Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Η φαινομενική ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου και η αυτοέρευνα ~ Atman Nityananda


Η φαινομενική ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου και η αυτοέρευνα

Σε αυτό το θέμα, θα επικεντρωθώ στην ταύτιση και στην προβολή (που είναι από τα σημαντικά θέματα της Γκιάνα Γιόγκα και της Αντβάϊτα Βεδάντα), και το πώς η Συνειδητότητα (που είναι αυτό που αληθινά Είμαστε) ταυτίζεται (φαινομενικά) με το σώμα, τον νου και το εγώ και έτσι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα ανάποδα. Αντί δηλαδή να έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που εκδηλώνεται μέσα από ένα σώμα και είναι ένα με την παγκόσμια Συνειδητότητα (Θεός, Μπράμαν), νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα το οποίο έχει δική του αυτόνομη Συνειδητότητα ανεξάρτητη από την παγκόσμια Συνειδητότητα. Λέγοντας το ίδιο με ένα τρόπο πιο κοντά στην χριστιανική παράδοση, νομίζουμε ότι είμαστε ένα σώμα που έχει μια Ψυχή (της οποίας μάλιστα τη φύση αγνοούμε) την οποία πρέπει να σώσουμε. Στην πραγματικότητα όμως είμαστε μια Ψυχή (εννοώ την Πνευματική μας αρχή, την Συνειδητότητα, γιατί η λέξη ψυχή χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως) η οποία έχει ενσαρκωθεί σε ένα σώμα και η οποία βέβαια δεν χρειάζεται να την σώσουμε, αφού είναι αθάνατη, αιώνια, ακατάστρεπτη, πάντα τέλεια, ειρηνική, ελεύθερη και ευδαιμονούσα. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να εξαλείψουμε το εγώ (σε όλες του τις εκφράσεις) που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και δεν μας επιτρέπει να έχουμε πλήρη και αδιάλειπτη επίγνωση και βίωση της ειρήνης, της ελευθερίας, της πληρότητας και της ευδαιμονίας της αληθινής μας φύσης (Συνειδητότητα, Ψυχή, Πνεύμα).

Η διερεύνηση της ταύτισης είναι ο πιο άμεσο τρόπος να διακρίνουμε ότι η ταύτιση ανάμεσα στην Συνειδητότητα με το σώμα, το εγώ και το νου είναι ψευδαισθησιακή. Μέσα από την μελέτη ή την ακρόαση της διδασκαλίας από κάποιο δάσκαλο, τον στοχασμό και την αυτοέρευνα μπορούμε να αναγνωρίσουμε την αληθινή μας φύση, να αφυπνιστούμε από την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η ζωντανή σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα) και τελικά να εδραιωθούμε σε αυτή. 

Στην ταύτιση που εξετάζουμε εδώ σε σχέση με τον εαυτό μας, δύο πράγματα διαφορετικής φύσης (Συνειδητότητα και σώμα-νους) φαίνονται σαν ένα, και έτσι νομίζουμε ότι η Συνειδητότητα ανήκει στο σώμα και ότι ως σώμα είμαστε συνειδητοί. Και όχι μόνο βλέπουμε τα δύο σαν ένα (δηλαδή την Συνειδητότητα να ανήκει στο σώμα και τον νου) αλλά έχουμε και λάθος αντίληψη σχετικά με το ποιο από τα δύο είμαστε. Έτσι αντί να αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε η Συνειδητότητα, αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε το σώμα-νους. 

Επιπλέον, εξ αιτίας της προβολής που συνδυάζεται με την ταύτιση, τα χαρακτηριστικά του ενός προβάλλονται στο άλλο και το αντίστροφο. Δηλαδή, τα χαρακτηριστικά της Συνειδητότητας, όπως η αθανασία προβάλλεται στο σώμα, και τα χαρακτηριστικά του σώματος και του νου στην Συνειδητότητα. Εξ αιτίας αυτής της προβολής της αθανασίας που ανήκει στην Συνειδητότητα στο σώμα, έχουμε την αίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Αν και βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους να πεθαίνουν, αν και γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε ως σώμα, παρά ταύτα έχουμε την αίσθηση της αθανασίας, νοιώθουμε ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Η αθανασία ανήκει στην Συνειδητότητα ενώ η θνησιμότητα στο σώμα. Αλλά εξ αιτίας της προβολής της αθανασίας της Συνειδητότητας στο σώμα και της ταύτισης, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ως σώμα. 

Θυμίζω ότι η ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου είναι φαινομενική, αλλά παρά ταύτα μας κάνει να έχουμε τελείως λανθασμένη αντίληψη για τον εαυτό μας και αυτό γίνεται αιτία να υποφέρουμε. Στην φαινομενική ταύτιση δύο πράγματα φαίνονται σαν ένα, παρότι δεν έχουν πραγματική επαφή μεταξύ τους. 

Για να σας γίνει περισσότερο ξεκάθαρο και κατανοητό αυτό το είδος ταύτισης, θα αναφέρω μερικά παραδείγματα από τον φυσικό κόσμο ώστε.

