ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ~ Atman Nityananda

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ

Δεν στεναχωριέσαι επειδή σκέφτεσαι, αλλά σκέφτεσαι (αρνητικά) επειδή στεναχωριέσαι,

δεν φοβάσαι επειδή σκέφτεσαι, αλλά σκέφτεσαι επειδή φοβάσαι,

δεν θυμώνεις επειδή σκέφτεσαι, αλλά σκέφτεσαι επειδή θυμώνεις.

Τα συναισθήματα και οι συγκινήσεις  προκαλούν τις μηχανικές επαναλαμβανόμενες σκέψεις και οι σκέψεις ενδυναμώνουν το συναίσθημα. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος μεταξύ τους και το ένα ενδυναμώνει το άλλο.

Και αυτό συμβαίνει μέχρι να τραφεί καλά το συναίσθημα, να εξαντλήσει (από λίγο έως πολύ) την ζωτική σου ενέργεια και να ησυχάσει προσωρινά. Σε άλλους θέλει πιο συχνά φαί και πιο πολύ και σε άλλους αραιότερα και λιγότερο.

Το ίδιο συμβαίνει με τις επιθυμίες για απολαύσεις. Η επιθυμία εκδηλώνεται και χρησιμοποιεί την φαντασία και την σκέψη, (στο όνειρο) και επιπλέον το σώμα και τις αισθήσεις όταν είμαστε ξύπνιοι, για να ικανοποιηθεί.

Είμαστε και θα είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτή την μηχανική αυτόματη διαδικασία, για όσο είμαστε ταυτισμένοι με τον νου και τα συναισθήματα.

Η ελευθερία μας ξεκινά με το να παρατηρήσουμε συνειδητά, όλες αυτές τις μηχανικές διαδικασίες, αποκτώντας απόσταση από αυτές μέσω της αυτεπίγνωσης (επίγνωση της σιωπηλής παρουσίας μέσα μας), που αναπτύσσεται με τον διαλογισμό και την αυτοέρευνα (βιτσάρα).

Ομ! Η απελευθέρωση περνάει από την υπέρβαση του ευχάριστου και του δυσάρεστου ~ Atman Nityananda

 "Η πνευματική ευδαιμονία είναι η ευτυχία της ίδιας σου της Ψυχής. Είναι ανεξάρτητη από τα αντικείμενα των αισθήσεων, συνεχής, ομοιογενής, αιώνια και ακατάστρεπτη" ~ Σουάμι Σιβανάντα 

Η απελευθέρωση περνάει από την υπέρβαση του ευχάριστου και του δυσάρεστου

Η βασική τάση του εγώ είναι να αναζητά το ευχάριστο και να αποφεύγει το δυσάρεστο, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι αυτό που φαίνεται δυσάρεστο ή ευχάριστο για το εγώ μας, είναι και ευεργετικό για εμάς.

Έτσι όλη μας η ζωή μας (της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων) είναι ένας αγώνας να αποφεύγουμε τα δυσάρεστα και να αναζητούμε τα ευχάριστα, σύμφωνα πάντα με τους προγραμματισμούς του νου μας.

Εξ αιτίας αυτής της θεμελιώδους τάσης του εγώ, μπορεί και η πνευματικότητα να χρησιμοποιηθεί από το εγώ σαν ένα μέσο, για να κάνουμε την ζωή μας πιο ευχάριστη και ενδιαφέρουσα. Θα μου πείτε κακό είναι αυτό; Όχι, αλλά δεν είναι πνευματικότητα. Είναι απλά άλλο ένα δεκανίκι για να συνεχίζει το εγώ μας να ζει στον ψευδαισθησιακό κόσμο του, όσο πιο άνετα και ευχάριστα γίνεται.

Η πνευματικότητα έχει ως κεντρικό σκοπό την υπέρβαση αυτού που είναι το ζητούμενο για το εγώ, δηλαδή την υπέρβαση του ευχάριστου και του δυσάρεστου και την βίωση της αληθινής μας φύσης. Δεν γίνεται να βιώσουμε την ειρήνη και την ευδαιμονία του πνεύματος αν δεν υπερβούμε το ευχάριστο και το δυσάρεστο.

