Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ


ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ 

Δεν ειναι οι σκεψεις που προκαλουν τα συναισθηματα και τις επιθυμιες, αλλα αντιθετα ειναι το συναισθημα και η επιθυμια που κινουν το νου κι προκαλουν τις σκεψεις. Αυτο ειναι η εμπειρια μου μετα απο 25 χρονια αυτοερευνας αλλα και μελετης διαφορων πνευματικων.δασκαλων. Επειδη το συναισθημα ειναι πολυ πιο γρηγορο και λεπτοφυες απ τη σκεψη ειναι πολυ δυσκολο να το αντιληφθει κανεις την στιγμη που αρχιζει να εκδηλωνεται. Απαιτουνται πολλα χρονια διαλογισμου, αυτοπαρατηρησης, υψηλο επιπεδο εγρηγορσης απο στιγμη σε στιγμη, μη ταυτιση με το νου και την καρδια, αγνος σαττβικος νους, αλλα και υψηλο επιπεδο στην ικανοτητα της διακρισης για να μπορεσει να πιασει κανεις το συναισθημα στην πρωτη του κινηση.

Υπαρχουν επισης πολλα παραδειγματα για να αποδειξω οτι το συναισθημα προηγειται της σκεψης και οτι ειναι η κινητηριος δυναμη της σκεψης, αλλα εδω θα περιοριστω μονο σε δυο τρια. Τα μωρα στους πρωτους μηνες της ζωης τους δεν εχουν σκεψεις αλλα εχουν συναισθηματα. Αυτο αποδεικνυει οτι το συναισθημα δεν βασιζεται και δεν προκαλειται απο τις σκεψεις. Τα θηλαστικα ζωα επισης εχουν συναισθηματα αλλα δεν εχουν σκεψεις. Τελος το συναισθηματικο κεντρο λειτουργει πολυ πιο γρηγορα απ το νοητικο κεντρο.

Ομως η σκεψη μπορει να αποτελεσει τον σπινθηρα ενεργοποιησης του συναισθηματος ή της επιθυμιας, (οπως επισης και οποιδηποτε ερεθισμα απο τις 5 αισθησεις οπτικο, ακουστικο, οσμη, κλ.π.), και αφου τα ενεργοποιησει τοτε το συναισθημα προκαλει τις μηχανικες-παρορμητικες σκεψεις τις οποιες δεν μπορουμε (ή πολυ δυσκολα μπορουμε) να ελεγξουμε και να σταματησουμε. Οσο το συναισθημα ή η επιθυμια ειναι σε εκδηλωση ειναι αδυνατον να σταματησουμε το νου.

Θυμηθειτε για παραδειγμα οταν ειστε αρκετα θυμωμενοι. Μπορειτε να ελεγξετε το νου σας? Οχι. Οταν εχει εγερθει μεσας σας δυνατα καποια επιθυμια μπορειτε να σταματησετε το νου να σκεπτεται αυτο που επιθυμειτε? Οχι. Οταν ειστε πολυ στεναχωρημενοι μπορειτε να σταματησετε το νου σας να κανει μαυρες σκεψεις? Οχι.

Μολις καταλαγιασει το συναισθημα ή η επιθυμια τοτε ησυχαζει και ο νους.

Αρα αν καποιος θελει να ελεγξει το νου πρεπει να δουλεψει συστηματικα με τις επιθυμιες και τις συναισθηματικες ενεργειες που ειναι κρυσταλλωμενες στο ενεργειακο του σωμα. Αλλιως μπορει να παιδευται χρονια να ελεγξει το νου και τις σκεψεις και να προσπαθει να κανει βαθυ διαλογισμο αλλα να μην εχει σοβαρα αποτελεσματα.

Επειδη ομως τα συναισθηματα ειναι πολυ δυνατα και ειμαστε σχεδον παντα ταυτισμενοι με αυτα και επειδη η διανοια εχει την ικανοτητα αν την εκπαιδευσουμε να αποσπαστει απο τα συναισθηματα και να λειτουργησει χωρις την επιρροη των συναισθηματων η εργασια με τον εαυτο μας εχει ως κεντρο την διανοια.

Τα μηχανικα προτυπα συμπεριφορας και οι μηχανικες αντιδρασεις οφειλονται στον εγωικο μηχανισμο και στην κρυσταλλομενη στο αστρικο σωμα συναισθηματικη ενεργεια η οποια υποχρεωνει το νου να σκεφτει μηχανικα με ενα συγκεκριμενο τροπο και μας σπρωχνει παρορμητικα σε συγκεκριμενες επαναλαμβανομενα μηχανικα συμπεριφορες.

Αυτος ο προγραμματισμος συμβαινει κυριως στην παιδικη ηλικια αλλα αυξανεται σταδιακα με τις εμπειριες της ζωης. Ενα παιδι για παραδειγμα που του κανουν παρατηρησεις με ασχημο τροπο οι γονεις του μπροστα σε αλλους και νοιωθει ντροπη θα κρυσταλλωσει στο ενεργειακο του σωμα αυτην την ενεργεια της ντροπης η οποια θα αποθηκευτει με συγκεκριμενα οπτικα και ακουστικα ερεθισματα και τις σκεψεις που εκανε εκεινες τις στιγμες. Οποτε οταν απο καποιο ερεθισμα ενεργοποιηθει αυτο το ενεργειακο συναισθηματικο πεδιο τοτε αυτοματα στο νου θα ερχονται αναλογες σκεψεις που σχετιζονται με αυτο το συναισθημα. Και σε αυτη την περιπτωση δεν ειναι οι σκεψεις που δημιουργουν το συναισθημα της ντροπης αλλα ακριβως το αντιθετο ειναι το συναισθημα που προκαλει την μηχανικη κινηση των σκεψεων. Βεβαια δημιουργειται ενας φαυλος κυκλος στον οποιο το συναισθημα δυναμωνει τις σκεψεις και οι σκεψεις το συναισθημα. Αλλα το καυσιμο που κραταει το νου σε κινηση ειναι το συναισθημα.

Οι λανθασμενες πεποιθησεις και τα πιστευω μας, μας οδηγουν επισης σε λαθος συμεπριφορες αλλα συμφωνα με την ερευνα που εχω κανει, οι λανθασμενες πεποιθησεις και τα πιστευω δεν θα δημιουργουσαν σημαντικο προβλημα αν πισω απο αυτα δεν βρισκοταν ο εγωικος μηχανισμος ο οποιος απο τη φυση του ειναι ΤΟ προβλημα.

Για παραδειγμα η πιστη σε μια θρησκεια δεν θα γινοταν προβλημα αν δεν σχετιζοταν αυτο με την ανασφαλεια, την αναγκη για ελεγχο και δυναμη, τον φοβο και την χαμηλη αυτοαξια του εγω. Μπορει να βρουμε πιστους με μεγαλη πιστη στη θρησκεια τους αλλα καθολου φανατικους και μισαλλοδοξους και το αντιθετο. Η διαφορα ακριβως οφειλεται στο ποσο δυνατο ειναι το εγω τους και τα αρνητικα συναισθηματα.

Βεβαια υπαρχουν και πιστευω του τυπου, ειμαι μονο ενα φυσικο σωμα και δεν υπαρχει τιποτα αλλο εξω απ αυτο, ουτε ψυχη, ουτε Θεος. Αυτα παιζουν σπουδαιο ρολο στο αξιακο μας συστημα αρα και στον τροπο που σκεπτομαστε και ζουμε αλλα παρα ταυτα εχουμε δει ανθρωπους που δεν πιστευουν στον Θεο να ζουν πολυ πιο ισορροπημενα απο αυτους που πιστευουν. Ετσι μπορει καποιο πιστευω ή πεποιθηση να επιρεαζει την σκεψη και συμπεριφορα μας αλλα παλι το κεντρικο προβλημα βρισκεται στο ποσο δυνατο ειναι το εγω μας.

