Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Αυτό που αληθινά Είμαστε είναι πέρα από προσπάθεια και μη προσπάθεια ~ Ατμαν Νιτυανάντα





Αυτό που αληθινά Είμαστε είναι πέρα από προσπάθεια και μη  προσπάθεια
Αυτό που πραγματικά είμαστε είναι πάντα παρόν σαν ένας σιωπηλός μάρτυρας σε κάθε τι που βιώνουμε από στιγμή σε στιγμή, είναι ακίνητο, σιωπηλό, ειρηνικό, ξύπνιο και πέρα από προσπάθεια και μη προσπάθεια.  Και παραδόξως οποιαδήποτε προσπάθεια κάνουμε να γνωρίσουμε (συνειδητοποιήσουμε) αυτό που αληθινά είμαστε ή οποιαδήποτε προσπάθεια να αποφύγουμε την προσπάθεια, μας  ‘απομακρύνει’ από αυτό.  

Οπότε το ερώτημα που γεννάται είναι: Τι χρειάζονται η προσπάθεια και η άσκηση για να γνωρίσουμε αυτό που ήδη είμαστε και το οποίο είναι συνεχώς παρόν κάθε στιγμή και σε κάθε εμπειρία μας;
Αν και η επίγνωση  της αληθινής μας φύσης και η αφύπνιση δεν χρειάζονται προσπάθεια, η προσπάθεια είναι απαραίτητη για να ελευθερωθούμε (το νου) από οτιδήποτε μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε και να έχουμε επίγνωση της αληθινής μας φύσης, του Είναι μας, και να βιώνουμε αδιάλειπτα την ειρήνη, την ελευθερία και την ευδαιμονία που είναι η φύση του.
Η άσκηση χρειάζεται γιατί αν και όλοι μας μπορεί να έχουμε στιγμές που βιώνουμε ελευθερία, χαρά και πληρότητα, δεν μπορούμε να διακρίνουμε την πηγή αυτής της εσωτερικής κατάστασης, ούτε και να την διατηρήσουμε με την θέληση μας. Έρχεται και φεύγει μόνη της, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό. Μέσα από την άσκηση θα μπορέσουμε να γίνουμε συνειδητοί της αληθινής μας φύσης και να βιώνουμε αδιαλείπτως και ανεξαρτήτως συνθηκών την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία του Είναι μας.

Για να αποκτήσουμε πλήρη επίγνωση αυτού που ‘Είμαστε’ πραγματικά (το οποίο ήδη αντιλαμβανόμαστε αλλά με διαστρεβλωμένο τρόπο), και να βιώσουμε συνειδητά και με καθαρότητα  (χωρίς προσμίξεις με άλλες καταστάσεις) την ειρήνη και την ευδαιμονία  που 'Είμαστε', (ως Συνειδητότητα) απαιτείται να εγκαταλείψουμε λανθασμένες ιδέες και πεποιθήσεις σχετικά με τον εαυτό μας, τη ζωή και το Θεό (και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο και ευχάριστο για τον προγραμματισμένο νου και το εγώ μας, το οποίο αντιστέκεται στο καινούργιο και το άγνωστο), και επίσης ένας νους ήρεμος, καθαρός, διαυγής, σταθερός, προσεκτικός και με διάκριση. Αλλά ο νους αποκτά αυτές τις ιδιότητες όταν καθαρίσει από τις ράτζας και τάμας γκούνας, τον εγωισμό, τις επιθυμίες, τα πάθη και τα αρνητικά συναισθήματα, διότι όλα αυτά από τη φύση τους κάνουνε τον νου ανήσυχο, ταραγμένο, αεικίνητο ή ληθαργικό, απρόσεκτο, βαρύ, μη αντιληπτικό, και χωρίς διάκριση, διαύγεια, οξύτητα και διαπεραστικότητα. Ένας τέτοιος νους, δεν μπορεί να αντιληφθεί τα πράγματα ως έχουν, αλλά τα βλέπει διαστρεβλωμένα, μέσα από την φαντασία, τις επιθυμίες, τις προσκολλήσεις, τους φόβους, τις προβολές, τις λανθασμένες πεποιθήσεις και τους προγραμματισμούς του. Ένας τέτοιος νους δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ποιά ή καλύτερα τι είναι η αληθινή μας φύση, και επιπλέον μας κάνει να ταυτιζόμαστε με το σώμα το οποίο λανθασμένα θεωρούμε ως εαυτό μας, (ενώ είναι μόνο ένα προσωρινό όχημα της Ψυχής που είμαστε), και να υποφέρουμε εξ αιτίας αυτής της λανθασμένης ταύτισης.
 Αντίθετα ένας νους σαττβικός, καθαρός από εγωισμό, τις επιθυμίες, τις προσκολλήσεις, κ.λπ., είναι ένας νους διαυγής, διάφανος, σταθερός, συγκεντρωμένος, απαθής (ατάραχος) και με διάκριση. Ένας τέτοιος νους αν ακούσει ή διαβάσει ποιά ή τι είναι η αληθινή του φύση, το αντιλαμβάνεται με τη μια και χωρίς προσπάθεια. Είναι σαν να ανάβει ξαφνικά η ‘λάμπα’, ένα εσωτερικό φως και γίνεται ορατό αυτό που πάντα ήταν εκεί, παρόν, αλλά ‘αόρατο’ για εμάς εξ αιτίας της άγνοιας, της αβλεψίας αλλά και της πολλής φασαρίας και της εξωστρέφειας του νου μας, που γυρίζει σχεδόν συνέχεια έξω από το ‘σπίτι’ του (την καρδιά) μεθυσμένος από τις ηδονές των αισθήσεων και του σώματος..
 Οπότε η άσκηση χρειάζεται πρώτον για να εξαγνιστεί ο νους ώστε να γίνει διαυγής, φωτεινός, αντιληπτικός και με διάκριση για να μπορεί να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τα πράγματα σωστά (και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά) και να μπορεί να διακρίνει  ανάμεσα στο αληθινό και το ψευδαισθησιακό, ανάμεσα στο σώμα και το νου που είναι προσωρινά και τον αληθινό Εαυτό μας (Συνειδητότητα, Ψυχή ή Πνεύμα) που είναι αιώνιος, αθάνατος, πάντα ειρηνικός και ευδαίμων. Δεύτερον για να γίνει ο νους ήρεμος, ατάραχος, απαθής ώστε να μην ταυτίζεται, παθιάζεται και ταράζεται από τα αντικείμενα των αισθήσεων, και επίσης να μην ταράζεται από τις κακοτυχίες, τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής.  
Διότι μόνο ο νους που είναι απαθής για τα εξωτερικά πράγματα μπορεί να μείνει μέσα στην καρδιά χωρίς περισπασμούς, και μπορεί να διακρίνει την αληθινή φύση μας (Ψυχή, Συνειδητότητα) με καθαρότητα αφού είναι λεπτοφυέστατη, άμορφη και αόρατη για τις αισθήσεις. Και επίσης μόνο ένας απαθής νους μπορεί να μείνει γαλήνιος και ακίνητος ώστε να αντανακλαστεί σε αυτόν με καθαρότητα η ειρήνη και η μακαριότητα (ευδαιμονία) της Ψυχής, με τον ίδιο τρόπο που ο ήλιος αντανακλάται τέλεια και με καθαρότητα στα νερά μιας ήρεμης λίμνης.  Η ειρήνη και η ευδαιμονία της Ψυχής μας παρότι είναι συνεχώς παρόντα μέσα μας, αντανακλώνται τέλεια μόνο σε ένα νου ήρεμο και ακίνητο όπως τα νερά της ήρεμης λίμνης.
Έχοντας κυριαρχήσει και μεταμορφώσει τον κατώτερο ενστικτώδη εαυτό μας και έχοντας κάνει τον νου απαθή, αγνό, διάφανο, γαλήνιο και σταθερό, είμαστε ελεύθεροι από πόνο και δυστυχία και βιώνουμε απερίσπαστα την πληρότητα, την ειρήνη και την μακαριότητα της πνευματική μας φύσης που είναι ένα με το Θεό και όλο τον κόσμο. Σε αυτή είναι κατάσταση της τέλειας απάθειας όπως ονομάζεται στον Ορθόδοξο μοναχισμό, ο νους παραμένει σε αταραξία εξ αιτίας της έλλειψης επιθυμιών, αρνητικών συναισθημάτων, προσκολλησεων, ταυτίσεων, και εγκατάλειψη κάθε θεμηματικής ενέργειας.

Μέχρι να φτάσουμε σε αυτή την φωτισμένη κατάσταση, και να βιώνουμε αδιαλείπτως και με καθαρότητα το Είναι μας, μπορούμε να τη βιώσουμε προσωρινά μέσα από το διαλογισμό, την αυτοέρευνα (Βιτσάρα)  ή την νοερά προσευχή. Μα θα μου πείτε αυτά απαιτούν προσπάθεια και οποιαδήποτε προσπάθεια είναι εμπόδιο στο να βιώσουμε το Είναι μας. Και ο διαλογισμός και η νοερά προσευχή παρότι αρχικά χρειάζονται προσπάθεια στο τέλος καταλήγουν (αν καταφέρουμε και ησυχάσουμε το νου μας) στην με φυσικό, αυθόρμητο τρόπο εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας.
Ο νους μπορεί να είναι φωτεινός, διαυγής και να παραμείνει αυθόρμητα ήσυχος, σταθερός και εστιασμένος όταν είναι σε σάττβα κατάσταση. Αλλά η σάττβα κατάσταση στους περισσότερους εμφανίζεται πολύ σπάνια και κρατάει πολύ λίγο διότι κυριαρχούν στο νου τους η ράτζας και η τάμας γκούνας και όχι η σάττβα. Η ράτζας κάνει το νου αεικίνητο, ανήσυχο, εξωστρεφή, να αναζητεί την δράση και την ικανοποίηση κάποιας επιθυμίας, ενώ η τάμας τον κάνει ληθαργικό, αδρανή, βαριεστημένο, τεμπέλη, μη αντιληπτικό, χωρίς κατανόηση και διάκριση. Και στις δύο αυτές καταστάσεις ειδικά αν είναι έντονες δεν μπορούμε να βιώσουμε την ειρήνη και την ευδαιμονία του θεϊκού μας Είναι.
Ο διαλογισμός και η νοερά προσευχή είναι δύο τρόποι να φέρουμε το νου προσωρινά σε σάττβα κατάσταση ώστε να γίνει ήρεμος, διαυγής, φωτεινός σταθερός και έτσι να μπορέσουμε να βιώσουμε για όσο διάστημα παραμένουμε σε αυτή την κατάσταση την βαθιά ειρήνη και πληρότητα που πάντα υπάρχουν μέσα μας κάτω από τις επιθυμίες, τα ταραγμένα συναισθήματα και τις σκέψεις. Στα βάθη των ωκεανών πάντα υπάρχει ησυχία ανεξάρτητα αν στην επιφάνεια του υπάρχουν κύματα. Το ίδιο συμβαίνει και σε εμάς. Η ειρήνη, η πληρότητα και η μακαριότητα είναι πάντα παρόντα στην καρδιά μας (το κέντρο της ύπαρξης μας) ανεξάρτητα από το αν υπάρχει φασαρία στο νου και στην καρδιά μας (στο συναίσθημα). Οπότε το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να στρέψουμε στο νου μας από την επιφάνεια στην καρδιά, στο κέντρο μας. Για να γίνει αυτό όπως είπα πρέπει να καταλαγιάσουμε τα συναισθήματα και να φέρουμε το νου σε κατάσταση ηρεμίας, διαύγειας και αντιληπτικότητας.  Όσο ησυχάσει ο νους τόσο περισσότερο γίνεται φανερό το υπόβαθρο του, η Συνειδητότητα, η ζωντανή σιωπηλή παρουσία που επιτρέπει το νου να λειτουργεί και να είναι συνειδητός. Αν το συναίσθημα ησυχάσει και ο νους ηρεμήσει ακόμη και αν υπάρχουν μερικές σκέψεις μπορούμε να βιώσουμε την βαθιά γαλήνη και πληρότητα της ύπαρξης, αλλά όχι με την καθαρότητα και την ένταση που το βιώνουμε με ένα νου τελείως ακίνητο και απορροφημένο  στην καρδιά.
Έτσι στο διαλογισμό ξεκινάμε με κάποια προσπάθεια η οποία βέβαια θα πρέπει να είναι ήπια και απαλή. Ξεκινάμε με το να ηρεμήσουμε το σώμα, την ενέργεια και τα συναισθήματα και τέλος να ηρεμήσουμε και να συγκεντρώσουμε το νου. Δεν παλεύουμε με το νου για να τον ησυχάσουμε γιατί αυτό θα φέρει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Αλλά μέσα από μια διαδικασία την οποία θα πρέπει να ακολουθούμε σταθερά και καθημερινά (πρωί και βράδυ) προσπαθούμε με κάποιο μέθοδο (με κάποιο μάντρα, με την επανάληψη του ονόματος του Χριστού, ή με κάποια άλλη τεχνική) να φέρουμε το νου σε ηρεμία, διαύγεια και συγκέντρωση. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά όλη τη διαδικασία στο άρθρο μου «Η πρακτική του διαλογισμού». Αν τελικά καταφέρουμε να φτάσει ο νους σε τέλεια ησυχία και συγκέντρωση εγκαταλείπουμε κάθε προσπάθεια και παραμένουμε σε επίγνωση της βαθιάς εσωτερικής σιωπής. Είναι όπως με το ποδήλατο. Κάνουμε πεταλιές (αυτό χρειάζεται προσπάθεια) για μερικά δευτερόλεπτα για να πιάσουμε ταχύτητα και μετά αφήνουμε την προσπάθεια και απολαμβάνουμε την κίνηση χωρίς καμιά προσπάθεια. Αν δεν υπήρχε η τριβή και η αντίσταση του αέρα δεν θα χρειαζόταν να ξανακάνουμε πεταλιές το ποδήλατο θα συνέχιζε να κινείται χωρίς προσπάθεια.
Θα ήταν ευχής έργο να ησυχάζαμε και να εστιάζαμε το νου στην καρδιά μας μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα και μετά χωρίς καμία προσπάθεια να απολαμβάναμε τέλεια ειρήνη, ευδαιμονία και ελευθερία χωρίς όρια. Αλλά οι επιθυμίες, τα αρνητικά συναισθήματα και οι συνήθειες του νου  είναι η τριβή και η αντίσταση του αέρα που δεν μας αφήνουν να τον ελέγξουμε και να τον ησυχάσουμε εύκολα. Έτσι απαιτείται προσπάθεια στην αρχή (απαλή όμως και όχι βίαιη και απότομη) και εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας στο τέλος.
Αν ασκούμαστε όμως στο διαλογισμό, την αυτοέρευνα, ή την νοερά προσευχή καθημερινά και με ζήλο, και αν εξαλείφουμε καθημερινά κάτι από αυτά που σκλαβώνουν το νου και την καρδιά, τότε, θα ησυχάζουμε σταδιακά την καρδιά και το νου όλο και πιο εύκολα και θα βιώνουμε όλο πιο βαθιά και έντονα  την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία της Ύπαρξης μας, της Ψυχής μας. Επίσης αυτή η ειρήνη και η πληρότητα δεν θα μας αφήνουν αμέσως μετά την πρακτική αλλά θα συνεχίζουν όλο και περισσότερο στην διάρκεια της ημέρας. Είναι όπως οι καμπάνες, τις οποίες αφού χτυπήσουμε για λίγο ο ήχος τους δεν σταματάει αμέσως αλλά εξασθενίζει σταδιακά μέχρι να σβήσει μετά από κάποιο χρόνο.
Παρεμπιπτόντως οι καμπάνες χτυπούν (ή θα έπρεπε να χτυπούν) όχι για να μας θυμίζουν να πάμε στην εκκλησία ή ότι είναι γιορτή αλλά πρωτίστως να μας θυμίσουν ότι ο Θεός είναι παρών μέσα μας εδώ και τώρα, για να μας βγάλουν από την ταύτιση με τα εξωτερικά πράγματα και να μας αφυπνίσουν από τον συνειδησιακό ύπνο και να μας θυμίσουν να στρέψουμε την προσοχή μέσα μας στην ειρήνη και την πληρότητα του Θεού που είναι ταυτόσημος με το Είναι μας.