Το ευχάριστο και το δυσάρεστο ανήκουν στο κατώτερο (ρατζασοταμασικό) εγώ και τον αισθητηριακό νου. Δεν ανήκουν στην Ψυχή μας, στον πνευματικό ή αληθινό μας Εαυτό. Η ειρήνη, η αγάπη, η πληρότητα και η ευδαιμονία είναι η ουσιαστική φύση της Ψυχής μας. Αλλά για να βιωθούν αυτά πρέπει ο νους να σταματήσει να αναζητάει τις ευχάριστες αισθητηριακές εμπειρίες, να εγκαταλείψει την προσκόλληση του σε αυτές και να στραφεί στο κέντρο της Ύπαρξης μας όπου λάμπει η Πνευματική μας φύση που είναι πέρα από τις αισθήσεις, το σώμα τον νου, το ευχάριστο και το δυσάρεστο.

Η πνευματικότητα δηλαδή, και συνεπώς η πνευματική άσκηση δεν είναι ένα μέσο για να ‘βολευτεί’ το εγώ μας αλλά για να υπερβούμε το εγώ μας και τελικά να το εξαλείψουμε. Η πνευματικότητά έχει ως σκοπό να μεταμορφώσει τον νου, να τον καθαρίσει από τα πάθη και τις επιθυμίες του για αισθητηριακές απολαύσεις, ώστε να τις απαρνηθεί τελικά για να μπορεί να προσηλωθεί απρόσκοπτα στην καρδιά όπου κατοικεί αιώνια η πνευματική μας φύση.

Αλλά αυτή η διαδικασία του εξαγνισμού από τις κατώτερες τάσεις ( ζήλια, απληστία, υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, θυμός, μίσος, κ.λπ.), από τον πόθο και τις επιθυμίες για οποιαδήποτε αισθητηριακή απόλαυση, (λαγνεία, λαιμαργία, κ.λπ.) από την φύση της δεν είναι ευχάριστη αν και είναι υψίστως ευεργετική για εμάς. Ως εκ τούτου το εγώ μας δεν θέλει να περάσει από αυτήν την διαδικασία και δύσκολα θα εγκαταλείψει την αντίδραση και αντίσταση του προς αυτήν, εκτός και αν η ζωή μας είναι ένα πραγματικό ναυάγιο, μια σκέτη δυστυχία. Αν και κατά την άποψη μου πέρα από την δυστυχία είναι απαραίτητη και μια θέρμη για το ανώτερο για το πνευματικό.

Εκτός του ότι η εργασία για την εξάλειψη των κατώτερων τάσεων είναι μια δυσάρεστη για το εγώ μας διαδικασία, το καλομαθημένο εγώ μας θέλει να συνεχίζει σε μια άνετη ευχάριστη ζώνη, και δεν είναι καθόλου διατεθειμένο να εγκαταλείψει την ηδονή των αισθήσεων που τόσα χρόνια απολάμβανε με την συναίνεση μας. Έτσι θα μας βάζει με κάθε τρόπο εμπόδια ώστε να εγκαταλείψουμε οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια μας να εγκαταλείψουμε τις ηδονές των αισθήσεων. Για αυτό πολλοί ξεκινούν τον πνευματικό δρόμο και ελάχιστοι (προς το παρόν τουλάχιστον) φτάνουν στο τέρμα του.

Αλλά δεν γίνεται από την φύση των πραγμάτων να έχουμε και τα δύο ολόκληρα, και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη, δηλαδή και την ηδονή των αισθήσεων και την ηδονή του Πνεύματος. Ο νους μπορεί να κατοικεί είτε στις αισθήσεις και τις ηδονές αυτών, είτε στην καρδιά και να βιώνει την ευδαιμονία του πνεύματος. Οι πρώτες έχουν αρχή και τέλος και φέρνουν μαζί τους πολύ πόνο και δυστυχία, ενώ η ηδονή του πνεύματος είναι αιώνια, ακατάστρεπτη και ανέγγιχτη από οποιαδήποτε μιζέρια και δυστυχία.

Επισημαίνω τέλος ότι αν και στην αρχή ο πνευματικός δρόμος είναι επώδυνος για το εγώ μας, σταδιακά, καθώς ο νους μας γίνεται όλο και πιο αγνός και φωτεινός οι δυσκολίες και οι δυσάρεστες συναισθηματικές καταστάσεις (που βεβαίως το ίδιο το εγώ δημιουργεί και το ίδιο το εγώ αντιδρά προς αυτές με δυσαρέσκεια) λιγοστεύουν και σε ένταση, και σε συχνότητα και σε διάρκεια. Η γαλήνη, η ειρήνη, η πληρότητα, η ικανοποίηση, η αγάπη, η χαρά και η ευτυχία θα κυριαρχούν όλο και περισσότερο στην καθημερινή μας εμπειρία. Και όλη αυτή η μιζέρια και η δυσαρέσκεια που βιώναμε πριν, θα είναι πια ένα μακρινό όνειρο.