Η κρυστάλλινη σφαίρα 

Όταν πίσω από μια διάφανη κρυστάλλινη σφαίρα, υπάρχει ένα αντικείμενο χρώματος μπλε, τότε φαίνεται ότι η κρυστάλλινη σφαίρα σαν να είναι μπλε. Παρότι η σφαίρα είναι και παραμένει διάφανη δημιουργείται σε εμάς η ψευδαίσθηση ότι είναι χρώματος μπλε. Παρότι η σφαίρα και το μπλε αντικείμενο δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν να είναι ένα. Αν βλέπαμε για πρώτη φορά την σφαίρα και αν δεν ήμασταν αρκετά προσεκτικοί μπορεί προς στιγμήν να πιστεύαμε ότι η σφαίρα είναι μπλε και μόνο αν την κοιτάγαμε πιο προσεκτικά θα αντιλαμβανόμασταν ότι κάναμε λάθος και ότι ήταν μια αυταπάτη που την βλέπαμε μπλε.

Ο γαλάζιος ουρανός

Όταν δεν υπάρχουν σύννεφα βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο και νομίζουμε ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος. Αλλά ο ουρανός δεν έχει χρώμα, είναι κενός χώρος, άχρωμος και άμορφος. Καθώς όμως αντανακλά το φως του ήλιου στην ατμόσφαιρα φαίνεται στα μάτια μας μόνο το μπλε χρώμα του ηλιακού και φωτός και ταυτόχρονα δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το μπλε χρώμα ανήκει στον ουρανό, γι’ αυτό λέμε ο ουρανός είναι γαλάζιος, ενώ είναι διάφανος στην πραγματικότητα. Υπάρχει δηλαδή ταύτιση του κενού χώρου με το γαλάζιο χρώμα του ηλιακού φωτός και φαίνονται σαν ένα. Ο ίδιος ουρανός το βράδυ που δεν υπάρχει ηλιακός φως φαίνεται μαύρος. Βέβαια ούτε μπλε είναι, ούτε μαύρος, απλά φαίνεται σαν μπλε ή μαύρος ανάλογα με το αν υπάρχει ηλιακό φως ή όχι. 

Το ίδιο συμβαίνει με τα νερά της θάλασσας. Φαίνονται γαλάζια ενώ το νερό είναι διαφανές.

Το σινεμά

Στο σινεμά βλέπουμε επάνω στην οθόνη το παιχνίδισμα του φωτός, που δημιουργείται καθώς το φως του προβολέα περνάει μέσα από το φιλμ. Όλα τα πρόσωπα που βλέπουμε στην οθόνη και όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά κίνηση του φωτός. 

Παρά ταύτα εμείς νομίζουμε ότι οι ηθοποιοί της οθόνης, χαίρονται, λυπούνται, φοβούνται θυμώνουν κ.λπ. και μαζί με αυτούς χαιρόμαστε, λυπόμαστε, στεναχωριόμαστε και εμείς.

Αυτό συμβαίνει, γιατί προβάλλονται σε αυτές τις ψεύτικες εικόνες τις δημιουργημένες από το φως, από το εγώ μας οι δικές μας συναισθηματικές, συγκινησιακές και ενεργειακές αντιδράσεις. Ταυτιζόμαστε με τα πρόσωπα της ταινίας και προβάλουμε σε αυτά τις δικές μας επιθυμίες, τα συναισθήματα, την απόλαυση ή τον πόνο μας και έτσι δύο τελείως διαφορετικά και ανεξάρτητα μεταξύ τους πράγματα, δηλαδή τα πρόσωπα τα δημιουργημένα από το φιλμ και το φως και τα δικά μας συναισθήματα γίνονται αντιληπτά σαν ένα. Και είναι τόσο δυνατή αυτή η ταύτιση και η προβολή, που παρότι γνωρίσουμε ότι όλα όσα βλέπουμε είναι απλά φως και τα πρόσωπα της οθόνης δεν βιώνουν απολύτως τίποτα, εμείς τα αντιλαμβανόμαστε σαν να είναι ζωντανά και ότι βιώνουν επιθυμίες, συναισθήματα, κ.λπ.. Στην πραγματικότητα όμως βιώνουμε τα δικά μας συναισθήματα, συγκινήσεις, επιθυμίες κ.λπ., που προβάλλονται αυτόματα από το εγώ μας στα εικονικά πρόσωπα της ταινίας. 

Το ίδιο βέβαια κάνουμε και στην καθημερινή ζωή, με τους συνανθρώπους μας αλλά και τα ζώα. Οι ψυχολογικές μας καταστάσεις (εγωϊκές τάσεις, συναισθήματα κ.λπ.) προβάλλονται επάνω στους άλλους και νομίζουμε ότι αυτό που βιώνουμε εμείς ανήκει στους άλλους. Αυτό είναι από τις πιο σημαντικές απόψεις του συνειδησιακού ύπνου που βρίσκεται σχεδόν όλη η ανθρωπότητα, και αιτία παρεξηγήσεων, συγκρούσεων και δυστυχίας.

Αν στην ταινία που γνωρίζουμε ότι είναι κάτι ψεύτικο είναι τόσο δυνατή η προβολή και η ταύτιση, σκεφτείτε πόσο πιο δυνατή είναι η προβολή και η ταύτιση που συμβαίνει μέσα μας, μεταξύ του σώματος και της Συνειδητότητας.

Ανακεφαλαιώνοντας, όπως στην περίπτωση της γυάλινης σφαίρας, η σφαίρα και το χρώμα φαίνονται σαν να είναι ένα, έτσι και η Συνειδητότητα, το σώμα και το εγώ φαίνονται σαν ένα. Όπως τα συναισθήματα μας και οι ηθοποιοί της οθόνης, ενώ είναι δύο διαφορετικά πράγματα και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα, έτσι το σώμα μας, το εγώ και η Συνειδητότητα αν και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα και επιπλέον τα χαρακτηριστικά του ενός προβάλλονται στο άλλο.