Σιγουρα υπαρχει μια τεραστια γκαμα διαφορετικων πεποιθησεων. Αλλες απο αυτες μπορει να παιζουν σπουδαιοτερο ρολο στον τροπο σκεψης μας και συμπεριφορας και αλλες λιγοτερο. Παρα ταυτα ενας νους ανοικτος και φωτεινος ειναι ετοιμος να αμφισβητησει την εγκυροτητα των πιστευω του και να βρει την αληθεια, αντιθετα με ενα πολυ εγωικο και ακαμπτο σκοτεινο νου ο οποιος φοβαται να δει την αληθεια και να εγκαταλειψει την ψευδαισθηση και το λαθος.

Κατα την αποψη μου λοιπον οι σκεψεις μας, οι αντιδρασεις μας και οι συμπεριφορες μας οφειλονται κυριως στο ποσο δυνατο εγω ή εγωικο μηχανισμο εχουμε αναπτυξει, ποσο μπλοκαρισμενη απο αρνητικα συναισθηματα ειναι η συναισθηματικη μας ζωη και ποσο σαττβα εχουμε στον ψυχισμο μας και το νου. Διοτι η ισορροπημενη λειτουργια του νου αρα και η ισορροπημενη συμπεριφορα και δραση εξαρταται απο την ελευθερια του νου να λειτουργει χωρις την επιδραση των αρνητικων συναισθηματων (θυμος, μισος, φανατισμος, ζηλεια, φοβος, κ.λπ. ), των εγωικων τασεων (απληστια, κενοδοξια, φιλοδοξια, επιθυμια για δυναμη, φιλαργυρια, λαιμαργια, λαγνεια κ.λπ.) και την καθαροτητα του (δηλαδη ποσο πολυ σαττβα εχει και ποσο ελευθερος ειναι απο ταμας και ρατζας).

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Η δυστυχια και η σκλαβια εχουν δυο βασικες αιτιες.


Η δυστυχια και η σκλαβια εχουν δυο βασικες αιτιες. 

ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ
ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Ο εθισμος μας και κατα συνεπεια η προσκολληση στις απολαυσεις και
ο ψυχαναγκαστικος προγραμματισμος να γινουμε αποδεκτοι απο τους 'αλλους', (ή αντιστροφα να μην μας απορριψουν), να εχουν καλη γνωμη για εμας! Ετσι αναπτυσεται και η πεποιθηση οτι πρεπει να ειμαστε οι καλυτεροι τουλαχιστον σε κατι!

Εξ αιτιας της αγνοιας αυτο το 'ο εαυτος μου' το ταυτιζουμε με το σωμα μας, την εμφανιση μας αλλα και τις ικανοτητες σωματικες και νοητικες και τα επιτευγματα μας!

Το φαρμακο για να ελευθερωθουμε και απο τα δυο ειναι να συνειδητοποιησουμε την αληθινη ή θεϊκη μας φυση.

Διοτι με την συνειδητοποιηση αυτη βιωνουμε μια ευδαιμονια και πληροτητα ασυγκριτη με οποιαδηποτε αισθητηριακη απολαυση και δευτερον αποταυτιζομαστε απο το σωμα και το νου, διαλυεται ο εγωισμος με ολα του τα παρακλαδια και βιωνουμε την ενοτητα με ολους και ολα. Βλεπουμε τον εαυτο μας σε ολους και ολους μεσα σε εμας. Η συνειδητοποιηση οτι ειμαστε ολα διαλυει καθε αναγκη για συγκριση, ανωτεροτητα και φοβο απορριψης.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΕΥΤΥΧΙΑ & Η ΕΙΡΗΝΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ


Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΕΥΤΥΧΙΑ & Η ΕΙΡΗΝΗ
ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ

Ολη η σκλαβια και η δυστυχια του καθε ανθρωπου οφειλεται στο οτι απολαμβανει τα ευχαριστα και απεχθανεται τα δυσαρεστα.

Μπορει να πει καποιος τι τα κακο υπαρχει σε αυτο?

Πρωτα απ ολα και αυτη ακομα η απεχθεια ειναι μια μορφη δυστυχιας.

Δευτερον δημιουργειται προσκολληση στα ευχαριστα και αυτο δημιουργει πονο και δυστυχια επειδη δεν μπορουμε να εχουμε παντα αυτο που θελουμε ή μπορουμε να το χασουμε οποιαδηποτε στιγμή. Οπότε μαζί με την προσκόλληση έρχεται και ο φόβος.
Παρέα με την προσκόλληση επίσης έρχεται και ο θυμός ο οποίος εκφράζεται εναντίον οποιουδήποτε ή οτιδήποτε μας εμποδίζει να αποκτήσουμε και να απολαύσουμε το αντικείμενο που μας ευχαριστεί.

Τριτον αναπτύσεται η πλεονεξια και δεν χορταίνουμε ποτέ αυτό που μας δίνει ευχαρίστηση. Οπότε παραβιάζουμε τις δυνατότητες του σώματος, της ζωτικής ενεργειας, των αισθήσεων και του νου καθως τα υπερχρησιμοποιούμε ή  τα χρησιμοποιούμε λανθασμένα. Ετσι προκαλούμε στον εαυτό μας πόνο και ασθένειες (σε ολα τα επίπεδα: σωμα-ενεργεια-νους) οι οποιες βέβαια μας προκαλούν και ψυχολογικό πόνο.

Τέταρτον για να αποκτήσουμε τα αντικείμενα που μας ευχαριστούν παραβιάζουμε τους νόμους της ζωής, εκμεταλευόμαστε και κακομεταχειριζόμαστε τους άλλους ή το περιβάλλον και τα ζωα. Ετσι προκαλούμε πόνο στους άλλους αλλα και σε εμάς γιατί συσωρεύουμε αρνητικό κάρμα που θα έρθει στο μέλλον ως κάποια συμφορά.

Πέμπτον αναπτύσονται μέσα μας όλων των ειδών τα ελαττώματα όπως η ζήλεια, η υπερηφάνεια, η αλαζονεία, η κενοδοξία, η λαιμαργία, η φιλαργυρία, το μίσος, η μνησικακία, ο ανταγωνισμός, η εκδικητικότητα, η ανυπομονησία, και οι συνεπειες τους οπως η στεναχώρια και η μελαγχολία, οι ενοχες,  το αγχος, η αισθηση ανικανοποιητου, η βαριεμαρα, κ.λπ. τα οποία ειναι πηγες δυστυχιας.

Εκτον και σημαντικοτερον ολων μας κραταει ταυτισμενους με το σωμα και το νου και ετσι δεν μπορουμε να συνειδητοποιησουμε και να βιωσουμε συνειδητά την ειρηνη, την ελυθερια και την ευδαιμονια της αληθινης μας φυσης που είναι αιώνια, ακατάστρεπτη, αμετάβλητη και ενα με το παγκοσμιο πνευμα της ζωης.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ. ~ Ατμαν Νιτυαναντα


ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΜΠΟΔΙΑ
ΣΤΗΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ. ~ Ατμαν

Το εγω εχει δημιουργησει διαφορους αμυντικους μηχανισμους για να προστατευτει απο το στρες και το συναισθηματικο πονο που του προκαλουν οι αντιφασεις που το ιδιο δημιουργει εξ αιτιας της αντιφατικης και πολυπροσωπης φυσης του αλλα και να εξασφαλισει την επιβιωση του. Μεσα απο αυτους τους μηχανισνους μς κραταει ταυτισμενους και εγκλωβισμενους σε αυτο και μας εμποδιζει να συνειδητοποιησουμε και τι πραγματικα συμβαινει στον ψυχισμο μας αλλα και να συνειδητοποιησουμε την αληθινη μας ταυτοτητα που ειναι αγνη αιωνια συνειδητοτητα περα απο το σωμα και το νου.