ΟΜ! Η αλληλεπίδραση μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων ΙΙ

 

Η αλληλεπίδραση μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων

Η ανθρώπινη εμπειρία είναι ένα μωσαϊκό υφασμένο από τα νήματα των συναισθημάτων και των σκέψεων. Αυτές οι δύο όψεις της ψυχολογίας μας είναι βαθιά συνυφασμένες, και η καθεμία ασκεί επιρροή στην άλλη. Αυτή η αλληλεπίδραση δημιουργεί μια δυναμική σχέση που διαμορφώνει τις αντιλήψεις, τις πράξεις και γενικότερα το ευ ζην μας. 

Σε αυτή τη διερεύνηση, θα δούμε πώς τα συναισθήματα και οι σκέψεις συνδέονται στενά και πώς επηρεάζουν το ένα το άλλο, καθώς επίσης και τους βαθύτερους παράγοντες που κινητοποιούν τις νοητικές και συγκινησιακές διαδικασίες.

Η συμβιωτική σχέση σκέψεων και συναισθημάτων

Τα συναισθήματα και οι σκέψεις μοιράζονται μια στενή και σύνθετη συμβιωτική σχέση. Οι σκέψεις μας επηρεάζονται και καθοδηγούνται από την συναισθηματική κατάσταση του νου μας και αντίστροφα έκφραση των συναισθημάτων μπορεί να ενταθεί ή να μετριαστεί από τις νοητικές διεργασίες, αναλόγως το πόσο ικανοί είμαστε στο να χειριστούμε συνειδητά τις σκέψεις και τον νου μας γενικότερα .

Αυτή η γνώση της αμοιβαίας επιρροής μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνειδητά για εσωτερική ανάπτυξη, μεταμόρφωση και αφύπνιση της συνείδησης.

1. Τα συναισθήματα που διαμορφώνουν τις σκέψεις:  Τα συναισθήματα έχουν τη δύναμη να ενεργοποιούν και διαμορφώνουν τις σκέψεις μας. Ένα άτομο που βρίσκεται σε χαρούμενη κατάσταση ερμηνεύει τις καταστάσεις με αισιοδοξία και να κάνει θετικές σκέψεις. Από την άλλη πλευρά, κάποιος που βρίσκεται σε θυμό μπορεί να αντιληφθεί τα γεγονότα μέσα από ένα φακό εχθρότητας, οδηγώντας σε περαιτέρω επιθετικές σκέψεις.

2. Οι σκέψεις ενισχύουν τα συναισθήματα: Από την άλλη οι σκέψεις μας μεγεθύνουν τα συναισθήματα. Όσο περισσότερο σκεφτόμαστε το κακό που μας έκανε κάποιος και το πόσο 'κακός' άνθρωπος είναι, τόσο πιο πολύ ενδυναμώνει ο θυμός μέσα μας και ο θυμός βέβαια ενδυνανμώνει το αρνητικό τρόπο σκέψης.
Επίσης, όταν αναπολούμε ένα αρνητικό γεγονός ή μένουμε σε ανήσυχες σκέψεις, τα συναισθήματα φόβου, θλίψης ή θυμού τείνουν να κλιμακώνονται. Αυτή η ενίσχυση συμβαίνει καθώς οι γνωστικές μας διεργασίες επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τη συναισθηματική αντίδραση που βιώνουμε.
Μια άλλη περίπτωση είναι πως αν πιστεύουμε ότι μια συγκεκριμένη κατάσταση είναι απειλητική, οι σκέψεις μας θα εντείνουν περαιτέρω τον φόβο που νιώθουμε.

Οι βαθύτερες αιτίες: Επιθυμία, ταύτιση και προσκόλληση

Τόσο τα συναισθήματα όσο και οι σκέψεις βρίσκουν τις ρίζες τους σε θεμελιώδεις πτυχές της ανθρώπινης ψυχολογίας - την επιθυμία, την ταύτιση και την προσκόλληση. 

