Τα οφέλη της μελέτης πνευματικών βιβλίων σε περίληψη ~ Atman Nityananda

Τα οφέλη της μελέτης πνευματικών βιβλίων σε περίληψη

1. Μας δίνει έμπνευση, ενθουσιασμό και δύναμη να συνεχίσουμε στον πνευματικό δρόμο.

2. Θυμόμαστε τον σκοπό μας

3. Κατανοούμε την πνευματική ζωή και άσκηση

4. Μας δίνει σημαντικές πληροφορίες και γνώσεις για τον πνευματικό δρόμο και την άσκηση, τις πρακτικές, τον νου, το εγώ και την ψυχολογία μας γενικότερα, για τον αληθινό μας Εαυτό και διάφορα αλλά θέματα που σχετίζονται με την πνευματική μας πορεία.

5. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε τις γνώσεις και την εμπειρία μας.

6. Τρέφουμε τον νου μας με θετικές, φωτεινές-σαττβικές σκέψεις. Οι σκέψεις είναι η τροφή του νου και η ποιότητά τους επηρεάζει την ποιότητα που λειτουργεί ο νους μας.

7. Τρέφουμε την διάνοια μας με πεποιθήσεις ευθυγραμμισμένες με την αλήθεια.

8. Η μελέτη αντικαθιστά σε κάποιο βαθμό το Σάτσανγκ

9. Μέσα από την μελέτη συνδεόμαστε με τις δονήσεις του συγγραφέα και αυτό μας βοηθάει να αυξήσουμε την δόνηση μας.

10. Μας βοηθά να συγκεντρωθούμε και να ξεχάσουμε τον κόσμο και τις κοσμικές σκέψεις. Είναι ένα είδος πρατυαχάρα, αποτραβήγματος δηλαδή των αισθήσεων από τα αντικείμενα των αισθήσεων.

11. Αν συγκεντρωθούμε βαθιά στην ανάγνωση, ειδικά σε ιερά κείμενα όπως η Μπαγκαβάτ Γκίτα και οι Ουπανισάδες, τότε η μελέτη γίνεται ένας τύπος διαλογισμού,

12. Μας βοηθά να είμαστε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας (αυτεπίγνωση) και να αναπτύσσουμε την αυτεπίγνωση.

13. Ανάπτυξη διάκρισης και απάθειας

Αρνητικές καταστάσεις που σχετίζονται με την μελέτη

Η απόκτηση πολλών γνώσεων μπορεί να γίνει αιτία να αναπτύξουμε ακόμη περισσότερο το εγώ της υπερηφάνειας και επίσης να δημιουργηθεί προσκόλληση στην απόκτηση γνώσεων και να γίνουμε άπληστοι για γνώση.

Επιπλέον το εγώ μας μπορεί να χρησιμοποιεί την μελέτη σαν δικαιολογία για να μην κάνουμε τις άλλες πρακτικές όπως, διαλογισμός, αυτοέρευνα, επανάληψη μάντρα, ενδοσκόπηση, μάντρα, διάλυση του εγώ κ.λπ. που είναι και οι κύριες πρακτικές για να πετύχουμε μια ριζική αλλαγή και την αφύπνιση.

Αν όμως είμαστε ειλικρινείς στην προσπάθεια μας, αν μας ενδιαφέρει η αλήθεια, αν είμαστε επάγρυπνοι, θα ανακαλύψουμε τα διάφορα παιχνίδια του εγώ σχετικά με την  γνώση και την πολυμάθεια και θα τα εξαλείψουμε με την δύναμη της προσευχής και άλλες μεθόδους.

Αυτό που απαιτείται στην εσωτερική εργασία, είναι να είμαστε ειλικρινείς και να θυμόμαστε ότι οτιδήποτε κάνουμε το κάνουμε για να εξαλείψουμε το εγώ και όχι για να το παχύνουμε. Να θυμόμαστε ότι ο τελικός μας σκοπός είναι να συνειδητοποιήσουμε την Αλήθεια (την αληθινή μας φύση, που είναι ένα και το αυτό με τον Θεό),  η οποία είναι πέρα από γνώσεις και θεωρίες. Οι γνώσεις και οι θεωρίες ανήκουν στην σφαίρα του νου, αλλά η Αλήθεια είναι πέρα από το νου. Παρά ταύτα, μέχρι να φθάσουμε στην απελευθέρωση χρειαζόμαστε γνώση, αλλά πρέπει να κάνουμε σωστή χρήση της γνώσης, όπως και του νου που είναι το εργαλείο που μας βοηθάει να φθάσουμε στην αλήθεια. Θα έλθει κάποτε η στιγμή που θα εγκαταλείψουμε την μελέτη και θα αφοσιωθούμε πλήρως στον διαλογισμό ή την αυτοέρευνα (Βιτσάρα). Αυτό θα έρθει φυσιολογικά μέσα από την πρόοδο μας και την 'ανάγκη' μας να είμαστε σε συνεχή διαλογιστική κατάσταση και να βιώνουμε όλο και βαθύτερα και αδιάλειπτα την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης.

Τελειώνοντας θέλω να επισημάνω ότι η ίδια σου η ζωή είναι το βιβλίο που έχεις να μελετήσεις σε βάθος και να βγάλεις την ουσία μέσα από αυτή, δηλαδή να συνειδητοποιήσεις τον ίδιο σου αθάνατο Εαυτό, που είναι αιώνια Ύπαρξη-αγνή Συνειδητότητα- άπειρη Ευδαιμονία (Σάτ-Τσίτ-Ανάντα - Satchitananda, λέγεται στα σανσκριτικά).