Όταν τελικά διαλύσουμε το εγώ με όλα του τα παρακλάδια ολοκληρωτικά, η καμπάνα της ψυχής μας θα χτυπά χαρμόσυνα στην καρδιά μας κάθε μέρα, κάθε στιγμή και θα έχουμε πάντα γιορτή.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Ενός κακού μύρια έπονται ~ Ατμαν ΝΙτυανάντα


Ενός κακού μύρια έπονται" που σημαίνει: όταν γίνεται ένα κακό, άλλα χίλια ακολουθούνε…

Σχετικά με την ψυχολογία μας θα το λέγαμε:
"Δύο κακών μύρια έπονται".

Η επιθυμία με (κύριες την λαγνεία και την λαιμαργία) και η υπερηφάνεια (η οποία στην ουσία είναι παράγωγο της επιθυμίας) είναι οι αιτίες όλων των παθών και δυστυχιών μας.

Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις (πίσω από κάθε πράξη, συμπεριφορά, σκέψη και συναίσθημα) θα βρεις από κάτω μια επιθυμία ή την υπερηφάνεια.

Θα μου πεις κακό είναι να θέλω την ευτυχία μου. Όχι δεν είναι κακό, αλλά δεν έχεις την ευτυχία που επιθυμείς γιατί επιθυμείς, και γιατί την ζητάς σε λάθος τόπο, δηλαδή στις αισθητηριακές εμπειρίες.

Το επιθυμείν αυτό καθεαυτό είναι η αιτία της δυστυχίας μας.
Το να επιθυμώ σημαίνει ήδη ότι δεν ευτυχισμένος με αυτά που έχω (ή δεν έχω) και στις συνθήκες που βρίσκομαι εδώ και τώρα. Σημαίνει ότι δεν είμαι πλήρης, δηλώνει έλλειψη, και υπονοεί ότι χρειάζομαι να αποκτήσω κάτι που δεν για να είμαι ευτυχισμένος.

Ε αυτό είναι η μεγαλύτερη πλάνη δημιουργημένη από την άγνοια και την επιθυμία. Η πληρότητα, η ελευθερία και η ευτυχία είναι ήδη μέσα μας, παρούσες συνεχώς και πάντα, σε όλες τις συνθήκες. Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει έξω μας, αν έχει συννεφιά, βροχή, καταιγίδα, θύελλα, μέσα μας έχει πάντα λιακάδα. Το φως της Συνειδητότητας λάμπει αδιαλείπτως μέσα στην καρδιά μας (όχι το συναίσθημα, αλλά το κέντρο της ύπαρξης μας) και μας δίνει ζωή και μας φωτίζει ακόμη κι όταν ζούμε στα μεγαλύτερα σκοτάδια (συνείδησης), εξ αιτίας των παθών μας και της άγνοιας μας.

Από τη φύση της η Συνειδητότητα είναι ελεύθερη από κάθε περιορισμό πάντα ειρηνική και ευδαιμονούσα. Οπότε το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε για να βιώσουμε ελευθερία, πληρότητα, ειρήνη και ευδαιμονία είναι να στρέψουμε την προσοχή μας στο εσωτερικό φως, στο φως της ψυχής μας, και να το αφήσουμε να μας πλημμυρίσει και να μας αναγεννήσει.

Οπότε από τη μια υπάρχει ο κόσμος των αισθήσεων που φαντάζει στο γεμάτο πόθο νου ως παράδεισος και από την άλλη αθέατος για τις αισθήσεις ο κόσμος της Ψυχής που σκεπάζεται από την επιθυμία κύρια, το θυμό, το φόβο και την υπερηφάνεια.

Παρότι η ευτυχία είναι παρούσα συνεχώς μέσα μας, ο νους μας όντας εξωστρεφής και εθισμένος στις αισθητηριακές απολαύσεις δεν παίρνει είδηση από τον θησαυρό που είναι ‘κρυμμένος’ μέσα μας. Το κατώτερο εγώ μας, γνωρίζοντας καλά ότι αν έστω και μια φορά γευτούμε το νέκταρ και την ‘ηδονή’ της ψυχής δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ και θα κάνουμε τα πάντα για να το ξαναβιώσουμε, κάνει κι αυτό με τη σειρά του τα πάντα, ώστε να μην μας αφήνει σε ησυχία και να τραβάει την προσοχή μας συνέχεια προς τα έξω.

Όσο, εξ αιτίας του γεμάτου πάθος κατώτερου εγώ, γυρνάμε ως ζητιάνοι στον κόσμο των αισθήσεων να βρούμε ευτυχία στις απολαύσεις και τις επίγειες επιτυχίες τόσο πιο φτωχοί και μίζεροι θα γινόμαστε ακόμη και αν δεν το καταλαβαίνουμε. Επίσης τόσο πιο πολύ θα απομακρυνόμαστε από την ελευθερία, την ειρήνη και την μακαριότητα της ψυχής ή πνεύματος, αν και είναι το πιο κοντινό σε εμάς, δηλαδή ένα με εμάς, ακόμη ακριβέστερα είμαστε αυτό.

Πραγματικά είναι τόσο παράδοξο, ναι είμαστε η ελευθερία, η ειρήνη, η αγάπη, η μακαριότητα, και παρά ταύτα να ψάχνουμε για όλα αυτά έξω από εμάς, εκεί που δεν υπάρχουν παρά μόνο ψευδαισθησιακές απολαύσεις που είναι αιτίες δυστυχίας και πόνου. Στην πραγματικότητα οι αισθητηριακές ‘απολαύσεις’* από μόνες τους δεν προκαλούν πόνο και δυστυχία*, αλλά τα προκαλεί η δική μας επιθυμία και προσκόλληση σε αυτές, καθώς και οι υπερβολές και η κατάχρηση των αισθήσεων, της ενέργειας, του σώματος και του νου.

Η επιστροφή στην Ιθάκη της ψυχής αρχίζει όταν αντιληφθούμε με κάποιο τρόπο ότι δεν υπάρχει ευτυχία στις αισθητηριακές εμπειρίες, ότι ματαιοπονούμε με το να αναζητάμε στις φανταστικές επιθυμίες διαρκή ευτυχία και πληρότητα. Γιατί τελικά τίποτα δεν κρατάει σε αυτό τον κόσμο ακόμη και το πιο τέλειο αν μπορούσε να υπάρξει κάτι τέτοιο (που δεν υπάρχει). Αυτή η αντίληψη μπορεί να συμβεί είτε αν διαψευστούν οι ψευδαισθησιακές προσδοκίες μας, είτε βιώνοντας πολύ πόνο και δυστυχία στη ζωή, ή λίγο (ή αρκετό) πόνο και κατανόηση μέσω στοχασμού ότι η εξωτερική ζωή είναι μάταιη και κενή ουσίας.

Μέχρι να έρθει αυτή η κατανόηση θα κυνηγάμε χίμαιρες και θα προσπαθούμε να γεμίσουμε (χωρίς ποτέ να τα καταφέρουμε) το κενό, την βαρεμάρα, την μοναξιά, το ανικανοποίητο, την έλλειψη πληρότητας που δημιουργείται από την μη επίγνωση της πνευματικής φύσης και από την ίδια την επιθυμία, φαντασιωνόμενοι ότι περνάμε καλά μέσα από ανόητες, παιδαριώδεις, εκκεντρικές, τρελλές, παθιάρικες, και ότι βάλει ο νους του ανθρώπου δραστηριότητες και εμπειρίες.

ΣΧΟΛΙΑ:

‘απολαύσεις’* : χωρίς επιθυμία και πάθος δεν υπάρχει απόλαυση παρά μόνο ευχαρίστηση.

οι ‘απολαύσεις’ από μόνες τους δεν προκαλούν πόνο και δυστυχία* : εκτός από μία, το σεξ με οργασμό. Οι συνέπειες της σεξουαλικής ευχαρίστησης με οργασμό, είναι η ανάπτυξη του πολλαπλού εγώ όπως το βλέπετε σήμερα. Προσκόλληση στο σώμα, φόβος, θυμός, λαγνεία, λαιμαργία, μίσος, απληστία, υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, κενοδοξία, βία, ζήλια, στεναχώρια, ενοχές, ανυπομονησία,…. και όλες οι εγωιστικές τάσεις, τα πάθη, οι προσκολλήσεις έχουν την πηγή τους στο σεξ με οργασμό.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Η ΤΑΥΤΙΣΗ, ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ~ Ατμαν Νιτυανάντα



Η ΤΑΥΤΙΣΗ, ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ 
Εγώ, επιθυμία ταύτιση, προβολή, προσκόλληση, φαντασία, μηχανική ασυνείδητη σκέψη, αρνητικά συναισθήματα είναι διάφορες απόψεις του συνειδησιακού μας ύπνου.
Η ταύτιση σχετίζεται με την άγνοια, το κατώτερο εγώ, την αδυναμία έλεγχου του νου και των αισθήσεων, την έλλειψη διάκρισης, την συνήθεια, την παρουσία των  γκούνας  ράτζας και τάμας στο νου, την επιθυμία, την φαντασία, την  λησμονιά, την προβολή.
Η θεμελιώδης  ταύτιση είναι αυτή του αληθινού μας Εαυτού (Συνειδητότητα, Ατμαν),  με το εγώ, το σώμα και το νου.
Η ρίζα της ταύτισης είναι η άγνοια, δηλαδή, η μη αντίληψη της αληθινής μας φύσης, που οφείλεται στη μη διάκριση ανάμεσα στον αληθινό μας Εαυτό και στα οχήματα έκφρασης (τα τρία σώματα) και το ψευδαισθησιακό εγώ. Η ράτζας και η τάμας γκούνας είναι οι πρωταρχικές ποιότητες της δημιουργίας που δημιουργούν την ταύτιση, την προβολή και τον 'ύπνο της συνείδησης’. Η τάμας βάζει ένα πέπλο ανάμεσα στο νου και τον αληθινό μας Εαυτό και η ράτζας κάνει το νου εξωστρεφή, ανήσυχο, αεικίνητο και παθιασμένο. 
Είναι στη φύση του εγώ και της επιθυμίας να δημιουργούν ταύτιση και προβολή. Χωρίς ταύτιση δεν μπορεί να υπάρξει απόλαυση, επιθυμία και δυστυχία. 
Συγκεκριμένα είναι το ρατζασοταμασικό εγώ (ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΓΚΟΥΝΑΣ) που καλύπτει την αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα, Άτμαν), και δεν επιτρέπει την διάκριση ανάμεσα στον αληθινό μας Εαυτό και τα οχήματα έκφρασης (τα τα τρία σώματα: φυσικό, αστρικό και αιτιατό). Είναι το εγώ που μας ταυτίζει με το σώμα, το νου και τα εξωτερικά αντικείμενα, που προξενεί την προβολή και την επίθεση της προβολής στο αντικείμενο ταύτισης μέσω της επενέργειας των γκούνας ράτζας και τάμας και της φαντασίας. 
Για την καλύτερη κατανόηση  του αληθινού μας εαυτού, της αυτεπίγνωσης και του εγώ προτείνεται να διαβάσετε τα: ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ  και Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ (Συνειδητότητα).   

