να κάνουμε.

Δεύτερον να ερευνήσουμε, να κατανοήσουμε και να εξαλείψουμε τον υποσυνείδητο προγραμματισμό-ανάγκη να έχουμε την έγκριση, την αποδοχή, την σύμφωνη γνώμη ή άποψη των άλλων, για να νοιώσουμε ασφάλεια, σιγουριά, χαλαρότητα και επίσης να εφαρμόσουμε μεθόδους και τεχνικές για να εξαλείψουμε το ενεργειακό και συναισθηματικό αίσθημα συρρίκνωσης,. δηλαδή την ενεργειακή συναισθηματική ενεργειακή φόρτιση  που συνδέεται  με την πεποίθηση αυτή, τις σκέψεις και τον νοητικό προγραμματισμό και εμπεριέχει  αγωνία,  φόβο, ενοχές, ντροπή, αίσθημα κατωτερότητας, ανικανότητας.

Να παραδεχτούμε και να  αποδεχτούμε ότι πράγματι υπάρχει μέσα μας η τάση ή ο προγραμματισμός να εξαρτόμαστε από την γνώμη των άλλων για εμάς. Δηλαδή το πώς νοιώθουμε, τι θα πούμε, τι  θα κάνουμε και πως συμπεριφερόμαστε επηρεάζεται από την γνώμη, των άλλων, από το αν τους αρέσει ή όχι κ.λπ.

Να παραδεχτούμε και να  αποδεχτούμε ότι ένα κομμάτι του εγώ μας  νοιάζεται πολύ για το τι πιστεύουν (ή νομίζουμε ότι πιστεύουν), τι νομίζουν (η μπορεί να νομίζουν), λένε (η μπορεί να λένε) οι άλλοι για εμάς και φοβάται την απόρριψη, με οποιοδήποτε μορφή και αν αυτή εκδηλωθεί, (απλά και με ένα μορφασμό, μια λέξη, ή με μια απλή κουβέντα.

Η παραδοχή και η αποδοχή είναι από τα θεμελιώδη βήματα για να ερευνήσουμε τον εαυτό μας και να ελευθερωθούμε από τους υποσυνείδητους, και όχι μόνο, προγραμματισμούς.

Να το παρατηρήσουμε ποτέ εκδηλώνεται και πως λειτουργεί.  Σε ποιες περιστάσεις και με ποια θέματα (σε σχέση με την εμφάνιση μας, σώμα, μαλλιά, ντύσιμο μας, τις απόψεις μας, τα πιστεύω μας, τα αποκτήματα μας, τις γνώσεις μας, το μορφωτικό μας επίπεδο, κ.λπ.). Πως ταυτιζόμαστε με αυτό. Πώς κινείται η ενέργεια μέσα μας όταν εκδηλώνεται, πως περιορίζεται η σκέψη μας, τι συμβαίνει στο σώμα μας (αμήχανες κινήσεις, μορφασμοί κ.λπ.), πως συμπεριφερόμαστε, κ.λπ.

Να δούμε πως οι σκέψεις ταυτίζονται με το συναίσθημα, να βιώσουμε πλήρως το συναίσθημα. 

Να δούμε ότι μέσα μας κάτι παραμένει ανέγγιχτο από αυτές τις περιοριστικές σκέψεις κα την συναισθηματική συρρίκνωση και προσπαθήσουμε να  δούμε το συναίσθημα όντας σε επαφή με αυτό το μέρος του εαυτού μας που δεν αγγίζεται από τις σκέψεις και τα συναισθήματα.

Να στοχαστούμε το κακό που μας κάνει. Που μας κάνει να  Βιώνουμε συρρίκνωση, φόβο, ενοχές, αγωνία, ξεχωριστότητα, απομόνωση, χάνουμε την χαρά, ελευθερία, την ειρήνη, την αγάπη κ.λπ. 

Πώς μας μπλοκάρει και δεν μπορούμε να δράσουμε ελεύθερα άρα δημιουργικά αποτελεσματικά, δεν απολαμβάνουμε  τη ζωή μας.

Να κάνουμε πράγματα για να αυξήσουμε την αυτοπεποίθηση μας. Να βάλουμε σε δράση την δημιουργικότητα μας.

Να κάνουμε μια συνολική εργασία για την εξάλειψη των διάφορων εγωϊκών τάσεων, προγραμματισμών, αρνητικών συναισθημάτων, λανθασμένων πεποιθήσεων κ.λπ.

Να αποκτήσουμε συνειδητή επαφή με την αλήθεια μέσα μας, με τον πνευματικό μας Εαυτό.. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να αποσπαστούμε, αποταυτιστούμε, από τον κατώτερο εαυτό μας και η εργασία της εξάλειψης είναι δύσκολη και δεν μπορεί να προχωρήσει σε βάθος για όσο είμαστε ταυτισμένοι με το εγώ μας και τις διάφορες απόψεις του. 

Όποιος εξαλείψει, την υπόληψη, την ανάγκη έγκρισης, επιβεβαίωσης από τους άλλους, και ελευθερωθεί τελείως από το να νοιάζεται το πώς τον βλέπουν ή τι νομίζουν οι άλλοι για αυτόν,  έχει κάνει την μισή εργασία με τον εαυτό του. Η άλλη μισή είναι να εξαλείψει την επιθυμία για απολαύσεις και κοσμικές επιτυχίες (αν και το δεύτερο σχετίζεται επίσης με την αυτοαξία και με την υπόληψη).

"συν Αθηνά και χείρα κίνει" ~ Άτμαν Νιτυανάντα

"συν Αθηνά και χείρα κίνει"

Αν έχετε έστω και λίγη όρεξη να γνωρίσετε την αλήθεια ή να ζείτε ελεύθεροι, συναναστραφείτε συστηματικά με σοφούς και προχωρημένους μαθητές ή γιόγκι και κάντε καθημερινή άσκηση (όσο περισσότερο μπορείτε) και η σπίθα σας, σταδιακά θα γίνει πυρκαγιά.

Σημείωση

Όταν δεν μπορείτε να είστε στην παρουσία δασκάλων και προχωρημένων μαθητών, μπορείτε να διατηρείτε καθημερινά την επαφή μαζί τους, μέσα από τα βιβλία τους, κείμενα, βίντεο και ηχογραφήσεις τους. Αφιερώσετε καθημερινά αρκετό χρόνο στην με συγκέντρωση μελέτη και παρακολούθηση βίντεο, ενθυμούμενοι να παραμένετε σε αυτεπίγνωση, (σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας).

Θέλει δίψα, τόλμη και πολλή άσκηση η ελευθερία ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Θέλει δίψα, τόλμη και πολλή άσκηση η ελευθερία

Τα ευχολόγια, οι καλές προθέσεις και οι θεωρίες δεν φτάνουν για να ελευθερωθούμε από το εγώ και να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση και να εδραιωθούμε σε Αυτήν.

Χρειάζεται ειλικρινής, καθημερινή συστηματική άσκηση, σταθερή αποφασιστικότητα, θάρρος, πίστη και αφοσίωση στον σκοπό που προκύπτει από τον διακαή πόθο να συνειδητοποιήσουμε την Αλήθεια.