Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Η ασθένεια και ο πόνος μας καλούν στην αρμονία και την επαφή με την Ψυχή μας



Η ασθένεια και ο πόνος μας καλούν στην αρμονία και την επαφή με την Ψυχή μας

Αν δεν ζούμε σε αρμονία με την φύση μας, την Ψυχή μας και την ζωή, το αποτέλεσμα είναι ασθένεια, πόνος και δυστυχία, των οποίων η ένταση είναι ανάλογη της δυσαρμονίας, της ασυνειδησίας και των λανθασμένων δράσεων και επιλογών μας.

Η ασθένεια, ο πόνος και η δυστυχία είναι καμπάνες που μας θυμίζουν ότι υπάρχει δυσαρμονία στην ζωή μας, και μας καλούν να βρούμε την φυσική και ψυχολογική ισορροπία, την επαφή με την ψυχή μας και την αρμονία με την ζωή.

Αντί λοιπόν, όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση ασθένειας, πόνου και δυστυχίας, να κλαίμε την μοίρα μας, να χτυπιόμαστε, να παραπονούμαστε, να γκρινιάζουμε και να κατηγορούμε την ζωή, τον Θεό ή οποιοδήποτε το εγώ μας θεωρεί υπεύθυνο, είναι ευοίωνο να πάρουμε την ευθύνη της κατάστασης και να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε (σύμφωνα με τις συνθήκες), για να βρούμε την χαμένη αρμονία και την επαφή με την Ψυχή μας που είναι και ο σημαντικότερος παράγοντας υγείας, αρμονίας και ευτυχίας στην ζωής μας.

Γιατί όταν χάνουμε την επαφή με τη ψυχή μας, ο νους χάνει τον προσανατολισμό του, τυφλώνεται και παρασύρεται από τις κατώτερες επιθυμίες και συγκινήσεις, χάνει την διάκριση και την λογική του, και έτσι διαπράττουμε κάθε είδους ανοησία, που έχει ως αποτέλεσμα όπως προείπα, την ασθένεια, τον πόνο και την δυστυχία.



Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ - Swami Sivananda


Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ (Συνειδητότητα, Άτμαν, Ψυχή)

• Χωρίς την βοήθεια του διαλογισμού, δεν μπορείς να αποκτήσεις την γνώση του Εαυτού )Άτμαν, Συνειδητότητα).
• Χωρίς την βοήθεια του, δεν μπορείς να αναπτυχθείς στην θεϊκή κατάσταση. Χωρίς τον διαλογισμό δεν μπορείς να ελευθερωθείς από τα δεσμά του νου και να πετύχεις την αθανασία.
• Αν δεν εξασκείσαι στον διαλογισμό, η ύψιστη λαμπρότητα και η άφθαρτη δόξα του Άτμαν (η θεϊκή μας φύση), θα μείνουν κρυμμένες για σένα.
• Σχίσε τα πέπλα που καλύπτουν την Ψυχή (Άτμαν, Συνειδητότητα), με το να ασκείσαι τακτικά στον διαλογισμό.
• Σπάσε τα πέντε επικαλύμματα* που καλύπτουν τον Άτμαν με συνεχή διαλογισμό και πέτυχε την ύψιστη ευδαιμονία της ζωής.

- Swami Sivananda

Σχόλιο

Τα πέντε επικαλύμματα ή κόσας είναι:


1. Αναμάγια κόσα - Annamaya Kosha (το κόσα της τροφής)
2. Πραναμάγια κόσα - Pranamaya kosha ( το κόσα της ενέργειας)
3. Μανόμαγια κόσα - Manomaya kosha ( το κόσα του μάνας, ο εξωτερικός νους)
4. Βιγκναμάγια κόσα - Vijnanamaya kosha ( το κόσα της Διάνοιας)
5. Ανανταμάγια κόσα - Anandamaya kosha ( το κόσα της Ευδαιμονίας)

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Η ουσία της Πνευματικότητας ~ Atman Nityananda


Η ουσία της Πνευματικότητας 

Πνευματικότητα είναι να κατοικείς σταθερά στην ειρήνη μέσα σου (στο Είναι σου) και τίποτα να μην σε κουνάει από εκεί. 