Έτσι, ενώ εμείς ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα και στον νου (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες κ.λπ.), εξ αιτίας της ταύτισης με το σώμα, και την ψευδαισθησιακή αίσθηση ότι είμαστε το σώμα νομίζουμε ότι εμείς πονάμε, κουραζόμαστε, πεινάμε, διψάμε, φοβόμαστε, στεναχωριόμαστε, θυμώνουμε, αγχωνόμαστε, κ.λπ. Αν και ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα και τον νου και επίσης είμαστε ειρηνικοί, πλήρεις και μακάριοι, για όσο δεν έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που είναι πέρα από όλα, θα αντιλαμβανόμαστε το κάθε τι που συμβαίνει στο σώμα και στο νου ότι συμβαίνει σε εμάς.

Όσοι ζουν ταυτισμένοι με το σώμα (η συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας) εκλαμβάνουν τον εαυτό τους ως το σώμα, και έτσι όταν πονάει το σώμα λένε πονάω, όταν κουράζεται το σώμα λένε κουράστηκα, όταν πεινάει το σώμα λένε πεινάω κ.λπ. Εκλαμβάνουν δηλαδή τις ανάγκες και καταστάσεις του σώματος σαν να είναι του Εαυτού τους. Επίσης η ταύτιση δεν περιορίζεται στο σώμα αλλά και σε ότι συμβαίνει μέσα σε αυτό, δηλαδή στα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις σκέψεις κ.λπ.. Οπότε όταν ο νους νυστάζει λένε νυστάζω, όταν ο νους είναι αφηρημένος λένε είμαι αφηρημένος, όταν ο νους αγχώνεται λένε είμαι αγχωμένος, είμαι θυμωμένος κ.λπ.. Επειδή τα αρνητικά συναισθήματα είναι εκφράσεις του ίδιου το εγώ (το εγώ και ο θυμός δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα), όταν εκδηλώνονται, ενδυναμώνουν την ταύτιση με το σώμα. Αντίθετα όταν εκδηλώνονται μέσα μας θετικά συναισθήματα, όπως η συμπόνια, η χαρά και η αγάπη, η ταύτιση με τα σώμα και το εγώ χάνει δύναμη. Όταν εκδηλώνεται η ανιδιοτελής αγάπη μέσα μας, το εγώ δεν μπορεί να εκδηλωθεί, καταλαγιάζει πλήρως.

Η αυτοέρευνα (Βιτσάρα), έχει σκοπό να ερευνήσουμε την ψυχολογία μας, ώστε να αντιληφθούμε (διακρίνουμε) ότι η Συνειδητότητα (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) είναι ξεχωριστή από το σώμα, από το εγώ, από τα συναισθήματα και τις σκέψεις και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η Συνειδητότητα, η οποία είναι πάντα ειρηνική και ευδαιμονούσα, και ανέγγιχτη από ότι συμβαίνει στο σώμα και στον νου. Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται να ασκούμαστε καθημερινά με ειλικρίνεια και ζήλο στην αυτοέρευνα, με συνεχή μελέτη, στοχασμό, διερευνητική εστιασμένη προσοχή και διάκριση.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Η εξάλειψη του εγώ ο εαυτός μου ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Ο Περσέας σκοτώνει το εγώ, που συμβολίζεται από το τέρας της Μέδουσας
Η εξάλειψη του εγώ ο εαυτός μου

Αν είσαι το εγώ* πως μπορείς να εξαλείψεις το εγώ; Αδύνατον. 

Σχόλιο
Αν είσαι το εγώ*: αν είσαι ταυτισμένος με το εγώ, γιατί στην πραγματικότητα δεν είσαι το εγώ, αλλά η εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα, Πνεύμα, Ψυχή, Άτμαν).

Πρέπει να αποκτήσεις απόσταση από αυτό που νομίζεις ότι είσαι. Και για να το πετύχεις αυτό, απαιτείται συνεχής από στιγμή σε στιγμή εφαρμογή της  διάκρισης, εμβάθυνση στην αυτεπίγνωση και πολλές ώρες διαλογισμός κάθε μέρα.

Και αυτά είναι δυνατά όταν προετοιμαστείς και έχεις αγνό νου.

Για να εξαγνιστεί ο νους και να αναπτυχθεί η διάκριση και η συγκέντρωση απαιτούνται αυτοπειθαρχίες και σταθερή άσκηση για εξαγνισμό του νου: επανάληψη μάντρα και του ονόματος του Θεού, προσευχή, πραναγιάμα, μελέτη ιερών κειμένων όπως η Μπαγκαβάτ Γκίτα, ανιδιοτελή υπηρεσία, λατρεία, απομόνωση, άσκηση σε ιερά μέρη και κέντρα δασκάλων, σεξουαλική αγνότητα, έλεγχο του νου και των αισθήσεων κ.λπ.

Στην υπομονή θα κερδίσετε τις ψυχές σας (Κατά Λουκά 21.19).

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΙΙ ~ Άτμαν Νιτυανάντα


Διαλογίζομαι σημαίνει Είμαι συνειδητά στο κέντρο μου και βιώνω την ουσία μου.

Δέκα λεπτά διαλογισμού πρωί και βράδυ είναι πιο σημαντικά από τόνους θεωρίες ή συζητήσεις για τον Θεό.

Ο διαλογισμός στην ταυτότητα μας με τον Θεό, μας φέρνει στο κέντρο της ύπαρξης μας όπου βιώνουμε την άχρονη, άμορφη Ύπαρξη, που είναι ταυτόχρονα ο Εαυτός μας και ο Θεός όλων.