Η βασικές συνέπειες της ταύτισης είναι:
1.  Αντιλαμβανόμαστε και προσλαμβάνουμε (και συνεπώς θεωρούμε) ως εαυτό μας, το σώμα και το νου που είναι απλά και μόνο ένα μέσο έκφρασης του Εαυτού μας  και συνεπώς δεν αντιλαμβανόμαστε ποιός ή τι είναι η αληθινή μας ταυτότητα, ο αληθινός μας Εαυτός. (Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ (Συνειδητότητα). 
2.   Ξεχνάμε τον Εαυτό μας, 
3.   Δεν μπορούμε να διακρίνουμε την αληθινή φύση των πραγμάτων και την αληθινή μας φύση
4.   Προβάλουμε στα πράγματα ποιότητες και ιδιότητες που δεν έχουν και ζούμε με ψευδαισθήσεις
5.  Συνέπεια όλων αυτών είναι η ανάπτυξη και γιγάντωση του εγώ στην ψυχολογία μας σε όλες του τις απόψεις (λαγνεία, λαιμαργία, απληστία, υπερηφάνεια, ζήλια, θυμός, φόβος, ενοχές κ.λπ.), καθώς και η ανάπτυξη διάφορων αυτοματισμών, προγραμματισμών, ψευδαισθησιακών  επιθυμιών, προσκολλήσεων, συνηθειών και εθισμών, που έχουν ως αποτέλεσμα να προκαλούμε στον εαυτό μας μη απαραίτητο πόνο, δυστυχία και αρρώστιες και να συμβάλουμε στην ανισορροπία και δυστυχία της ανθρωπότητας, των ζώων και την καταστροφή του περιβάλλοντος.

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗΣ
Οι ταύτιση έχει δύο γενικές απόψεις, Η μια είναι ως λειτουργία, ως μηχανισμός και η δεύτερη είναι οι διάφορες εκφράσεις που προσλαμβάνει.
Στη λίστα που υπάρχει παρακάτω, από το 1-5 έχουν να κάνουν περισσότερο με το μηχανισμό της ταύτισης και από το 6-10 με τις διάφορες εκφράσεις της ταύτισης, σε σχέση με το σώμα μας, τα αντικείμενα, πρόσωπα, κοινωνικές ομάδες, πεποιθήσεις, ανάγκες, προγραμματισμούς, προσκολλήσεις.
Ο μηχανισμός ταύτισης
Το κύρια χαρακτηριστικά του μηχανισμού ταύτισης είναι ότι δεν υπάρχει συνειδητή προσοχή (επαγρύπνηση), διάκριση και αυτεπίγνωση. Στην ταύτιση. το εγώ μας κλέβει την προσοχή ασυνείδητα (χωρίς να το καταλαβαίνουμε) με ένα τρόπο που είναι στ' αλήθεια δύσκολο να κατανοηθεί,  και έτσι δεν έχουμε ελεύθερη προσοχή ούτε για να έχουμε επίγνωση του Εαυτού μας (της σιωπηλής ζωντανής παρουσίας μέσα μας) ούτε για να παρατηρούμε από απόσταση την εκδήλωση του εγώ στο συναίσθημα και το νου. Χωρίς συνειδητή προσοχή είμαστε ολοκληρωτικά ταυτισμένοι με τα περιεχόμενα του νου και τις αισθητηριακές αντιλήψεις. 
Για να μην πέφτουμε στην κατάσταση ταύτισης, ύπνου και ονειροπολήματος, είναι απαραίτητο να μην χάνουμε την επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας. Ένα μέρος της προσοχής μας, θα πρέπει παραμένει συνεχώς στραμμένο προς τα μέσα στο κέντρο της ύπαρξης μας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το προσπαθούμε από στιγμή σε στιγμή και να εμβαθύνουμε ακόμη περισσότερο με καθημερινό διαλογισμό, πρωί και βράδυ και αυτοέρευνα.
Μια δεύτερη βασική άποψη του μηχανισμού ταύτισης (που συνδυάζεται με την προβολή) είναι να βλέπουμε δύο ή περισσότερα διαφορετικά πράγματα σαν ένα και να προβάλουμε τις ιδιότητες του ενός στο άλλο. Περισσότερα για αυτό διάβασε λίγο παρακάτω στο: Τι συμβαίνει όταν υπάρχει ταύτιση.
Στην ταύτιση υπάρχει φαντασία, μηχανικές σκέψεις, μη ξεκάθαρη ή καθόλου επίγνωση συναισθημάτων, παρορμήσεων, προγραμματισμών και μηχανισμών του εγώ, δεν υπάρχει διαύγεια νου, δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η νοητική και συναισθηματική μας κατάσταση, δεν αντιλαμβανόμαστε ποια είναι η κατάσταση των άλλων, προβάλουμε την κατάσταση τους σε αυτούς, παρερμηνεύουμε τις συμπεριφορές μας, αυτές των άλλων και τα συμβάντα, φανταζόμαστε και ονειροπολούμε
 ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΑΥΤΙΣΗ
1.  Δυο ή και παραπάνω πράγματα διαφορετικής φύσης γίνονται αντιληπτά ως ένα, (φαινόμενο Βέλκρο). Για παράδειγμα η αίσθηση απόλαυσης, η εικόνα του καφέ (είτε φανταστική, είτε τον βλέπουμε με τις αισθήσεις) και οι σκέψεις που κάνουμε για τον καφέ γίνονται αντιληπτά ως μία ενιαία πραγματικότητα. Άλλα δύο παραδείγματα: αντιλαμβανόμαστε τα εγώ και το σώμα ως ένα. Αντιλαμβανόμαστε ένα δικό μας συναίσθημα ως ένα με την εικόνα ενός προσώπου που σκεφτόμαστε. Το εγώ και η Συνειδητότητα ταυτίζονται φαινομενικά και τα αντιλαμβανόμαστε σαν να είναι ένα, ότι η Συνειδητότητα ανήκει στο εγώ.
2.  Προβάλουμε ταυτίζουμε τις ιδιότητες ενός πράγματος με κάποιο άλλο. Π.χ. προβάλουμε το φόβο μας στους άλλους, επίσης προβάλουμε και ταυτίζουμε τις λειτουργίες του σώματος με τον Εαυτό μας (Συνειδητότητα) και το αντίστροφο. Δηλαδή όταν χτυπάμε για παράδειγμα το πόδι μας λέμε ‘πονάω’,  θεωρώντας ότι ο εαυτός μας είναι το σώμα, ενώ ο εαυτός μας είναι αυτό που παρατηρεί και έχει επίγνωση του σώματος και του πόνου.
3.  Μας τραβάνε την προσοχή τα εξωτερικά αντικείμενα, και τα αισθητηριακά ερεθίσματα, αυτό που κάνουμε (γράφουμε, μιλάμε, μαγειρεύουμε, πλένουμε, παίζουμε κ.λπ.), ταυτιζόμαστε με αυτά και ξεχνάμε τον Εαυτό μας. Δηλαδή ξεχνιόμαστε με τις αισθητηριακές εμπειρίες και πράξεις και δεν έχουμε επίγνωση του Είναι μας (της σιωπηλής ζωντανής παρουσίας μέσα μας).
4.  Στην διάρκεια της ημέρας αν δεν κάνουμε κάτι που χρειάζεται πολύ προσοχή και συγκέντρωση, συνήθως όταν κάνουμε κάτι πρακτικό και δεν χρειάζεται πολύ προσοχή  (σκουπίζουμε, πλένουμε πιάτα, πάμε βόλτα, πίνουμε καφέ, καθόμαστε στη βεράντα και ρεμβάζουμε κ.λπ.) και όχι μόνο, συνήθως μας συνεπαίρνουν σκέψεις με τι οποίες ταυτιζόμαστε. Αυτές συνήθως σχετίζονται με πράγματα περασμένα ή μελλοντικά και μαζί με αυτές βιώνουμε ταυτόχρονα κάποια συναισθήματα δυσάρεστα ή ευχάριστα ανάλογα την περίσταση. Ξεχνιόμαστε και ονειροπολούμε.
5. Ταύτιση με μια παρόρμηση, επιθυμία και συναίσθημα, σκέψεις. Στην αντίληψη ενός αισθητηριακού ερεθίσματος, μιας κατάστασης ή στην ανάμνηση τους, εκδηλώνεται κάποιο συναίσθημα με ανάλογες σκέψεις  (επιθυμία με ανάλογες σκέψεις, κ.λπ.) το οποία μας απορροφούνε όλη την προσοχή και γινόμαστε ένα με αυτά. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είμαστε συνειδητοί από τα συναισθήματα, την επιθυμία και τις σκέψεις αλλά να είναι τόσο δυνατή η έκφραση τους που να μην μπορούμε να σταματήσουμε αυτό το ρούφηγμα της προσοχής προς αυτά. Σαν να είναι μια δύνη που μας τραβάει μέσα να μας καταπιεί. Στο πάθος της λαγνείας και της λαιμαργίας αυτό είναι πολύ σύνηθες. Σε μηδέν χρόνο γινόμαστε ένα με την λαγνεία και την λαιμαργία και λειτουργούμε ως υπνωτισμένοι. Γενικά τα έντονα συναισθήματα όποια και νάναι αυτά, (θυμός, φόβος, ενοχές, ζήλια, κ.λπ.) έχουν αυτή την δύναμη να μας κάνουν να  ταυτιζόμαστε τελείως με αυτά.
Το ζητούμενο είναι μέσα από την συνεχή αυτεπίγνωση, την επαγρύπνηση, την διάκριση, την απόσπαση, την αυτοπαρατήρηση, την επανάληψη μάντρα, την μετατροπή εντυπώσεων, την αυτοέρευνα, να μην επιτρέπουμε τις εγωϊκές τάσεις να γίνονται τεράστια κύματα. Αυτό όμως στα πρώτα χρόνια (αλλά και μετά από πολλά χρόνια αν δεν ασκούμαστε ειλικρινά και συστηματικά) δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Οπότε μετά από μια έντονη εκδήλωση του εγώ θα πρέπει να κάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα σχετικά με αυτό το εγώ ώστε να του κόψουμε δύναμη και να είμαστε πιο έτοιμοι για την  επόμενη εκδήλωση του.
6.  Αντιλαμβανόμαστε ως εαυτό μας αυτό με το οποίο ταυτιζόμαστε. Πρώτιστα με το εγώ (και εξ αιτίας του εγώ) και το σώμα και όλα όσα συμβαίνουν στο σώμα (συναισθήματα, σωματικά βιώματα, σκέψεις, πεποιθήσεις, φαντασίες).
Το Εγώ, μας πείθει ότι σκέψεις του είναι σκέψεις μας, τα συναισθήματά του είναι συναισθήματά μας, οι φόβοι του φόβοι μας. Το εγώ μας πείθει ότι είμαστε εμείς όλα αυτά, ότι είμαστε εμείς Εκείνο (το εγώ), ενώ στην πραγματικότητα αυτό είναι μία ψευδαίσθηση και ένα σκοτάδι απέναντι στο φώς της Συνειδητότητας που είναι η αληθινή Ύπαρξης μας. Και επειδή το εγώ ταυτίζεται και με το σώμα αντιλαμβανόμαστε και πιστεύουμε ότι είμαστε το σώμα. 
7.  Ταυτιζόμαστε και με πράγματα έξω από εμάς, όπως αντικείμενα, τόπους, πρόσωπα (σύζυγος, παιδιά, γονείς, φίλος, τραγουδιστής, αθλητής, πολιτικός, κ.λπ.), αθλητικές ομάδες, θρησκεία (Χριστιανισμός, Μάρτυρες Ιεχωβά, Βουδισμός κ.λπ.), κόμματα, χώρα, ιδεολογίες, κ.λπ. για να νοιώσουμε ότι υπάρχουμε, ότι αξίζουμε, για να νοιώσουμε ασφάλεια, για να ικανοποιήσουμε βασικές ανάγκες.
8.   Η ταύτιση με πράγματα έξω από εμάς συνοδεύεται με την προσκόλληση και σχετίζεται με τον φόβο και την ανάγκη αναζήτησης και εύρεσης ταυτότητας, αξίας, αποδοχής, αναγνώρισης. Το ίδιο ισχύει και για ταύτιση με κάποια πεποίθηση ή ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Φοβόμαστε να εγκαταλείψουμε αυτές τις πεποιθήσεις γιατί το εγώ μας φοβάται και δεν θέλει να συνειδητοποιήσει ότι είναι μια ψευδαίσθηση.
9. Ταυτιζόμαστε και προσκολλόμαστε με πράγματα που σχετίζονται με την αξία, την ανασφάλεια, την επιθυμία για απόλαυση, άνεση, δύναμη, φήμη, αναγνώριση, αποδοχή, επιβράβευση.
10. Ταυτιζόμαστε με κάποιο προγραμματισμό ή ψεύτικη ανάγκη:  αξίζω αποδοχή και αγάπη ή είμαι ασφαλής όταν υπηρετώ τους άλλους, όταν δεν λέω όχι όταν δεν εκφράζω τα συναισθήματα μου (ιδιαίτερα τα αρνητικά), τις επιθυμίες μου, την άποψη μου κ.λπ.
Διαβάστε σχετικά με την ταύτιση επίσης στο: Η ΤΑΥΤΙΣΗ & Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ ΤΩΝ ΕΓΩΙΚΩΝ ΤΑΣΕΩΝ ~ Ατμαν Νιτυανάντα


Ο Περσέας σκοτώνει την Μέδουσα που είναι η προσωποποίηση του πολλαπλού εγώ
ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ ΤΩΝ ΕΓΩΙΚΩΝ ΤΑΣΕΩΝ 

Λέξεις κλειδιά: Ενδοσκόπηση, αυτοπαρατήρηση, προσοχή, αποδοχή, επίγνωση, ανάλυση, αυτεπίγνωση, απόσπαση, ψυχολογική απόσπαση, αποταύτιση, στοχασμός, κατανόηση,  προσευχή, οραματισμός, θετικές επιβεβαιώσεις, τεχνικές διάλυσης του εγώ, διάλυση του εγώ από στιγμή σε στιγμή.