Πνευματικότητα είναι επίσης, οτιδήποτε κάνουμε για να παραμένουμε συνειδητά στην ειρήνη του Είναι μας,. καθώς και οποιαδήποτε προσπάθεια να εξαλείψουμε οτιδήποτε μας εμποδίζει σε αυτό. Αυτά είναι κατά βάση οι εγωϊκές τάσεις και προγραμματισμοί που φέρουμε στον ψυχισμό μας. 

Ποιός πραγματικά Είμαι; ~ Atman Nityananda



Ποιός πραγματικά Είμαι;

Όλα αυτά που θεωρείτε εαυτό σας, είναι προγράμματα νοητικά και συναισθηματικά τα οποία επαναλαμβάνονται μηχανικά.

Μόνο όταν αποκτήσετε απόσταση, από όλο αυτό το τραίνο των σκέψεων, των συναισθημάτων, επιθυμιών, απόψεων, κ.λπ. και έχετε αρκετό ελεύθερο νοητικό χώρο, θα είστε σε θέση να συνειδητοποιείτε όλο και περισσότερο, ότι δεν είστε όλα αυτά, ότι όλα αυτά συμβαίνουν αυτόματα και παρορμητικά.

Όσο περισσότερο αποταυτίζεστε από αυτά, τόσο πιο κοντά είστε στο να συνειδητοποιήσετε ότι είστε η εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα), πάντα ελεύθερη, ειρηνική και μακάρια.

Ο παράγοντας που μας κάνει να ταυτιζόμαστε με αυτά (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, κ.λπ.), αλλά και με το σώμα, τα εξωτερικά πράγματα, τις καταστάσεις και τα πρόσωπα είναι το εγώ.

Συνεπώς ο πιο άμεσος τρόπος να αποταυτιστούμε από τις σκέψεις τα συναισθήματα, επιθυμίες, απόψεις, κ.λπ. είναι να ερευνήσουμε την φύση του εγώ (την αίσθηση εγώ) και να αποταυτιστούμε από αυτό.


Η παρατήρηση των συγκινήσεων ~ Atman Nityananda


Η παρατήρηση των συγκινήσεων
Επειδή οι σκέψεις παράγονται από τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις (συγκινησιακή φύση), και επειδή το κατώτερο εγώ είναι συγκινησιακής φύσης, είναι απαραίτητο να εμβαθύνουμε στην αυτοπαρατήρηση της συγκινησιακής μας φύσης.
Πρέπει να γίνουμε ικανοί να αντιλαμβανόμαστε από στιγμή σε στιγμή τι αναδύεται στο συγκινησιακό μας επίπεδο όσο γίνεται πιο γρήγορα και να μην ταυτιζόμαστε με αυτό, ώστε να μπορούμε να το παρατηρήσουμε με προσοχή και διάκριση, για να αποκτήσουμε ξεκάθαρη αντίληψη της φύσης του, αλλά και του λόγου που αναδύεται. Να δούμε πως προκαλεί τις σκέψεις και πώς ταυτίζεται με τις σκέψεις, και συνεπώς κάνει και εμάς να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις.
Είναι απαραίτητο να γίνουμε πολύ ικανοί στο να αντιλαμβανόμαστε και να παρατηρούμε με απόσταση τον συγκινησιακό μας κόσμο. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην αυτογνωσία, και στην εξάλειψη του εγώ.
Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται να παραμένουμε επάγρυπνοι και σε επαφή με την εσωτερική σιωπή και να είμαστε σε επιφυλακή της καρδιάς και του νου.
Μόνο όταν έχουμε αναπτύξει αρκετά την ικανότητα να παραμένουμε σε εγρήγορση και επίγνωση της εσωτερικής σιωπής θα μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τις συγκινησιακές αντιδράσεις και να μην ταυτιζόμαστε με αυτές. Έτσι και δεν γινόμαστε δέσμιοι αυτών, αλλά επιπλέον μπορούμε να τις παρατηρήσουμε, να τις ερευνήσουμε, να τις κατανοήσουμε μια να στις εξαλείψουμε.
Μέχρι τότε, θα πρέπει να μάθουμε να αποταυτιζόμαστε από τις συγκινήσεις, ώστε να μην χανόμαστε τελείως σε αυτές, και έτσι να είμαστε σε θέση να τις μελετήσουμε να τις κατανοήσουμε και να τις εξαλείψουμε με διάφορες μεθόδους. Όταν πια είμαστε ταυτισμένοι με την οποιαδήποτε συγκινησιακή εκδήλωση, γίνεται πιο δύσκολα η όλη διαδικασία έρευνας, παρατήρησης και εξάλειψης, από ότι όταν την αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα και δεν ταυτιζόμαστε. Παρά την δυσκολία όμως, μπορούμε να εργαστούμε με την μελέτη, την έρευνα, την κατανόηση και την εξάλειψη των συγκινήσεων, όμως στην πιο χοντροκομμένη του μορφή. Για να εργαστούμε με τις πιο λεπτοφυείς συγκινησιακές καταστάσεις, θα πρέπει να μην αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τις συγκινησιακές καταστάσεις, στην αρχή τους και αυτό απαιτεί εμβάθυνση στην επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση) και σταθερότητα στο να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση.
Η εμβάθυνση και σταθερότητα στην αυτεπίγνωση, επιτυγχάνεται με καθημερινό (πρωί και βράδυ) ή αυτοέρευνα (Βιτσάρα), αλλά και συνεχή εξάσκηση σε όλο την διάρκεια της ημέρας να είμαστε σε αυτεπίγνωση.

