Ομ! Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠEΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΑΣ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ  ΤΟΥΣ ΠEΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΑΣ

Η εξάλειψη των διάφορων εγωϊκών τάσεων και προγραμματισμών του νου μας είναι μια σύνθετη εργασία και απαιτεί την ανάπτυξη συγκεκριμένων ικανοτήτων και αρετών καθώς επίσης και την εφαρμογή μιας ποικιλίας μεθόδων και πρακτικών.

Για να εξαλείψουμε κάποια εγωϊκή τάση (θυμός, απληστία, λαιμαργία, υπερηφάνεια, μίσος, ζήλια κ.λπ.) πρώτα πρέπει να το αντιληφθούμε (να έχουμε επίγνωση) και να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει μέσα μας, να συνειδητοποιήσουμε δηλαδή την ύπαρξη της και να αποδεχτούμε ότι υπάρχει μέσα μας. Να αποκτήσουμε καθαρή εικόνα της φύσης της μέσω της επίγνωσης και της παρατήρησης (ήρεμης προσοχής) με διάκριση. Να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι κάτι παρείσακτο μηχανικό που λειτουργεί πάρα την θέληση μας. Να συνειδητοποιήσουμε το κακό που μας κάνει και μας έχει κάνει μέχρι τώρα (δυστυχία, σχέσεις, υγεία κ.λπ.) και να συνειδητοποιήσουμε ότι μας εμποδίζει να ζούμε με ειρήνη ενότητα, πληρότητα αρμόνια και ευτυχία την κάθε στιγμή και σε συνειδητή επαφή με την ψυχή μας.

Πιο συγκεκριμένα για την εξάλειψη των ελαττωμάτων επιδιώκουμε τις παρακάτω επιγνώσεις:

1. Επίγνωση της φύσης του ελαττώματος και του πως λειτουργεί μέσα μας.
2. Επίγνωση του ότι είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό και του ότι λειτουργεί μηχανικά και παρά την θέληση μας.
3. Επίγνωση των βλαβερών συνεπειών που μας προκαλεί (σωματικών, ψυχολογικών, σχέσεις κ.λπ.).
4. Επίγνωση της αιτίας που βρίσκεται πίσω από αυτήν την συμπεριφορά, την  τάση ή τον προγραμματισμό.
5. Επίγνωση ότι δεν είμαστε η εγωϊκή τάση (οποιαδήποτε τάση), που προϋποθέτει την αποταύτιση από αυτή και
6. Επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας που είναι η αληθινή μας φύση.

Μέσα από την παραπάνω εργασία θα γεννηθεί μέσα μας η κατανόηση και η θέληση να απελευθερωθούμε από το εγώ (την κάθε έκφραση του εγώ, ζήλια, λαγνεία, θυμός, υπερηφάνεια κ.λπ.), διότι θα νοιώθουμε σαν φυλακισμένοι, σαν δούλοι μιας μηχανικής κατάστασης που επαναλαμβάνεται συχνά-πυκνά μέσα μας χωρίς την θέληση μας και μας προκαλεί μιζέρια και πόνο. Όταν φτάσουμε σε αυτήν την κατανόηση οι προσπάθειες μας να ελευθερωθούμε από αυτό θα είναι σταθερές και επίμονες και θα φέρουν αποτέλεσμα. 

Αυτή η εργασία από στιγμή σε στιγμή συνδυάζεται με την εφαρμογή μεθόδων στον χώρο μας για αυτοανάλυση κα ιεξάλειψη των διαφόρων εγωϊκών τάσεων (θυμός, υπερηφάνεια, λαιμαργία, ζήλια κ.λπ.). Με την εφαρμογή των μεθόδων που ανέφερα παραπάνω η αποδυνάμωση του γίνεται πολύ πιο αποτρελεσματικά και πιο γρήγορα. Έτσι σιγά-σιγά το εγώ πεθαίνει και ανατέλλει όλο και περισσότερο μέσα μας το φως της Συνειδητότητας.

Μαζί με την παραπάνω αναφερόμενη διαδικασία που είναι η βάση της διάλυσης των εγωιστικών τάσεων, για να πετύχουμε την εξάλειψη τους θα πρέπει να εφαρμόσουμε κάποιες τεχνικές ή μεθόδους ειδικές για τον σκοπό αυτό (κάποιες από αυτές εξαλείφουν άμεσα το ελάττωμα που ερευνούμε και κάποιες βοηθούν με ένα ποιο έμμεσο τρόπο στην εξάλειψη του). Ένας συνδυασμός αυτών των μεθόδων είναι η πιο αποτελεσματική προσέγγιση.

Αναφέρω παρακάτω μεθόδους που έχω εφαρμόσει στην πράξη και τις οποίες θεωρώ σημαντικές και αποτελεσματικές:

α. Η προσευχή* και η επανάληψη του ονόματος του Θεού ή ενός μάντρα (Oμ, Ομ Σρι Ντουργκάγιε ναμαχά - Om Sri Durgaye namaha, Ομ Ιησού Χριστέ ναμαχά -Om Jesus Christ namaha, Ομ ναμά Σιβάϊ -Om nama Shivay, το γκαγιάτρι μάντρα κ.λπ.). 

β. Η εξάλειψη του ελαττώματος στα 49 υποσυνείδητα επίπεδα

γ. Προσευχή στον Ήλιο. Κοιτάζουμε προς τον Ήλιο και ζητούμε τις δυνάμεις του Ήλιου (φυσικές και πνευματικές) να διαλύσουν την εγωϊκή ενέργεια. Μπορούμε επίσης να ζητήσουμε να καθαρίσουν τα σώματα, τα ενεργειακά κανάλια και τα τσάκρας.