Γνωρίστε την αλήθεια κι αυτή θα σας ελευθερώσει ~ Atman Nityananda

«Γνωρίστε την αλήθεια κι αυτή θα σας ελευθερώσει». ~ Ιησούς Χριστός

Αλήθεια, μια λέξη τόσο παρεξηγημένη. Ο καθένας έχει την δική του αλήθεια (έχει την δική του ιδέα ή αντίληψη για την αλήθεια ή Θεό), μόνο που αυτό που θεωρεί ως η δική του αλήθεια δεν είναι τίποτα άλλο παρά η δική του ιδέα, η δική ερμηνεία ή ψευδαίσθηση για την αλήθεια. Δεν υπάρχει η δική μου ή δική σου αλήθεια. Η αλήθεια είναι μια και μοναδική δίχως δεύτερη. Ζούμε σ’ ένα κόσμο και ταξιδεύουμε μαζί επειδή είμαστε όλοι γεννημένοι από την ίδια αλήθεια, πλέουμε στην ίδια αλήθεια και είμαστε αυτή η μοναδική αλήθεια. Και μέσα σε αυτήν την αλήθεια ο καθένας ζει τη δική του ψευδαίσθηση, την οποία λόγω της άγνοιας θεωρεί ως αλήθεια.

Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να αποδεχτεί κάποιος την άγνοια του. Όλοι (η συντριπτική πλειοψηφία) νομίζουν ότι ξέρουν, αν και ζουν στην άγνοια. Αυτός που πραγματικά γνωρίζει είναι ικανοποιημένος μέσα στον εαυτό του με τον ίδιο του τον Εαυτό (Συνειδητότητα), ζει με ειρήνη πληρότητα και αγάπη. Δεν βλέπει τίποτα ξεχωριστό απ’ αυτόν και γι’ αυτό όλος ο κόσμος είναι το σπίτι του.

Λίγοι είναι αυτοί που είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τις ψευδαισθήσεις τους και τις θεωρητικές γνώσεις που έχουν απλά θρέψει την ματαιότητα του νου. Η άγνοια, ο φόβος, η επιθυμία και η υπερηφάνεια κρατούν τον άνθρωπο μακριά από την αλήθεια αν και η αλήθεια είναι το πιο προσιτό από όλα. Γεννηθήκαμε απ’ την αλήθεια, ζούμε μέσα και χάριν της αλήθειας και είμαστε ένα με την αλήθεια, είμαστε η αλήθεια.

Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ είπε: «Γνωρίστε την αλήθεια και αυτή θα σας ελευθερώσει». Μας προέτρεψε να γνωρίσουμε την αλήθεια ως το μοναδικό φάρμακο να γιατρευτούμε από τον πόνο και την δυστυχία που προέρχονται από την άγνοια της αλήθειας και την επακόλουθη ταύτιση μας με τον κατώτερο νου και το σώμα και την συνεπακολουθούμενη (της ταύτισης) ανάπτυξη των αναρίθμητων εγωιστικών τάσεων, παθών, προγραμματισμών, ψευδαισθήσεων και συνηθειών.

Μία είναι η αλήθεια και έχει την δύναμη να μας απελευθερώσει απ’ την δική μας υποτιθέμενη αλήθεια που δεν είναι τίποτα άλλο παρά άγνοια και ψευδαισθήσεις του νου, με κέντρο το 'εγώ' και το 'δικό μου' και τα οποία συνεπάγονται πόνο και δυστυχία. Η άμεση εμπειρία της μίας συμπαντικής αλήθειας θα μας ελευθερώσει από την ψευδαίσθηση ότι είμαστε κάτι ξεχωριστό από την αλήθεια, τους συνανθρώπους μας και τον κόσμο. Και τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την ψευδαίσθηση της ξεχωριστότητας; Η ταύτιση με το σώμα, το ’εγώ΄ και το ΄δικό μου΄ και η επιθυμία που είναι οι βασικές απόψεις του κατώτερου νου.

Πολλοί είναι αυτοί που ψάχνουν την αλήθεια, την αγάπη ή την ευτυχία, αλλά είναι τόσο ταυτισμένοι και εγκλωβισμένοι στις θεωρίες τους και τις ιδέες τους για την αλήθεια που δεν έχουν καθόλου χώρο να ακούσουν και να δεχτούν το απλό αλλά απελευθερωτικό μήνυμα της αλήθειας.

Για αυτό ο Ιησούς είπε: «Μη βάζετε καινούργιο κρασί σε παλιά ασκιά γιατί θα χαλάσει». Δεν είναι ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε να δώσει ένα καινούργιο μήνυμα σχετικά με την αλήθεια, αφού η αλήθεια είναι αιώνια η ίδια, αλλά ήθελε να προτρέψει τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις θεωρίες, τις πεποιθήσεις και τις ιδέες τους και να ακούσουν το μήνυμα του, χωρίς αντίσταση, φίλτρα και παραμορφώσεις, ώστε τα λόγια του που πήγαζαν από την ίδια την αλήθεια, (ένεκα του ότι ο Ιησούς ήταν ένα καθαρό κανάλι και ένα με την αλήθεια) να φωτίσουν και να αφυπνίσουν την διάνοια τους και να λάμψει μέσα τους η αλήθεια.

Η χρήση των 5 ερωτήσεων για να παίρνουμε αποφάσεις ~ Atman Nityananda

Η χρήση των 5 ερωτήσεων για να παίρνουμε αποφάσεις

Τι - Γιατί - Πως - Πότε - Που

·       Τι ακριβώς θέλω να κάνω

·       Γιατί, για ποιο λόγο θέλω να το κάνω

·       Πως θα το κάνω, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το κάνω

·       Πότε θα το κάνω

·       Που θα το κάνω

Επειδή η ζωή είναι μια δυναμική διαδικασία, είμαστε υποχρεωμένοι να παίρνουμε συνεχώς αποφάσεις για το πως θα δράσουμε και σε σχέση με τα της ζωής και σε σχέση με την άσκηση μας. Για οποιαδήποτε απόφαση θέλουμε να πάρουμε η χρήση των 5 ερωτήσεων μας βοηθάει να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, να κάνουμε τις αφηρημένες ιδέες, συγκεκριμένες προτάσεις για δράση και να κάνουμε τις επιλογές μας υπό καλύτερες προϋποθέσεις.