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

Το Εγώ και οι σκέψεις ~ Atman Nityananda


Το Εγώ και οι σκέψεις

Το εγώ και οι σκέψεις είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το εγώ ή εγωϊκός εαυτός, δεν είναι οι σκέψεις, και υπάρχει ανεξάρτητα από τις σκέψεις. Το εγώ χρησιμοποιεί τις σκέψεις, την φαντασία και τις άλλες ικανότητες του νου για να εκδηλώνεται  συνεχώς μέσα μας. Το εγώ (ο ψευδαισθητικός εαυτός), είναι ενέργεια και όχι σκέψεις και η ουσιαστική του φύση είναι η επιθυμία. Το εγώ είναι ενέργεια που προσλαμβάνει διάφορες απόψεις, όπως η λαγνεία, η λαιμαργία, η υπερηφάνεια, η απληστία, η ζήλια, η θυμός, κ.λπ. 

Το εγώ είναι ο παράγοντας που προκαλεί τις ταυτίσεις. Ταυτίζεται με το σώμα  και μας κάνει  να νοιώθουμε ότι είμαστε το σώμα, ταυτίζεται με τις σκέψεις, τα αντικείμενα, τα πρόσωπα, ομάδες, συλλογικές οντότητες, θρησκείες, κόμματα, αθλητικές ομάδες, κ.λπ.. 

Το εγώ στην άποψη της λαγνείας για παράδειγμα δημιουργεί τις λάγνες φαντασιώσεις και τις λάγνες σκέψεις και ταυτίζεται με αυτές για να απολαμβάνει την σεξουαλική ηδονή. Παρόμοια κάνει το εγώ σε όλες του τις απόψεις. Το εγώ στην μορφή της λαιμαργίας προβάλει σκέψεις λαιμαργίας ταυτίζεται με αυτές για να απολαύσει την ηδονή των φαγητών. Το ίδιο κάνει με την υπερηφάνεια, την φιλοδοξία,  την απληστία, την φιλαργυρία, την κενοδοξία, και πάει λέγοντας.

Οι περισσότεροι σύγχρονοι δάσκαλοι μιλάνε λίγο ή ελάχιστα για την λαγνεία για την λαιμαργία και γενικά για το εγώ ως πόθος και επιθυμία για την ηδονή των αισθήσεων λες και δεν υπάρχουν. Λες και δεν είναι η σεξουαλική ηδονή και γενικά οι ηδονές των αισθήσεων που έχει προκαλέσει την αποχαύνωση του νου και είναι αιτία για να αναπτυχθούν όλες οι εγωϊκές τάσεις στον ψυχισμό μας. Λες και δεν είναι όλη η ανθρωπότητα υπνωτισμένη από τις αισθήσεις και τις απολαύσεις αυτών.