δ. Η ενδοσκόπηση-αυτοανάλυση (ΑΥΤΟ-ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΩΝ)

ε. Η αυτοέρευνα με προσοχή και διάκριση και η εμβάθυνση στην επίγνωση. Μπορούμε να την συνδυάσουμε με προσευχή και μάντρα.

στ. Με το να έρθουμε σε βαθιά επαφή με το Είναι μας την βαθιά ειρήνη και σιωπή και να 'κατεβάσουμε' αυτή την σιωπηλή δύναμη στην εγωϊκή ενέργεια.

ζ. Καθαρίζουμε τακτικά την αύρα, τα ενεργειακά σώματα, τα ενεργειακά κανάλια και τα  τσάκρας από αρνητικές ενέργειες που πήραμε απ' έξω αλλά και τις δονήσεις που προκαλεί το εγώ  μας. Αυτό μπορεί να γίνει με προσευχή, ρέϊκι και άλλες πρανικές θεραπείες.  

η. Η ανάπτυξη της αντίστοιχης αρετής. Αναπτύσσοντας την αρετή αδυνατίζει το εγώ που αντιστοιχεί αυτή. Για παράδειγμα, για την ζήλια αναπτύσσουμε την χαρά για ότι έχουν και πετυχαίνουν οι άλλοι. Αναπτύσσουμε την συνήθεια να βλέπουμε τα θετικά στους άλλους αντί να εστιαζόμαστε στα αρνητικά. Αναπτύσσουμε την αγάπη, την συμπόνια, την καλοσύνη, την ανεκτικότητα και την αποδοχή για να ξεπεράσουμε το θυμό και το μίσος. Θεωρώ απαραίτητο αυτή η μέθοδος να συνοδεύεται με άλλες πρακτικές για την εξάλειψη των ελαττωμάτων. 

θ. Οι θετικές επιβεβαιώσεις και ο θετικός οραματισμός 

κ. Η εφαρμογή μεθόδων όπως το EFT, η μέθοδος Σεντόνα (Sedona), τα ανθοϊάματα του Μπάχ -Bach flower remedies. 

κα. Οι αναπνευστικές ασκήσεις, η νηστεία και η σωστή σαττβική διατροφή, ο καθαρισμός από το νερό, την φωτιά είναι σημαντικές βοήθειες για τον εξαγνισμό του νου. 

κβ. Η αλλαγή λανθασμένων πεποιθήσεων με αλήθειες. 
κγ. Η τελετή της φωτιάς 

Υπενθυμίζω ξανά ότι αυτή η εργασία της διάλυσης των ελαττωμάτων χρειάζεται πολύ υπομονή, επιμονή και αντοχή στις δυσκολίες και στις αντιξοότητες. Μην βιάζεστε να δείτε μεγάλες αλλαγές γιατί θα απογοητευτείτε. Χρειάζεται, ειδικά στην αρχή, αρκετός χρόνος για να αποκτήσουμε καθαρή θέαση του ψυχολογικού μας κόσμου και να καταλάβουμε τι συμβαίνει μέσα μας, καθώς επίσης να μάθουμε να εφαρμόζουμε αποτελεσματικά τις πρακτικές. Σταθερή ειλικρινής, αποφασιστική και αφοσιωμένη άσκηση είναι το μυστικό της επιτυχίας. Και επάνω από όλα ένας διακαής πόθος για την ελευθερία, την αλήθεια και την συνειδητή ένωση μας με την θεϊκότητα.

Για να προχωρήσουμε και στην διάλυση των εγωϊκών τάσεων αλλά και να ζούμε με ειρήνη, αρμονία, πληρότητα και ενότητα, το σημαντικότερο όλων είναι να ζούμε σε συνειδητή επαφή με το κέντρο της ύπαρξης μας. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του καθημερινού διαλογισμού (σταθερά πρωί και βράδυ), της αυτοέρευνας, της συνεχούς διάκρισης ανάμεσα στον Εαυτό (Συνειδητότητα) και τον μη Εαυτό, το σταμάτημα της ταύτισης και την εμβάθυνση στην αυτεπίγνωση από στιγμή σε στιγμή.

Η εξάλειψη του εγώ (των διαφόρων απόψεων του εγώ. πχ. λαιμαργία, λαγνεία, ζήλια, υπερηφάνεια, θυμός κ.λπ.) είναι μια εργασία καθημερινή και απαιτεί να είμαστε σε εγρήγορση, επιφυλακή, αυτοπαρατήρηση και αυτεπίγνωση από στιγμή σε στιγμή.

Αν δεν είμαστε επάγρυπνοι, σε αυτεπίγνωση και ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις επιθυμίες και τα εξωτερικά αντικείμενα, τότε κάθε στιγμή τρέφουμε και αυξάνουμε (δυναμώνουμε) το εγώ μέσα από την ταύτιση και την προβολή. Αντίθετα αν είμαστε από στιγμή σε στιγμή επάγρυπνοι, σε αυτεπίγνωση, αν δεν ταυτιζόμαστε με τις  σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις επιθυμίες του αφαιρούμε δύναμη και αδυνατίζει. Με την εφαρμογή των μεθόδων που ανέφερα παραπάνω η αποδυνάμωση του γίνεται πολύ πιο έντονα και πιο γρήγορα. Έτσι σιγά-σιγά το εγώ πεθαίνει και ανατέλλει όλο και περισσότερο μέσα μας το φως της Συνειδητότητας.