·       Στοχασμός-κατανόηση-κρίση-εκλογή-απόφαση-δράση

Αν θέλουμε να προχωρήσουμε στον πνευματικό δρόμο θα πρέπει να επιλέγουμε αυτό που μας βοηθάει να αναπτυχθούμε εσωτερικά και να αφυπνιστούμε και να αποφεύγουμε αυτό που μας είναι εμπόδιο. Για να μπορέσουμε να το εφαρμόσουμε αυτό αποτελεσματικά χρειάζεται να αναπτύξουμε την διάκριση για να αντιλαμβανόμαστε τι πραγματικά μας βοηθάει στην μεταμόρφωση μας και τι όχι, καθώς επίσης την δύναμη της θέλησης για να κάνουμε πράξη αυτό που μας λέει η διάκριση και η συνείδηση μας και όχι η επιθυμία, η αρέσκεια, η απαρέσκεια και τα καπρίτσια του εγώ γενικότερα.

Για να ζούμε σοφά είναι απαραίτητο να αναπτύξουμε και να χρησιμοποιούμε τις ανώτερες ικανότητες  του νου που είναι η αποσπασμένη παρατήρηση, διάκριση, η λογική η ελεύθερη από το συναίσθημα, η ορθή κατανόηση και η θέληση. Για να αποφασίζουμε ορθά και να κάνουμε τις καλύτερες δυνατόν επιλογές, είναι αναγκαίο να μην ταυτιζόμαστε με τις παρορμήσεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του κατώτερου εγώ, με αυτά που ευχαριστούν ή δυσαρεστούν το εγώ μας, με τις μηχανικές αυτόματες σκέψεις, τις συνήθειες και τους προγραμματισμούς του νου αφού αυτά θολώνουν την αντίληψη, την διάκριση και την λογική μας.

Οτιδήποτε είναι συνήθεια, ευχάριστο ή δυσάρεστο για το εγώ μας, δεν σημαίνει ότι είναι και ωφέλιμο για την ψυχή μας, συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Συνεπώς πριν μπούμε σε δράση, ακόμη και για τα πιο μικρά πράγματα, ας σκεφτούμε για λίγο, ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε και να κατανοήσουμε αν είναι ωφέλιμο ή όχι για το σκοπό μας (την εσωτερική μας μεταμόρφωση, την αυτοπραγμάτωση), τι επίπτωση μπορεί να έχει στην άσκηση μας και στην πρόοδο μας. Να θυμάστε ότι στα μικρά κρύβετε ο ‘διάβολος’ και από τα μικρά ξεκινούν τα μεγάλα προβλήματα. Αν αντιλαμβάνεστε ότι κάτι θα βλάψει με κάποιο τρόπο την άσκηση σας και την ψυχολογίας σας όσο μικρό ή λίγο και να είναι, αποφύγετε να το κάνετε, μην το κάνετε. Αν δεν έχετε την δύναμη να αποφύγετε τα μικρά πως θα αποφύγετε τα μεγάλα; Παρά ταύτα αν ενδώσετε στην ‘θέληση’ του εγώ, προσπαθήστε να μην ταυτιστείτε με αυτό που κάνετε, διατηρήστε επαφή με την σιωπηλή παρουσία μέσα σας, παρατηρήστε την εμπειρία σας και την ψυχολογία σας και αξιολογήσετε τις συνέπειες ώστε να επανεκτιμήσετε την δράση σας σε μια ανάλογη επόμενη φορά.

Η χρήση των 5 ερωτημάτων ή κάποιων από αυτά αναλόγως την περίσταση, μας βοηθούν να καταλάβουμε την θέση μας καλύτερα και να αποφασίσουμε πιο συνειδητά τι πρέπει να κάνουμε ή να αποφύγουμε να κάνουμε.

Θέτουμε τις ερωτήσεις και σε κατάσταση ήρεμης προσοχής και αυτοστοχασμού, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι πραγματικά θέλουμε και αν αυτό ταιριάζει με το σκοπό μας ή όχι. Σε αυτήν την κατάσταση μπορούμε να αντιληφθούμε επίσης, τις συγκινησιακές και νοητικές αντιδράσεις που μπορεί να εκδηλωθούν εκείνη τη στιγμή μέσα μας και να διαστρεβλώσουν την αντίληψη μας. Θα μας βοηθήσει στο να πάρουμε την σωστή απόφαση το να στοχαστούμε για λίγο στα αποτελέσματα ή στις συνέπειες που μπορεί να έχει η δράση μας στην υγεία, μας, στην ενέργεια μας, στον χρόνο μας, στην ψυχολογία μας, στις σχέσεις μας, στην άσκηση μας..

Οι ερωτήσεις που μπορούν να μας βοηθήσουν να αποφασίσουμε συνειδητά είναι:

·       ‘Τι θέλω να κάνω;’ ‘Είναι επιλογή μου ή είναι μια παρόρμηση;’

·       ‘Γιατί θέλω να το κάνω; Ποιο είναι το κίνητρο;’

·       ‘Τί αποτέλεσμα ή επίπτωση μπορεί να έχει αυτό σε διάφορα επίπεδα, θετική ή αρνητική; (π.χ. υγεία, νους, συναίσθημα, άσκηση, κ.λπ.).’

·       ‘Πώς θα το κάνω, με ποιο τρόπο;’

·       ‘Είναι κατάλληλος ο τόπος και ο χρόνος να το κάνω;’

Αν αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι κάτι ουδέτερο ή ωφέλιμο, τότε ρωτάμε αν είναι κατάλληλος ο χρόνος και ο τόπος γι’ αυτό. Οπότε ρωτάμε και στοχαζόμαστε για λίγο: ’ Αυτή η στιγμή ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή θέλω να το κάνω, είναι κατάλληλος ο χρόνος και ο τόπος να το κάνω ;’ 

‘Να θυμάστε πάντα ότι καλό είναι αυτό που είναι στη θέση του στον συγκεκριμένο χρόνο και τόπο.’