Οι βασικές εκφράσεις της εγωϊκής ενέργειας (του εγώ) είναι η  αίσθηση είμαι το σώμα και η επιθυμία. Όλες οι άλλες απόψεις του εγώ (οι εγωϊκές τάσεις) είναι προεκτάσεις ή τροποποιήσεις της επιθυμίας και της ταύτισης με το σώμα.

Οι λανθασμένες ιδέες που έχουμε για τον εαυτό μας οφείλονται στο ότι η επιθυμία, η υπερηφάνεια, οι αρέσκειάς, οι απαρέσκεις, ο θυμός, ο φόβος και γενικά όλες οι εγωϊκές τάσεις έχουν κοιμίσει την διάνοια και συνεπώς την καθαρή αντίληψη, την διάκριση και την καθαρή λογική. Εξ αιτίας αυτού δεν έχουμε καθαρή αντίληψη του τι συμβαίνει μέσα μας και στον κόσμο. Με την διάνοια (Μπούντι)  υπνωτισμένη από το κατώτερο εγώ, είμαστε κάτω από τον έλεγχο του εγώ, το οποίο χρησιμοποιεί τον αισθητηριακό ή εξωτερικό νου (μάνας) και την φαντασία σύμφωνα με τις επιθυμίες και τους προγραμματισμούς του.

Ελευθερία από το εγώ είναι ελευθερία από την επιθυμία, και όλες τις τροποποιήσεις της, με πρώτες τον φόβο, τον θυμό, την αρέσκεια, την απαρέσκεια, την δυσαρέσκεια, την στεναχώρια, την ανυπομονησία, την απληστία, την λαγνεία, την λαιμαργία, την υπερηφάνεια, την κενοδοξία, την αλαζονεία και την ζήλια (όλες οι άλλες εγωϊκές τάσεις είναι προεκτάσεις αυτών).

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Η φαινομενική ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου και η αυτοέρευνα ~ Atman Nityananda


Η φαινομενική ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου και η αυτοέρευνα

Σε αυτό το θέμα, θα επικεντρωθώ στην ταύτιση και στην προβολή (που είναι από τα σημαντικά θέματα της Γκιάνα Γιόγκα και της Αντβάϊτα Βεδάντα), και το πώς η Συνειδητότητα (που είναι αυτό που αληθινά Είμαστε) ταυτίζεται (φαινομενικά) με το σώμα, τον νου και το εγώ και έτσι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα ανάποδα. Αντί δηλαδή να έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που εκδηλώνεται μέσα από ένα σώμα και είναι ένα με την παγκόσμια Συνειδητότητα (Θεός, Μπράμαν), νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα το οποίο έχει δική του αυτόνομη Συνειδητότητα ανεξάρτητη από την παγκόσμια Συνειδητότητα. Λέγοντας το ίδιο με ένα τρόπο πιο κοντά στην χριστιανική παράδοση, νομίζουμε ότι είμαστε ένα σώμα που έχει μια Ψυχή (της οποίας μάλιστα τη φύση αγνοούμε) την οποία πρέπει να σώσουμε. Στην πραγματικότητα όμως είμαστε μια Ψυχή (εννοώ την Πνευματική μας αρχή, την Συνειδητότητα, γιατί η λέξη ψυχή χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως) η οποία έχει ενσαρκωθεί σε ένα σώμα και η οποία βέβαια δεν χρειάζεται να την σώσουμε, αφού είναι αθάνατη, αιώνια, ακατάστρεπτη, πάντα τέλεια, ειρηνική, ελεύθερη και ευδαιμονούσα. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να εξαλείψουμε το εγώ (σε όλες του τις εκφράσεις) που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και δεν μας επιτρέπει να έχουμε πλήρη και αδιάλειπτη επίγνωση και βίωση της ειρήνης, της ελευθερίας, της πληρότητας και της ευδαιμονίας της αληθινής μας φύσης (Συνειδητότητα, Ψυχή, Πνεύμα).