Η διάλυση του εγώ και των απόψεων του είναι μια εργασία σφαιρική. Παρ' ότι υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές και ασκήσεις για τη διάλυση των αρνητικών συναισθημάτων και των εγωϊκών τάσεων κάθε μορφής, στη διάλυση τους συμβάλουν αποφασιστικά όλα όσα περιλαμβάνει η πνευματική άσκηση, όλες οι πρακτικές και όλες οι ασκήσεις, οι ικανότητες και οι αρετές.

Όλα όσα κάνουμε στην πνευματική άσκηση είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους και το ένα βοηθάει το άλλο. Στο κέντρο της πνευματικής άσκησης είναι η αυτεπίγνωση, η επαγρύπνηση, η αυτοπαρατήρηση, η απόσπαση, η διάκριση, ο διαλογισμός, η επανάληψη του ονόματος του Θεού ή κάποιου μάντρα, η συγκέντρωση, η προσευχή, η αυτοέρευνα και ο έλεγχος των αισθήσεων και του νου. Χωρίς αυτά οι πρακτικές που σχετίζονται άμεσα με την διάλυση του εγώ δεν μπορούν να φέρουν μεγάλο αποτέλεσμα.

Για να κάνουμε μια συστηματική εργασία για την διάλυση του εγώ, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τι πραγματικά είμαστε, ποιός είναι ο Εαυτός μας, τι είναι η αυτεπίγνωση. Ποιές είναι οι βασικές λειτουργίες του νου και ποιές είναι οι καταστάσεις συνείδησης. Τι είναι και πως γίνεται η αυτοπαρατήρηση, τι είναι η ταύτιση, τι είναι η απόσπαση και τι είναι η διάκριση.

Επίσης είναι πολύ ουσιώδες να γνωρίζουμε τα διάφορα επίπεδα του νου και τις λειτουργίες του καθενός από αυτά, καθώς επίσης τη φύση του εγώ, το μηχανισμό λειτουργίας του και τις κύριες εκφράσεις του. Όλες αυτές οι βασικές γνώσεις είναι ο χάρτης που χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι είμαστε, ποια είναι η εργασία και ποιός σκοπός της κάθε άσκησης και πρακτικής. Σίγουρα όλα αυτά θα πρέπει να τα αναγνωρίσουμε μέσα μας και να τα κατανοήσουμε βαθύτερα και να μην παραμείνουν ως πληροφορίες ή θεωρία.

Υπάρχουν στο μπλόκ πολλά άρθρα για τη φύση του εγώ, της επιθυμίας, του νου και του αληθινού μας. Εαυτού μέσα από τα οποία μπορείτε να αποκτήσετε τις απαραίτητες γνώσεις για να ασκηθείτε.

Ο πνευματική ζωή είναι κατά βάση βιωματική και πρακτική, παρά ταύτα χωρίς γνώση είναι δύσκολο να προχωρήσουμε. Απλά η γνώση που παίρνουμε πρέπει να μεταφράζεται σε πράξη και εμπειρία, αλλιώς παραμένει απλά μια διανοητική γνώση. Πνευματική ζωή σημαίνει πράξη, αλλαγή και μεταμόρφωση σε όλα τα επίπεδα. Βασικός στόχος εξαγνισμός του νου, η αλλαγή Συνειδητότητας και πλήρης επίγνωση και ενότητα με το Είναι μας. 

ΓΕΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ 

Για την διάλυση του εγώ δουλεύουμε και από στιγμή σε στιγμή σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και με διάφορες πρακτικές που κάνουμε κάθε βράδυ στο σπίτι μας, αλλά και σε άλλο τόπο όποτε έχουμε την δυνατότητα  για αυτό.

Εδώ θα αναφερθώ σε μια συγκεκριμένη μέθοδο που μπορούμε να κάνουμε κάθε βράδυ στο σπίτι μας, για  να εξετάσουμε κάποια περιστατικά της ημέρας σε σχέση με τις εγωϊκές τάσεις που θέλουμε να εξαλείψουμε. Η πρακτική αυτή είναι πολύ σημαντική στα πρώτα χρόνια της άσκησης γιατί μας βοηθάει να κατανοήσουμε το νου μας και την λειτουργία του εγώ μέσα μας. Και τα δύο (η γνώση και η κατανόηση της λειτουργίας του νου και του εγώ) είναι απαραίτητα για να εξαλείψουμε το εγώ ή καλύτερα θα λέγαμε τα εγώ, αφού το εγώ δεν είναι ατομικό αλλά μια πολλαπλότητα, ένα συνάθροισμα διάφορων μικρών εγώ (υπερηφάνεια, λαιμαργία, λαγνεία, ζήλια, απληστία, ματαιοδοξία, φιλαργυρία, θυμός, μίσος, κ.λπ.).

Για να κάνουμε αυτή την εργασία που προτείνω σε αυτή την μέθοδο, είναι προϋπόθεση να έχουμε κάποια επίγνωση του τι βιώσαμε στο περιστατικό που θα εξετάσουμε. Γι αυτό θα πρέπει στην διάρκεια της ημέρας να είμαστε σε επαγρύπνηση, αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση. Έτσι θα μπορέσουμε να έχουμε μια καλή εικόνα του τι βιώσαμε, τι νοιώσαμε, τι σκεφτήκαμε, πως μιλήσαμε κ.λπ., ώστε να μπορέσουμε να τα ερευνήσουμε το βράδυ στο σπίτι μας.

Σε αυτή την πρακτική εξετάζουμε τις εγωϊκές τάσεις που δουλεύουμε (θυμός, φόβος, ντροπή, ενοχή, λαιμαργία, λαγνεία κ.λπ.) όπως αυτά εκδηλώθηκαν στα διάφορα περιστατικά της ημέρας. Αν δουλεύουμε για παράδειγμα αυτή την περίοδο το θυμό εξετάζουμε τα περιστατικά της ημέρας που εκδηλώθηκε ο θυμός. Μπορούμε επίσης να εξετάσουμε και περιστατικά του θυμού που έχουν σχέση με το παρελθόν αν το κρίνουμε πως είναι απαραίτητο διότι από εκείνα τα περιστατικά πηγάζει ο θυμός που μπορεί να έχουμε για κάποιο πρόσωπο ή κατάσταση, ή οτιδήποτε άλλο.

Όσο μεγαλύτερη είναι η ικανότητα μας στην αυτεπίγνωση, στην αυτοπαρατήρηση, στην απόσπαση και στην διάκριση τόσο περισσότερο είμαστε ικανοί να αποταυτιστούμε από τις εγωϊκές εκδηλώσεις, να τις κατανοήσουμε και να ελευθερωθούμε από αυτές. Επίσης εκτός από την ψυχολογική απόσπαση και απόσταση που πρέπει να αποκτήσουμε από τις εγωϊκές τάσεις για να μπορέσουμε να τις μελετήσουμε και να τις κατανοήσουμε, απαιτείται και φυσική απόσταση από τα γεγονότα, τα πρόσωπα, τα αντικείμενα και τις καταστάσεις που βρισκόμαστε  στην καθημερινότητα μας. Χρειάζεται κάθε κάποτε ή συχνά ακόμη καλύτερα. να πάμε στη φύση ή σε πνευματικά κέντρα όπου θα έχουμε την ευκαιρία σε σαττβικές ενέργειες και μακριά από το οικείο περιβάλλον να ησυχάσουμε και να εμβαθύνουμε περισσότερο και στο διαλογισμό αλλά και να δούμε πιο καθαρά τι συμβαίνει μέσα μας.

Επιπλέον, επειδή οι συνήθειες, οι προγραμματισμοί, οι προσκολλήσεις και οι επιθυμίες είναι δυνατές (ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια), όπως επίσης και η αδράνεια και η αντίσταση του εγώ,  είναι απαραίτητο εκτός από τις παραπάνω ικανότητες (αυτεπίγνωση, απόσπαση, αυτοπαρατήρηση. διάκριση, συγκέντρωση), να αναπτύξουμε τη δύναμη θέλησης, την υπομονή, την αντοχή στις δυσκολίες, το θάρρος, την επιμονή, την αυτοπεποίθηση, την πίστη, την αγάπη και η αφοσίωση στην εσωτερική εργασία.

Για να έχουμε απτά αποτελέσματα στην διάλυση του εγώ είναι απαραίτητο να κάνουμε την πρακτική αυτή καθημερινά. Η περιστασιακή άσκηση δεν μπορεί να φέρει σπουδαία αποτελέσματα. Θεωρώ επίσης πολύ σημαντικό και απαραίτητο να εφαρμόσετε σε συνδυασμό με αυτή την πρακτική (αν και είναι πολύ σημαντική και αποτελεσματική) και άλλες μεθόδους ή τεχνικές για την διάλυση του εγώ. Ο συνδυασμός διάφορων τεχνικών είναι αποτελεσματικότερος και επιταχύνει το χρόνο διάλυσης του εγώ. Παρακάτω αναφέρω και άλλες μεθόδους εξάλειψης του εγώ, τις οποίες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σε συνδυασμό με αυτή που αναλύω εδώ,

Προτείνω επίσης για κάποιο διάστημα να ασχολείστε συστηματικά μόνο με ένα ή το πολύ δύο απόψεις του εγώ (π.χ. θυμό και λαιμαργία, ή θυμό και φόβο κ.λπ.) ώστε να εμβαθύνετε σε αυτά και να έχετε απτά αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα είναι απαραίτητα ώστε να νοιώσουμε ξεκάθαρα την ελευθερία από αυτό που μας βασάνιζε, και αυτό με τη σειρά του θα δυναμώσει  την αυτοπεποίθηση και την πίστη μας και θα μας δώσει κουράγιο να συνεχίσουμε την εργασία. Βέβαια αν προκύψει κάποια κατάσταση που χρειάζεται άμεσης εξέτασης πρέπει να ασχοληθούμε και μ’ αυτή. Ξεκινάμε την εργασία με τα ελαττώματα που εκείνη την περίοδο κρίνουμε ότι είναι σημαντικό για εμάς. Αν για παράδειγμα βλέπουμε ότι ο θυμός είναι σε έξαρση αυτή την περίοδο, θα ασχοληθούμε με αυτόν για κάποιο διάστημα. 

Εργασία με τις πεποιθήσεις στο διανοητικό επίπεδο. Πέρα από αυτή την πρακτική για την διάλυση των εγώ που προτείνω εδώ, είναι απαραίτητο να κάνουμε μια εργασία και με τις πεποιθήσεις μας. Θα πρέπει στο διανοητικό επίπεδο να μην έχουμε αμφιβολίες για το αληθές και το ακριβές των πεποιθήσεων μας. Αν για παράδειγμα δεν κατανοήσουμε και δεν πειστούμε στο διανοητικό επίπεδο, ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από τα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά (νοητικά και σωματικά), από αυτά που έχουμε και κατέχουμε και από αυτά που καταφέραμε να πετύχουμε, τότε το εγώ που είναι μια ασυνείδητη μηχανή, θα υποσκάπτει συνεχώς αυτή την εργασία της απελευθέρωσης μας από αυτό. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και με όλες τις πεποιθήσεις που σχετίζονται με την ευτυχία, την ελευθερία, την ασφάλεια, τις απολαύσεις, την υγεία, τις σχέσεις, το σεξ, τα χρήματα, τη θρησκεία, κ.λπ. Πρέπει να κάνουμε μια μελέτη και επανεκτίμηση όλων των πεποιθήσεων που έχουμε για τα σημαντικά θέματα της ζωής, την ψυχολογία μας, και να τις αναθεωρήσουμε σύμφωνα με το φως της γνώσης των πνευματικών δασκάλων και των δικών μας στοχασμών και διαλογισμών σε αυτές. Για να ξεπεράσουμε την μηχανικότητα του εγώ και να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις του θα πρέπει οι πεποιθήσεις και το σύστημα αξιών μας να είναι σε αρμονία με τις πνευματικές αλήθειες και αξίες. Δεν ζητείται μια τυφλή πίστη, αλλά μελέτη, κατανόηση, βαθιά αντίληψη της αλήθειας των ιδεών και των πεποιθήσεων. Σίγουρα αυτό χρειάζεται χρόνο για να γίνει, και θα προχωράει σύμφωνα με την εργασία που κάνουμε, από το πόσο προχωράμε στην διάλυση των εγώ, πόσο γίνεται ο νους μας αγνός-σαττβικός και το πόσο συνειδητή και διαρκής γίνεται η επαφή με την πνευματική μας φύση. 