Οι επιθυμίες μας, είτε αυτές σχετίζονται με την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων είτε με την αποφυγή αρνητικών αποτελεσμάτων, καθοδηγούν τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις και τη γνωστική μας επεξεργασία. Αυτός ο εστιασμένος στην επιθυμία φακός μπορεί να μας οδηγήσει να ερμηνεύουμε καταστάσεις και να διατυπώνουμε σκέψεις με τρόπους που ευθυγραμμίζονται με τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας.

Η ταύτιση και η προσκόλληση παίζουν ρόλο στο πώς τα συναισθήματα και οι σκέψεις διαπλέκονται. Η ταύτισή μας με τις σκέψεις μας δημιουργεί μια αίσθηση ότι είμαστε αυτές και η προσκόλλησή μας σε συγκεκριμένες πεποιθήσεις και αισθητηριακές εμπειρίες ενισχύει αυτή την ταύτιση. Όταν προσκολλούμαστε έντονα σε συγκεκριμένες ιδέες, απόψεις ή αισθητηριακές απολαύσεις, τα συναισθήματά μας διαπλέκονται με αυτές. Για παράδειγμα, η κριτική των προσφιλών μας πεποιθήσεων μπορεί να προκαλέσει συναισθηματικές αντιδράσεις όπως η αμυντική στάση ή η απογοήτευση.

Περιήγηση στην πολύπλοκη αλληλεπίδραση

Η αναγνώριση της σύνδεσης μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων μας δίνει τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε και να ερευνήσουμε αυτή την αλληλεπίδραση πιο συνειδητά και εποικοδομητικά. Οι πρακτικές αυτεπίγνωσης,  αυτοπαρατήρησης, διερεύνησης και διάκρισης και η εκπαίδευση συναισθηματικής νοημοσύνης διαδραματίζουν θεμελιακό ρόλο στην καλλιέργεια αυτής της επίγνωσης. Με την κατανόηση των βαθύτερων αιτιών των συναισθημάτων και των σκέψεών μας, αποκτούμε εικόνα των κινήτρων μας και μπορούμε να εργαστούμε για να ξεκαθαρίσουμε και να ελευθερωθούμε από αυτά καθώς και από βλαπτικά μοτίβα σκέψεων, συναισθημάτων και συμπεροφράς.

Συμπέρασμα

Η σχέση μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων είναι στενή και τα συναισθήματα διαμορφώσουν τις σκέψεις μας και οι σκέψεις ενισχύσουν τα συναισθήματά μας. Οι ψυχολογικοί παράγοντες της επιθυμίας, της ταύτισης και της προσκόλλησης προκαλούν την εκδήλωση τους και διαμορφώνουν την αλληλεπίδραση μεταξύ τους. 

Γνωρίζοντας και κατανοώντας την σχέση όλων αυτών των ψυχολογικών παραγόντων, μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε για να αναπτύξουμε την γνώση της ψυχολογίας μας, να γίνουμε αποτελεσματικοί στη ρύθμιση και την εξάλειψη των αρνητικών συναισθημάτων από τον νου μας, να αναπτύξουμε τις ανώτερες ικανότητες του νου και να δημιουργήσουμε εσωτερική αρμονία και ευεξία.

Τι ειναι το πονόσωμα; ~ Άτμαν Νιτυανάντα

 Τι ειναι το πονόσωμα;

Το πονόσωμα είναι ένα πεδίο ψυχικής ζωτικής ενέργειας (Πράνα) το οποίο αποτελείται από τα κατωτερα συναισθήματα, όπως ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, ο φθόνος, η στεναχώρια, κ.λπ. και το οποίο ενεργοποιείται είτε από εξωτερικά ερεθίσματα, είτε περιοδικά από μόνο του για να εκδηλωθεί και να τραφεί με κατώτερες δονήσεις ίδιες με τις δικές του. 

Το πονόσωμα σχετίζεται με το κατώτερο εγώ, και βρίσκει ευκαιρίες σε εξωτερικά συμβάντα ή δημιουργεί το ίδιο καταστάσεις για να εκδηλωθεί μέσα μας και να τραφεί με της χαμηλής δόνησης ενέργειες που παράγουν τα κατώτερα συναισθήματα και το πάθος τα οποία αποτελούν και την φύση του.

Υπάρχει το συλλογικό πονόσωμα και το ατομικό.