Στην αρχή (όπως όλα τα καινούργια πράγματα που θέλουμε να εφαρμόσουμε) χρειάζεται μια ιδιαίτερη προσπάθεια για να εφαρμόσουμε τις ερωτήσεις κάθε φορά που θέλουμε να πάρουμε μια απόφαση έστω και μικρή. Χρειάζεται θέληση και σταθερή αποφασιστικότητα για να σταματήσουμε να δρούμε από συνήθεια, να βγούμε από την αδράνεια και να εφαρμόσουμε ένα συνειδητό τρόπο να παίρνουμε αποφάσεις. Με την συνεχή εξάσκηση αυτό θα γίνεται όλα και πιο εύκολα και γρήγορα, πιο αυθόρμητα και αποτελεσματικά. Η έξις δευτέρα φύσις είπε ο Αριστοτέλης. Είναι προς όφελος μας να δημιουργήσουμε ωφέλιμες συνήθειες για εμάς αλλά και τους άλλους, αντί να ακολουθούμε τις βλαβερές και χωρίς ουσιαστικό νόημα στη ζωή μας συνήθειες.

Σταμάτημα - στοχασμός - κατανόηση – διάκριση - εκλογή - απόφαση - δράση

Πριν πάρουμε οποιαδήποτε απόφαση (είναι γεγονός ότι στην διάρκεια της ημέρας παίρνουμε πολλές μικρές αποφάσεις), πριν δράσουμε αυτόματα και παρορμητικά, είναι σημαντικό να σταματήσουμε για λίγο οτιδήποτε κάνουμε, να κάνουμε μερικές συνειδητές αναπνοές, να έρθουμε σε επαφή με τον βαθύτερο εαυτό μας και να κάνουμε τις ερωτήσεις (όποια ή όποιες ερωτήσεις ταιριάζουν για την δεδομένη περίσταση) και να στοχαστούμε για λίγο, με σκοπό να καταλάβουμε την κατάσταση όσο γίνεται καλύτερα και να διακρίνουμε αν αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι ωφέλιμο για εμάς και τους άλλους ή όχι.

Διερευνούμε αν υπάρχουν πιθανές εναλλακτικές επιλογές και εκλέγουμε μια από αυτές. Αν υπάρχει μία επιλογή αποφασίζουμε αν θα την κάνουμε ή  όχι, αν είναι κατάλληλος ο χρόνος και ο τόπος να βάλουμε σε δράση αυτό που αποφασίσαμε.

Με αυτήν την διαδικασία γινόμαστε συνειδητοί και υπεύθυνοι των θέλω, των αποφάσεων και των πράξεων μας και αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα ένα ανώτερο επίπεδο ζωής που σημαίνει περισσότερο υγεία, αρμονία, ισορροπία, δημιουργικότητα, ικανοποίηση, ειρήνη, πληρότητα, αγάπη και ευτυχία.

Αποφάσεις από καρδιάς

Είναι απαραίτητο επίσης να μάθουμε να ακούμε και την καρδιά μας και να παίρνουμε αποφάσεις από καρδιάς (διαισθητικά), επειδή υπάρχουν θέματα που υπερβαίνουν τον νου και περιπτώσεις που οι γνώσεις και οι πληροφορίες που έχουμε δεν είναι αρκετές για να μπορέσουμε να πάρουμε την κατάλληλη απόφαση. Αν έχουμε επαφή με την καρδιά μας, μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα κάνουμε κάτι ή όχι χωρίς καμία διανοητική διαδικασία. Ως καρδιά δεν εννοώ το συναίσθημα αλλά τον εσωτερικό νου ο οποίος είναι σε επαφή με την Ψυχή μας και έχει διαισθητική αντίληψη των πραγμάτων. Η καρδιά μας ειδοποιεί αν κάτι είναι καλό για εμάς ή όχι με μια λεπτή αίσθηση. Στην σκέψη αυτού που θέλουμε να κάνουμε ή να αποφασίσουμε θα νοιώθουμε ένα άνοιγμα στην περιοχή της καρδιάς αν είναι κάτι καλό για εμάς ή ένα κλείσιμο αν δεν είναι. Ο κίνδυνος στην περίπτωση αυτή είναι ότι μπορεί να μπερδέψουμε το μήνυμα της καρδιάς με κάποιο συναίσθημα, (όπως φόβος ή ένας επιφανειακός ενθουσιασμός). Τα συναισθήματα μας εμποδίζουν να έχουμε καθαρή αντίληψη αυτού που νοιώθουμε στην καρδιάς μας. Γι’ αυτό χρειάζεται να αναπτύξουμε την διάκριση, ώστε να είμαστε σε θέση να ξεκαθαρίσουμε αν αυτό που νοιώθουμε είναι της ψυχής μας ή κάποιο συναίσθημα.

Ο έρωτας του νου για τον Θεό ¬ «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ.5

Ο έρωτας του νου για τον Θεό

 Είναι αδύνατο, όταν ο νους ανεβεί στο υπέρ νουν Ένα, να μη γίνει εραστής Του. Γιατί συναντά κάλλος άρρητο και ακατανόητο που πηγάζει από Αυτό, όπως από παντοκρατορική ρίζα. Οπότε ο νους, από τις θείες ελλάμψεις, μοιάζει με δίχτυ που κινδυνεύει να σχιστεί από το βάρος των πολλών ψαριών που έπιασε, κι εκπλήσσεται θεωρώντας το υπέρ νουν κάλλος και μεθά σαν από κρασί και σαν τρελός εξίσταται και κυριαρχείται από θαυμασμό που ξεπερνά κάθε σκέψη, μην μπορώντας να βλέπει κατάματα το υπέρκαλλο θέαμα του εξαίσιου κάλλους. Γι' αυτό και δένεται με τα δεσμά της αγάπης και φλέγεται από τη δίψα.

Όταν τώρα εισέλθει στο Ένα, τότε βλέπει το άναρχο και άπειρο και ασχημάτιστο και απλό, γιατί τέτοιο είναι το Ένα· για τούτο λοιπόν γίνεται και αυτός κατά την ενέργεια άναρχος, άπειρος, ασχημάτιστος και απλός. και αφού «πάθει» αυτή την αλλοίωση, εξομοιώνεται με το Θείο, όσο είναι δυνατόν. Και από εκεί επεκτείνεται προς το κορυφαίο όλων των επιθυμητών, τη θεία και υπέρλογη και άρρητη ένωση, που είναι ο έσχατος κατά Θεόν σκοπός.