Να θυμάστε ότι δεν υπάρχει έκανα στον πνευματικό δρόμο, άλλα κάνω από στιγμή σε στιγμή, κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή πρέπει να αποφασίζουμε αν θέλουμε να αφεθούμε στην ταύτιση, τον ύπνο και ότι αυτό συνεπάγεται ή θέλουμε να αποταυτιστούμε από τον νου και  το εγώ ώστε να εξαλείψουμε λίγο λίγο το εγώ και να ζούμε με επίγνωση της αληθινή μας φύσης, με ειρήνη, ενότητα και πληρότητα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

η προσευχή*, το μάντρα,  ο οραματισμός και οι επιβεβαιώσεις : 

Η εξάλειψη των ελαττωμάτων μπορεί να γίνει με προσευχή, θετικές επιβεβαιώσεις και θετικό οραματισμό. Υπάρχουν και άλλες τεχνικές αλλά εδώ θα περιοριστώ στην προσευχή.

Στην προσευχή ζητάμε (από τον απρόσωπο Θεό ή την θεϊκή Μητέρα, τον Χριστό ή από οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας) να εξαλείψει και να μας ελευθερώσει από το εγωϊκό στοιχείο που  ερευνήσαμε ( π.χ. υπερηφάνεια, ζήλεια, απληστία, φόβος, θυμός κ.λπ.). Μπορούμε αν θέλουμε μαζί με την προσευχή να οραματιστούμε φωτιά ή φως δυνατό να ‘αγκαλιάζουν’ και να διαλύουν την εγωϊκή ενέργεια.   

Μπορούμε να κάνουμε την επίκληση με δύο τρόπους 

1. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Η αγάπη του Θεού διαλύει αυτό το συναίσθημα (π.χ. του θυμού). Καθώς λέμε τα λόγια μια ή και παραπάνω φορές νοιώθουμε την αγάπη να μας πλημυρίζει. Τονίζω ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

2. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Θεέ μου ή Θεϊκή μου Μητέρα ή Χριστέ μου εξάλειψε ή ελευθέρωσε το νου μου από αυτό το συναίσθημα (π.χ. της ντροπής ή της απόρριψης). Τονίζω και πάλι ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

Μπορείτε να παραλλάξετε τα λόγια και τον τρόπο της επίκλησης και  να προσευχηθείτε όπως εσείς το νοιώθετε καλύτερα.

Θετικός οραματισμός. Σε περίπτωση για παράδειγμα που αναλύσαμε τον θυμό μας για κάποιο πρόσωπο, βλέπουμε τον εαυτό μας να δρα με αγάπη και ειρήνη, όπως και αν συμπεριφέρεται ο άλλος. Όχι μόνο το βλέπουμε αλλά νοιώθουμε την γαλήνη και την αγάπη να μας πλημυρίζουν (είναι πολύ σημαντικό να το νοιώθουμε).

Επιβεβαιώσεις, επαναλαμβάνουμε και νοιώθουμε (θυμίζω είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτό που λέμε) αρκετές φορές την αλλαγή που θέλουμε να εδραιώσουμε. (π.χ. είμαι ήρεμος, γαλήνιος, ειρηνικός ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μου). Είμαι φως και αγάπη, Είμαι ειρήνη και αγάπη κ.λπ. Επίσης κάνουμε τις επιβεβαιώσεις σχετικά με το συγκεκριμένο πρόσωπο που εκδηλώθηκε το εγώ μας, π.χ. Αγαπώ το Γιάννη ή την Μαρία ανεξάρτητα από το πως μου συμπεριφέρεται ή ανεξάρτητα αν με έχει βλάψει θεληματικά ή αθέλητα. Μπορούμε να το κάνουμε και σε πρώτο πρόσωπο σαν να τον έχουμε μπροστά μας. Σ' αγαπώ και σου εύχομαι ολόκαρδα φως και αγάπη ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου και τις πράξεις σου προς εμένα. 

Τελικός οραματισμός. Στη συνέχεια βλέπουμε τον εαυτό μας μαζί με τον άλλον/άλλους μέσα σε φως, χαρούμενους και με καλή διάθεση ο ένας προς τον άλλο, και τέλος βλέπουμε το πρόσωπο μέσα σε φως και του ευχόμαστε ευημερία, ειρήνη, υγεία και ευτυχία. 

Όλα αυτά τα κάνουμε με συγκέντρωση και μέσα στο φως της ήρεμης τρυφερής επίγνωσης.

Διαβάστε επίσης

ΑΥΤΟ-ΑΝΑΛΥΣΗ, ΑΥΤΟ-ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΩΝ 

Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΑΣ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ

 

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΑΡΟΥΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; ~ Ατμαν Νιτυαναντα

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΑΡΟΥΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ;

Για όσο το κέντρο βάρους και το μαγνητικό κέντρο μας βρίσκεται στην εξωτερική ζωή καμία σοβαρή εργασία δεν μπορεί να γίνει  με τον εαυτό μας και καμιά ουσιαστική αλλαγή δεν μπορεί να επιτευχθεί!