Επαναλαμβάνουμε (για όσο χρόνο θέλουμε) αργά τα παρακάτω λόγια από καρδιάς, διεισδύοντας όλο και περισσότερο στο κέντρο της ύπαρξης μας. Στο τέλος εγκαταλείπουμε τα λόγια και μένουμε σε επίγνωση του κέντρου της ύπαρξης μας

ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Πατέρα μου και Θεέ μου, πηγή φωτός, αγάπης, και ειρήνης, σε χαιρετίζω με όλη μου την καρδιά, με όλη μου την ψυχή και με όλη μου την διάνοια και σου απευθύνομαι ολόψυχα.

Άνοιξε τον νου και την καρδιά μου να συνειδητοποιήσω ότι Είμαι Ένα με Σένα, ότι η Ύπαρξη σου είναι η Ύπαρξη μου, ότι Είμαστε Ένα.
Πατέρα μου και Θεέ μου, Είμαι Ένα με Σένα, η Ύπαρξη σου είναι η Ύπαρξη μου, Είμαστε Ένα.

Υπάρχεις και όλα Υπάρχουν, Είσαι και όλα Είναι.
Υπάρχω και όλα υπάρχουν, Είμαι και όλα Είναι.
Είμαι ένα με Σένα, Είμαστε Ένα.

Είσαι αιώνια Ύπαρξη, αγνό Φως- Συνειδητότητα, άπειρη Ευδαιμονία.
Είμαι αιώνια Ύπαρξη, αγνό Φως- Συνειδητότητα, άπειρη Ευδαιμονία.
Είμαι ένα με Σένα, Είμαστε Ένα.