Πρέπει λοιπόν με κάθε τρόπο να βιάζεται ο νους να ανυψώνεται και να αποβλέπει με τη βοήθεια του Πνεύματος προς τη θεωρία και την ενατένιση του υπερκοσμίου Ενός.

Όπως η ορμή του νερού είναι μεγαλύτερη αν χύνεται όλο μαζί κι όχι διαιρεμένο και χωρισμένο σε πολλά ρεύματα, Ετσι και η ενατένιση του νου και η κίνησή του και η επιθυμία του θα είναι δυνατότερη, αν προχωρεί όχι χωρισμένη σε πολλούς και ποικίλους τρόπους, αλλά ενοειδώς και χωρίς διαίρεση. Αυτό γίνεται με τρόπο φυσικό στην ανύψωση και ενατένιση και θεωρία προς το υπερκόσμιο και τέλειο Ένα. Γιατί πράγματι το υπερκόσμιο και απλούστατο Ένα έχει την ιδιότητα να συνάγει.

Η βίωση της Αλήθειας

Όταν ο νους ανεβεί στη χώρα της θείας Κρυφιότητας, σωπαίνει φυσικώς, ενοποιημένος με την απλότητα και συνεπώς φωτιζόμενος ενοειδώς από το υπέρ νουν Ένα με τη μετοχή του Πνεύματος.

Και όταν αξιωθεί ο νους να το θεωρεί, είναι εύλογα αδύνατο να μην πάρει σαν άλλη εικόνα την ίδια μορφή με Αυτό και να μη γίνει μονοειδής, απλός, άχρωμος, άμορφος, άποιος, αψηλάφητος, αόριστος, άπειρος, ασχημάτιστος, και γενικά είναι αδύνατο να μη γίνει υπερκόσμιο ένα, ακτινοβολώντας από τις ακτίνες του θείου και υπερκόσμιου έρωτα, έχοντας άποκαλυμμένη τη μυστική γνώση, στεφανωμένος με την απουσία λέξεων και εννοιών που ξεπερνά το λόγο και τη νόηση, και απολαμβάνοντας πνευματική αγαλλίαση και ουράνια ευφροσύνη.

Όταν ο νους, παραβλέποντας όλα τα όντα και βλέποντας το Ένα μόνο, θεωρήσει τα πάντα με ανείπωτη δύναμη νοερότητας που υπερβαίνει τη νόηση, τότε είναι καιρός να σωπαίνει και μυστικά και υπερκόσμια, ή μάλλον, να πω έτσι, χωρίς όραση και χωρίς λαλιά ν' απολαμβάνει την απλή απόλαυση της αλήθειας με θειότερο τρόπο μυήσεως. 

Αποσπάσματα από το «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ. 5

Η Εξάλειψη των Εγωϊκών Τάσεων με την Προσευχή και τον Θετικό Οραματισμό ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η Εξάλειψη των Εγωϊκών Τάσεων με την Προσευχή και τον Θετικό Οραματισμό

Μια από τις πιο απλές και ταυτόχρονα αποτελεσματικές μεθόδους για την εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι η προσευχή. Η προσευχή μπορεί να συνδυαστεί με τον θετικό οραματισμό, τις θετικές επιβεβαιώσεις και την επανάληψη του ονόματος του Θεού.

Η εγωϊκή τάση/εις που αναγνωρίσαμε και παρατηρήσαμε, στην διάρκεια της ημέρας μπορούμε να την εξετάσουμε σπίτι μας, να την ερευνήσουμε, να την αναλύσουμε, να την κατανοήσουμε και να την εξαλείψουμε μέσω της προσευχής. Την προσευχή μπορούμε να την συνδυάσουμε με τον θετικό οραματισμό, τις θετικές επιβεβαιώσεις, το όνομα του Θεού ή και άλλες μεθόδους όπως το EFT.

Η προσευχή είναι από τους αποτελεσματικότερους τρόπους (ο αποτελεσματικότερος μαζί με τα μάντρα σύμφωνα με την εμπειρία μου) να αφαιρέσουμε δύναμη από τις εγωϊκές τάσεις και τελικά να τις εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας. Επισημαίνω όμως ότι η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι μια σύνθετη εργασία και είναι το αποτέλεσμα όλων των πρακτικών και των πειθαρχιών που εφαρμόζουμε στο πρόγραμμα άσκησης που ακολουθούμε καθημερινά και όχι μόνο της προσευχής  ή μιας συγκεκριμένης πρακτικής.

Χρησιμοποιούμε την προσευχή για να εξαλείψουμε τις εγωϊκές τάσεις και στην πρακτική της ενδοσκόπησης και αυτοέρευνας που κάνουμε στο σπίτι μας και από στιγμή σε στιγμή σε όλη την διάρκεια της ημέρας.

Στην διάρκεια της ημέρας κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε ότι εκδηλώνεται μέσα μας κάποια εγωϊκή τάση, της αφαιρούμε δύναμη με την δύναμη της προσευχής. Για να εξαλείφουμε τις εγωϊκές τάσεις στην διάρκεια της ημέρας, προϋποθέτει να είμαστε σε συνεχή από στιγμή σε στιγμή επαγρύπνηση, αυτοπαρατήρηση και αυτεπίγνωση.

Στην πρακτική της ενδοσκόπησης και αυτοέρευνας που κάνουμε στο σπίτι μας, αφού πρώτα ερευνήσουμε και κατανοήσουμε την εγωϊκή τάση από την οποία θέλουμε να απελευθερωθούμε, κάνουμε την προσευχή που προτείνω λίγο παρακάτω, για να ζητήσουμε από την Θεϊκή Μητέρα να εξαλείψει την εγωϊκή τάση. (Κάντε κλίκ εδώ για να διαβάστε για την πρακτική της ενδοσκόπησης και αυτοέρευνας).

Στην προσευχή που προτείνω παρακάτω θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα τον θυμό, αλλά η ίδια προσευχή εφαρμόζεται για όλα τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις και γενικά οποιαδήποτε εγωϊκή τάση εκδηλώνεται μέσα μας όσο μικρή και να είναι η εκδήλωση της.

