Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

ΤΙ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΣ ΦΥΣΗ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

 
ΤΙ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΣ ΦΥΣΗ
   Δηλαδή, να βιώνουμε ειρήνη, πληρότητα, ευδαιμονία, ελευθερία, ενότητα (αγάπη)
 
Αν θέλαμε με λίγα λόγια να πούμε τι μας εμποδίζει να βιώνουμε από στιγμή σε στιγμή την αληθινή μας φύση και να ζούμε σε αρμονία με αυτήν θα το συνόψιζα ως εξής:

1. Η εξωστρέφεια του νου, (ο νους και συνεπώς και η προσοχή μας τρέχουν μέσω των αισθήσεων στην 'εξωτερική' πραγματικότητα.
2. η συνεχής κίνηση του νου (σε επίπεδο σκέψεων αλλά και συγκινήσεων),
3. η ταραχή του νου (σε επίπεδο σκέψεων αλλά και συγκινήσεων),
4. η ευκολία με την οποία η διάνοια ταυτίζεται με το εγώ, το νου (σκέψεις, φαντασίες, συγκινήσεις), το σώμα, τα εξωτερικά αντικείμενα καταστάσεις, πρόσωπα κ.λπ., και ξεχνιόμαστε και γοητευόμαστε με τις μορφές, και τέλος,
5. η πυκνότητα, η ληθαργικότητα, η βαριά δόνηση και η μη καθαρότητα αντίληψης του νου που συνεπάγεται και μη ικανότητα διάκρισης.

Για όλα αυτά βέβαια αιτία είναι το ρατζασοταμσικό εγώ (εγωϊσμός) με τις διάφορες διακλαδώσεις του με κύριες τις επιθυμίες για απολαύσεις (με κύριες το σεξ, τα φαγητά, τα ποτά και ότι καταναλώνουμε από το στόμα), δόξα, φήμη, αναγνώριση, χρήματα, αποκτήματα, ανέσεις κ.λπ. και τις τροποποιήσεις της επιθυμίας , που είναι η απληστία, η αλαζονεία, η υπερηφάνεια, η ζήλια, η ματαιοδοξία, ο θυμός, η αρέσκεια, η απαρέσκεια, η έλξη και η γοητεία, η απώθηση, η δυσαρέσκεια, η στεναχώρια, ο φόβος, η ανυπομονησία, το μίσος, η απογοήτευση κ.λπ..

Οπότε αν θέλουμε να αναγνωρίσουμε και να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση, να έχουμε καθαρή αντίληψη αυτής και να εδραιωθούμε σε αυτήν θα πρέπει:

1. να σταματήσουμε (όχι βίαια) την εξωστρέφεια του νου,
2. να σταματήσουμε κάθε είδους ταύτιση,
3. να κάνουμε τον νου ελαφρύ, φωτεινό, διαυγή, αντιληπτικό,
4. να ηρεμήσουμε (γαληνέψουμε, -αταραξία) τον νου και τέλος
5. να μπορούμε να τον εστιάζουμε (συγκέντρωση, προσήλωση) σταθερά στο κέντρο της ύπαρξης μας, στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία.

Η επίτευξη του ενός από τους παραπάνω πέντε στόχους συνδέεται άμεσα με την επίτευξη των άλλων στόχων. Στην πνευματική άσκηση όλα είναι συνδεδεμένα και το καθετί που κάνουμε βοηθάει στην ανάπτυξη και βελτίωση όλων των άλλων.

Για να σταματήσουμε την εξωστρέφεια του νου, θα πρέπει να αναπτύξουμε την αδιαφορία , την απόσπαση και την μη προσκόλληση για τα αντικείμενα των αισθήσεων που συνεπάγεται την εξάλειψη των επιθυμιών. Ο νους με την παρακίνηση της επιθυμίας τρέχει προς τα έξω μέσα από τις αισθήσεις για να εμπειραθεί (απολαύσει) τα αισθητηριακά αντικείμενα. Αν γίνουμε αδιάφοροι για τις αισθητηριακές εμπειρίες τότε ο νους θα σταματήσει να κινείται προς τα έξω με φυσικό τρόπο.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να επιτευχθεί η αδιαφορία και η μη προσκόλληση στα αντικείμενα των αισθήσεων όπως επίσης και οι επόμενοι τέσσερις στόχοι.