Περα λοιπον απο την εργασια που εχει να κανει κανεις για να απελευθερωθει απο τον θυμο, την λαιμαργια, την λαγνεια, την υπερηφανεια, την ζηλεια, τις ενοχες κ.λπ. πρεπει να ανακαλυψει και να απαλλαγει απο αυτους τους μηχανισμους αλλιως ειναι αδυνατον να αποταυτιστει απο το εγω να συνειδητοποιησει την αληθινη του φυση και να προχωρησει σε μια βαθια διαλυση των εκφρασεων του εγω που ειναι καταχωνιασμενες στο υποσυνειδητο.

Πεποιθησεις οπως ειμαι καλος ανθρωπος, ειμαι φυσιολογικος ανθρωπος οπως κι οι αλλοι, θελω να καλυπτω τις αναγκες των αλλων αρα ειμαι καλος ανθρωπος, δεν εχω μεγαλα ψυχολογικα ελαττωματα, νοιωθω ενοχες αρα ειμαι καλος ανθρωπος, συγκριση με τους αλλους, προβολη των ελαττωματων μας στους αλλους, ριξιμο της ευθυνης για αυτο που βιωνουμε στους αλλους ή στη ζωη γενικοτερα, μη αποδοχη ή αρνηση αυτου που βιωνουμε μεσα μας, μη εκφραση των συναισθηματων, μη αποδοχη της εξωτερικης πραγματικοτητας, ταυτιση με μια συγκεκριμενη νοητικη/ες εικονα/ες, αυτοδικαιολογηση, εκλογικοποιηση της καταστασης, ωραιοποιηση της καταστασης, το εγω δεν του αρεσει να ακουει ή να συζητησει οτι το ξεσκαπαζει και του γκρεμιζει τις ψευδαισθησεις και για αυτο το αποφευγει ή τις υπεραμυνεται με φανατισμο, διασπαση προσοχης, δυσαρεσκεια και απεχθεια για οποιαδηποτε πειθαρχια και ασκηση, ειναι μερικοι απο τους μηχανισμους που μπορει να σε κρατουν εγκλωβισμενο στο εγω.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΓΙΑ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ~ Atman Nityananda


Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΓΙΑ ΑΠΟΛΑΥΣΗ

Ας δούμε τώρα πιο αναλυτικά πως λειτουργεί ο εγωικός μηχανισμός της επιθυμίας και της απόλαυσης. Η γνώση αυτή θα μας κάνει πιο ικανούς να αντιμετωπίσουμε το εγώ και τις επιθυμίες και να τα εξαλείψουμε από το ψυχισμό μας. Απαιτείται βέβαια συνεχής επαγρύπνηση και αυτοπαρατήρηση καθώς και σταθερή αποφασιστικότητα και θέληση να απαλλαγούμε από αυτές της χαμηλής δόνησης ενέργειες που εν αγνοία μας ή όχι θρέψαμε και αναπτύξαμε στον ψυχισμό μας. 
Το εγώ και οι επιθυμίες αναπτύσονται με την ταύτιση, τη φαντασία, την προβολή και τη σύνδεση των εμπειριών μεταξύ τους. 


Αν είμασταν συνεχώς σε επαγρύπνηση και απορροφημένοι στην εσωτερική μας Αλήθεια, ο εγωικός μηχανισμός της επιθυμίας και της απόλαυσης δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Σε αυτή την κατάσταση αυτεπίγνωσης της εσωτερικής μας Αλήθειας θα βιώναμε συνεχώς την πληρότητα, την ειρήνη και την ευδαιμονία της αληθινής μας ύπαρξης που η φύση της είναι αιώνια Ύπαρξη, Συνειδητότητα, Ευδαιμονία.
Σήμερα όμως καθώς ο εγωικός μηχανισμός έχει δυναμώσει υπερβολικά στον ψυχισμό μας μια τέτοια συνεχής απορρόφηση στο κέντρο της συνειδητότητας μας είναι αδύνατη. 


Το εγώ από τη φύση του οδηγεί την επίγνωση μας προς τα έξω και προς τα κάτω ώστε να μπορέσει να γευτεί τα αντικείμενα των αισθήσεων. Το εγώ έχει ταμασική και ρατζασική φύση. Η ταμασική δόνηση κοιμίζει και θολώνει την διάνοια ενώ η ρατζασική την στρέφει προς τα αντικείμενα. Έτσι  αντί η διάνοια να είναι ήρεμη, διαυγής, αντιληπτική και να προσηλώνεται στο εσωτερικό μας φως, ακολουθεί τις επιταγές της επιθυμίας και στρέφεται προς τα αντικείμενα των αισθήσεων, με αποτέλεσμα αντί να βιώνουμε την ευδαιμονία της Ύπαρξης, να βιώνουμε την ψευδαίσθηση των απολαύσεων μαζί με πολύ πόνο και δυστυχία.
Μέσα από πνευματική άσκηση όμως είναι δυνατόν να απαλλαγούμε από το εγώ και τις επιθυμίες και να επανακτήσουμε την ελευθερία, την ειρήνη και την ευδαιμονία που είναι η πραγματική μας φύση. 

Για να εξηγήσω τον μηχανισμό της επιθυμίας θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα τη λαιμαργία,  γιατί είναι αυτό που όλοι έχουμε και από τα πιο δύσκολα να εξαλείψουμε, καθώς σχετίζεται με την επιβίωση μας. Αν θέλαμε για παράδειγμα να κόψουμε το τσιγάρο αλλά και να απαλλαγούμε από το αντίστοιχο εγώ και το ενεργειακό πεδίο που έχουμε δημιουργήσει σχετικά με αυτό θα ήταν πιο εύκολο (το πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι σχετικό και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες) γιατί δεν είναι απαραίτητο να ξαναπιούμε τσιγάρο για να ζήσουμε. Όμως καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να τρώμε καθημερινά η λαιμαργία έχει την δυνατότητα να τρέφεται και να διατηρείται στον ψυχισμό μας μέσα από την εμπειρία του καθημερινού φαγητού.


Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το εγώ τρέφεται με την φαντασία, την ταύτιση και την προβολή της απόλαυσης στα αντικείμενα (δεν υπάρχει απόλαυση στα αντικείμενα). Ο νους προβάλει την απόλαυση σε αυτά και δημιουργεί μια σύνδεση ανάμεσα στο αντικείμενο και το αισθητήριο ερέθισμα που παίρνει από αυτό με την απόλαυση και την ικανοποίηση που προβάλει σε αυτό. Σε αυτή την υπνωτική κατάσταση ταύτισης κάθε φορά που έχουμε την ίδια ή παρόμοια εμπειρία απόλαυσης αυτός ο σύνδεσμος μεταξύ αντικειμένου και απόλαυσης δυναμώνει καθώς και η καταγραφή τους στο υποσυνείδητο ως ενργειακό πεδίο. Αυτά γίνονται μια ψυχολογική οντότητα μέσα μας και λειτουργούν ανεξάρτητα από τη συνειδητή μας θέληση και την λογική μας.