Με την προσευχή ζητάμε από την Θεϊκή Μητέρα (επίσης από τον απρόσωπο Θεό, τον Χριστό ή οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας) να εξαλείψει την εγωϊκή τάση που μέσω της αυτοπαρατήρησης αντιληφθήκαμε μέσα μας. Μπορούμε αν θέλουμε μαζί με την προσευχή να οραματιστούμε φωτιά ή φως δυνατό να ‘αγκαλιάζουν’ και να διαλύουν την εγωϊκή ενέργεια. Προσωπικά βρίσκω πιο σημαντικό στην προσευχή, το να λέμε τα λόγια από καρδιάς, να νοιώθουμε τα λόγια και να είμαστε σε επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία στο κέντρο της ύπαρξης μας.

Τρόποι να κάνουμε την προσευχή

Πρώτος τρόπος

Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από καρδιάς: Θεϊκή μου Μητέρα (ή Χριστέ, ή Θεέ μου, κ.λπ.)  εξάλειψε την ενέργεια του θυμού (ή οτιδήποτε άλλο εξετάσαμε), ή ελευθέρωσε τον νου μου από το συναίσθημα του θυμού και πλημμύρισέ με με φως, ειρήνη κι αγάπη. ‘Είμαι φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Είμαι φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Όλα είναι φως ειρήνη, αγάπη’, ‘Μόνο φως, ειρήνη, αγάπη υπάρχει’. ‘Οοομμμ φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Οοομμμ φως, ειρήνη, αγάπη’, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ’. Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας. Τονίζω πως είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτά που λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της εσωτερικής σιωπής μας.

Δεύτερος  τρόπος

Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από καρδιάς: ’Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και εξαλείφουν την ενέργεια του  θυμού (ή οτιδήποτε άλλο εξετάσαμε) και  ότι συνδέεται με αυτόν τον θυμό’. ‘Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με μετατρέπουν σε φως και αγάπη.'  'Είμαι φως και αγάπη’, ‘Είμαι φως και αγάπη', ‘Όλα είναι φως κι αγάπη’, ’Μόνο φως κι αγάπη υπάρχει’, 'Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη’, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ’. Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας. Τονίζω πως είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτά που λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της εσωτερικής σιωπής μας.

Μπορείτε να παραλλάξετε τα λόγια και να προσευχηθείτε όπως εσείς το νοιώθετε καλύτερα.

Αν έχουμε επίγνωση και της αιτίας του θυμού  προσευχόμαστε και για αυτήν ξεχωριστά από τον θυμό. Για παράδειγμα αν αιτία του θυμού είναι η ζήλια, προσευχόμαστε  να διαλυθεί η ζήλια, αν είναι η υπερηφάνεια προσευχόμαστε να διαλυθεί η υπερηφάνεια, αν είναι η λαγνεία, προσευχόμαστε να διαλυθεί η λαγνεία και ούτω καθεξής.

Αν εκδηλώθηκε μέσα μας η  λαγνεία λέμε: ’Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με ελευθερώνουν από την ενέργεια της λαγνείας, (ή διαλύουν την ενέργεια της λαγνείας) και  ότι συνδέεται με την λαγνεία. ‘‘Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με μετατρέπουν σε φως και αγάπη.'  'Είμαι φως και αγάπη’, ‘Είμαι φως και αγάπη', ‘Όλα είναι φως κι αγάπη’, ’Μόνο φως κι αγάπη υπάρχει’, 'Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη’, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ, ‘Οοομμμ’. Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας. Τονίζω πως είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτά που λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της εσωτερικής σιωπής μας.

Αν ο θυμός, σχετίζεται με κάποιο κακό που μας προκάλεσε κάποιος, τότε μπορούμε να στοχαστούμε για λίγο με σκοπό να συνειδητοποιήσουμε και να κατανοήσουμε ότι ο θυμός δεν μας λύνει το πρόβλημα, ότι μας δημιουργεί μεγαλύτερο  πρόβλημα, ότι δεν  μας αφήνει να σκεφτούμε καθαρά τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε, ότι μας βλάπτει την υγεία μας, ότι μας προκαλεί πόνο και δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία που είμαστε. Μετά από αυτό κάνουμε την παραπάνω προσευχή και ζητάμε την εξάλειψη του.

Ο θετικός οραματισμός και επιβεβαιώσεις

Ο θετικός οραματισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ένας από αυτούς σχετίζεται με την προσευχή της εξάλειψης του εγώ. Σε αυτήν περίπτωση, καθώς κάνουμε την προσευχή για την εξάλειψη του εγώ, χρησιμοποιούμε την φαντασία μας για να δούμε  φωτιά ή φως να διαλύουν την εγωϊκή τάση.

Επίσης μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας να συμπεριφέρεται με ένα θετικό τρόπο. Για παράδειγμα, αν ερευνήσαμε μια υπόθεση θυμού, αφού κάνουμε όλη την εργασία με το θυμό και ολοκληρώσαμε με την προσευχή, βλέπουμε τον εαυτό μας να δρα με αγάπη και ειρήνη προς αυτό το πρόσωπο που θυμώσαμε και συμπεριφερθήκαμε άσχημα, ανεξάρτητα από το πως συμπεριφέρεται εκείνος. Τονίζω πως είναι σημαντικό όχι μόνο μόνο να βλέπουμε τον εαυτό μας συμπεριφέρεται με ηρεμία και αγάπη αλλά να νοιώθουμε την γαλήνη και την αγάπη να μας πλημυρίζουν.

Επιβεβαιώσεις.  Στη συνέχεια επαναλαμβάνουμε νοερά αρκετές φορές και νοιώθουμε ταυτόχρονα (θυμίζω είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτό που λέμε) την αρετή που θέλουμε να εδραιώσουμε. Στην περίπτωση του θυμού κάνουμε επιβεβαιώσεις για την ειρήνη και την γαλήνη. Μπορούμε να επαναλάβουμε νοερά:

·       ‘Είμαι ήρεμος, γαλήνιος, ειρηνικός ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μου’,

·       ‘Είμαι φως και αγάπη’,

·       ‘Είμαι ειρήνη και αγάπη’ κ.λπ..