H άσβεστη δίψα μας για την ελευθερία, και η ακλόνητη πίστη ότι μπορούμε ~ Ατμαν Νιτυαναντα

Δεν είναι το μέσο που μας πάει στο σκοπό (Αυτοπραγμάτωση), αλλά η βαθιά άσβεστη δίψα μας για την ελευθερία, την αλήθεια, την πληρότητα, η σταθερή θέληση μας να το πετύχουμε και η ακλόνητη πίστη ότι μπορούμε να το πετύχουμε και ότι τελικά θα το πετύχουμε!

~~
Μέσο: εννοείται η τεχνική, η μέθοδος ή η διδασκαλία.
Αυτοπραγμάτωση: αλλιώς Φώτιση, Απελευθέρωση, Θέωση.

Ομ! Η πνευματική άσκηση γίνεται από στιγμή σε στιγμή~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η πνευματική άσκηση γίνεται από στιγμή σε στιγμή

Στην πνευματική άσκηση δεν υπάρχει έκανα. Υπάρχει κάνω από στιγμή σε στιγμή.

Για να ελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση του εγώ και το δικό μου (σε όλες του τις εκδηλώσεις και απόψεις) απαιτείται αφιέρωση και συνεχής επαγρύπνηση.

Απαιτείται συνεχής εγρήγορση για να μην παρασέρνουν οι αισθήσεις το νου και την προσοχή μας προς τα έξω και χανόμαστε στα αντικείμενα των αισθήσεων και στις σκέψεις και τα συναισθήματα που προέρχονται από αυτά. Απαιτείται να βρούμε τρόπους να παραμένουμε σε εγρήγορση για να κρατάμε την προσοχή υπό έλεγχο και να την στρέφουμε συνειδητά μέσα μας ώστε  να εμβαθύνουμε στην αυτεπίγνωση και την επίγνωση του Είναι μας.

Η πνευματική άσκηση είναι μια συνεχής προσπάθεια να αποταυτιζόμαστε  από το εγώ, να το παρατηρούμε, να το κατανοούμε και να το εξαλείφουμε με τη δύναμη της προσευχής και του ονόματος του Θεού. Απαιτείται να είμαστε σε πλήρη προσοχή και επίγνωση για να γινόμαστε πλήρως συνειδητοί της εγωικής τάσης που εκδηλώνεται μέσα μας και ταυτόχρονα του κέντρου της ύπαρξης μας (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) και μέσα στο φως της βαθιάς επίγνωσης να διαλύουμε το εγώ με την προσευχή, και το όνομα του Θεού.

Η πνευματική άσκηση απαιτεί να είμαστε σε συνεχή επαγρύπνηση, αυτεπίγνωση (ή αυτοενθύμηση), αυτοπαρατήρηση, και εφαρμογή της διάκρισης με σκοπό την αποταύτιση από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και το ίδιο το εγώ και την ανακάλυψη, συνειδητοποίηση, κατανόηση και διάλυση των εγωικών τάσεων που εκδηλώνονται συνεχώς μέσα  μας.

Απαιτείται επίσης η αποδοχή της εσωτερικής και εξωτερικής μας κατάστασης διότι οποιαδήποτε αντίδραση προέρχεται από το εγώ και μας εγκλωβίζει περισσότερο στο εγώ. Επίσης ότι απορρίπτουμε ή προσπαθούμε με την βία να το διώξουμε το δυναμώνουμε, διότι αυτό το κάνουμε μέσα από το επίπεδο του εγώ.  Όταν προσπαθούμε να το σταματήσουμε με τη βία  ασυνείδητα του δίνουμε δύναμη και ενέργεια και όταν το απωθούμε αυτό παραμένει ως μια ασυνείδητη κατάσταση μέσα μας η οποία θα συνεχίσει να λειτουργεί στο μέλλον και να τρέφεται χωρίς να το καταλαβαίνουμε.  Η αποδοχή μας επιτρέπει να μπούμε σε μια ανώτερη κατάσταση συνειδητότητας μέσα από την οποία γινόμαστε συνειδητοί της εγωικής εκδήλωσης αλλά μας βοηθάει να έρθουμε σε επαφή και της εσωτερικής αλήθεια. Από αυτή την εσωτερική κατάσταση μπορούμε πάντοτε να δράσουμε πιο αποτελεσματικά από ότι σε κατάσταση ταύτισης που είμαστε έρμαια των εγωικών παρορμήσεων και ψευδαισθήσεων.

Η αποδοχή είναι μια εσωτερική στάση απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και έξω μας και η οποία στην πράξη γίνεται με ένα αγκάλιασμα μέσα στην επίγνωση μας αυτού που εκδηλώνεται μέσα μας. Έτσι αντί να αντιδρούμε με δυσαρέσκεια ή θυμό επειδή εκδηλώθηκε μέσα μας κάποια εγωική κατάσταση (π.χ. λαιμαργία, λαγνεία, θυμός, φόβος,  ζήλια κ.λπ.), καλωσορίζουμε  και αγκαλιάζουμε μέσα στην επίγνωση μας  την εγωική αντίδραση (συναίσθημα, παρόρμηση, επιθυμία...κ.λπ)  χωρίς να χάνουμε την επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας του Είναι μας (αυτό απαιτεί βέβαια  εγρήγορση και τρυφερή προσοχή). Σε αυτήν την εσωτερική κατάσταση βιώνουμε πλήρως το συναίσθημα, την παρόρμηση ή την επιθυμία και μέσω της προσοχής και της διάκρισης, ‘προσπαθούμε’ να σταματήσουμε την ταύτιση με αυτό, να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι κάτι που εκδηλώνεται μέσα σε εμάς αλά δεν είμαστε αυτό, να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι μια ψευδαίσθηση δημιουργημένη από τη φαντασία, την ταύτιση  και την προβολή. Όταν υπάρχει αυτή η απόσταση από το εγώ, η καθαρή αντίληψη  και η κατανόηση τότε  το εγώ δεν έχει πια δύναμη επάνω μας και δεν μπορεί να εκδηλωθεί και να τραφεί όπως πριν. Όταν έχει δυναμώσει πολύ η επίγνωση μας τότε ένα μέρος  της ενέργειας του εγώ διαλύεται αν όχι τότε μπορούμε με την δύναμη της προσευχής και το όνομα του Θεού να διαλύσουμε το ενεργειακό πεδίο του εγώ. Από την εμπειρία μου συνιστώ σε όλες τις περιπτώσεις να κάνουμε την προσευχή και να ζητάμε από τον Θεό (σε όποια μορφή πιστεύουμε και αγαπάμε ή στον άμορφο Θεό) να διαλύσει το εγώ.