Μία θεμελιώδης πεποίθηση μας είναι ότι είμαστε το σώμα. Θα πρέπει να αμφισβητήσουμε αυτήν την πεποίθηση η οποία είναι και η αιτία κάθε δυστυχίας ατομικής αλλά και συλλογικής και να την ερευνήσουμε με βάση τις πνευματικές διδασκαλίες, και μέσα από την έρευνα, το στοχασμό και την εμπειρία να αποκτήσουμε μια σταθερή πεποίθηση ότι είμαστε η Συνειδητότητα ή Ψυχή  που εκδηλώνεται μέσα από ένα σώμα.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ 

Πριν ξεκινήσω τα βήματα της πρακτικής θέλω να τονίσω ότι σε αυτή την διαδικασία της ενδοσκόπησης και έρευνας του κατώτερου ή εγωϊκού εαυτού μας, είναι σημαντικό πρώτα από όλα να έρθουμε σε επαφή με την εσωτερική σιωπή, την ύπαρξη μας ώστε να δούμε τι συμβαίνει μέσα μας από ένα ανώτερο συνειδησιακό επίπεδο. Είναι απαραίτητο να έχουμε μια απόσπαση και απόσταση από το νου και μια καθαρότητα στην παρατήρηση αυτού που συμβαίνει μέσα μας. Η καθαρότητα και η απόσπαση σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθούν στη διάρκεια της ημέρας, όταν είμαστε σε δράση και σε επαφή με κόσμο και πολλά αισθητηριακά ερεθίσματα, αλλά στο σπίτι μας όπου είμαστε μόνοι μας μπορούμε να επιτύχουμε μια καλύτερη εσωτερική κατάσταση. Αυτό θα μας επιτρέψει να δούμε καθαρότερα τι συμβαίνει μέσα μας, να το κατανοήσουμε και τελικά να ελευθερωθούμε από αυτό στον βαθμό που αυτό είναι δυνατόν στις παρούσες συνθήκες.

Για να αναπτύξουμε την απόσπαση και την απόσταση από το νου είναι απαραίτητος ο καθημερινός διαλογισμός, πρωί και βράδυ καθώς και η προσπάθεια από στιγμή σε στιγμή στη διάρκεια της ημέρας  να διατηρούμε επαφή με την εσωτερική σιωπή το κέντρο της ύπαρξης μας. Η διάλυση του εγώ και η ανάπτυξη της αυτεπίγνωσης και του διαλογισμού είναι δύο εργασίες παράλληλες. Δεν πρέπει να παραμελούμε καμία από τις δύο.  

Θέλω επίσης να τονίσω ότι είναι εμπόδιο στο να διαλύσουμε τις διάφορες εγωϊκές τάσεις και τα αρνητικά συναισθήματα το γεγονός ότι τα νοιώθουμε ως τον εαυτό μας και ως αληθινά, σαν μια στέρεη πραγματικότητα. Είμαστε δηλαδή πλήρως ταυτισμένοι με αυτά. Οπότε εκτός από το να ανακαλύψουμε, να γνωρίσουμε καλά και να κατανοήσουμε τις διάφορες εγωϊκές τάσεις και τα συναισθήματα μας, μέρος της εργασίας είναι να απομυθοποιήσουμε την πραγματικότητα τους και να αποκτήσουμε ψυχολογική απόσταση από αυτά ώστε να μην τα βιώνουμε ως εαυτό μας. Αυτό γίνεται με την εμβάθυνση στην αληθινή μας φύση μέσω του διαλογισμού και της αυτοέρευνας, την ανάπτυξη της στάσης του παρατηρητή και την συνεχή αποσπασμένη παρατήρηση αλλά και μια ειδική πρακτική που έχω αναπτύξει και με την οποία διαχωρίζουμε τις σκέψεις, τις φαντασίες, τις πεποιθήσεις από τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις.  ‘Μαγευόμαστε’ από αυτό που βιώνουμε με και το νοιώθουμε ως αληθινό και ως εαυτό μας εξ αιτίας της μεγάλης δύναμης που έχουν ο κατώτερος νους και το εγώ να ταυτίζουν ως ένα διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους και να προβάλουν αυτά μέσω της φαντασίας ιδιότητες που δεν έχουν. Για να το καταλάβουμε αυτό ένα καλό παράδειγμα είναι ο κινηματογράφος. Παρότι οι εικόνες που βλέπουμε είναι ψεύτικες και απλές φωτοσκιάσεις που δημιουργούνται από το φιλμ και το φως του προβολέα εμείς βιώνουμε ότι βλέπουμε και ακούμε περίπου ως πραγματικότητα. Έτσι αντιδρούμε συναισθηματικά σε αυτά που βλέπουμε, ταυτιζόμαστε με πρόσωπα της ταινίας και προβάλουμε σε αυτά τον δικό μας ψυχολογικό κόσμο, θέλουμε η ταινία να έχει ένα συγκεκριμένο τέλος κ.λπ.. Το ίδιο συμβαίνει και με την ζωή μας, η οποία είναι μια ζωντανή ταινία. Ενώ η ζωή είναι ένα όνειρο της Συνειδητότητας που είμαστε, εξ αιτίας της προβολής και τη ταύτισης την βλέπουμε ως μια στέρεη πραγματικότητα ανεξάρτητη από εμάς και αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως ένα θνητό σώμα που κινδυνεύει συνεχώς από διάφορες απειλές και φυσικά από τον αναπόφευκτο θάνατο. Μέρος λοιπόν της εργασίας είναι να διαλυθεί η ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και ότι ο κόσμος είναι μια πραγματικότητα έξω από εμάς.  

Επίσης θεωρώ σημαντικό να διευκρινίσω ότι ο καθένας έχει το δικό του τρόπο αντίληψης κατανόησης, ωριμότητας και διαφορετικές εμπειρίες. Οπότε αυτές οι οδηγίες αποτελούν ένα οδηγό και όχι μια συνταγή η οποία θα πρέπει να ακολουθηθεί με αυστηρότητα. Πάρτε τα βήματα σαν ένα οδηγό και σταδιακά με την άσκηση και την εμπειρία προσαρμόσετε (στον βαθμό που εσείς κρίνετε απαραίτητο) την μέθοδο στην δική σας κατανόηση και ανάγκη. Είναι σημαντικό να κατανοήσετε την ουσία του κάθε βήματος και ποιος είναι ο στόχος. Από εκεί και πέρα το πώς ακριβώς θα το κάνετε είναι καθαρά δική σας υπόθεση. Υπάρχει πάντα καθοδήγηση από μέσα, και όταν είμαστε ειλικρινείς και σταθεροί σε αυτό που κάνουμε, θα βρούμε τελικά το δικό μας μοναδικό τρόπο να το εφαρμόσουμε αποτελεσματικά. Δεν έχει νόημα να κάνουμε μηχανικά τα βήματα, αλλά να τα κάνουμε με ανοικτό νου, ερευνητικό ώστε να κάνουμε τις προσαρμογές ή τις αλλαγές που ταιριάζουν σε εμάς. Αυτό όμως μπορεί να γίνει αποτελεσματικά με την προϋπόθεση ότι ασκούμαστε καθημερινά και με ενδιαφέρον και για αρκετό διάστημα.    

Παρά ταύτα υπάρχουν πράγματα όπως η ήρεμη επίγνωση, η ήρεμη παρατήρηση με διάκριση και η αποδοχή αυτού που μας συμβαίνει, τα οποία είναι απαραίτητα συστατικά αυτής της μεθόδου όπως και κάθε άλλης μεθόδου και δεν τίθεται θέμα αλλαγής ή παράλειψης.      

Στόχοι της πρακτικής αυτής είναι:   

Να μαζευτούμε μέσα μας. 
Να μπούμε σε ένα ανώτερο επίπεδο Συνειδητότητας. Να έρθουμε σε επαφή με την ζωντανή σιωπηλή παρουσία μέσα μας, τον αληθινό Εαυτό μας.
Να αυξηθεί η ικανότητα προσοχής και παρατήρησης.
Να ανακαλύψουμε και να αναγνωρίσουμε τις εγωϊκές τάσεις, τους προγραμματισμούς, τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις που μας εγκλωβίζουν και μας προκαλούν πόνο και δυστυχία.
Να αποκτήσουμε βαθιά επίγνωση αυτών και να τα κατανοήσουμε. Να αποκτήσουμε επίγνωση του τι γεύση έχει, σε ποιο σημείο του σώματος εκδηλώνεται, με τι σχετίζεται. Να κατανοήσουμε πως λειτουργούν, να βρούμε σε ποιες περιστάσεις εκδηλώνονται και να ανακαλύψουμε ποια είναι η βαθύτερη αιτία πίσω από αυτά (όλες οι εγωϊκές τάσεις, αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις σχετίζονται με κάποια επιθυμία για απόλαυση ,άνεση, την υπερηφάνεια, την υπόληψη και την αναγνώριση από τους άλλους, την αξία και την ασφάλεια).
Να αποταυτιστούμε από αυτά και να τα απομυθοποιήσουμε. Να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι βασισμένα στην ταύτιση, στην προβολή και την φαντασία. 
Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αυτά, αλλά η ζωντανή σιωπηλή παρουσία που τα παρατηρεί και τα επιγιγνώσκει. Να συνειδητοποιήσουμε ότι πάντοτε είμαστε ασφαλείς, πλήρεις, ειρηνικοί και ευδαίμονες στο κέντρο της ύπαρξης μας και ότι τίποτα από ότι συμβαίνει στην περιφέρεια δεν μας αγγίζει.
Τέλος να διαλύσουμε την εγωϊκή ενέργεια με κάποιο τρόπο. Σε αυτή την μέθοδο προτείνεται η προσευχή, ο θετικός οραματισμός και οι επιβεβαιώσεις. 

Σημαντικές γνώσεις για την μελέτη του εγώ και την κατανόηση του 

Θυμίζω πως η εργασία και η διάλυση που κάνουμε με αυτή τη μέθοδο μπορεί να εφαρμοστεί για όλες τις απόψεις και τις εκφράσεις του εγώ, δηλαδή με επιθυμίες, προσκολλήσεις, συναισθήματα, συνήθειες, ανάγκες, προγραμματισμούς, εθισμούς, αντανακλαστικές συμπεριφορές. Όλα αυτά σχετίζονται με κάποια απόλαυση, με την άνεση, την υπερηφάνεια, την υπόληψη και την αναγνώριση από τους άλλους, την αξία και την ασφάλεια.

Για παράδειγμα αν επιθυμούμε χρήματα: μπορεί να προέρχεται από την ανασφάλεια (τα χρήματα μας δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ασφαλείς), να τα θέλουμε για να ικανοποιήσουμε κάποια επιθυμία που σχετίζεται με την απόλαυση, την άνεση, την αναγνώριση ή την αξία μας. Συνήθως είναι όλα αυτά με κάποιο από αυτά να είναι πιο εξέχων. Ο φόβος μπορεί να σχετίζεται με κάποια επιθυμία για απόλαυση-άνεση-χρήματα-αποκτήματα κ.λπ., την ασφάλεια, την υπόληψη ή την αξία μας. Πίσω από τον θυμό βρίσκεται κάποια επιθυμία για απόλαυση-άνεση-χρήματα-αποκτήματα,, η ασφάλεια, η υπόληψη, η υπερηφάνεια, η αξία και ο φόβος. Όμως πάντα πίσω από το φόβο βρίσκεται η ασφάλεια, κάποια επιθυμία-ανάγκη-προσκόλληση, η υπόληψη και η αξία. Στην βάση όλων των εγωϊκών τάσεων και αρνητικών συναισθημάτων είναι η επιθυμία (για οτιδήποτε) και τα δύο πρωταρχικά και προερχόμενα από την επιθυμία συναισθήματα, ο θυμός και ο φόβος. Ακόμη και η υπόληψη και η υπερηφάνεια στην ουσία είναι η επιθυμία να έχουν οι άλλοι καλή γνώμη για εμάς και η επιθυμία να μας αναγνωρίζουν ως σπουδαίους.

Ήδη αυτές οι λίγες αλλά κεφαλαιώδους σημασίας πληροφορίες για το εγώ μπορούν  να σας βοηθήσουν να ανακαλύψετε και να κατανοήσετε πιο εύκολα και καλύτερα τις διάφορες εκδηλώσεις του εγώ.

Η εργασία με την διάλυση του εγώ έχει δύο βασικές απόψεις. 

α. Η μία άποψη είναι να το ανακαλύψουμε, να το παρατηρήσουμε, να το γνωρίσουμε, να το κατανοήσουμε και τελικά να το διαλύσουμε με την προσευχή, ή κάποια άλλη τεχνική. Σε αυτή την άποψη εστιάζεται περισσότερο αυτή η μέθοδος. 