Σύμφωνα με την εμπειρία μου ένας συνδυασμός μεθόδων και πρακτικών είναι το καλύτερο για τους περισσότερους ασκούμενους.

Αναφέρω ενδεικτικά κάποιους κύριους τρόπους για να αναπτύξουμε την αδιαφορία, την απόσπαση και την μη προσκόλληση. Ένας είναι η μεγάλη αγάπη μας για τον Θεό (ή την αλήθεια) και η βαθιά δίψα να τον γνωρίσουμε και να ενωθούμε μαζί του. Όσο πιο μεγάλη η αγάπη μας για τον Θεό τόσο αδυνατίζει η αγάπη μας για τα αντικείμενα και τις απολαύσεις.

Ένα άλλος τρόπος είναι να χρησιμοποιήσουμε την διάκριση και την βαθυστόχαστη σκέψη και να συνειδητοποιήσουμε βαθιά το προσωρινό των αισθητηριακών εμπειριών, το ότι συνοδεύονται από πόνο και ότι είναι ψευδαισθησιακές. Και επίσης ότι μόνο στην αλήθεια  (στην αληθινή μας φύση) μπορούμε να βιώσουμε την πληρότητα, την ελευθερία και την ευτυχία που ζητούσαμε μέχρι τώρα στις εξωτερικές εμπειρίες.

Ένας άλλος τρόπος είναι να θυμόμαστε και να στοχαζόμαστε καθημερινά πρωί και βράδυ ότι ο θάνατος θα έρθει πολύ σύντομα αν όχι αύριο και ότι δεν θα πάρουμε μαζί μας τίποτα από όλα αυτά παρά μόνο το βαρύ ενεργειακό πεδίο και τις εγωϊκές τάσεις που δημιουργήσαμε μέσα από τον εξωστρεφή τρόπο ζωής με ότι αυτό συνεπάγεται..

Ένας άλλος τρόπος είναι η συνεχής επαφή μας με φωτισμένους αν αυτό είναι δυνατόν. Το δυνατό ενεργειακό πεδίο των δασκάλων μεταμορφώνει το δικό μας και το νου μας.

Η απόσπαση, η αδιαφορία και η μη προσκόλληση βοηθάει τα μέγιστα για την επίτευξη των επόμενων τεσσάρων στόχων μαζί με μια σειρά πρακτικών.

Εδώ θα αναφέρω μόνο (χωρίς να τις αναλύσω ) ορισμένες από τις βασικές πρακτικές που μπορούμε να πετύχουμε και τους πέντε στόχους.

Αυτές είναι: η πραναγιάμα, η επανάληψη μάντρα, οι ασάνας χάθα γιόγκα, η λατρεία, η χράνι γιόγκα (γιόγκα της διατροφής), ο διαλογισμός στον ήλιο, η συγκέντρωση, ο διαλογισμός, η μελέτη και ο στοχασμός ιερών κειμένων, βιβλίων και διδασκαλιών μεγάλων δασκάλων, η αυτοέρευνα, οι θετικές επιβεβαιώσεις, η προσευχή, ο εξαγνισμός με τα πέντε στοιχεία, ο στοχασμός, η διάλυση των εγωϊκών τάσεων μέσα από συγκεκριμένους μεθόδους, ο σαττβικός τρόπος ζωής, ώστε να αυξήσουμε το σάττβα και να εξαλείψουμε το τάμας και το ράτζας από το νους μας. Αυτό γίνεται μέσω της επαφής μας σε όλα τα επίπεδα με το σάττβα. Η τροφή, οι εντυπώσεις, οι σκέψεις, οι ιδέες, οι σχέσεις, η μουσική, τα χρώματα, τα βιβλία κ.λπ. θα πρέπει να είναι σάττβα ποιότητας. Επίσης το σάττβα αυξάνεται έντονα όταν είμαστε σε επαφή με την φύση, ιερούς τόπους, πνευματικούς δασκάλους (σάτσανγκ) και προχωρημένους μαθητές.