Αν η εκδήλωση του εγώ είναι πολύ δυνατή, αν εμείς δεν είμαστε σε καλή εσωτερική κατάσταση τότε όλα αυτά που περιγράφω στην παραπάνω είναι δύσκολο να εφαρμοστούν. Παρά ταύτα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε σύμφωνα με τις παρούσες συνθήκες και το βράδυ στο σπίτι μας θα πρέπει να κάνουμε μια εργασία σχετικά με αυτό. Απαιτείται να κάνουμε κάθε βράδυ ενδοσκόπηση και ανάλυση των εγώ που δουλεύουμε στην διάρκεια της ημέρας για να εμβαθύνουμε στην επίγνωση και την κατανόηση τους και να εφαρμόσουμε τεχνικές που επιταχύνουν την διάλυση τους.

Για να ζούμε συνειδητά και ελεύθεροι από τους περιορισμούς του εγώ απαιτείται να σταματάμε από στιγμή σε στιγμή τις ταυτίσεις που δημιουργεί συνεχώς το εγώ μας, με τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις αισθητηριακές αντιλήψεις (όσο μικρές και αδύναμες και αν είναι ) και να διακρίνουμε ανάμεσα στο Είναι μας, το εγώ και το σώμα και να εμβαθύνουμε στην επίγνωση του Είναι μας. Αν δεν εκδηλώνεται κάποιο εγώ δεν παραμένουμε αδρανείς αλλά εμβαθύνουμε στην επίγνωση του Είναι μας, να εμβαθύνουμε  δηλαδή στην επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας.. Αν παραμένουμε  εσωτερικά αδρανείς τον κενό χώρο θα τον γεμίσει το εγώ στα σίγουρα. Έτσι απαιτείται να εμβαθύνουμε από στιγμή σε στιγμή στην επίγνωση του Είναι μας και να παραμένουμε αποσπασμένοι από τις ψυχολογικές αντιδράσεις και τις αισθητηριακές αντιλήψεις.

Για να μπορούμε όμως να το κάνουμε αυτό στην διάρκεια της ημέρας, σε συνθήκες με πολλά εξωτερικά ερεθίσματα και επαφές με ανθρώπους είναι απαραίτητο να προετοιμαστούμε σε αυτό σε συνθήκες πιο ευνοϊκές. Για το σκοπό αυτό απαιτείται να κάνουμε συστηματικά πρωί και βράδυ διαλογισμό ή Βιτσάρα (αυτοέρευνα -αναζήτηση της πηγής του εγώ και του νου). Αν δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε το νου και να παραμείνουμε σε κατάσταση, εγρήγορσης, προσοχής και αυτεπίγνωσης στο σπίτι μας, με το σώμα ακίνητο και χαλαρό, τότε πως μπορούμε να το πετύχουμε αυτό ανάμεσα σε κόσμο;

Για να πετύχουμε όλα τα παραπάνω απαραίτητη προϋπόθεση είναι να είμαστε αποφασιστικοί, υπομονετικοί, επίμονοι, να αντέχουμε στις δυσκολίες και στον πόνο, καθώς και πολύ πρακτικοί, εφευρετικοί και δημιουργικοί για να ξεπερνάμε όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια και εξωτερικές άλλα και αυτές που το εγώ μας το ίδιο μας βάζει.

Στην πνευματική άσκηση επειδή το εγώ φαντάζεται και παραποιεί τα πράγματα συνεχώς απαιτείται ένας νου απλός, πρακτικός, ο κοινός νους, το μέτρο και ένας νους ανοικτός και προσαρμοστικός στις ανάγκες και τα δεδομένα της στιγμής.

Τέλος το θάρρος και πιστή είναι από τα βασικά συστατικά της επιτυχίας. Χωρίς θάρρος και πίστη τίποτα δεν μπορούμε να πετύχουμε στην ζωή μας πόσο μάλλον στην πνευματικότητα. Χρειάζεται θάρρος να αντιμετωπίσουμε όλες τις εξωτερικές δυσκολίες, θάρρος για να δούμε τι κουβαλάμε μέσα μας και να το εξαλείψουμε με επίμονη, υπομονή και συνεχή άσκηση. Πίστη στον εαυτό μας, πίστη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε πάρα τις αντιξοότητες και τις μεγάλες δυσκολίες, πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό ότι μας δίνει και θα συνεχίσει να μας δίνει αυτό που χρειαζόμαστε (και εσωτερικά και εξωτερικά) για να κάνουμε το επόμενο βήμα προς την ελευθερία, την αρμόνια, την ειρήνη και την αγάπη.