β. Η δεύτερη άποψη είναι να εργαστούμε όχι με τη μορφή εκδήλωσης του εγώ αλλά με τον μηχανισμό λειτουργίας του εγώ. Το εγώ λειτουργεί με την ταύτιση, την προβολή και την φαντασία. Οπότε αν ‘σπάσουμε’ την ταύτιση, αν διακρίνουμε και συνειδητοποιήσουμε την ψευδαίσθηση που δημιουργείται από την φαντασία, την προβολή και την ταύτιση, τότε το εγώ χάνει την γοητεία που ασκούσε επάνω μας, χάνει την αίσθηση πραγματικότητας και έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε αυτό. Ήδη με αυτή την διαδικασία το εγώ  χάνει δύναμη αλλά θεωρώ απαραίτητο και σε αυτή την περίπτωση να εφαρμόσουμε την προσευχή για να το διαλύσουμε. Παρακάτω εξηγώ πως γίνεται η επίκληση για την διάλυση του εγώ. Για να πετύχουμε αυτό το σπάσιμο της ταύτισης χρησιμοποιώ μια μέθοδο που την ονομάζω:  αυτοέρευνα με προσοχή και διάκριση και χρήση ερωτήσεων. Αυτή η πρακτική θα εξηγηθεί σε άλλο άρθρο.

Σε αυτήν την πρακτική που αναλύω και εξηγώ αμέσως παρακάτω συμπεριλαμβάνονται στοιχεία της μεθόδου της αυτοέρευνας, όμως η μεθοδολογία και η προσέγγιση είναι διαφορετική.   

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ

1. Καθόμαστε σε μια άνετη στάση και αφουγκραζόμαστε τον εαυτό μας. Στην αρχή απλά σημειώνουμε πως νοιώθουμε σωματικά, ενεργειακά και συναισθηματικά και σε ποιά κατάσταση είναι ο νους μας. Στη συνέχεια χαλαρώνουμε το σώμα. Κάνουμε μερικές αναπνοές ή παρακολουθούμε την αναπνοή για 2-3 λεπτά. Σκοπός αυτού του πρώτου μέρους είναι επίσης να έρθουμε σε επίγνωση της ύπαρξης μας, της σιωπηλής παρουσία μέσα μας. Αυτό βέβαια για να το επιτυγχάνουμε σχετικά εύκολα θα πρέπει να το εξασκούμε καθημερινά, πρωί και βράδυ μέσω του διαλογισμού ή της αυτοέρευνας. Ο διαλογισμός και η εξάσκηση της αυτεπίγνωσης είναι το κέντρο της πνευματικής άσκησης. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στον πνευματικό δρόμο.
Στη συνέχεια κάνουμε  κάποια προσευχή για να ζητήσουμε καθαρότητα αντίληψης, διάκριση, δύναμη για να φέρουμε σε πέραση αυτή την εργασία. Στη προσευχή ζητάμε από τον απρόσωπο Θεό ή την θεϊκή Μητέρα, τον Χριστό ή από οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας να εξαλείψει τα εμπόδια και να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την κατάσταση, τον εαυτό μας καθώς επίσης να εξαλείψουμε τις εγωϊκές τάσεις ή αρνητικά συναισθήματα που μας εγκλωβίζουν και μας προκαλούν πόνο και δυστυχία και βέβαια μας στερούν την βίωση της αγάπης, της ειρήνης, της ελευθερίας και της ευδαιμονίας της ύπαρξης.

  2. Στη συνέχεια φέρνουμε στο νου μας (θυμόμαστε) το γεγονός κατά το οποίο εκδηλώθηκε η εγωϊκή τάση που θέλουμε να εξετάσουμε, (επιθυμία, προσκόλληση, θυμός, ζήλια, φόβος, στεναχώρια, ανυπομονησία, υπόληψη, πίκρα) κ.λπ.. Προσπαθούμε να θυμηθούμε με ακρίβεια τι συνέβη  και να θυμηθούμε ποια ήταν η στάση μας, η συμπεριφορά μας καθώς και ποια η στάση και η συμπεριφορά του άλλου (αν σχετίζεται το γεγονός με κάποιο πρόσωπο). Επίσης προσπαθούμε να θυμηθούμε πως ακριβώς νιώσαμε, (συναίσθημα, παρόρμηση, συγκίνηση κ.λπ.), τι σκέψεις κάναμε, τι είπαμε και πως αντέδρασε το σώμα μας (κινήσεις χεριών, στάση σώματος, αν είχαμε σφιξίματα στο σώμα το πρόσωπο κ.λπ.).  

3. Την στιγμή που σκεφτόμαστε την σκηνή και προσπαθούμε να θυμηθούμε τι συνέβη, συνήθως ξεπηδάνε οι σκέψεις αλλά κυρίως τα συναισθήματα ή η επιθυμία που βιώσαμε εκείνες τις στιγμές. Όμως καθώς είμαστε σε μια καλύτερη εσωτερική κατάσταση και χωρίς εξωτερικούς περισπασμούς, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση καλύτερα και να εμβαθύνουμε στην επίγνωση και την κατανόηση σχετικά με τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις προσκολλήσεις, τις επιθυμίες, τους προγραμματισμούς μας.

Προσοχή!  Σκοπός μας δεν είναι να κάνουμε μια διανοητική ανάλυση της ψυχολογικής μας κατάστασης σε σχέση με το συμβάν που εξετάζουμε, αλλά να αναγνωρίσουμε, να συνειδητοποιήσουμε όλο και βαθύτερα και να κατανοήσουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Αυτό θα συμβεί μέσω της ήρεμης αποσπασμένης (όσο είναι δυνατόν) παρατήρησης, της βαθιάς επίγνωσης και της διάκρισης και όχι μέσα από μια διανοητική ανάλυση.
Η γνώση και η διανοητική ανάλυση ως ένα βαθμό είναι απαραίτητα αλλά δεν είναι αυτό που ψάχνουμε σε αυτή την πρακτική. Μπορούμε (και θα πρέπει να το κάνουμε) κάποια άλλη στιγμή να μελετήσουμε κείμενα σχετικά με τη φύση των εγώ  και να στοχαστούμε σε αυτά, χρησιμοποιώντας όμως και πάλι ως υλικό στοχασμού τις προσωπικές μας εμπειρίες. Δεν έχει κανένα νόημα η θεωρητική γνώση σε αυτή την εργασία αυτογνωσίας και διάλυσης των εγώ. Ότι μελετάμε στα βιβλία πρέπει να το εξετάζουμε σε σχέση με τον εαυτό μας και τις εμπειρίες μας (πρώτιστα τις εσωτερικές-ψυχολογικές αλλά και τις εξωτερικές αφού όλες οι ψυχολογικές μας καταστάσεις σχετίζονται με εξωτερικά συμβάντα). 
 
Μέσα από ερωτήσεις μπορούμε να καθοδηγήσουμε την προσοχή μας και να βάλουμε την διάκριση μας σε δράση. Κάποιες ερωτήσεις μπορούν να μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε με μεγαλύτερη σαφήνεια τη φύση του ελαττώματος και κάποιες άλλες να συνειδητοποιήσουμε την μηχανικότητα, το παράλογο και το μη ωφέλιμο των ψυχολογικών μας αντιδράσεων καθώς και τον εγκλωβισμό μας σε αυτές.

Για να καταλάβουμε τη φύση του ελαττώματος, για παράδειγμα του θυμού, μπορούμε να ρωτήσουμε: Που ακριβώς νοιώθω το θυμό μέσα μου; Τι γεύση έχει, τι ακριβώς νοιώθω; Αφού κάνω την ερώτηση/εις,  νοιώθω πλήρως το συναίσθημα και με την διάκριση προσπαθώ να διευκρινίσω τι ακριβώς είναι η ενέργεια του θυμού, τι γεύση έχει, που εκδηλώνεται και τι επίδραση έχει στο σώμα και το νου,
Για να συνειδητοποιήσουμε την μηχανικότητα, το παράλογο, το μη ωφέλιμο και τον εγκλωβισμό μας των ψυχολογικών μας αντιδράσεων μπορούμε να ρωτήσουμε,

 Σε σχέση με το θυμό: Ήταν ο θυμός θεληματική μου αντίδραση ή μια αυτόματη αντίδραση; Τι με ωφελεί να αντιδρώ με θυμό; Μπορώ να σκεφτώ με νηφαλιότητα όταν είμαι θυμωμένος; Γιατί θυμώνω όταν κάποιος απορρίπτει τις ιδέες μου, μπορώ να αλλάξω της άποψη του επειδή θυμώνω; Μήπως ο θυμός με βοηθάει να λύσω τα θέματα μου καλύτερα; Με κάνει ο θυμός μου πιο ευτυχή; 
Κάνω την ερώτηση και απλά μένω σε σιωπή για συνειδητοποιήσω βαθιά αυτό για το οποίο αναρωτιέμαι. Η απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις είναι προφανές όχι. Αλλά το θέμα δεν είναι να απαντήσουμε στα γρήγορα με ένα όχι αλλά να μείνουμε για λίγο στην συνειδητοποίηση του γιατί όχι.

Σε σχέση με την αξία και την υπερηφάνεια: Για ποιό λόγο νοιώθω κατώτερος όταν οι άλλοι φοράνε πιο ακριβά ρούχα, είμαι στα αλήθεια κατώτερος; Για ποιό λόγο νοιώθω κατώτερος επειδή οι φίλοι μου έχουν καλύτερο αυτοκίνητο, κομπιούτερ, σπίτι, περισσότερα λεφτά...είμαι τα αλήθεια κατώτερος; Τι με νοιάζει η γνώμη των άλλων για μένα, μήπως η γνώμη τους αλλάζει αυτό που είμαι, ότι κι αν είμαι; Για ποιό λόγο νοιώθω αμηχανία, ντροπή όταν....; Γιατί ντρέπομαι για τα λάθη ή τις αδυναμίες μου, μήπως είμαι τέλειος και είναι αδύνατο να κάνω λάθη ή να έχω αδυναμίες; Είναι κάποιος εκτός του Θεού που δεν έχει αδυναμίες; Μπορεί η γνώμη των άλλων να αλλάξει την αξία μου (να την μεγαλώσει ή να την μικρύνει);

Σε σχέση με την αξία (αλλά και με όλες τις άλλες απόψεις της ζωής και της ψυχολογίας μας) πρέπει να μελετήσουμε, στοχαστούμε και να συνειδητοποιήσουμε τις λανθασμένες ιδέες και πεποιθήσεις που έχουμε σχετικά με την αυτοαξία μας. Κυρίως αυτές οι λανθασμένες αντιλήψεις πηγάζουν από τα παιδικά μας χρόνια, από τους γονείς πρωτίστως, τους συγγενείς και τους δασκάλους.

Επίσης είναι απαραίτητο να ψάξουμε τι βρίσκεται πίσω από αυτά τα συναισθήματα, τις σκέψεις ή την επιθυμία (έχω αναφέρει λίγο πριν τις βασικές αιτίες πίσω από κάθε εγωϊκή τάση και συμπεριφορά: επιθυμία, ασφάλεια, αξία, υπερηφάνεια, υπόληψη, αναγνώριση, προσκόλληση). Αυτό μπορούμε να το κάνουμε καλύτερα επίσης με την βοήθεια κατάλληλων ερωτήσεων.  Με τις ερωτήσεις και ήρεμο στοχασμό προσπαθούμε να αντιληφθούμε ποιά επιθυμία, ανάγκη, προγραμματισμός ή πεποίθηση σχετίζεται με αυτά τα συναισθήματα τις σκέψεις, την επιθυμία, την αντίδραση ή τη στάση μας.  

Παραδείγματα με το θυμό: Πίσω από το θυμό είναι η αυτοαξία μου, η αυτοεικόνα μου, η υπόληψη μου; Θυμώνω επειδή κινδυνεύει ή νομίζω ότι κινδυνεύει η αυτοαξία μου; Θυμώνω γιατί με μειώνουν ή νομίζω ότι με μειώνουν; Θυμώνω γιατί με απορρίπτουν ή νομίζω ότι με απορρίπτουν; Θυμώνω γιατί με αδικούν ή νομίζω ότι με αδικούν; Θυμώνω επειδή οι καθηγητές με βάζουν (ή εγώ νομίζω έτσι) χαμηλότερους βαθμούς από ότι αξίζω; Πίσω από τους βαθμούς είναι η αυτοαξία μου; η υπερηφάνεια μου; Θυμώνω επειδή δεν μου δίνουν προαγωγή; Πίσω από την προαγωγή είναι η αυτοαξία μου, η ζήλια, η ματαιοδοξία μου, επιθυμίες απόλαυσης;
Οπότε σε αυτή την μέθοδο προσπαθούμε να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε και αυτά που υπάρχουν ως αιτίες και να τα εξαλείψουμε με την δύναμη της προσευχής ή άλλες τεχνικές. Αυτό όμως θα το κάνουμε αφού πρώτα ολοκληρώσουμε την εργασία με το συγκεκριμένο συναίσθημα, επιθυμία, προσκόλληση κ.λπ. που εξετάζουμε τώρα. 