                    ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ
                 ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ

Ο μηχανισμός της επιθυμίας λειτουργεί μόνο σε αυτούς που ο ψυχισμός τους είναι μολυσμένος από το εγώ και τις επιθυμίες και όχι στους φωτισμένους.
Οι φωτισμένοι  που είναι ελεύθεροι από τις επιθυμίες και το εγώ βιώνουν συνεχώς  την πληρότητα και την ευτυχία του πνεύματος. Το υποσυνείδητο τους είναι καθαρό από μνήμες, εγώ, επιθυμίες κ.λπ. και τα αισθητηριακά ερεθίσματα που φθάνουν σε αυτούς μέσω των αισθήσεων δεν προκαλούν καμία αλλαγή στην συνειδητότητας τους. 

 Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕΣΩ ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΟΣ:


Το ερέθισμα αυτό μπορεί να είναι:

1. ΕΡΕΘΙΣΜΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ: Η επιθυμία ενεργοποιείται από κάποιο αισθητήριο ερέθισμα που φτάνει στο νου μέσω των αισθήσεων, (εικόνα, ήχος, οσμή, αφή, γεύση). Οποιοδήποτε εικόνα, ήχος, οσμή κ.λπ. οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να διεγείρει την ορμή της επιθυμίας  η οποία κυριαρχεί στον ψυχισμό και μας ψυχαναγκάζει να την ικανοποιήσουμε. 

2. ΕΡΕΘΙΣΜΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ: Η επιθυμία ενεργοποιείται μέσω της ανάμνησης κάποιου αντικειμένου απόλαυσης, που εμαφανίζεται στον νου ως σκέψη, εικόνα, συναίσθημα, απόλαυση.

  Αμέσως  μετά το ερέθισμα και την ενεργοποίηση της επιθυμίας μπορούν να συμβούν τα παρακάτω:


1. ΤΑΥΤΙΣΗ-ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ.
2. ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ Ή ΟΧΙ.

3. ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΜΗ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ.


1. ΤΑΥΤΙΣΗ-ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ

 Σε αυτή την πρώτη περίπτωση ανήκει η πλειοψηφία της ανθρωπότητας. Το εγώ και οι επιθυμίες χρησιμοποιούν το ενεργειακό πεδίο, τα όργανα και τις λειτουργίες του σώματος για να εκδηλωθούν. 
Ο άνθρωπος σε ατή την περίπτωση ασυνείδητα υπακούει στην παρόρμηση του εγώ και της επιθυμίας, χωρίς να το καταλάβει. Δεν έχει καμία επίγνωση τι πραγματικά συμβαίνει στο ψυχισμό του. Ψυχαναγκαστικά και παρά τη θέληση του οδηγείται από την ορμή της επιθυμίας προς το αντικείμενο της απόλαυσης. Το χειρότερο είναι ότι νομίζει πως η επιθυμία και η εκπλήρωση της είναι δική του επιλογή.

Σε περίπτωση που δεν υπάρχει εκείνη τη στιγμή η δυνατότητα να εκπληρωθεί η επιθυμία για διάφορους λόγους, τότε αναβάλεται η εκπλήρωση της για αργότερα. 


Ταυτόχρονα με την επιθυμία εγείρεται η ανησυχία και ο φόβος μήπως για κάποιο λόγο ματαιωθεί η εκπλήρωση της. Επίσης όταν κάτι ή κάποιος μπουν εμπόδια στην εκπλήρωση της, η ίδια η επιθυμία μεταμορφώνεται σε θυμό και επιτίθεται σε αυτόν που την εμποδίζει να πραγματοποιηθεί. 

Ο φόβος και ο θυμός είναι τα πρώτα παιδιά που γεννιούνται με την επιθυμία, μαζί με την προσκόλληση και την απληστία. Προσκόληση είναι η κατάσταση στην οποία υποφέρω και στην ιδέα ότι μπορεί να χάσω αυτό που μου δίνει απόλαυση. Απληστία είναι η κατάσταση στην οποία νοιώθω ψυχαναγκαστικά να έχω όλο και περισσότερο από αυτό που θέλω να απολαμβάνω, (π.χ. όλο και περισσότερο φαγητό, ποτό, χρήματα, σέξ, γνώσεις, αποκτήματα, κ.λπ.).

2. ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ 

Στην δεύτερη περίπτωση ανήκουν οι άνθρωποι της ζωής αλλά και οι πνευματικοί ασκητές.

Οι πρώτοι μπορεί να μπουν στην διαδικασία να συλλογιστούν για λίγο αν θα εκπληρώσουν την επιθυμία ή όχι, για λόγους υγείας, για ηθικούς ή κοινωνικούς λόγους και οι ασκητές πιθανόν για τους ίδιους λόγους αλλά κυρίως γιατί θέλουν να ελευθερωθούν από τον ψυχαναγκαστικό μηχανισμό του εγώ και της επιθυμίας και να βιώσουντην μακαριότητα, την ειρήνη και την ελευθερία του πνεύματος και να ενωθούν για πάντα με την παγκόσμια συνειδητότητα (Θεό).


Στους κοσμικούς ανθρώπους παραδείγματα γνωστά σε όλους είναι η προσπάθεια των καπνιστών να απαλλαγούν από το κάπνισμα και τον εθισμό τους σε αυτό, και αυτοί που θέλουν να αδυνατίσουν προσπαθώντας να ελαττώσουν το φαγητό. Κάποιοι το πετυχαίνουν κάποιοι όχι. Σε αυτούς επειδή δεν κάνουν ουσιαστική άσκηση για να διαλύσουν και τις ρίζες της επιθυμίας συμβαίνει αρκετές φορές να ξαναρχίζουν μετά από καιρό το τσιγάρο που με το τόσο κόπο έκοψαν ή ξαναρχίζουν να τρώνε λαίμαργα και να ξαναβάζουν κιλά. Τα κίνητρα τους για να κόψουν την κακή τους συνήθεια είναι κυρίως η κακή υγεία ή ο φόβος μιας πιθανής σοβαρής ασθένειας ή η ανάγκη για αποδοχή από τους άλλους και όχι μια βαθιά ανάγκη για μεταμόρφωση σε ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας.


 Αν η παρόρμηση της επιθυμίας και η ταύτιση δεν είναι ισχυρά, αν είμαστε επάγρυπνοι και ο μηχανισμός γίνει αντιληπτός από το συνειδητό νου έγκαιρα τότε μπορεί να ματαιώσουμε την εκπλήρωση της επιθυμίας άμεσα. Αυτό είναι και το καλύτερο.

 Όταν όμως δεν είμαστε αρκετά επάγρυπνοι για να ελέγχουμε το νου και τις αισθήσεις μας επαρκώς, μπορεί να αντιληφθούμε την εκδήλωση της επιθυμίας αφού έχει κυριαρχήσει στο ενεργειακό, νοητικό και συναισθηματικό μας κέντρο. Στην περίπτωση αυτή για τους κοσμικούς ανθρώπους που δεν έχουν μάθει τεχνικές για να αντιμετωπίσουν τις διάφορες ψυχολογικές καταστάσεις είναι δύσκολο να αποφύγουν την εκπλήρωση της.

Οι πνευματικοί ασκητές που έχουν αρκετή εμπειρία και έχουν ασκηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορούν πιο εύκολα και αποτελεσματικά να ματαιώσουν την εκδήλωση της επιθυμίας.  Έχουν αναπτύξει αρετές, τεχνικές και ικανότητες οι οποίες τους επιτρέπουν να αντιληφθούν έγκαιρα τι συμβαίνει στον ψυχισμό τους, ελέγχουν συστηματικά το νου και τις αισθήσεις και με αυτόν τον τρόπο δεν δίνουν χώρο στον μηχανισμό της επιθυμίας να κυριαρχήσει στον ψυχισμό τους.