Σημαντικές νύξεις για το διαλογισμό ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η Αμμα σε διαλογισμό

Σημαντικές νύξεις για το διαλογισμό

Ο διαλογισμός είναι η βαθιά απορρόφηση του νου στο Είναι μας· είναι να παραμένουμε αβίαστα στο κέντρο μας, την βαθιά εσωτερική σιωπή (Άτμαν, Συνειδητότητα).

Διαλογισμός όμως λέγεται και η πρακτική, δηλαδή η εφαρμογή κάποιας τεχνικής ή μεθόδου με σκοπό να προσηλωθούμε στο κέντρο της ύπαρξης μας και να πετύχουμε την κατάσταση του διαλογισμού,  που είναι όπως προανέφερα η υπέρβαση του νου και η απορρόφηση του στο Είναι μας (Άτμαν), το αιώνιο φως της Συνειδητότητας, αυτό που αποκαλούν στην χριστιανική παράδοση άχτιστο φως.

Αν θέλετε να πετύχετε το διαλογισμό ξεχάστε ότι κάνετε διαλογισμό και εγκαταλείψτε την νοητική στάση να πετύχετε κάτι. Εγκαταλείψτε την ανυπομονησία να το πετύχετε γρήγορα, και τις προσδοκίες για το τι πρόκειται να συμβεί ή το τι θα πετύχετε. Το επισημαίνω ξανά, μην προσπαθείτε να πετύχετε κάτι· καθίστε ήσυχα, νοιώστε τον εαυτό σας, μείνετε σε επίγνωση του εαυτού σας, εξερευνήστε τον εαυτό σας με την αθωότητα και την περιέργεια που έχει ένα μικρό παιδί που βλέπει κάτι για πρώτη φορά. Μην επιδιώκετε να πετύχετε κάτι, μείνετε ήρεμα άγρυπνοι και νοιώστε με πλήρη προσοχή τον εαυτό σας.

Ο διαλογισμός δεν χρειάζεται έντονη προσπάθεια, απαιτείται αυτό που λέγεται προσπάθεια χωρίς προσπάθεια. Η έντονη προσπάθεια δηλαδή το να 'παλεύεις' να συγκεντρωθείς ή να διαλογιστείς προέρχεται πάντοτε από το εγώ που θέλει να ελέγχει τα πράγματα ή να κάνει τα πράγματα να συμβούν με τη βία.  Η έντονη προσπάθεια για συγκέντρωση προέρχεται από το εγώ και προκαλεί δραστηριοποίηση του εγώ· προκαλεί ένταση, σφίξιμο (σφιξίματα στο πρόσωπο και το σώμα) και εντείνει την ταύτιση με το εγώ και τις εκφράσεις του (σκέψεις, συναισθήματα, φαντασία). Έτσι αντί να αποταυτιστούμε από το εγώ και να αποσπαστούμε μέσα μας στην βαθιά σιωπή παραμένουμε στην επιφάνεια γαντζωμένοι από το εγώ. Αυτό σημαίνει ότι η προσοχή μας και η επίγνωση μας είναι ταυτισμένα με το εγώ και το σώμα.

Από την άλλη μεριά αν αφεθούμε τελείως και χάσουμε την εγρήγορση, θα χανόμαστε εύκολα στις σκέψεις, θα ονειροπολούμε ξύπνιοι,  μπορεί επίσης να μας πιάσει υπνηλία και ακόμη να κοιμηθούμε.

Ο βαθύς διαλογισμός είναι αβίαστος, αλλά μέχρι να φτάσουμε σε αυτή η κατάσταση του βαθύ διαλογισμού, όπου υπάρχει έλλειψη κάθε προσπάθειας, χρειάζεται μια αβίαστη προσπάθεια, μια προσπάθεια χωρίς προσπάθεια. Δηλαδή μια ελάχιστη προσπάθεια να παραμένουμε συνειδητοί και προσεκτικοί μέσα μας, σε μια κατάσταση διαύγειας, παρατηρητικότητας και επίγνωσης του εαυτού μας.

Όταν ξεκινάτε το διαλογισμό σας, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια τεχνική για να βοηθήσετε το νου σας να γίνει ήρεμος, εστιασμένος και προσεκτικός. Ανεξάρτητα από την τεχνική που θα χρησιμοποιήσετε (νοητική επανάληψη ενός μάντρα, άκουσμα ενός μάντρα, εστίαση στην αναπνοή, παρατήρηση χωρίς ταύτιση ότι και αν αντιλαμβάνεστε, στοχασμός  σε μια αλήθεια, π.χ.  «Είμαι Συνειδητότητα», "Είμαι φως και αγάπη"), κάντε το χωρίς προσπάθεια ή ένταση, χωρίς να έχετε σκοπό να επιτύχετε κάτι, χωρίς προσδοκίες ή φαντασίες για το αποτέλεσμα, χωρίς την επιθυμία να κάνετε ένα επιτυχημένο διαλογισμό, χωρίς την επιθυμία  να πετύχετε ντε και καλά το διαλογισμό με οποιοδήποτε τρόπο.  