Όλα είναι Ένα,
Όλοι Είμαστε Ένα,
μόνο Εσύ Υπάρχεις
και Είμαι ένα με Σένα,
Είμαστε Ένα.

~~~

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, ΣΥΝΕΠΕΙΑ ~ Atman Nityananda


ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, ΣΥΝΕΠΕΙΑ

Το δεν έχω χρόνο για πρακτική είναι ένας από τους συνηθέστερους τρόπους αυτοδικαιολόγησης και αυτοεξαπάτησης. Είναι υποκρισία και ψέμα να λέμε, δεν έχω χρόνο για πρακτική.

Κάντε μια πρόσθεση, του χρόνου που χαλάτε στο τηλέφωνο, στο κινητό, στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, στα περιοδικά, σε άσκοπες κουβέντες και συζητήσεις, κ.λπ., και θα διαπιστώσετε ότι έχετε πάρα πολύ χρόνο, αλλά λίγη η ελάχιστη όρεξη για πρακτική. Για όσα πράγματα μας ενδιαφέρουν βρίσκουμε χρόνο και για όσα δεν μας ενδιαφέρουν δεν βρίσκουμε, αυτός είναι ο κανόνας.  Συνεπώς μόνο αν μας ενδιαφέρει ειλικρινώς, μπορούμε να βρούμε χρόνο για να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, να δούμε τι γίνεται μέσα μας, να βάλουμε μια τάξη στον εσωτερικό μας κόσμο και να ερευνήσουμε τι πραγματικά είμαστε πέρα από το σώμα και την μάσκα της προσωπικότητας και του εγώ. 

Η αναβλητικότητα είναι επίσης ένας άλλος τρόπος να αυτοεξαπατόμαστε και να μην κάνουμε πρακτική. Λέμε θα κάνω πρακτική λίγο αργότερα αφού τελειώσω στα γρήγορα κάτι που έχω να κάνω τώρα, αλλά όταν έρθει το λίγο αργότερα, έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε, ή είμαστε πια κουρασμένοι, οπότε το αφήνουμε για λίγο αργότερα ή για αύριο. Το άστο για αργότερα, φέρνει ένα άλλο άστο για αργότερα και το αύριο ένα νέο αύριο, και έτσι ποτέ δεν έρχεται η ευλογημένη ώρα να μπούμε μέσα μας, για να βάλουμε κάποια τάξη  στον νου μας και να έρθουμε σε επαφή με την ψυχή μας. 

Αν δεν βρίσκουμε χρόνο για πρακτική, αν δεν βρίσκουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας (με τον εσωτερικό εαυτό μας), ας είμαστε ειλικρινείς, είναι γιατί μας ενδιαφέρουν άλλα πράγματα πιο πολύ, είναι γιατί τεμπελιάζουμε, είναι γιατί δεν καιγόμαστε για την αλήθεια και τον Θεό, είναι γιατί δεν θέλουμε να χάσουμε το χουζούρι μας, την βόλεψη μας και την 'καλοπέραση', (τρόπους του λέγειν καλοπέραση, γιατί μες την φυλακή του εγώ πραγματική καλοπέραση δεν υπάρχει).

Η φιλαλήθεια, η ειλικρίνεια και η συνέπεια είναι από τις πρώτες αρετές που θα πρέπει να αναπτύξουμε, για να κάνουμε συστηματική άσκηση, που είναι ο μόνος τρόπος να ελευθερωθούμε από τους προγραμματισμούς, τις δυστροπίες και τις ψευδαισθήσεις του εγώ, την μιζέρια, την δυστυχία και το ίδιο το εγώ, να δημιουργήσουμε εσωτερική αρμονία και να δούμε και να βιώσουμε το εσωτερικό φως, την εσωτερική μας αλήθεια, που είναι ειρήνη, αγάπη, ευδαιμονία. 

Το κατώτερο εγώ είναι μια πολλαπλότητα ~ Atman Nityananda

Ο Περσέας σκοτώνει το εγώ, που συμβολίζεται από το τέρας της Μέδουσας
ΤΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΕΓΩ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ

Το κατώτερο εγώ είναι μια πολλαπλότητα και όχι απλό όπως πολλοί μπορεί να πιστεύουν. Δεν είναι άλλο το εγώ, άλλο η επιθυμία, άλλο η υπερηφάνεια, άλλο η ζήλια, ο θυμός κ.λπ., δεν είναι δηλαδή όλα αυτά διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους, αλλά απόψεις του εγώ.  Το εγώ (ανάλογα με τις περιστάσεις) προσλαμβάνει την μορφή της επιθυμίας, της υπερηφάνειας, της ζήλιας, του θυμού, της λαγνείας, της λαιμαργίας, κ.λπ., κατά τον ίδιο τρόπο που το νερό, παίρνει την μορφή του νερού, του ατμού, του πάγου, του χαλαζιού, του σύννεφου, κ.λπ..

Κύριες απόψεις του είναι η αίσθηση εγώ είμαι το σώμα, η επιθυμία (σεξ, φαγητό, χρήματα, δόξα, φήμη, πλούτος, ανέσεις), η υπερηφάνεια, η απληστία, ο θυμός, ο φόβος και τα δίπολα αρέσκεια-απαρέσκεια, έλξη-αποστροφή.

Για αυτό στην μυθολογία συμβόλισαν το εγώ με την Μέδουσα και την Λερναία Ύδρα που ήταν το καθένα ένα τέρας με πολλά κεφάλια, που συμβολίζουν την πολλαπλή φύση του εγώ.

Συνεπώς εξάλειψη του εγώ σημαίνει και εξάλειψη όλων των ελαττωμάτων και εξάλειψη όλων των ελαττωμάτων σημαίνει και εξάλειψη του εγώ, τα δύο είναι ένα.

Όσοι ισχυρίζονται ότι ακόμη και αν εξαλείψουμε το εγώ,  μπορεί να συνεχίζει για παράδειγμα ο θύμος μέσα μας, έχουν άγνοια της φύσης του εγώ και προφανώς είναι περαπλανημένοι από το εγώ.

Όποιος είναι ελεύθερος από το εγώ, είναι ελεύθερος και από την επιθυμία, την υπερηφάνεια, τον θυμό και όλα τα υπόλοιπα ελαττώματα και το αντίστροφο.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ~ Atman Nityananda





ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ

Όπως συμβαίνει στην φύση να εναλλάσσονται οι μέρες και οι νύχτες, έτσι και στην πνευματική μας πορεία περνάμε από μέρες και νύχτες δουλειάς όπως λέγονται. Οι μέρες και οι νύχτες δουλειάς είναι αναπόφευκτες, και  θα πρέπει να το αποδεχτούμε ως μέρος της πνευματικής διαδικασίας. Δεδομένου ότι θα έρθουν οι νύχτες στην προσπάθεια μας, θα πρέπει όταν έρθουν να το αποδεχτούμε, να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να μείνουμε σταθεροί στην προσπάθεια μας και να πάρουμε μέτρα για να την συντομεύσουμε (όσο είναι δυνατόν) και να μπούμε ξανά σε μια καινούργια μέρα δουλειάς. Στις νύχτες πνευματικής άσκησης είναι που το εγώ, μας επιτίθεται ποικιλοτρόπως προσπαθώντας να μας απογοητεύσει και να μας κάνει να εγκαταλείψουμε τον πνευματικό δρόμο.  Είναι σε μια νύχτα δουλειάς που οι αναζητητές εγκαταλείπουν τον πνευματικό δρόμο και ξαναγυρίζουν στην μηχανική ζωή.

Η μέρα δουλειάς στην πνευματικής άσκησης, είναι η περίοδος όπου, υπάρχει ροή, όρεξη, διάθεση, ενθουσιασμός, αισιοδοξία, εμπειρίες θετικές, νέες ανακαλύψεις, πρόοδος στον διαλογισμό, καλή διάθεση γενικότερα, δημιουργικότητα, ικανοποίηση, χαρά, ηρεμία κ.λπ..  Τα πράγματα πάνε καλά όταν είμαστε σε μια πνευματική μέρα και φαίνεται ότι έτσι θα είναι πάντα, παρά ταύτα, έρχεται η στιγμή που η κατάσταση αλλάζει και όλο αυτό που φαινόταν ότι θα διαρκούσε φεύγει και μια πνευματική νύχτα κάνει την εμφάνιση της.

Οι νύχτες πνευματικής άσκησης είναι η περίοδος (μπορεί να είναι μέρες ή και πολλές βδομάδες) που χάνουμε τον ενθουσιασμό και την διάθεση να κάνουμε την  άσκηση, όταν βρίσκουμε δικαιολογίες για να μην κάνουμε άσκηση, όταν υπάρχει τεμπελιά, αντίσταση και δυσαρέσκεια να κάνουμε τις πρακτικές μας. Είναι η περίοδος που έχουμε αμφιβολίες για το αν θα συνεχίσουμε τον πνευματικό δρόμο, για το αν έχει νόημα να στερούμαστε τις απολαύσεις, ή τις παρέες και τους φίλους που χαιρόμασταν μέχρι πρότινος για κάτι που είναι αβέβαιο, αμφιβολίες για το αν μπορούμε να τα καταφέρουμε,  είναι περίοδος που χάνουμε την καθαρότητα σκέψης και αντίληψης, που δεν έχουμε εσωτερικές εμπειρίες, έμπνευση και ενθουσιασμό. Βέβαια όσο προχωράμε στον δρόμο και ελευθερωνόμαστε από τις εγωϊκές τάσεις και τις ράτζας και τάμας ποιότητες, οι νύχτες δουλειάς είναι πιο απαλές και δεν επηρεάζουν την εσωτερική μας κατάσταση, την προσπάθεια και την άσκηση μας με την ίδια ένταση που την επηρεάζουν όταν είμαστε στην αρχή του δρόμου και για όσο κυριαρχούν στον ψυχισμό μας, οι εγωϊκές τάσεις και οι ράτζας και τάμας ποιόητητες.

Για να ξεπεράσετε την κατάσταση κατ’ αρχάς, συνεχίστε το καθημερινό πρόγραμμα άσκησης, με κάποιες ίσως διαφοροποιήσεις, ακόμη και αν δεν έχετε την διάθεση που είχατε μέχρι τώρα. Με αυτόν τον τρόπο  δυναμώνει η θέληση, η αποφασιστικότητα μας, αλλά και η αντοχή στις δυσκολίες,  που είναι τρεις από τις σημαντικότερες αρετές για να προχωρήσουμε στον πνευματικό δρόμο. Προσευχηθείτε καθημερινά για προσανατολισμό, καθοδήγηση και δύναμη. Ζητείστε (αν είναι δυνατόν) καταφύγιο στην συντροφιά φωτισμένων, δασκάλων, αφυπνισμένων ή προχωρημένων μαθητών. Πηγαίνετε και κάντε άσκηση (Σάντανα) όσες περισσότερες μέρες μπορείτε σε πνευματικά κέντρα (άσραμ) μεγάλων δασκάλων ή προχωρημένων μαθητών και αν αυτό δεν είναι δυνατόν πηγαίνετε για δύο τρεις ημέρες όσο το δυνατόν συχνότερα. Αποκτείστε σταθερή επαφή με κάποιο κέντρο στην περιοχή σας, και συμμετέχετε τακτικά μέσα στην εβδομάδα στα προγράμματα του.

Αν δεν μπορείτε να κάνετε καθημερινά όλο το πρόγραμμα άσκησης όπως το κάνατε μέχρι τώρα, κάντε κάποιες τροποποιήσεις και βάλτε οπωσδήποτε ένα μίνιμουμ το οποίο θα εφαρμόζετε με συνέπεια. Δώστε όμως ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην προσπάθεια από στιγμή σε στιγμή σε όλη την διάρκεια της ημέρας. Προσπαθήστε να είσαστε σε επίγνωση της  εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας, (αυτεπίγνωση), όλη την ημέρα, την κάθε στιγμή, οτιδήποτε και αν κάνετε. Όταν βουρτσίζετε τα δόντια σας, όταν σκουπίζετε το πάτωμα, όταν τρώτε πρωινό, όταν τρώτε, όταν περπατάτε, όταν ακούτε μουσική, όταν  είστε με φίλους, όταν  είστε στο μπάνιο, ότι κι αν κάνετε. Θα σας βοηθήσει σε αυτό να επαναλαμβάνετε ένα μάντρα, το όνομα του Θεού, (Ομ ναμά Σιβάϊ),  μια αλήθεια, όπως, ‘Είμαι αγνή Συνειδητότητα’, ‘Είμαι φως και αγάπη’,’ Είμαι η σιωπηλή παρουσία΄. Κ.λπ..