Η διερεύνηση της ταύτισης είναι ο πιο άμεσο τρόπος να διακρίνουμε ότι η ταύτιση ανάμεσα στην Συνειδητότητα με το σώμα, το εγώ και το νου είναι ψευδαισθησιακή. Μέσα από την μελέτη ή την ακρόαση της διδασκαλίας από κάποιο δάσκαλο, τον στοχασμό και την αυτοέρευνα μπορούμε να αναγνωρίσουμε την αληθινή μας φύση, να αφυπνιστούμε από την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η ζωντανή σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα) και τελικά να εδραιωθούμε σε αυτή. 

Στην ταύτιση που εξετάζουμε εδώ σε σχέση με τον εαυτό μας, δύο πράγματα διαφορετικής φύσης (Συνειδητότητα και σώμα-νους) φαίνονται σαν ένα, και έτσι νομίζουμε ότι η Συνειδητότητα ανήκει στο σώμα και ότι ως σώμα είμαστε συνειδητοί. Και όχι μόνο βλέπουμε τα δύο σαν ένα (δηλαδή την Συνειδητότητα να ανήκει στο σώμα και τον νου) αλλά έχουμε και λάθος αντίληψη σχετικά με το ποιο από τα δύο είμαστε. Έτσι αντί να αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε η Συνειδητότητα, αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε το σώμα-νους. 

Επιπλέον, εξ αιτίας της προβολής που συνδυάζεται με την ταύτιση, τα χαρακτηριστικά του ενός προβάλλονται στο άλλο και το αντίστροφο. Δηλαδή, τα χαρακτηριστικά της Συνειδητότητας, όπως η αθανασία προβάλλεται στο σώμα, και τα χαρακτηριστικά του σώματος και του νου στην Συνειδητότητα. Εξ αιτίας αυτής της προβολής της αθανασίας που ανήκει στην Συνειδητότητα στο σώμα, έχουμε την αίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Αν και βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους να πεθαίνουν, αν και γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε ως σώμα, παρά ταύτα έχουμε την αίσθηση της αθανασίας, νοιώθουμε ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Η αθανασία ανήκει στην Συνειδητότητα ενώ η θνησιμότητα στο σώμα. Αλλά εξ αιτίας της προβολής της αθανασίας της Συνειδητότητας στο σώμα και της ταύτισης, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν θα πεθάνουμε ως σώμα. 

Θυμίζω ότι η ταύτιση της Συνειδητότητας με το σώμα και τον νου είναι φαινομενική, αλλά παρά ταύτα μας κάνει να έχουμε τελείως λανθασμένη αντίληψη για τον εαυτό μας και αυτό γίνεται αιτία να υποφέρουμε. Στην φαινομενική ταύτιση δύο πράγματα φαίνονται σαν ένα, παρότι δεν έχουν πραγματική επαφή μεταξύ τους. 

Για να σας γίνει περισσότερο ξεκάθαρο και κατανοητό αυτό το είδος ταύτισης, θα αναφέρω μερικά παραδείγματα από τον φυσικό κόσμο ώστε.

Η κρυστάλλινη σφαίρα 

Όταν πίσω από μια διάφανη κρυστάλλινη σφαίρα, υπάρχει ένα αντικείμενο χρώματος μπλε, τότε φαίνεται ότι η κρυστάλλινη σφαίρα σαν να είναι μπλε. Παρότι η σφαίρα είναι και παραμένει διάφανη δημιουργείται σε εμάς η ψευδαίσθηση ότι είναι χρώματος μπλε. Παρότι η σφαίρα και το μπλε αντικείμενο δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν να είναι ένα. Αν βλέπαμε για πρώτη φορά την σφαίρα και αν δεν ήμασταν αρκετά προσεκτικοί μπορεί προς στιγμήν να πιστεύαμε ότι η σφαίρα είναι μπλε και μόνο αν την κοιτάγαμε πιο προσεκτικά θα αντιλαμβανόμασταν ότι κάναμε λάθος και ότι ήταν μια αυταπάτη που την βλέπαμε μπλε.