Καθώς θα εφαρμόζετε την τεχνική σας, όταν κάποια στιγμή διαπιστώσετε  ότι ο νους είναι αρκετά ήρεμος, διαυγής και εστιασμένος και ότι η εσωτερική σιωπή είναι πια αρκετά φανερή, εγκαταλείψτε την τεχνική και αφεθείτε στο να μένετε σε αυτήν την γεμάτη ειρήνη σιωπή. Μην προσπαθείτε να συγκεντρωθείτε σε αυτή την βαθιά σιωπή και ειρήνη. Απλά μείνετε μαζί της. Οποιαδήποτε προσπάθεια θα σας φέρνει στην επιφάνεια και θα ταυτίζεστε με το εγώ και το νου.

Βέβαια το να μπορούμε να μένουμε αβίαστα σε κατάσταση διαλογισμού και για πολύ ώρα απαιτείται ένας αγνός σαττβικός νους που είναι το αποτέλεσμα πολύχρονης συστηματικής προσπάθειας. Το θέμα είναι πόσο πολύ θέλουμε να βιώσουμε την πνευματική μας φύση και πόσο συστηματικά εργαζόμαστε καθημερινά για να εξαγνίσουμε το νου μας και να τον ελευθερώσουμε από τις επιθυμίες, τις αρέσκειες και τις απαρέσκειες τα αρνητικά συναισθήματα και τις προσκολλήσεις του.

Η βαθιά δίψα για ελευθερία και την γνώση της αλήθειας, η υπομονή, η επιμονή, η αποφασιστικότητα, η αυτοπεποίθηση, η αφοσίωση και η φιλόπονη καθημερινή άσκηση είναι απαραίτητα για να πετύχουμε το σκοπό μας.

ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΟΔΕΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ

1.  Βήμα-βήμα προσέγγιση
2. Ανάπτυξη σταθερής άνετης θέσης
3.  Σταδιακή αύξηση του χρόνου
4. Σταθερότητα άσκησης καθημερινά πρωί-βράδυ
5. Εργασία για την διάλυση των εγωϊκών τάσεων (επιθυμίες, θυμό, ζήλια, μίσος, απληστία, τεμπελιά, λαιμαργία, κενοδοξία, υπερηφάνεια κ.λπ.
6. Ανάπτυξη των αρετών όπως η υπομονή, η αντοχή στις δυσκολίες, το θάρρος, η αυτοπεποίθηση, η καλοσύνη, η συμπόνια, η φιλαλήθεια, η ειλικρίνεια, κ.λπ.)
7.  Εξαγνισμός του νου από το ράτζας και το τάμας και αύξηση του σάττβα
8. Έλεγχος του νου και των αισθήσεων
9. Ανάπτυξη της αυτοπαρατήρησης και της αυτεπίγνωσης και εξάσκηση από στιγμή σε στιγμή
10. Ανάπτυξη της διάκρισης, της απόσπασης και της μη προσκόλλησης
11. Ξεπέρασμα των εμποδίων, ότι μας εμποδίζει να προχωρήσουμε στον διαλογισμό. 

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Το εγώ

Το εγώ υπόκειται στο χώρο, το χρόνο και την αιτιότητα, έχει αρχή και τέλος, υπόκειται στην αλλαγή, την φθορά και το θάνατο, είναι ετερόφωτη και η ύπαρξη της εξαρτάται από την Συνειδητότητα, ενώ αντίθετα η Συνειδητότητα είναι έξω από το χρόνο, το χώρο και την αιτιότητα, είναι χωρίς γέννηση και θάνατο, αιώνια, άμορφη, αμετάβλητη, ακατάστρεπτη, αυθύπαρκτη και αυτόφωτη. 

Η φύση του εγώ είναι πολυσχιδής, σχετίζεται με τις τρείς γκούνας και οι εμπειρίες του εγώ χαρακτηρίζονται από την δυαδικότητα, χαρά-λύπη, ευχάριστο-δυσάρεστο, αγάπη-μίσος, ενώ η φύση της Συνειδητότητας είναι μη-δυαδική, χωρίς γκούνας (είναι καθαρό πνεύμα)  και είναι πάντοτε ελεύθερη, ειρηνική, μακάρια και πλήρης.

Το εγώ ως αίσθηση ατομικότητας επιτρέπει την Συνειδητότητα να λειτουργήσει στο χρόνο και το χώρο μέσα από ένα όχημα (Φυσικό ή αστρικό σώμα). Χωρίς το εγώ δεν δημιουργείται η ατομικότητα και δεν μπορεί να λειτουργήσει η Συνειδητότητα μέσα στο χωροχρόνο.

Το εγώ έχει δυο απόψεις: μια κατώτερη που ταυτίζεται με το σώμα, το όνομα, και έχει σαν την Λερναία Ύδρα αναρίθμητες εκφράσεις με κυριότερη την επιθυμία (για απόλαυση, χρήμα, δόξα, φήμη, ανέσεις, αποκτήματα) και την υπερηφάνεια, την κενοδοξία και την ματαιοδοξία και μια ανώτερη άποψη η οποία ταυτίζεται με τις ανώτερες λειτουργιές του νου και την Συνειδητότητα. 

Στην κατώτερη έποψη το εγώ δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και μας κάνει να νοιώθουμε ότι ως σώμα, είμαστε ο απολαμβάνων μέσα από το σώμα και τις αισθήσεις, ο αντιλαμβάνων μέσα από τις αισθήσεις, ο σκεπτόμενος μέσα από το νου και ο πράττων μέσα από το σώμα. Στη ανώτερη του άποψη το εγώ ταυτιζόμενο με την ανώτερη διάνοια δημιουργεί την αίσθηση ότι είμαστε η διάκριση, ο παρατηρητής, η Συνειδητότητα.