Η αποδοχή*: Εδώ θέλω να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να αποδεχτούμε αυτό που εκδηλώνεται από μέσα μας έστω και αν δεν μας αρέσει. Δηλαδή να του δώσουμε χώρο, να το επιτρέψουμε να υπάρξει και να εκδηλωθεί χωρίς να προσπαθήσουμε ούτε να το σταματήσουμε, ούτε να το κρίνουμε, ούτε να το απωθήσουμε. Δεν γίνεται να ελευθερωθούμε από κάτι που αρνούμαστε ότι το έχουμε, που φοβόμαστε να το δούμε, που το απωθούμε στο υποσυνείδητο. Είναι αναγκαίο να το αφήσουμε να εκδηλωθεί, να γνωρίσουμε τι ακριβώς είναι αυτό που συμβαίνει μέσα μας, ποιά είναι η φύση του, ποια η αιτία και πως μας εγκλωβίζει την συνείδηση και πως διαστρεβλώνει την αντίληψη μας και μας περιορίζει. Και μόνο το γεγονός ότι το επιτρέπουμε να εκδηλωθεί και ότι μπορούμε να το παρατηρήσουμε όπως παρατηρούμε ένα τραπέζι για παράδειγμα, υποδηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν είμαστε αυτό. Επίσης το ότι αυτό έρχεται και φεύγει αλλά εμείς παραμένουμε ως παρατηρητές πριν και μετά από την εκδήλωση του σημαίνει ότι δεν είμαστε αυτό.
Η μη αποδοχή και η απώθηση σχετίζονται με το φόβο και την άγνοια, και όλα αυτά είναι απόψεις του εγώ που μας εμποδίζουν να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει μέσα μας, και να απελευθερωθούμε από το  εγώ μας του οποίου οι κύριες εκφράσεις είναι η επιθυμία για αισθητηριακές απολαύσεις και η ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή από τους άλλους.

Διάβασε για την αποδοχή εδώ: Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΑΣ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ


4. Από τη στιγμή που το συναίσθημα ή τα συναισθήματα, η παρόρμηση ή η επιθυμία που σχετίζονται με το συμβάν που εξετάζουμε εκδηλωθούν από μόνα τους (ή εμείς σκόπιμα τα επαναφέραμε) τα επιτρέπουμε να εκδηλωθούν ώστε να τα νοιώσουμε πλήρως, για να αποκτήσουμε βαθιά επίγνωση του τι ακριβώς νοιώθουμε, πως λειτουργεί αυτή η εγωϊκή ενέργεια μέσα μας και σε ποιά μέρη του σώματος κινείται. Παρατηρούμε το  νου μας και το ενεργειακό πεδίο πως λειτουργούν όταν εκδηλώνεται αυτή η εγωϊκή ενέργεια η οποία απορροφάει την προσοχή μας και δεν μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να βιώσουμε την ειρήνη, την ελευθερία και την πληρότητα που είναι η πραγματική μας φύση και το υπόβαθρο κάθε εμπειρίας (Συνειδητότητα, βαθιά σιωπή και γαλήνη). Σκοπός μας είναι να αποκτήσουμε όσο γίνεται πληρέστερη επίγνωση αυτού που νοιώθουμε. 

Εκτός από το να αποκτήσουμε βαθιά επίγνωση  αυτού που νοιώθουμε είναι επίσης σημαντικό να γίνουμε συνειδητοί και να αντιληφθούμε όσο γίνεται πιο ξεκάθαρα την εσωτερική σιωπή και ειρήνη που αγκαλιάζει αυτό που νοιώθουμε. Αυτή η βαθιά σιωπή είναι το υπόβαθρο στο οποίο εμφανίζονται όλες οι εμπειρίες (σκέψεις, συναισθήματα, κ.λπ.)  είναι ο πραγματικός μας εαυτός, πάντοτε γαλήνιος, πλήρης, μακάριος και ειρηνικός.

Αυτό βέβαια είναι κάτι που πρέπει να ερευνάμε και να εμβαθύνουμε καθημερινά μέσα από την πρακτική της αυτοέρευνα και του διαλογισμού, ώστε κατά την διάρκεια αυτής της  πρακτικής διάλυσης του εγώ  να μας είναι πιο εύκολο να έχουμε αυτή την επίγνωση. 

Μπορούμε να αποκτήσουμε επίγνωση τα εσωτερικής σιωπής νοιώθοντας όλο και πιο βαθιά το συναίσθημα (παρόρμηση, επιθυμία κ.λπ. ) με σταθερή, ήρεμη, τρυφερή επίγνωση. Μπορούμε επίσης να βοηθηθούμε να αποκτήσουμε επίγνωση τα εσωτερικής σιωπής με το να ρωτήσουμε: Υπάρχει κάτι μέσα μου που μένει ανεπηρέαστο από τις σκέψεις και τα συναισθήματα (παρόρμηση, επιθυμία κ.λπ.), που παραμένει  πάντα το ίδιο ανεξάρτητα από το πώς νοιώθω και τι σκέπτομαι;

Έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής μπορούμε στην συνέχεια να μετακινούμε την προσοχή μας εναλλάξ, μια στην εγωικό τάση που εξετάζουμε και μια στην ησυχία μέσα μας. Αφού το κάνουμε δυο τρεις φορές μπορούμε μετά να παραμείνουμε σε επίγνωση και των δύο.  Αυτό είναι σημαντικό και μας βοηθά να διαπιστώσουμε ότι πάντα στο κέντρο μας είμαστε ελεύθεροι και ανεπηρέαστοι από ότι συμβαίνει στο σώμα, στο νου και στο συναίσθημα και ότι όλα αυτά (σκέψεις, συναισθήματα, φαντασίες, επιθυμίες, παρορμήσεις) έρχονται και φεύγουν άλλα το κέντρο μας παραμένει αμετάβλητο, πάντα παρών και πάντα πλήρες  και ειρηνικό.

5. Έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, μπορούμε να στοχαστούμε για λίγο ότι η αληθινή μας φύση είναι πέρα από όλες τις νοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις, ακόμη και από τις θετικές. Ότι είναι η συνεχώς παρούσα ως η αμετάβλητη σιωπηλή παρουσία που παρατηρεί ότι συμβαίνει στο σώμα, την ενέργεια, το συναίσθημα και το νου. Στοχαζόμαστε ότι η αληθινή μας φύση είναι ειρήνη, πληρότητα, αγάπη (η αγάπη δεν είναι συναίσθημα), μακαριότητα.

Μπορούμε επίσης να στοχαστούμε για λίγο και στα προβλήματα, τον πόνο και την δυστυχία που μας προκαλούν οι συγκεκριμένες εγωϊκές  ψυχολογικές καταστάσεις καθώς και οι συμπεριφορές και οι πράξεις που πηγάζουν από αυτές.

Επίσης μπορούμε να αναρωτηθούμε και να σκεφτούμε πια θα μπορούσε να ήταν η συμπεριφορά μας αν δεν αντιδρούσαμε μέσα από το εγώ αλλά μέσα από την ηρεμία, την αγάπη και τη διάκριση. Αυτό θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αρνητική, εγωϊκή, μηχανική αντίδραση δεν είναι μονόδρομος και ότι ο νους μας είναι προγραμματισμένος και φορμαρισμένος να αντιδρά μηχανικά και ασυνείδητα.
 
Ο στοχασμός στην αληθινή μας φύση, στο εγώ και στην πιθανή θετική αντίδραση, αυξάνει την διάκριση και την κατανόηση και γεννά μέσα μας την θέληση να απελευθερωθούμε από τα δεσμά αυτού του εγώ και κάθε εγώ.  

6. Η διαδικασία ολοκληρώνεται με προσευχή, επιβεβαιώσεις και θετικό οραματισμό.

Στην προσευχή ζητάμε (από τον απρόσωπο Θεό ή την θεϊκή Μητέρα, τον Χριστό ή από οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας) να εξαλείψει και να μας ελευθερώσει από το εγωϊκό στοιχείο που  ερευνήσαμε ( π.χ. υπερηφάνεια, ζήλεια, απληστία, φόβος, θυμός κ.λπ.). Μπορούμε αν θέλουμε να δώσουμε και μια μορφή στο ελάττωμα και να το βλέπουμε να καίγεται και μαζί με αυτό και η εγωϊκή ενέργεια ή μπορούμε να φανταζόμαστε ότι φωτιά ή φως δυνατό διαλύει την εγωϊκή ενέργεια. 

Μπορούμε να κάνουμε την επίκληση με δύο τρόπους
1. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Η αγάπη του Θεού διαλύει αυτό το συναίσθημα (π.χ. του θυμού). Καθώς λέμε τα λόγια μια ή και παραπάνω φορές νοιώθουμε την αγάπη να μας πλημυρίζει. Τονίζω ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

2. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Θεέ μου ή Θεϊκή μου Μητέρα ή Χριστέ μου εξάλειψε ή ελευθέρωσε το νου μου από αυτό το συναίσθημα (π.χ. της ντροπής ή της απόρριψης). Τονίζω και πάλι ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

Μπορείτε να παραλλάξετε τα λόγια της επίκλησης κα το τρόπο και  να προσευχηθείτε όπως εσείς το νοιώθετε. 

Θετικός οραματισμός. Βλέπουμε τον εαυτό μας να δρα με αγάπη και ειρήνη, όπως και αν συμπεριφέρεται ο άλλος. Όχι μόνο το βλέπουμε αλλά νοιώθουμε την γαλήνη και την αγάπη να μας πλημυρίζουν (είναι πολύ σημαντικό να το νοιώθουμε).

Επιβεβαιώσεις, επαναλαμβάνουμε και νοιώθουμε (θυμίζω είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτό που λέμε) αρκετές φορές την αλλαγή που θέλουμε να εδραιώσουμε. (π.χ. είμαι ήρεμος, γαλήνιος, ειρηνικός ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μου). Είμαι φως και αγάπη, Είμαι ειρήνη και αγάπη κ.λπ. Επίσης κάνουμε τις επιβεβαιώσεις σχετικά με το συγκεκριμένο πρόσωπο που εκδηλώθηκε το εγώ μας, π.χ. Αγαπώ το Γιάννη ή την Μαρία ανεξάρτητα από το πως μου συμπεριφέρεται ή ανεξάρτητα αν με έχει βλάψει θεληματικά ή αθέλητα. Μπορούμε να το κάνουμε και σε πρώτο πρόσωπο σαν να τον έχουμε μπροστά μας. Σ' αγαπώ και σου εύχομαι ολόκαρδα φως και αγάπη ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου και τις πράξεις σου προς εμένα. 

Τελικός οραματισμός. Στη συνέχεια βλέπουμε τον εαυτό μας μαζί με τους άλλους μέσα σε φως, χαρούμενους και με καλή διάθεση ο ένας προς τον άλλο, και τέλος βλέπουμε το πρόσωπο μέσα σε φως και του ευχόμαστε ευημερία, ειρήνη, υγεία και ευτυχία. 

Όλα αυτά τα κάνουμε με συγκέντρωση και μέσα στο φως της ήρεμης τρυφερής επίγνωσης.

Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ 

Η διάλυση του συγκεκριμένου ελαττώματος που δουλεύουμε συνεχίζεται όλη την ημέρα.
Κάθε φορά που στην διάρκεια της ημέρας αναδύονται σκέψεις, παρορμήσεις και συναισθήματα με αυτό που δουλεύουμε προσευχόμαστε για την διάλυση αυτού του εγώ.  Βέβαια στην διάλυση του εγώ από στιγμή σε στιγμή στην διάρκεια της ημέρας δουλεύουμε με οτιδήποτε εκδηλώνεται. Όμως είμαστε πιο έτοιμοι και επάγρυπνοι σε σχέση με αυτό που έχουμε ως κεντρικό στόχο λόγω της εργασίας που κάνουμε κάθε βράδυ.

Όμως για να γίνει η εργασία της διάλυσης του εγώ από στιγμή σε στιγμή απαιτείται να είμαστε σε συνεχή επαγρύπνηση, αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση. Θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε την εκδήλωση του εγώ έγκαιρα, πριν γίνει τεράστιο κύμα και μας 'πνίξει'. Βέβαια αυτό είναι κάτι που αναπτύσσεται σταδιακά και σύμφωνα πάντα με το πόσο εντατικά και ειλικρινά ασκούμαστε και ακολουθούμε μια ζωή οργανωμένη και προσανατολισμένη στην αυτογνωσία και την αναζήτηση της αλήθειας.  (Διάβασε Το πνευματικό πρόγραμμα και ημερολόγιο).

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να παραμένουμε επάγρυπνοι, σε αυτοεπίγνωση και σε αυτοπαρατήρηση είναι να επαναλαμβάνουμε το όνομα του Θεού ή ένα μάντρα (Διάβασε Η επανάληψη του ονόματος του Θεού (Japa Nama) σε όλη την διάρκεια της ημέρας όταν δεν έχουμε να κάνουμε κάποια νοητική εργασία ή οτιδήποτε απαιτεί πολύ προσοχή. Με το μάντρα κρατάμε το νου συγκεντρωμένο, θυμόμαστε το σκοπό μας, δημιουργούμε σαττβικές δονήσεις (Οι τρεις γκούνας -Σάττβα-Ράτζας-Τάμας) που εξαγνίζουν και μεταμορφώνουν τον νου και επιπλέον έχει την δύναμη να διαλύσει την εγωϊκές ενέργειες.

Αν είμαστε αποφασισμένοι και ειλικρινείς και αφοσιωμένοι στην άσκηση μας θα προχωράμε και στη διάλυση του εγώ αλλά θα βιώνουμε και περισσότερη ειρήνη, ικανοποίηση, ευτυχία και αρμονία σε όλα τα επίπεδα Με τον καθημερινό διαλογισμό και την συνεχή από στιγμή σε στιγμή επαγρύπνηση θα αυξάνεται και η ικανότητα της ήρεμης αυτεπίγνωσης και της αποσπασμένης αυτοπαρατήρησης και έτσι θα αυξάνεται η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε καθαρότερα τι συμβαίνει μέσα μας και να αποταυτιζόμαστε από αυτά. 