Επίσης κάνουμε τις επιβεβαιώσεις σχετικά με το συγκεκριμένο πρόσωπο που εκδηλώθηκε το εγώ μας. Για παράδειγμα λέμε:

·       ‘Αγαπώ τον Γιάννη ή την Μαρία, ανεξάρτητα από το πως μου συμπεριφέρεται ή ανεξάρτητα από το αν με έχει βλάψει θεληματικά ή αθέλητα’.

Μπορούμε να το κάνουμε και σε πρώτο πρόσωπο σαν να τον έχουμε μπροστά μας:

·       ‘Σ' αγαπώ και σου εύχομαι ολόκαρδα φως και αγάπη ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου και τις πράξεις σου προς εμένα’.

Τελικός οραματισμός. Στη συνέχεια μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας μαζί με τον άλλον/άλλους μέσα σε φως, χαρούμενους και με καλή διάθεση ο ένας προς τον άλλο και τέλος βλέπουμε το πρόσωπο/α μέσα σε φως και του ευχόμαστε ευημερία, ειρήνη, υγεία και ευτυχία.

Όλα αυτά τα κάνουμε με συγκέντρωση και μέσα στο φως της ήρεμης τρυφερής επίγνωσης, σε επαφή με την εσωτερική σιωπή.

Η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι σταδιακή και θα χρειαστεί αρκετές συνεδρίες για να  εξαλειφθεί κάθε μια από τις απόψεις της κάθε μιας από αυτές. Υπάρχουν περιπτώσεις που είναι πιο εύκολες και άλλες πολύ πιο δύσκολες. Χρειάζεται ειλικρίνεια, υπομονή, επιμονή, σταθερότητα, αντοχή και βέβαια θέληση, αποφασιστικότητα και πίστη στον εαυτό μας και τον Θεό.

Θυμίζω πως η εργασία της εξάλειψης των εγωϊκών τάσεων είναι στενά συνδεδεμένη με την ανάπτυξη της αυτεπίγνωσης, της απόσπασης και της διάκρισης. Αν δεν αποκτήσουμε σταθερή επαφή με την εσωτερική σιωπή, δεν αποκτήσουμε απόσταση από τις ψυχολογικές καταστάσεις και δεν σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις παρορμήσεις δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε από τις εγωϊκές τάσεις και τους προγραμματισμούς του νου.

Γιατί θυμώνω; Άτμαν Νιτυανάντα

Γιατί θυμώνω;

Κάθε φορά που θυμώνουμε, έστω και λίγο το παραμικρό (δηλαδή νοιώθουμε ενόχληση, δυσαρέσκεια, εκνευρισμό, δυσθυμία, αρνητική διάθεση, κ.λπ.), σημαίνει:

• ότι κάτι ή κάποιος εμποδίζει να εκπληρωθεί κάποια επιθυμία μας, κάποια ανάγκη μας, κάποιος προγραμματισμός μας, 
• ότι κάτι ή κάποιος μας εμποδίζει να βιώσουμε όπως θέλουμε αυτό που εκείνη την στιγμή βιώνουμε,
• ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση δυσάρεστη, μια κατάσταση που δεν μας αρέσει και δεν θα θέλαμε να είμαστε (μποτιλιάρισμα, χωρίς σύντροφο, ασθένεια, ατύχημα, οικονομική δυσχέρεια, χωρίς δουλειά, χωρισμός, εγκατάλειψη, έξωση, αποτυχία, κ.λπ.), γιατί μας περιορίζει και δεν μας επιτρέπει να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, τις προσκολλήσεις μας, τους προγραμματισμούς ή τις ανάγκες μας
• ότι πληγώθηκε η αυτοεικόνα μας, η υπερηφάνεια μας, η υπόληψη μας, νοιώσαμε μείωση, απόρριψη, καταπίεση, περιορισμό.

Επίσης στην σκέψη ότι μπορεί να συμβεί κάτι απ' τα παραπάνω, νοιώθουμε απειλή, ανασφάλεια και κάποια μορφή φόβου (ανησυχία, άγχος, αγωνία, φόβο), η οποία μπορεί να ενεργοποιήσει τον θυμό χωρίς ακόμη να έχει συμβεί αυτό που φοβόμαστε να συμβεί ή να μην συμβεί. Εξ αιτίας αυτού δάσκαλοι αυτογνωσίας λένε ότι η αιτία του θυμού είναι ο φόβος. Στην πραγματικότητα όμως η αιτία του θυμού αλλά και του φόβου είναι η επιθυμία. Χωρίς να επιθυμούμε κάτι δεν υπάρχει κανείς λόγος ούτε να φοβόμαστε ούτε να θυμώνουμε. Μαζί με την επιθυμία είναι επίσης και οι προσκολλήσεις, οι ανάγκες, οι ταυτίσεις και οι προγραμματισμοί αιτίες του θυμού και του φόβου αλλά και αυτά είναι παράγωγα της επιθυμίας ή σχετίζονται άμεσα με την επιθυμία.

Για παράδειγμα, ένας προγραμματισμός κι ανάγκη είναι το να θέλουμε να αποδέχονται οι άλλοι την άποψη μας (το ντύσιμο, το χτένισμα, τις επιλογές μας, κ.λπ.) για να νοιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι είμαστε αποδεχτοί, και να χαλαρώσουμε από την ένταση ή το σφίξιμο που μας προκαλεί η αίσθηση κατωτερότητας και οι αμφιβολίες που έχουμε για την αξία μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση ότι έχουν αυτόν τον προγραμματισμό και δεν αποδέχονται ότι η συμπεριφορά τους και αυτά που νιώθουν σχετίζονται με αυτόν τον προγραμματισμό.