Το πρόβλημα είναι ότι για κάποιο λόγο το κατώτερο εγώ αναπτύχθηκε υπερβολικά και έτσι βλέπουμε παγκόσμια μια γενικευμένη δυστυχία και την παρακμή.

Η ανώτερη άποψη του εγώ λειτουργεί σε συνεργασία με την ανώτερη σαττβική διάνοια που έχει την ικανότητα της αποσπασμένης παρατήρησης, της διαίσθησης, της καθαρής λογικής, της διάκρισης η οποία έχει την ικανότητα να διακρίνει ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο σωστό και στο λάθος, την αλήθεια και στο ψέμα, ανάμεσα στο εγώ και στην Συνειδητότητα και που έχει την ικανότητα να αντανακλά την Συνειδητότητα (Ψυχή, Πνεύμα, Θεός) και να μας επιτρέπει να έχουμε επίγνωση της Συνειδητότητας. Στην πραγματικότητα η Συνειδητότητα (ο Θεός) αποκτά επίγνωση του Εαυτού του μέσα από μια αγνή διάνοια.

Ως εκδηλωμένα όντα με ένα σώμα, αισθήσεις, νου και διάνοια είμαστε εργαλεία στα χέρια του Θεού, αλλά στην ουσία μας είμαστε ο ίδιος ο Θεός.

Η Συνειδητότητα

Η Συνειδητότητα είναι η πραγματική μας ταυτότητα, ο αληθινός Εαυτός μας, είναι συνεχώς παρούσα μέσα μας, είναι αναίτια, άχρονη, άμορφη, είναι ο σιωπηλός μάρτυρας κάθε εμπειρίας, και δεν υποφέρει από πόνο δυστυχία, πείνα και δίψα, δεν κινείται, δεν δρα και δεν μεταβάλλεται. Η φύση της αιώνια Ύπαρξη, αγνή Συνειδητότητα, άπειρη Ευδαιμονία (αυτό εκφράζεται στα σανσκριτικά με μια λέξη: Σάτ-Τσίτ-Ανάντα / Sat-chit-nanda). Είναι πανταχού παρούσα, πάντα ελεύθερη, ειρηνική, πλήρης και ευδαιμονούσα.  Μπορούμε να βιώσουμε πλήρως, αδιαλείπτως και χωρίς προσπάθεια την ευδαιμονία της θεϊκής μας φύσης όταν ο νους είναι αγνός, ελεύθερος από εγώ, επιθυμίες, αρνητικά συναισθήματα και εγωϊκές τάσεις.

Η σχέση της ατομικής Συνειδητότητας (Άτμαν, Εαυτός) και της παγκόσμιας  Συνειδητότητας  (Θεός, Μπράμαν, Πνεύμα)

Η ατομική Συνειδητότητα είναι αυτή που εκδηλώνεται μέσα σε κάθε άνθρωπο και  ονομάζεται  Εαυτός, Ψυχή, Άτμαν και η  παγκόσμια Συνειδητότητα είναι η πρωταρχική ουσία και πηγή όλων και ονομάζεται στις διάφορες παραδόσεις ως Θεός, Μπράμαν, Αλλάχ. Ιεχωβά, Ταο, κ.λπ..

Υπάρχουν διάφορες απόψεις για την σχέση της ατομικής Συνειδητότητας (Ψυχής, Άτμαν, Εαυτός) και της Συμπαντικής Συνειδητότητας (Θεός, Μπράμαν), αλλά δύο είναι οι κύριες.

Η μια (η δυαδική άποψη) αποδέχεται ότι η Ψυχή μας (ατομική Συνειδητότητα) είναι ένα μέρος του Θεού αλλά η ουσία της είναι ίδια με αυτή του Θεού, όπως μια ακτίνα ηλιακού φωτός έχει την ίδια φύση με το φως του Ήλιου,

Η άλλη άποψη (Η Αντβάϊτα, η μη-δυαδική)  αποδέχεται ότι η Ψυχή μας και ο Θεός, (δηλαδή η ατομική Συνειδητότητα και η Συμπαντική Συνειδητότητα) είναι ταυτόσημες (ένα και το αυτό. Ένα  παράδειγμα για να το καταλάβουμε καλύτερα την μη-δυαδική άποψη είναι το διάστημα (ο χώρος). Το άπειρο διάστημα και το διάστημα που υπάρχει μέσα σε ένα δωμάτιο είναι ένα ενιαίο διάστημα. Το άπειρο διάστημα και το διάστημα του δωματίου δεν είναι δυο διαφορετικά διαστήματα αλλά ένα ενιαίο διάστημα το όποιο φαίνεται σαν χωρισμένο εξ αίτιας των τοίχων του δωματίου. Αν γκρεμίσουμε τους τοίχους τότε γίνεται ορατή η μη διαίρεση του διαστήματος. Παρόμοια η συμπαντική Συνειδητότητα (Θεός, Μπράμαν κλπ.), και η ατομική Συνειδητότητα είναι μια και αδιαίρετη Συνειδητότητα που φαίνεται σαν χωρισμένη εξ αιτίας του ατομικού νου (του εγώ) κάθε ανθρώπου. Όταν κάποιος υπερβεί το εγώ μέσω του διαλογισμού ή το διαλύσει τότε η φαινομενική ξεχωριστότητα της Ψυχής με το Θεό παύει. Ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι είναι ο ίδιος ο Θεός σε έκφραση.