Επίσης καθώς θα εξασκούμαστε καθημερινά, η προσευχή, ο οραματισμός και οι επιβεβαιώσεις θα γίνονται όλα και πιο φυσικά και αποτελεσματικά. Οι θετικές νοητικές και συναισθηματικές ιδιότητες θα αποκτούν δύναμη και οι αρνητικές θα αδυνατίζουν μέχρι που κάποια στιγμή θα εξαλειφθούν ολοκληρωτικά.
Το πιο σημαντικό όμως όλης αυτής της προσπάθειας είναι ότι θα αυξάνεται η  ικανότητα να φθάνουμε στο κέντρο της ύπαρξης μας εκεί όπου υπάρχει ελευθερία, γαλήνη, ειρήνη μακαριότητα. Σταδιακά αυτό (να μπαίνουμε στο κέντρο μας) θα γίνεται όλο περισσότερο αβίαστα, φυσικά και με τη λιγότερη δυνατόν προσπάθεια.  Επίσης οι εξωτερικές συνθήκες, τα συμβάντα και οι συμπεριφορές των άλλων δεν θα έχουν τόση δύναμη επάνω μας και δεν θα χάνουμε εύκολα την εσωτερική μας ειρήνη και αρμονία.
Όταν όλες οι νοητικές, συναισθηματικές και νοητικές τοξίνες διαλυθούν θα παραμένουμε εδραιωμένοι στο κέντρο μας, και θα βιώνουμε αδιάλειπτα την ειρήνη και την μακαριότητα του αληθινού μας Εαυτού ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες και το πως μας φέρονται οι άλλοι. Αυτό είναι φώτιση, αυτό είναι απελευθέρωση από τα δεσμά των μορφών, αυτό είναι παντοτινή γαλήνη και ευδαιμονία. 

ΑΛΛΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ
  
Εκτός από αυτήν την μέθοδο υπάρχουν και άλλες τεχνικές που μπορούμε να εφαρμόσουμε για να διαλύσουμε τις εγωϊκές τάσεις και τα αρνητικά συναισθήματα. 
 Αναφέρω αυτές τι οποίες θεωρώ σημαντικές και έχω ο ίδιος εφαρμόσει σην πράξη:
α. Η επανάληψη του ονόματος του Θεού ή ενός μάντρα (Oμ, Ομ Σρι Ντουργκάγιε ναμαχά - Om Sri Durgaye namaha, Ομ Ιησού Χριστέ ναμαχά -Om Jesus Christ namaha, Ομ ναμά Σιβάϊ -Om nama Shivay, το γκαγιάτρι μάντρα κ.λπ.). 
β. Η εξάλειψη του ελαττώματος στα 49 υποσυνείδητα επίπεδα
γ. Κοιτάζουμε προς τον Ήλιο και ζητούμε τις δυνάμεις του Ήλιου (φυσικές και πνευματικές) να διαλύσουν την εγωϊκή ενέργεια. Μπορούμε επίσης να ζητήσουμε να καθαρίσουν τα σώματα, τα ενεργειακά κανάλια και τα τσάκρας.
δ. Εφαρμογή μεθόδων όπως το  EFT, η μέθοδος Σεντόνα (Sedona), τα ανθοϊάματα του Μπάχ -Bach flower remedies. 
ε. Η αυτοέρευνα με προσοχή και διάκριση και χρήση ερωτήσεων και η εμβάθυνση στην επίγνωση. Συνδυάζεται και με προσευχή και μάντρα.
στ. Με το να έρθουμε σε βαθιά επαφή με το Είναι μας την βαθιά ειρήνη και σιωπή και να 'κατεβάσουμε' αυτή την σιωπηλή δύναμη στην εγωϊκή ενέργεια.
ζ. Καθαρίζουμε τακτικά την αύρα, τα ενεργειακά σώματα, τα ενεργειακά κανάλια και τα  τσάκρας από αρνητικές ενέργειες που πήραμε απ' έξω αλλά και τις δονήσεις που προκαλεί το εγώ  μας. Αυτό μπορεί να γίνει με προσευχή, ρέϊκι και άλλες πρανικές θεραπείες.  
η. Η ανάπτυξη της αντίστοιχης αρετής. Αναπτύσσοντας την αρετή αδυνατίζει το εγώ που αντιστοιχεί αυτή. Για παράδειγμα, για την ζήλια αναπτύσσουμε την χαρά για ότι έχουν και πετυχαίνουν οι άλλοι. Αναπτύσσουμε την συνήθεια να βλέπουμε τα θετικά στους άλλους αντί να εστιαζόμαστε στα αρνητικά. Αναπτύσσουμε την αγάπη, την συμπόνια, την καλοσύνη, την ανεκτικότητα και την αποδοχή για να ξεπεράσουμε το θυμό και το μίσος. Θεωρώ απαραίτητο αυτή η μέθοδος να συνοδεύεται με την εξάλειψη του εγώ μέσα από κάποια ειδική γι αυτό πρακτική, όπως αυτή που αναλύω παραπάνω.
θ. Επίσης οι αναπνευστικές ασκήσεις, η νηστεία και η σωστή σαττβική διατροφή, ο καθαρισμός από το νερό, την φωτιά είναι σημαντικές βοήθειες για τον εξαγνισμό του νου. 

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΚΟΜΗ ΟΔΗΓΙΕΣ 

Η διάλυση των εγωϊκών τάσεων  δεν γίνεται σε μια συνεδρία ιδιαίτερα στις αρχές που μαθαίνουμε να εργαζόμαστε με τις πρακτικές και δεν έχουν αναπτυχθεί οι διάφορες ικανότητες και αρετές. Με κάθε συνεδρία αλλά και με όλη την προσπάθεια που κάνουμε από στιγμή σε στιγμή στη διάρκεια της ημέρας, τα διάφορα ελαττώματα χάνουν δύναμη και μικραίνουν. Σταδιακά διαλύουμε εκφράσεις της κάθε εγωικής τάσης σε σχέση με συγκεκριμένα πρόσωπα, καταστάσεις κ.λπ. Για παράδειγμα ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που εκδηλώνεται σε όλα τα θέμα της ζωής μας. Οπότε μπορούμε για παράδειγμα να διαλύσουμε το θυμό σε κάποιες εκδηλώσεις του και σε άλλες που είναι πιο ισχυρές να το μειώνουμε με πιο αργά βήματα. Η κάθε εγωϊκή τάση έχει τις ιδιαιτερότητες της, και διάφορες απόψεις. Η δυσκολία είναι διαφορετική σε κάθε περίπτωση. Με την άσκηση και την εμπειρία θα μαθαίνουμε σιγά-σιγά να χειριζόμαστε τις μεθόδους και τις ικανότητες ανάλογα με τις απαιτήσεις του κάθε ελαττώματος.

Όσο διαλύουμε το «εγώ» και εναρμονιζόμαστε με τον αληθινό μας εαυτό και όσο η κατανόηση μας αυξάνεται από την εσωτερική εργασία που ήδη έχουμε κάνει, τόσο πιο εύκολα θα προχωράμε στην διάλυση των ελαττωμάτων..   

Προσοχή! Καμία άσκηση δεν λειτουργεί και δεν δίνει αποτελέσματα από μόνη της. Εμείς δίνουμε ζωή στη κάθε άσκηση και μέθοδο. Κανείς δεν μπορεί να γίνει μεγάλος πιανίστας επειδή αγόρασε ένα καλό πιάνο ή επειδή πήγε σε ένα καλό δάσκαλο. Από εμάς εξαρτάται αν θα πετύχουμε ή όχι. Η δίκη μας δίψα για την αλήθεια, την αγάπη, την ελευθερία και η ειλικρινής φιλόπονη και αφοσιωμένη προσπάθεια είναι που δίνουν ζωή στις τεχνικές και μεθόδους και τις κάνουν αποτελεσματικά εργαλεία για να πετύχουμε τους στόχους μας. 

ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΓΩ 

Μπορούμε να ελέγξουμε την αποτελεσματικότητα της πρακτικής που μόλις κάναμε ξαναφέρνοντας στη μνήμη μας το αντικείμενο (αν πρόκειται για επιθυμία), το γεγονός ή το πρόσωπο που εκδηλώνεται κάποια εγωική τάση, συναίσθημα κ.λπ. . Καθώς το έχουμε στο νου μας, παρατηρούμε αν εκδηλώνεται αυτό που διαλύσαμε λίγο πριν (παρόρμηση, επιθυμία, σκέψεις ή τα συναισθήματα που σχετίζονται με αυτό) με την ίδια ένταση ή λιγότερη από αυτή που είχε όταν ξεκινήσαμε την πρακτική. Αλλά τα αποτελέσματα τα διαπιστώσουμε καλύτερα όταν βρεθούμε στην ίδια ή παρόμοια κατάσταση, συμβάν, ή συμπεριφορά.  Κάθε φορά που βρισκόμαστε στην ίδια ή παρόμοια κατάσταση κατά την οποία εκδηλώνεται η εγωϊκή τάση που εργαζόμαστε μπορούμε να δούμε την διαφορά στην ποιότητα και την ένταση της αντίδρασης μας. Αν είναι  πιο αδύναμα σημαίνει ότι κάναμε πρόοδο.

Επισημαίνω ξανά την προσοχή σας σε αυτό το σημείο, διότι το εγώ είναι πανούργο και πολλές φορές κρύβεται για να σας δώσει την εντύπωση ότι το διαλύσατε ώστε να σταματήσετε να ασχολείστε μαζί του. Θα περιμένει όμως την κατάλληλη στιγμή για να ξανακάνει την επανεμφάνιση του και μάλιστα πολύ δυνατότερα από αυτό που φανταζόσαστε. Η εργασία με το εγώ θέλει μεγάλη υπομονή, υπομονή και αντοχή, και βέβαια σταθερή καθημερινή άσκηση.

Αν πραγματικά έχουμε εξαλείψει κάποια εγωϊκή τάση, όταν θα βρισκόμαστε μπροστά στην ίδια κατάσταση, αντικείμενο, πρόσωπο (αλλά και στην ανάμνηση τους) δεν θα εγείρεται μέσα μας καμία αρνητική νοητική συγκινησιακή αντίδραση ή παρόρμηση, αλλά θα παραμένουμε ήρεμοι,  ατάραχοι και θετικοί. Αυτό θα έχουμε την ευκαιρία να το επιβεβαιώσουμε κι άλλες φορές που θα βρεθούμε σε παρόμοιες καταστάσεις και μάλιστα τότε που είμαστε λιγότερο επάγρυπνοι, η αυθόρμητη αντίδραση μας θα δείξει σε ποιο επίπεδο αλλαγής βρισκόμαστε.

Αν μπροστά στα ίδια πρόσωπα, καταστάσεις ή αντικείμενα εκδηλώνονται σκέψεις, συναισθήματα, παρορμήσεις σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να συνεχίσουμε την εργασία με αυτή την εγωϊκή κατάσταση.

Μόνο τα γεγονότα θα αποδείξουν την εργασία που έχουμε κάνει με τον εαυτό μας. Ο Θεός μας φέρνει στο δρόμο μας ότι χρειαζόμαστε για να δούμε το εγώ μας αλλά και να προχωρήσουμε στην επίγνωση της αληθινής μας φύσης και στην ενότητα μαζί του. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ  

Η αποδοχή* των εγωϊκών τάσεων 

Η αποδοχή μπορεί να συμβεί, όταν ο νους είναι αρκετά αγνός, σταθερός, γαλήνιος, ειρηνικός κ.λπ. 
Όταν ο νους κυριαρχείται από τη σάττβα ποιότητα τότε συμβαίνει η αυτοπαραδοχή, που είναι η συμφιλίωση με τον εξωτερικό εαυτό μας (σώμα, νους, καρδιά- εδώ ως καρδιά εννοείται το κέντρο των εγωϊκών συναισθημάτων και όχι το κέντρο της ύπαρξης μας ) και όλες τις αδυναμίες που μπορεί να έχει εξ αιτίας λανθασμένων επιλογών του παρελθόντος.

Η αποδοχή των αρνητικών νοητικών και συναισθηματικών ιδιοτήτων που ενυπάρχουν στον ψυχισμό μας, των ατελειών που μπορεί να έχει ή νομίζουμε ότι έχει το σώμα γίνεται με φυσικό τρόπο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ο εαυτός μας είναι πέρα από το νου, το σώμα και τα συναισθήματα, και ότι με κανένα τρόπο δεν επηρεάζεται από αυτά. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε αιώνια, αθάνατη, αγνή Συνειδητότητα πέρα από το καλό και το κακό.

Μέχρι να συμβεί αυτό όμως μπορούμε να κάνουμε συστηματική εργασία ώστε να συνειδητοποιήσουμε όλα εκείνα που μας εμποδίζουν να συμφιλιωθούμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να απελευθερωθούμε από αυτά .

Η αποδοχή των αδυναμιών μας δεν σημαίνει ότι συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο ούτε ότι δικαιολογούμε τα λάθη μας. Η αποδοχή όμως σταματά τις εσωτερικές συγκρούσεις που είναι αιτία ακόμη μεγαλύτερης δυστυχίας και πόνου αλλά κάνει και ευκολότερη την εξάλειψη των αρνητικών ιδιοτήτων.

Μια βασική αιτία που δεν αποδεχόμαστε τον εγωικό εαυτό μας είναι ότι δεν λάβαμε αποδοχή από τους γονείς μας (επειδή προφανώς και οι ίδιοι δεν είχαν αποδεχτεί τον εαυτό τους) και μάθαμε να στηρίζουμε την αξία μας σε εξωτερικούς παράγοντες.  

Φως, ειρήνη, αγάπη, ευτυχία, ελευθερία σε όλους