Για να πάρετε κουράγιο και έμπνευση και να ποτιστείτε από θετικές δονήσεις μπορείτε να αφιερώσετε καθημερινά αρκετό χρόνο  (δύο, τρεις, … ώρες) στην μελέτη ιερών κειμένων (όπως η Μπαγκαβάτ Γκίτα για παράδειγμα), πνευματικά βιβλία δασκάλων, βιβλία και κείμενα που σχετίζονται με την πνευματικότητα και την αυτογνωσία. Μπορείτε να βλέπετε επίσης ομιλίες πνευματικών δασκάλων στο διαδίκτυο (υπάρχει πληθώρα πια βίντεο στο youtube και άλλες ιστοσελίδες). Καθώς θα διαβάζετε τα κείμενα, ή θα βλέπετε τα βίντεο με προσοχή, είναι περισσότερο από σημαντικό να είστε ταυτόχρονα σε αυτεπίγνωση, να θυμάστε δηλαδή να είσαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας (που είναι ο αληθινό σας Εαυτός), που είναι το κέντρο της πνευματικής ζωής και άσκησης.

Με αυτούς τους τρόπους και άλλους τρόπους που θα βρείτε εσείς θα μείνετε σταθεροί στην προσπάθεια σας και θα έχετε δυναμώσει ακόμη περισσότερο. Η νύχτα θα περάσει κάποια στιγμή και θα έρθει κάποια καινούρια μέρα άσκησης, όπου θα υπάρχει ξανά διάθεση, ενθουσιασμός, αισιοδοξία, εμπειρίες θετικές, νέες ανακαλύψεις, πρόοδος στον διαλογισμό, καλή διάθεση γενικότερα, δημιουργικότητα, ικανοποίηση, χαρά, ηρεμία κ.λπ..

Μια μορφή που παίρνει η επίθεση του εγώ μας, στην προσπάθεια του να μας απογοητεύσει και να μας κάνει να εγκαταλείψουμε το πνευματικό μονοπάτι είναι να μας πιπιλίζει συνέχεια το νου, με διάφορα ψευδή επιχειρήματα του τύπου: δεν έχουμε καταφέρει τίποτα σπουδαίο μέχρι τώρα, ότι δεν θα καταφέρουμε  να προχωρήσουμε στο δρόμο, ότι χάνουμε τον χρόνο μας και τις απολαύσεις της ζωής, ενώ όλος ο κόσμος χαίρεται (υποτίθεται ότι χαίρεται σύμφωνα με τα ψέματα του εγώ, γιατί ποιος κοσμικός άνθρωπος χαίρεται πραγματικά την ζωή του;) και άλλα παρόμοια. Και αν τύχει να βρισκόμαστε σε μια νύχτα δουλειάς, τότε είμαστε πολύ πιο ευάλωτοι σε αυτές τις επιθέσεις.

Ένας αποτελεσματικός τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτές τις επιθέσεις που μας κάνει τον εγώ είναι η ιδέα της επανεκκίνησης. Μπορούμε να ξεπεράσουμε τα παραπάνω επιχειρήματα  του εγώ κάνοντας μια επανεκκίνηση της προσπάθειας μας, μια νέα αρχή στο πνευματικό μας ταξίδι. Ξεκινάμε το πνευματικό μας ταξίδι ξανά τώρα, σαν να ήταν η πρώτη φορά που ξεκινάμε. Αυτή η ιδέα της επανεκκίνησης λειτουργεί αποτελεσματικά, γιατί καθώς ξεκινάμε μόλις τώρα την προσπάθεια μας, δεν τίθεται θέμα προόδου, έτσι δεν δίνουμε πάτημα στο εγώ για να μας απογοητεύσει, λέγοντας μας ότι δεν έχουμε προχωρήσει πολύ (καθώς αρχίζουμε τώρα την προσπάθεια μας, αλλά έχοντας και την εμπειρία από την μέχρι τώρα προσπάθεια μας), ότι άδικα χάνουμε τον χρόνο μας και άλλα παρόμοια. Καθώς ξεκινάμε τώρα την  πνευματική ζωή και άσκηση δεν τίθεται θέμα  προόδου ή μη προόδου. Έτσι ακυρώνουμε κάθε προσπάθεια του εγώ να μας κάνει να νοιώσουμε αδύναμοι, ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε και τα παρόμοια. Στα πρώτα χρόνια ίσως χρειαστεί να κάνουμε αρκετές φορές την επανεκκίνηση, για να ακυρώνουμε την προσπάθεια του εγώ να μας απογοητεύσει με το να μας λέει ξανά και ξανά, ότι δεν καταφέραμε τίποτα σπουδαίο και ότι μάταια είναι η προσπάθεια και οι κόποι μας.

Ένας άλλος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε την προσπάθεια του εγώ μας  να μας απογοητεύσει και να μας κάνει να εγκαταλείψουμε την άσκηση και τον δρόμο, είναι να του απαντάμε αποφασιστικά ότι θα παραμείνουμε σταθεροί στην προσπάθεια μας, ακόμη και αν κάνουμε μικρή πρόοδο μέχρι να πεθάνουμε. Κάθε φορά που θα μας λέει να τα παρατήσουμε, ή ότι χάνουμε αδιάκοπα τον χρόνο μας το αντίδοτο είναι:  Αν τώρα βρίσκομαι στο 1 (υποθέτοντας ότι το τέλος του δρόμου είναι το 100), πριν πεθάνω θα είμαι τουλάχιστον στο 1,1 του δρόμου και με αυτήν την ελάχιστη πρόοδο θα είμαι ικανοποιημένος/η. Ακόμη και αν δεν καταφέρω να φτάσω στην απελευθέρωση, ακόμη και αν δεν προχωρήσω πολύ στον δρόμο, δεν θα μείνω στο 1, θα προχωρήσω έστω και κατά 0,1, και αυτό θα είναι επιτυχία. Για πολλούς μήνες το εγώ μου, προσπαθούσε να με απογοητεύσει με τα παραπάνω επιχειρήματα, αλλά η αποφασιστική μου απάντηση ήταν, ότι οι κοσμικοί άνθρωποι είναι μίζεροι και δυστυχισμένοι κατά κύριο λόγο, και ότι ακόμη και 0,1 πρόοδο να κάνω μέχρι να πεθάνω αυτό θα είναι επιτυχία, ότι δεν θα παραμείνω στην ίδια κατάσταση έστω και αν η πρόοδος είναι ελάχιστη. Επίσης υπενθύμιζα στον εαυτό μου ότι συνεχίζοντας την άσκηση σταθερά, δεν θα υπάρχει οπισθοδρόμηση και εγκλωβισμός στο εγώ, αφού αυτό είναι το μόνο σίγουρο ότι θα συμβεί αν εγκαταλείψουμε την άσκηση και ακολουθήσουμε ένα εξωτερικό, τρόπο ζωής. Ταυτόχρονα, συνέχιζα σταθερά την καθημερινή μου άσκηση και τις αυτοπειθαρχίες. Κάποια στιγμή το εγώ αφού είδε ότι ήμουν αποφασισμένος να συνεχίσω τον δρόμο μου πάση θυσία, σταμάτησε να μου επιτίθεται με αυτού του είδους τις σκέψεις.