Αν προσπαθήσουμε να αντισταθούμε στην ορμή της επιθυμίας, η επιθυμία χρησιμοποιεί δύο τρόπους για να κάμψει την αντίσταση της θέλησης μας. 

Ο πρώτος χρησιμοποιεί τον νου και τη σκέψη. Παρουσιάζει έντεχνα στο νου διάφορα επιχειρήματα για να μας πείσει να ενδώσουμε στην εκπλήρωση της και κάνει μάλιστα να φαίνονται λογικά και πειστικά.
Ο δεύτερος και ίσως ο πιο δυνατός και αποτελεσματικός είναι ότι η ορμή (ενέργεια) της επιθυμίας μεταμορφώνεται σε μια πολύ δυσάρεστη και δυσβάσταχτη αίσθηση. Με αυτό το τρόπο η επιθυμία θέλει να μας κάνει να υποφέρουμε και να μην αντέξουμε αυτή την πίεση ώστε τελικά να ενδώσουμε στην ικανοποίηση της.

Θα δούμε αμέσως παρακάτω σε ένα πίνακα πως η επιθυμία μέσω του νου προσπαθεί να κάμψει την θέληση μας και να σκοτεινιάσει την διάκριση μας και να ενδώσουμε στην εκπλήρωση της.

Σην πραγματικότητα γίνεται μια ψυχολογική μάχη ανάμεσα στο συνειδητό νου, την λογική και την διάκριση και το μηχανισμό της επιθυμίας για το ποιος θα επικρατήσει, . Σε άλλες περιπτώσεις κερδίζει η διάνοια και η συνειδητή θέληση οπότε έχουμε απόρριψη της εκπλήρωσης της επιθυμίας και σε άλλες κερδίζει η επιθυμία οπότε και εκπληρώνεται.


Αυτό εξαρτάται από το πόσο προχωρημένος είναι κανείς πνευματικά, πόσο έχει δηλαδή εξαγνιστεί στο νου και την καρδιά, το κίνητρο, το πόσο αποφασισμένος είναι να υπερβεί τις επιθυμίες και τα πάθη του, την δύναμη της θέλησης του αλλά και τις συνθήκες εκείνης της στιγμής.  


Καθώς προχωρά κανείς όμως στο πνευματικό του αγώνα όλο και περισσότερο θα κυριαρχεί στον μηχανισμό και πιο εύκολα. Αυτό συμβαίνει γιατί με την άσκηση έχει καταφέρει να διαλύσει και να αδυνατίσει την δύναμη της επιθυμίας, έχει ισχυροποιήσει την θέληση του, έχει περισσότερο έλεγχο στις αισθήσεις και το νου. Στο νου αλλά και τη ζωτική ενέργεια επικρατεί η σάττβα ποιότητα έναντι της ράτζας και της τάμας και έτσι οι επιθυμίες δεν έχουν το ενεργειακό υπόβαθρο που χρειάζονται για να εκδηλωθούν εύκολα.

Ο νους του θα έχει περισσότερο διαύγεια, σταθερότητα, συγκέντρωση, αυτοπαρατήρηση, περισσότερο αδιαφορία για τα εγκόσμια αλλά και ταυτόχρονα θα έχει αρχίσει να απολαμβάνει την εσωτερική ευτυχία έστω και σε κάποιο μικρό βαθμό.

Συνεπώς μετά την ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ έχουμε δύο περιπτώσεις: Να ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΜΕ ή ΝΑ ΕΝΔΩΣΟΥΜΕ  ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ.

Ας δούμε σε ένα πίνακα σχηματικά τα τεχνάσματα και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί το εγώ στο στάδιο της ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗΣ για να μας κάνει να ενδώσουμε στην απαίτηση του αλλλά και τι μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε την παρόρμηση της επιθυμίας και να ματαιώσουμε την εκπλήρωση της. Εδώ αναφέρομαι στο εγώ της λαιμαργίας αλλά η διαδικασία είνια παρόμοια με όλες τις επιθυμίες : 

ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ
ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ  ΤΟΥ ΕΓΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΔΩΣΩ
ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ:
  1. Έχω το δικαίωμα
  2. Αν δεν χαρώ τι ζωή τότε τι ζω.
  3. Άλλα είναι που πειράζουν.
  4. Λίγο είναι δεν πειράζει.
  5. Θα είναι το τελευταίο.
  6. Νοιώθω αδύναμος πρέπει να φάω
  7. Χρειάζομαι βιταμίνες κ.λπ.
  8. Αν δεν φάω θα αρρωστήσω, ή θα πεθάνω.
  9. Αν δεν φάω δεν μπορώ να εργαστώ, να κοιμηθώ κ.λπ.
  10. Έχω ένταση και με το φαγητό θα ηρεμήσω.
  11. Σήμερα είχα επιτυχία αξίζει να αμειφτώ.
  12. Είμαι χαρούμενος πρέπει να το γιορτάσω.
  13. Το αξίζω μετά από τόση ταλαιπωρία
  14. Αφού μου το προσφέρουν πρέπει να το πάρω.
  15. Κρίμα να το πετάξω.
  16. Το έχω πληρώσει θα το φάω,
  1. Να έχω υψηλό κίνητρο. Κάποιο ανώτερο σκοπό.
  2. Να θέλω πραγματικά να ελευθερωθώ από την επιθυμία.
  3. Να είμαι αποφασισμένος να κάνω τα πάντα για να το πετύχω
  4. Να έχω αναπτυγμένη την ικανότητα της διάκρισης.
  5. Να έχω αρκετά εξαγνισμένο νου.
  6. Αντοχή στη πίεση που ασκεί η επιθυμία.
  7. Να έχω γνώση.
  8. Να έχω δυνατή θέληση
  9.  Να νοιώθω ικανοποίηση και χαρά από άλλα πράγματα.

3. ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ


 Στην περίπτωση των προχωρημένων γιόγκι συνήθως υπάρχει αταραξία και απόρριψη της επιθυμίας ήδη από την αρχή. Ο μηχανισμός γίνεται αντιληπτός πολύ εύκολα και στην πραγματικότητα σταματά εν τη γεννέσει του. Ο γιόγκι έχει διαλύσει το μεγαλύτερο μέρος των επιθυμιών και έχει αδυνατίσει σε μεγάλο βαθμό της εναπομείναντες. Ο μηχανισμός της επιθυμίας έχει χάσει τη δύναμη του και δεν μπορεί να κυριαρχήσει στις νοητικές, συναισθηματικές και ένστικτες λειτουργίες, ούτε να κάμψει τη θέληση του. Δύσκολα χάνει την αυτοκυριαρχία και τον αυτοέλεγχο του, αλλά και αν ακόμη για λίγο συμβεί αυτό, πολύ εύκολα επιστρέφει σε κατάσταση εσωτερικής ειρήνης και αταραξίας. Σίγουρα δεν έχει φτάσει στην απελευθέρωση αλλά είναι πολύ κοντά σε αυτή. 
Όπως είπαμε μόνο στους φωτισμένους δεν εγείρονται πια επιθυμίες αφού έχει διαλυθεί σε αυτούς όλος η μηχανισμός και το ενεργειακό πεδίο της επιθυμίας. Επίσης όταν φθάνουν σε αυτούς ερεθίσματα αισθητηριακά μέσω των αισθήσεων οι φωτισμένοι παραμένουν φυσικά και αβίαστα σε ειρήνη και αταραξία, ενωμένοι με την εσωτερική τους Αλήθεια, το αθάνατο πνεύμα της ζωής, που είναι η ίδιο σε όλους και είναι αυτό που αποκαλούμε Θεό.


Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δημιουργούμε το πεπρωμένο μας μέσα από τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις πράξεις μας. Όλα αυτά που ζούμε σήμερα καλά και άσχημα, είναι το αποτέλεσμα αυτών που έχουμε κάνει, σκεφτεί και επιθυμήσει στο παρελθόν.
 
              
Η ΕΞΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΜΑΣ

Η σειρά που συμβαίνει η σκλαβιά στην ύλη

· ΕΜΠΕΙΡΙΑ

· ΤΑΣΗ

· ΣΥΝΗΘΕΙΑ

· ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ

· ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ 


Οι καλές συνήθειες (π.χ. καθημερινή προσευχή καθορισμένες ώρες της ημέρας) δεν μας δεσμεύουν αλλά μας βοηθούν να υπερνικήσουμε τις κακές και να  απελευθερωθούμε.

Διαβάστε επίσης:  Οι μηχανισμοί της επιθυμίας


~Νityananda


Peace Love Harmony


Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΝΟΥ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ~ Atman Nityananda

 
ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΝΟΥ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ

Αν κάποιος διαβάσει βιβλία και ακούσει πνευματικούς δασκάλους θα διαπιστώσει κανείς εύκολα ότι οι περισσότεροι όταν αναφέρονται στο διαλογισμό και την συγκέντρωση αναφέρονται κυρίως στον έλεγχο των σκέψεων και του νου.

Πράγματι ο έλεγχος των σκέψεων και του νου είναι το ζητούμενο, διότι μέσου του νου κατευθύνουμε την προσοχή εκεί που θέλουμε. Αν ελέγξουμε το νου τότε μπορούμε να διατηρήσουμε την προσοχή σταθερά στο αντικείμενο διαλογισμού που μπορεί να είναι ένα μάντρα, ένας αφορισμός από τις Ουπανισάδες (για παράδειγμα: Είμαι Μπράχμαν), η αίσθηση Εγώ Είμαι κ.λπ.

Αλλά ποια είναι η αιτία που δεν μπορούμε να σταματήσουμε την ταύτιση με τις σκέψεις μας και ακόμη περισσότερο να σταματήσουμε εντελώς όλες τις σκέψεις εκτός απ αυτές που θέλουμε να συγκεντρώσουμε το νου μας;

Πολλές είναι οι αιτίες που δεν μπορούμε να ελέγξουμε το νου και τις σκέψεις μας. Επιγραμματικά αναφέρω τις κυριότερες: Η συνήθεια και η μηχανικότητα του νου, η κυριαρχία στο νου των ράτζας και τάμας γκούνας αντί του σάττβα, οι επιθυμίες και όλα τα ελαττώματα που παράγονται από αυτά (απληστία, ζήλια, κενοδοξία, λαγνεία, λαιμαργία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια κ.λπ.), τα αρνητικά συναισθήματα (Φόβος, θυμός, μίσος, μνησικακία, ανυπομονησία, στεναχώρια, δυσαρέσκεια, κ.λπ.) και η τεμπελιά.

Είναι σημαντικό επίσης να επισημάνω ότι δεν είναι όλες οι σκέψεις της ίδιας κατηγορίας. Υπάρχουν οι σκέψεις που σχετίζονται με κάτι πρακτικό (όπως το τι θα πάμε να ψωνίσουμε στο σούπερ μάρκετ) αλλά και οι σκέψεις πίσω από τις οποίες υπάρχει μια βαθύτερη αιτία που τις προκαλεί και είναι φορτισμένες με συναισθηματική ενέργεια. Συνήθως πίσω απ τις σκέψεις αυτές βρίσκεται κάποια επιθυμία, κάποιο πάθος (ζήλια, κενοδοξία, απληστία, αλαζονεία..), κάποιο συναίσθημα (φόβος, θυμός, ενοχές, στεναχώρια..), κάποιος προγραμματισμός απ την παιδική ηλικία που συνήθως σχετίζεται με την αυτοαξία μας (ντροπή, αίσθηση κατωτερότητας, φόβος, κ.λπ.).

Είναι εύκολο να απαλλαγούμε απ τις σκέψεις που σχετίζονται με πρακτικά θέματα της ζωής αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να απαλλαγούμε απ τις σκέψεις που σχετίζονται με τι επιθυμίες, τους προγραμματισμούς και τα συναισθήματα. Αυτού του είδους τις σκέψεις οι μοναχοί της φιλοκαλικής παράδοσης τις ονομάζουν ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ και τους θεωρούν τους υπ αριθμόν ένα κίνδυνο στην πνευματική ζωή και άσκηση. Στον ορθόδοξο μοναχισμό γίνεται επίσης μνεία για τα 7 θανάσιμα ελαττώματα* τα οποία θεωρούν και τα θεμέλια όλων των άλλων ελαττωμάτων και βέβαια ως τις βασικές αιτίες που ο άνθρωπος έχασε την πνευματική του υπόσταση και έπεσε στην αμαρτία.

Αν διαβάσει κανείς την Μπαγκαβάντ Γκίτα θα διαπιστώσει επίσης ότι απελευθερωμένος Γιόγκι είναι αυτός που είναι ελεύθερος από επιθυμία, φόβο, θυμό και απληστία. Και αυτό το επαναλαμβάνει σε αρκετά κεφάλαια και στροφές. Αναφέρεται βέβαια και στον έλεγχο του νου των αισθήσεων και του πράνα αλλά αυτό που κάνει κάποιο να είναι φωτισμένος είναι η ελευθερία του νου του από τις επιθυμίες, το φόβο και το θυμό και όχι απλά ο έλεγχος του νου και των σκέψεων.

Είναι προφανές ότι χωρίς την διάλυση των ελαττωμάτων και των επιθυμιών που κινούν το νου και δημιουργούν σκέψεις και συναισθήματα είναι αδύνατος ο έλεγχος των σκέψεων και του νου. Χωρίς έλεγχο του είναι αδύνατος ο βαθύς διαλογισμός και χωρίς βαθύ διαλογισμό είναι αδύνατος η συγχώνευση του νου στην πηγή του, την συνειδητότητα.

Ανεξάρτητα από τις διαφορές που μπορεί να έχει η άσκηση στον καθένα, τρία πράγματα είναι σημαντικά να εμπεριέχει η άσκηση:

1. Διάλυση των ελαττωμάτων με διάφορες τεχνικές, η οποία όμως προϋποθέτει από στιγμή σε στιγμή συνεχή εγρήγορση (νήψη όπως την λένε οι μοναχοί) με αυτοενθύμιση (της ύπαρξης μας, της βαθιάς ησυχίας μέσα μας) και αυτοπαρατήρηση του νου και της καρδιάς. Σκοπός είναι να σταματούμε ή να αποφεύγουμε την ταύτιση με τις σκέψεις και τα συναισθήματα και μέσω της παρατήρησης και της διάκρισης να αντιλαμβανόμαστε το ελάττωμα ή ο προγραμματισμός που υπάρχει πίσω από αυτά. Στην συνέχεια κάθε βράδυ (ή όποτε έχετε προγραμματίσει), στοχασμός, ανάλυση, μελέτη με σκοπό να κατανοήσουμε την λειτουργία και τη φύση του εγώ που εξετάζουμε και εφαρμογή κάποιας τεχνικής για την διάλυση του.