Ο γαλάζιος ουρανός

Όταν δεν υπάρχουν σύννεφα βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο και νομίζουμε ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος. Αλλά ο ουρανός δεν έχει χρώμα, είναι κενός χώρος, άχρωμος και άμορφος. Καθώς όμως αντανακλά το φως του ήλιου στην ατμόσφαιρα φαίνεται στα μάτια μας μόνο το μπλε χρώμα του ηλιακού και φωτός και ταυτόχρονα δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το μπλε χρώμα ανήκει στον ουρανό, γι’ αυτό λέμε ο ουρανός είναι γαλάζιος, ενώ είναι διάφανος στην πραγματικότητα. Υπάρχει δηλαδή ταύτιση του κενού χώρου με το γαλάζιο χρώμα του ηλιακού φωτός και φαίνονται σαν ένα. Ο ίδιος ουρανός το βράδυ που δεν υπάρχει ηλιακός φως φαίνεται μαύρος. Βέβαια ούτε μπλε είναι, ούτε μαύρος, απλά φαίνεται σαν μπλε ή μαύρος ανάλογα με το αν υπάρχει ηλιακό φως ή όχι. 

Το ίδιο συμβαίνει με τα νερά της θάλασσας. Φαίνονται γαλάζια ενώ το νερό είναι διαφανές.

Το σινεμά

Στο σινεμά βλέπουμε επάνω στην οθόνη το παιχνίδισμα του φωτός, που δημιουργείται καθώς το φως του προβολέα περνάει μέσα από το φιλμ. Όλα τα πρόσωπα που βλέπουμε στην οθόνη και όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά κίνηση του φωτός. 

Παρά ταύτα εμείς νομίζουμε ότι οι ηθοποιοί της οθόνης, χαίρονται, λυπούνται, φοβούνται θυμώνουν κ.λπ. και μαζί με αυτούς χαιρόμαστε, λυπόμαστε, στεναχωριόμαστε και εμείς.

Αυτό συμβαίνει, γιατί προβάλλονται σε αυτές τις ψεύτικες εικόνες τις δημιουργημένες από το φως, από το εγώ μας οι δικές μας συναισθηματικές, συγκινησιακές και ενεργειακές αντιδράσεις. Ταυτιζόμαστε με τα πρόσωπα της ταινίας και προβάλουμε σε αυτά τις δικές μας επιθυμίες, τα συναισθήματα, την απόλαυση ή τον πόνο μας και έτσι δύο τελείως διαφορετικά και ανεξάρτητα μεταξύ τους πράγματα, δηλαδή τα πρόσωπα τα δημιουργημένα από το φιλμ και το φως και τα δικά μας συναισθήματα γίνονται αντιληπτά σαν ένα. Και είναι τόσο δυνατή αυτή η ταύτιση και η προβολή, που παρότι γνωρίσουμε ότι όλα όσα βλέπουμε είναι απλά φως και τα πρόσωπα της οθόνης δεν βιώνουν απολύτως τίποτα, εμείς τα αντιλαμβανόμαστε σαν να είναι ζωντανά και ότι βιώνουν επιθυμίες, συναισθήματα, κ.λπ.. Στην πραγματικότητα όμως βιώνουμε τα δικά μας συναισθήματα, συγκινήσεις, επιθυμίες κ.λπ., που προβάλλονται αυτόματα από το εγώ μας στα εικονικά πρόσωπα της ταινίας. 

Το ίδιο βέβαια κάνουμε και στην καθημερινή ζωή, με τους συνανθρώπους μας αλλά και τα ζώα. Οι ψυχολογικές μας καταστάσεις (εγωϊκές τάσεις, συναισθήματα κ.λπ.) προβάλλονται επάνω στους άλλους και νομίζουμε ότι αυτό που βιώνουμε εμείς ανήκει στους άλλους. Αυτό είναι από τις πιο σημαντικές απόψεις του συνειδησιακού ύπνου που βρίσκεται σχεδόν όλη η ανθρωπότητα, και αιτία παρεξηγήσεων, συγκρούσεων και δυστυχίας.

Αν στην ταινία που γνωρίζουμε ότι είναι κάτι ψεύτικο είναι τόσο δυνατή η προβολή και η ταύτιση, σκεφτείτε πόσο πιο δυνατή είναι η προβολή και η ταύτιση που συμβαίνει μέσα μας, μεταξύ του σώματος και της Συνειδητότητας.