Το εγώ έχει πολλούς τρόπους και μηχανισμούς να μας βγάλει από την πρακτική ή να μας κάνει να μην ασκούμαστε με σταθερότητα και ενδιαφέρον, με τελικό σκοπό να μας κρατά τελικά δέσμιους του. Αλλά αν είμαστε αποφασισμένοι για όλα, αν είμαστε δοσμένοι στην αλήθεια, είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται, πάρα τις προσπάθειες του εγώ, να μετακινηθούμε ούτε ένα εκατοστό από τον δρόμο μας. Είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα  πετύχουμε την ελευθερία και την συνειδητή ένωση μας με την αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα), που είναι ένα με τον Θεό.

Αναφέρω μερικούς ακόμα τρόπους και μηχανισμούς που χρησιμοποιεί το εγώ για να μας εξαπατήσει και να μας κρατάει υπό τον έλεγχο του:

·       Φαντασίες και φαντασιώσεις για τον εαυτό μας, την άσκηση, τον δρόμο , την ζωή κ.λπ.
·       Οι δικαιολογίες,
·       Ο φόβος και η ενοχή,
·       Να μας διασπά την προσοχή  αναζητώντας απολαυστικές εμπειρίες και βάζοντας διάφορους στόχους εφήμερους,
·       Να μας κάνει να κολλήσουμε  σε λανθασμένες ή ψεύτικες ιδέες,
·       Να κατηγορούμε  ή να επικρίνουμε τους άλλους,
·       Ο φανατισμός,
·       Η ακαμψία στην σκέψη,
·       Η αναβλητικότητα
·       Αύριο θα είναι καλύτερα τα πράγματα ή οι συνθήκες για πρακτική,
·       Η τακτική, λίγο είναι δεν πειράζει,
·       Να θεωρούμε υπεύθυνους τους άλλους (ή την ζωή) για τα βάσανα και τα προβλήματά μας,
·       Να αρνηθούμε να δούμε  τι συμβαίνει, είτε μέσα μας, είτε στην ζωή μας
·       Να παίζει τους  αδύναμους ή τους ανίκανους, δηλώνοντας ότι «δεν μπορούμε»,
·       Να πιστεύουμε ότι έχουμε δίκιο,
·       Να επιβεβαιώνουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να επιτύχουμε μια ριζική αλλαγή,
·       Να αμφιβάλουμε για  την προσπάθεια που κάνουμε και την βελτίωση που έχουμε επιτύχει μέχρι στιγμής. Το εγώ συνήθως υποεκτιμά ή υπερεκτιμά τα πράγματα. Τα μεγαλοποιεί ή τα κάνει ασήμαντα ενώ δεν είναι.

Πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί για να αναγνωρίσετε αυτούς τους μηχανισμούς και οποιοδήποτε άλλον που μπορεί να  εφεύρει το εγώ  για να μας πολεμήσει και να βρείτε τα κατάλληλα μέσα και τρόπους για να τους ξεπεράσετε.

Θα πρέπει να χρησιμοποιείτε συνεχώς την ευφυΐα σας, την διάκριση σας και την δύναμη της θέλησης σας για  να ξεπεράσετε όλα τα τεχνάσματα που χρησιμοποιεί το εγώ, για να σας εξαπατήσει και να σας κάνει να εγκαταλείψετε πνευματική ζωή για μερικές φευγαλέες αισθητηριακές απολαύσεις, οι οποίες συνοδεύονται από μιζέρια, πόνο και δυστυχία.

Όλοι οι άγιοι και οι φωτισμένοι είχαν δυσκολίες και αντιξοότητες, αλλά τις ξεπέρασαν χάρη στην υπομονή, την επιμονή, την αποφασιστικότητα τους, την πίστη στον εαυτό τους και τον Θεό και την δύναμη της θέληση τους. O Ηρακλής, ο Περσέας, ο Ιησούς Χριστός, ο Φραγκίσκος της Ασίζης, ο Βούδας και πολλοί άλλοι περάσαν δύσκολες δοκιμασίες αλλά κατάφεραν τελικά να τις ξεπεράσουν και να πετύχουν την απελευθέρωση (φώτιση, αυτοπραγμάτωση).

Ποτέ μην απελπίζεστε, αν και μπορεί να εμφανιστούν σκέψεις και συναισθήματα απελπισίας. Πάρτε θάρρος ξανά και ξανά, προσευχηθείτε ειλικρινά από καρδιάς, ζητείστε από το Εσώτερο Είναι σας, το Θεό ή την Θεϊκή Μητέρα (Συμπαντική ενέργεια και σοφία) και θα σας δοθεί ότι χρειάζεστε για να ξεπεράσετε τις νύχτες δουλειάς και κάθε αντιξοότητα και δυσκολία που μπορεί να παρουσιαστεί στον δρόμο σας. Πάρτε κουράγιο μέσα από την προσευχή, την επαφή με δασκάλους, την μελέτη βίων αγίων και φωτισμένων,  συνεχίστε την άσκηση σας καθημερινά παρά τις δυσκολίες και την αντίσταση του εγώ, είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα πετύχετε την απελευθέρωση και θα ζήσετε την ελευθερία, την ειρήνη και την ευδαιμονία της θεϊκής σας φύσης.


Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ~ Atman Nityananda



Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Το εγώ βρίσκει πολλές δικαιολογίες για να μην κάνει άσκηση. Το εγώ παρουσιάζει σκέψεις ψεύτικες σαν αλήθεια, ενώνει σκέψεις και καταστάσεις λανθασμένα μεταξύ τους, παραλείπει κάτι ή προσθέτει κάτι και δημιουργεί την δική του ψευδαισθησιακή πραγματικότητα. 

Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το εγώ αυτοεξαπατάται και μας εξαπατά, και μας οδηγεί στην αποτυχία και μια μίζερη καθημερινή πραγματικότητα γεμάτη παράπονα, γκρίνια, δικαιολογίες, κριτική, ανικανοποίητο, υπαρξιακό κενό κ.λπ.., τελικά μια κατάσταση μετριότητας και μιζέριας.