Εξ αιτίας αυτού του προγραμματισμού, όταν οι φίλοι μας ή άλλα σημαντικά γι' εμάς πρόσωπα διαφωνούν ή δεν δέχονται ως σωστές τις απόψεις μας (και όχι μόνο), νοιώθουμε απόρριψη και θυμό. Για να νοιώσουμε δυνατοί και ότι αξίζουμε συνήθως προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους για τις απόψεις μας κ.λπ. και υπάρχει ένταση στην συζήτηση αν όχι τσακωμός έστω και απαλός. Αν έχει συμβεί να μην αποδέχονται τις απόψεις μας αρκετές φορές οι γονείς μας, γνωστοί ή φίλοι μας, όταν θα βρισκόμαστε σε ανάλογες περιπτώσεις θα νοιώθουμε ανησυχία και φόβο μήπως ξανασυμβεί το ίδιο και νοιώσουμε απόρριψη και συρρίκνωση. Κι αυτή η ανησυχία-φόβος γίνεται η φαινομενική αιτία να πυροδοτήσει τον θυμό (οποιαδήποτε μορφή και ένταση του θυμού), αλλά πίσω από αυτήν την ανησυχία-φόβο είναι η επιθυμία-ανάγκη-προγραμματισμός να αποδέχονται οι άλλοι τις απόψεις μας κ.λπ., για να νοιώθουμε ότι αποδέχονται εμάς (αφού είμαστε ταυτισμένοι με τις απόψεις μας) και έτσι να νοιώθουμε σπουδαίοι, και ότι αξίζουμε όπως και οι άλλοι αν όχι περισσότερο.

Η αλυσίδα είναι: χαμηλή αυτοαξία-αίσθημα κατωτερότητας, ανάγκη και επιθυμία για αποδοχή-αναγνώριση-επιβεβαίωση, ανησυχία-φόβος.

Αν υπάρχει αποδοχή της άποψης μας ακολουθεί μια προσωρινή ικανοποίηση, αίσθηση ότι αξίζουμε είμαστε σπουδαίοι, χαρά, κ.λπ.. Επειδή η ικανοποίηση κρατάει λίγο, επειδή το εγώ από την φύση του δημιουργεί μέσα μας συνεχώς την αίσθηση κατωτερότητας και αμφιβολίας για την αξία, γι’ αυτό συνεχώς θέλει και αναζητά την επιβεβαίωση, την επιβράβευση, την αποδοχή, την αναγνώριση. Το εγώ είναι σαν ένα βαρέλι δίχως πάτο, που το γεμίζεις κι όλο είναι άδειο, το εγώ παίρνει επιβεβαίωση και για λίγο νοιώθει καλά και μετά πάλι νοιώθει έλλειψη και ψάχνει πάλι την επιβεβαίωση, κ.λπ.. 

Αν διαφωνήσουν, υποτιμήσουν, κοροϊδέψουν, σαρκάσουν, την άποψη μας αναλόγως την σημαντικότητα του θέματος και των προσώπων, η συνέχεια είναι η αίσθηση απόρριψης, (κατωτερότητας, ντροπής, κ.λπ.), η ενόχληση, η δυσαρέσκεια, ο εκνευρισμός, ο θυμός, κ.λπ., η απογοήτευση και η στεναχώρια. 

Επίσης ο θυμός μας που είναι μια ενεργειακή οντότητα μέσα μας, θέλει να τρέφεται περιοδικά με δόνηση θυμού. Το εγώ μας κάθε τόσο θέλει να τραφεί με ενέργεια δόνησης θυμού και αν δεν υπάρχουν συνθήκες για να εκδηλωθεί και να τραφεί, τότε ψάχνει κυριολεκτικά ευκαιρίες για να εκδηλωθεί ή δημιουργεί καταστάσεις σύγκρουσης και θυμού. Το εγώ μας για να τραφεί με δόνηση θυμού μπορεί να εστιάζεται στα αρνητικά χαρακτηριστικά των άλλων, στις αδυναμίες και στα λάθη τους, και έτσι 'δικαιολογημένα' τους κατακρίνει, τους κατηγορεί και εκφράζει το θυμό του. Επίσης προκαλεί τους άλλους για να δημιουργήσει συγκρουσιακή κατάσταση και να τους κάνει να θυμώσουν, να θυμώσει κι αυτό και έτσι να τραφεί με δόνηση θυμού (το εγώ μας γνωρίζει τι κάνει να θυμώνουν οι άλλοι ιδιαίτερα αυτούς με τους οποίους σχετίζεται και τους προκαλεί για να τους κάνει να βγει ο θυμός τους, δηλαδή θέλει να δημιουργήσει συγκρούσεις για βγαίνει ο θυμός και έτσι να τρέφεται).

Μην αφήνετε αδιερεύνητο τους μικρούς θυμούς. Οι μικροί θυμοί φέρνουν τους μεγάλους και πίσω ακόμη κι απ' τους μικρούς θυμούς κρύβονται δυνατοί προγραμματισμοί που μας περιορίζουν και μας κάνουν μίζερους και δυστυχείς. Εννοείται ότι εξετάζουμε και τους μέτριους και τους μεγάλους θυμούς.

Παρατηρήστε προσεκτικά τον εαυτό σας από στιγμή σε στιγμή και δείτε σε ποιες συνθήκες εκδηλώνονται και οι μικροί θυμοί αλλά και οι μεγάλοι. Βρείτε τι τους ενεργοποιεί και επίσης την αιτία που υπάρχει πίσω από το θυμό και η οποία είναι πάντα μέσα μας. Δεν φταίει κανείς και τίποτα έξω από εμάς που θυμώνουμε. Μην μπερδεύετε επίσης τις αφορμές με τις αιτίες.

Οι αιτίες είναι μέσα μας, είναι οι επιθυμίες, οι προσκολλήσεις, οι ταυτίσεις, οι ανάγκες, η υπερηφάνεια, η υπόληψη,

Η ειρήνη της Ψυχής το πολυτιμότερο αγαθό! ¬ Atman Nityananda,

Η ειρήνη της Ψυχής το πολυτιμότερο αγαθό!

Η ειρήνη της Ψυχής μας είναι πολυτιμότερη από το δίκιο μας, τις απόψεις μας, τα πιστεύω μας, τις επιτυχίες και τις απολαύσεις μας.
Τι κι αν κερδίσουμε όλο τον κόσμο και χάσουμε την ειρήνη της Ψυχής μας.
Θα είμαστε πάντα σε έλλειψη και επαίτες για λίγα ψίχουλα ψευδαισθησιακής ευτυχίας.