Ανακεφαλαιώνοντας, όπως στην περίπτωση της γυάλινης σφαίρας, η σφαίρα και το χρώμα φαίνονται σαν να είναι ένα, έτσι και η Συνειδητότητα, το σώμα και το εγώ φαίνονται σαν ένα. Όπως τα συναισθήματα μας και οι ηθοποιοί της οθόνης, ενώ είναι δύο διαφορετικά πράγματα και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα, έτσι το σώμα μας, το εγώ και η Συνειδητότητα αν και δεν έχουν επαφή μεταξύ τους φαίνονται σαν ένα και επιπλέον τα χαρακτηριστικά του ενός προβάλλονται στο άλλο.

Έτσι, ενώ εμείς ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα και στον νου (σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες κ.λπ.), εξ αιτίας της ταύτισης με το σώμα, και την ψευδαισθησιακή αίσθηση ότι είμαστε το σώμα νομίζουμε ότι εμείς πονάμε, κουραζόμαστε, πεινάμε, διψάμε, φοβόμαστε, στεναχωριόμαστε, θυμώνουμε, αγχωνόμαστε, κ.λπ. Αν και ως Συνειδητότητα είμαστε ανέγγιχτοι από ότι συμβαίνει στο σώμα και τον νου και επίσης είμαστε ειρηνικοί, πλήρεις και μακάριοι, για όσο δεν έχουμε επίγνωση ότι είμαστε η Συνειδητότητα που είναι πέρα από όλα, θα αντιλαμβανόμαστε το κάθε τι που συμβαίνει στο σώμα και στο νου ότι συμβαίνει σε εμάς.

Όσοι ζουν ταυτισμένοι με το σώμα (η συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας) εκλαμβάνουν τον εαυτό τους ως το σώμα, και έτσι όταν πονάει το σώμα λένε πονάω, όταν κουράζεται το σώμα λένε κουράστηκα, όταν πεινάει το σώμα λένε πεινάω κ.λπ. Εκλαμβάνουν δηλαδή τις ανάγκες και καταστάσεις του σώματος σαν να είναι του Εαυτού τους. Επίσης η ταύτιση δεν περιορίζεται στο σώμα αλλά και σε ότι συμβαίνει μέσα σε αυτό, δηλαδή στα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις σκέψεις κ.λπ.. Οπότε όταν ο νους νυστάζει λένε νυστάζω, όταν ο νους είναι αφηρημένος λένε είμαι αφηρημένος, όταν ο νους αγχώνεται λένε είμαι αγχωμένος, είμαι θυμωμένος κ.λπ.. Επειδή τα αρνητικά συναισθήματα είναι εκφράσεις του ίδιου το εγώ (το εγώ και ο θυμός δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα), όταν εκδηλώνονται, ενδυναμώνουν την ταύτιση με το σώμα. Αντίθετα όταν εκδηλώνονται μέσα μας θετικά συναισθήματα, όπως η συμπόνια, η χαρά και η αγάπη, η ταύτιση με τα σώμα και το εγώ χάνει δύναμη. Όταν εκδηλώνεται η ανιδιοτελής αγάπη μέσα μας, το εγώ δεν μπορεί να εκδηλωθεί, καταλαγιάζει πλήρως.

Η αυτοέρευνα (Βιτσάρα), έχει σκοπό να ερευνήσουμε την ψυχολογία μας, ώστε να αντιληφθούμε (διακρίνουμε) ότι η Συνειδητότητα (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) είναι ξεχωριστή από το σώμα, από το εγώ, από τα συναισθήματα και τις σκέψεις και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε η Συνειδητότητα, η οποία είναι πάντα ειρηνική και ευδαιμονούσα, και ανέγγιχτη από ότι συμβαίνει στο σώμα και στον νου. Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται να ασκούμαστε καθημερινά με ειλικρίνεια και ζήλο στην αυτοέρευνα, με συνεχή μελέτη, στοχασμό, διερευνητική εστιασμένη προσοχή και διάκριση.