Στην εργασία της διάλυσης των εγώ κεντρικό ρόλο έχει η μη ταύτιση με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και η δημιουργία απόστασης από αυτά. Αν συνεχίζουμε ταυτισμένοι με τις εγωικές τάσεις που εκφράζονται είτε σαν σκέψεις είτε σαν συναισθήματα είναι αδύνατον να κάνουμε οποιαδήποτε σοβαρή εργασία με τον εαυτό μας. Για να σταματήσουμε ή να αποφύγουμε την ταύτιση υπάρχουν διάφοροι τρόποι και τεχνικές. Φυσικά όταν έχουμε διαλύσει μεγάλο μέρος του εγώ και έχουμε προχωρήσει πολύ στο διαλογισμό η μη τάυτιση (ή η απόσπαση) γίνεται σχετικά εύκολα και φυσικά αλλά μέχρι τότε ο αγώνας είναι μεγάλος και πρέπει να βρούμε και να εφεύρουμε πολλούς τρόπους για να την σταματήσουμε. Μαγικά κόλπα δεν υπάρχουν. Σφοδρή επιθυμία για την απελευθέρωση και συνεχής ειλικρινής και συστηματική άσκηση είναι αυτά που απαιτούνται.

Οπότε για την διάλυση των ελαττωμάτων ή εγώ απαιτείται εργασία από στιγμή σε στιγμή και εργασία στο σπίτι. Φυσικά στη διάλυση των εγώ συμβάλουν και όλες οι άλλες πρακτικές που κάνουμε (διαλογισμός, προσευχή, πραναγιάμα, χάθα γιόγκα ασάνας, τζάπα μάντρα, μπάκτι-λατρεία, στοχασμός, χαλάρωση, συγκέντρωση, κ.λπ.). άλλες περισσότερο άμεσα, άλλες έμμεσα.

2. Διαλογισμός. Ο διαλογισμός παρ’ ότι είναι το προτελευταίο σκαλοπάτι της Γιόγκα είναι απαραίτητο να εξασκούμαστε απ΄ την αρχή της πνευματικής μας πορείας. Ανεξάρτητα από το πόσο καλά μπορούμε να διαλογιστούμε είναι απαραίτητος διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να έρθουμε σε επαφή με το βαθύτερο μέρος του εαυτού μας και να δημιουργήσουμε χώρο και απόσταση απ τις εγωικές εκφράσεις στον νου και την καρδιά για να μην χανόμαστε σε αυτά.

Στην πράξη ο διαλογισμός βοηθάει στην διάλυση των εγώ και η διάλυση των εγώ στο να εμβαθύνουμε στο διαλογισμό. Βέβαια υπάρχουν πολλές διαφορετικές τεχνικές για να φτάσει κανείς στην διαλογιστική κατάσταση. Ο καθένας σύμφωνα με το πεπρωμένο του, την ιδιοσυγκρασία του, την κλίση του και τις ικανότητες του θα ακολουθήσει αυτή που του ταιριάζει.

3. Σαττβικός και οργανωμένος τρόπος ζωής. Αν η πρακτική μας δεν έχει ως υπόβαθρο ένα σαττβικό τρόπο ζωής και η καθημερινότητα μας δεν είναι καλά οργανωμένη έτσι ώστε να βοηθά την πνευματική μας άσκηση δεν θα έχουμε μια σοβαρή πρόοδο, πόσο μάλλον να πετύχουμε την απελευθέρωση ή την φώτιση. Σαττβικός τρόπος ζωής σημαίνει ότι θα πρέπει οποιαδήποτε άποψη της ζωής μας να σχετίζεται με την σάττβα γκούνα. Η μουσική που ακούμε, το φαγητό που τρώμε, τα ποτά που πίνουμε, οι δραστηριότητες που κάνουμε, οι φιλίες και οι σχέσεις που διατηρούμε, το περιβάλλον που ζούμε κ.λπ. πρέπει να σχετίζονται με το σάττβα. Σκοπός είναι ο νους μας να γίνει σαττβικός διότι μόνο ένας νους σαττβικός μπορεί να αναπτύξει τις ανώτερες ικανότητες του, να διαλογιστεί και τελικά να πετύχει την φώτιση. Επειδή οτιδήποτε εμπειρώμαστε και σχετιζόμαστε τρέφει το νου είναι απαραίτητο να είναι σάττβα, διότι έτσι αυξάνει το σάτβα στο νου. Μέσα σε αυτά που αυξάνουν το σάττβα το κέντρο βέβαια είναι οι πνευματικές πρακτικές, αλλά είναι απαραίτητο όλες οι δραστηριότητες μας να είναι στην πλειοψηφία τους σάττβα (Είναι αδύνατος να είναι όλα σάττβα) για να επιταχύνουμε την διαδικασία της μεταμόρφωσης του νου.

Για να το εφαρμόσουμε αυτό στην πράξη απαιτείται μελέτη και κατανόηση των λειτουργιών των τριών γκούνας (σάττβα-ράτζας-τάμας). Για την μελέτη των γκούνας μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο πολλές πηγές. Σας προτείνω να διαβάσετε κείμενα και βιβλία του Dr. David Frawley. Μπορείτε να βρείτε στο μπλόκ μου Ayurvreda & Yoga http://elmisasttva-ayurveda.blogspot.com.es/ ενδιαφέροντα κείμενα σχετικά με τα γκούνας.

Μέσα σε αυτούς τους τρεις πυλώνες άσκησης υπάρχουν διάφορες πρακτικές και τεχνικές που μπορούν να εφαρμοστούν για την επίτευξη των στόχων. Σε αυτό το κείμενο περιορίστηκα να δώσω μια κεντρική ιδέα σχετικά με την πνευματική ασκηση. Μπορείτε να βρείτε περισσότερα άρθρα σχετικά με αυτά στα διάφορα μπλόκ μου.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: http://elmisattva-gnosis.blogspot.com.es/

ΑΓΓΛΙΚΑ: http://elmisattva-nonduality.blogspot.com.es/

ΙΣΠΑΝΙΚΑ: http://no-dualismo.blogspot.com.es/

~~~~~
 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
7 θανάσιμα ελαττώματα*:

Οκνηρία: Αποφυγή φυσικής ή πνευματικής δραστηριότητας, τεμπελιά.

Αλαζονεία: Ψευδαίσθηση ότι είμαι ο πιο σπουδαίος και ο καλύτερος. Υπεροψία, περηφάνια.

Λαιμαργία: Η επιθυμία να καταναλώνεις περισσότερη ποσότητα τροφής από όση χρειάζεσαι, βουλιμία.

Λαγνεία: επίμονη και ακατανίκητη ανάγκη για σαρκική απόλαυση.

Απληστία: ανεξάντλητη επιθυμία για υλικά αγαθά, πλεονεξία.

Οργή: θυμός, μανία για εκδίκηση.

Ζηλοφθονία: η λαχτάρα να αποκτήσεις αυτά που κατέχει ο άλλος και η δυσκολία να χαρείς με την επιτυχία του.




Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ; ~ Atman Nityananda

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ;

Αν ο νους μας ήταν ελεύθερος από επιθυμίες και πάθη ο διαλογισμός θα ήταν η φυσική μας κατάσταση.

Δηλαδή ο νους μας φυσικά και αυθόρμητα θα ήταν εδραιωμένος στην πηγή του τον Ατμαν (Συνειδητότητα) και ζούσαμε αυθόρμητα την ειρήνη και την μακαριότητα της πνευματικής μας φύσης και οι δράσεις μας θα ήταν σε αρμονία με την ζωή και όλα τα όντα.

Αλλά εξ αιτίας των επιθυμιών για αισθητηριακές απολαύσεις ο νους εξωστρέφεται, ταυτίζεται και προσκολλάται στα αντικείμενα των αισθήσεων. Έτσι λόγω της εξωστρέφειας από τη μια μεριά ο νους δεν βιώνει την ευδαιμονία και την ειρήνη του πνεύματος και απ την άλλη αναπτύσσει τις εγωϊκές ιδιότητες (θυμός, μίσος, υπερηφάνεια, φόβος, ζήλεια, κενοδοξία, ανυπομονησία, δυσαρέσκεια, αρέσκεια κ.λπ…) οι οποίες προκαλούν πόνο και δυστυχία.

Αφού λοιπόν ο νους λόγω των επιθυμιών και παθών κινείται συνεχώς προς τα έξω μηχανικά και ψυχαναγκαστικά είναι αδύνατον να βιώσουμε ειρήνη και ευδαιμονία εκτός από ελάχιστες στιγμές που ησυχάζει ο νους από μόνος του λόγω κάποιων συνθηκών και στον βαθύ ύπνο. Αλλά στον βαθύ ύπνο δεν έχουμε συνείδηση της εμπειρίας του βαθύ ύπνου, οπότε δεν μπορούμε να βιώσουμε την αληθινή μας φύση.

Έτσι οι σοφοί μέσα απ΄την εμπειρία τους μας έδωσαν διάφορους τρόπους να αποτραβήξουμε το νου απ τις αισθήσεις και τα αντικείμενα αυτών και να τον στρέψουμε στο κέντρο της ύπαρξης μας (καρδιά αλλά όχι η φυσική) όπου λάμπει αδιαλείπτως το φως της συνειδητότητας χωρίς να μπορούν να δραστηριοποιηθούν εκεί οι νοητικοί προγραμματισμοί και τα αρνητικά συναισθήματα.

Διαλογισμός είναι λοιπόν η ενσυνείδητη προσπάθεια να αποσπάσουμε το νου απ τα αντικείμενα, να τον ησυχάσουμε απ τα συναισθήματα και τις σκέψεις και να τον στρέψουμε στον κέντρο του ή την πηγή του. Μένοντας εστιασμένοι στην εσωτερική ησυχία στόχος είναι να βυθιστούμε όλο και περισσότερο σ αυτή μέχρι να γίνουμε ένα μ αυτή και να χάσουμε κάθε αίσθηση εγώ.

Αυτό όμως μπορεί να επιτυγχάνεται συχνά και για μεγάλο χρόνο μόνο όταν ο νους έχει αποκτήσει κάποιο βαθμό αγνότητας και συγκέντρωσης. Όταν ο νους δεν είναι αγνός (είναι γεμάτος επιθυμίες και πάθη) εξ αιτίας της συνήθειας και της δύναμης της επιθυμίας είναι σχεδόν αδύνατον να τον ησυχάσουμε, να τον συγκεντρώσουμε και να τον βυθίσουμε στην καρδιά. Έτσι αντί να διαλογιζόμαστε υπάρχει μια συνεχής πάλη να τραβάμε το νου μέσα ενώ αυτός παρορμητικά θέλει να σκέφτεται τα αντικείμενα των αισθήσεων.

Επειδή η κινητήριος δύναμη που κινεί το νου είναι η επιθυμία, είναι αδύνατον να ελέγξει κανείς το νου και να διαλογιστεί αν δεν διαλύσει σε μεγάλο βαθμό την επιθυμία η οποία όπως έχω πει είναι και η γεννήτορας όλων των εγωϊκών τάσεων και αρνητικών συναισθημάτων.

Για την διάλυση της επιθυμίας υπάρχουν διάφοροι τρόποι ανάλογα με το επίπεδο, τις ικανότητες, την ιδιοσυγκρασία και τις προηγούμενες εμπειρίες (και από προηγούμενε ζωές).

Οι πιο απαραίτητες ιδιότητες που πρέπει να αναπτύξει κανείς είναι η διάκριση, η αφοσίωση και η αγάπη για την Αλήθεια, και μέσω αυτών η απάθεια για τα αντικείμενα των αισθήσεων. Η ανάπτυξη αυτών γίνεται με διάφορους τρόπους και φυσικά με ασταμάτητη άσκηση. Η πνευματικότητα δεν είναι ένα χόμπι που το εξασκούμε λίγες ώρες κάποιες μέρες την εβδομάδα. Αφιέρωση και συνέχεια σκοπών καθώς και ειλικρινής, φιλόπονος συστηματική καθημερινή άσκηση είναι απαραίτητα. Διότι αυτό που απαιτείται ούτε λίγο ούτε πολύ είναι ο θάνατος αυτού που νόμιζες ως τώρα ως εαυτός σου. Και ο εαυτός σου δεν θέλει να πεθάνει. Δεν θέλει να χάσει τις απολαύσεις που μέχρι ώρα ελεύθερα και χωρίς καμία αντίσταση μπορούσε να έχει.

Μέχρι ο νους να αποκτήσει κάποιο σημαντικό βαθμό αγνότητας υπάρχει μεγάλη αντίσταση και αντίδραση απ το εγώ και ο διαλογισμός θα είναι ρηχός και ασταθής. Σε ένα ασταθή και ρηχό διαλογισμό δεν υπάρχει πνευματική ευδαιμονία και ειρήνη. Έτσι ο νους περισσότερο θα ρέπει προς το να επαναλάβει τις απολαύσεις παρά να κάνει διαλογισμό μια και δεν βιώνει μέσω του διαλογισμού κάποια ανώτερη ηδονή.

Ο νους αυτό που ψάχνει είναι να βιώσει την ύψιστη δυνατή ηδονή. Ο εγωικός νους απ την φύση του ρέπει προς την εμπειρία της ηδονής των αισθήσεων μια και αυτό ξέρει. Μόνο αν έχει εμπειρία μιας ανώτερης ηδονής μπορεί να εγκαταλείψει σχετικά εύκολα τις αισθησιακές ηδονές. Και λέω σχετικά εύκολα, γιατί ακόμη και στην περίπτωση που έχει μια πνευματική έκσταση δεν θα εγκαταλείψει εύκολα τις κατώτερες απολαύσεις αν δεν μπορεί να έχει εύκολα ξανά και ξανά αυτή την πνευματική ηδονή. Κι αυτό είναι που συμβαίνει συνήθως στην αρχή. Δηλαδή λόγω της μη αγνότητας του νου δεν μπορούμε να βιώσουμε βαθιά ειρήνη και ευδαιμονία παρά μόνο σπάνια χωρίς να έχουμε την ικανότητα να το επαναλάβουμε όποτε θέλουμε. Οπότε ο νους καθώς δεν εμπειράται κάτι ανώτερο αναζητάει αυτό που μέχρι τώρα είχε, την ηδονή των αισθήσεων.

Μέχρι να αποκτήσει κάποιος σταθερότητα στην άσκηση, να αναπτύξει την διάκριση, την απόσπαση και την απάθεια είναι απαραίτητο να έχει πνευματικό δάσκαλο και να κάνει άσκηση για κάποιο διάστημα κάθε χρόνο σε κάποιο άσραμ και να συμμετέχει τον υπόλοιπο χρόνο στις δραστηριότητες κάποιου πνευματικού κέντρου στον τόπο του. Παρ ότι όλα αυτά φαίνεται να είναι δύσκολα αν υπάρχει πραγματικός ζήλος για την πνευματική μεταμόρφωση όλα θα παρουσιαστούν στην ώρα τους.