Το συλλογικό αφορά ομάδες ατόμων, μικρές ή μεγάλες, όπως για παράδειγμα οπαδούς ποδοσφαιρικής ομάδας, θρησκείας, πολιτικού κόμματος, έθνους, φύλου, και το ατομικό είναι αυτό που αφορά τον κάθε ένα ατομικά.

Παραδείγματα

Συλλογικό πονόσωμα.

Οι οπαδοί ομάδων (Ολυμπιακός,. Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ κ.λπ.) προκαλούν τους αντιπάλους οπαδούς για να προκαλέσουν συγκρούσεις και έτσι το πονόσωμα τους  να ζήσει τις δονήσεις του θυμού, του μίσους, της βίας κ.λ.π. και να τραφεί.

Στα ζευγάρια εξ αιτίας του πονοσώματος σε κάθε ευκαιρία προκαλεί ο ένας τον άλλο (στην πραγματικότητα το πονόσωμα του ενός το πονόσωμα του άλλου) λέγοντας ή κάνοντας πράγματα που ενοχλούν τον σύντροφό τους για να τον κάνουν να θυμώσει, και έτσι να δημιουργήσουν συμπλοκή, με κατηγορίες, θυμό, φόβο,  ζήλια, κ.λπ. και να τραφεί το πονόσωμα τους με αυτές τις δονήσεις.

Κύριο μέρος της εσωτερικής εργασίας ειναι η διάλυση του πονοσώματος έτσι ώστε να επανέλθει η αρμονία, η ισορροπία και η υγεία και να αναπτυχθούν οι αρετές της καρδιάς και του νου.

Το Vital Being / Sri Aurobindo

Το Vital Being / Sri Aurobindo 

Το Vital* είναι η ζωτική ενέργεια που δρα σύμφωνα με την φύση της, ως παρορμήσεις, επιθυμίες, συγκινήσεις, φιλοδοξίες κ.λπ., έχοντας ως κεντρικό μέρος εκδήλωσης, αυτό που αποκαλούμε η εξωτερική συγκινησιακή καρδιά. Υπάρχει επίσης η εσωτερική καρδιά, όπου βρίσκονται τα ανώτερα συναισθήματα και ευαισθησίες, οι διαισθησιακοί πόθοι και ωθήσεις της Ψυχής.

Σχόλιο του Άτμαν 

Vital Being: Ως Vital Being κατά γράμμα στα ελληνικά σημαίνει το Ζωτικό Ον. Ο Sri Aurobindo με τον όρο Vital Being αναφέρεται στην ζωτική ενέργεια που είναι το επίπεδο της ύπαρξης μας που σχετίζεται με τις συγκινήσεις και τα συναισθήματα. Αναφέρει όμως πως το ανώτερο μέρος του Vital Being που το ονομάζει mental vital έχει κάποια νοητική άποψη.

Στο κείμενο που παραθέτω παρακάτω αφήνω τους όρους που χρησιμοποιεί ο Sri Aurobindo στα αγγλικά γιατί ο όρος vital δεν μπορεί να μεταφραστεί μονολεκτικά

Το Vital Being έχει τέσσερα μέρη

1. Το mental vital, (Νοητικό vital) 

2. Το emotional vital, (Συγκινησιακό vital)

3. Το central vital και (Κεντρικό vital)

4. 4. το lower vital (Κατώτερο vital)

1. Το mental vital,  (Νοητικό vital) 

Το mental vital δίνει μια νοητική έκφραση μέσω της σκέψης, της ομιλίας (ή με άλλο τρόπο) στις συγκινήσεις, στις επιθυμίες, στα πάθη, στις αισθήσεις και άλλες κινήσεις του vital. 

Η περιοχή του mental vital είναι από το λαιμό έως την καρδιά.

2. Το emotional vital (Συγκινησιακό vital)

Το emotional vital είναι η έδρα διαφόρων συναισθημάτων όπως, η αγάπη, η χαρά, το μίσος, η θλίψη και τα υπόλοιπα. Η περιοχή του emotional vital είναι η εξωτερική καρδιά και ‘πίσω’ από αυτήν βρίσκεται η εσωτερική καρδιά που σχετίζεται με την ψυχή.

3. Το central vital (Κεντρικό vital)

Το central vital είναι η έδρα των πιο δυνατών επιθυμιών και αντιδράσεων του vital όποως για παράδειγμα της φιλοδοξίας, της υπερηφάνειας, του φόβου, της αγάπης για φήμη, της έλξης και της απώθησης, των επιθυμιών, των διαφόρων ειδών παθών και το πεδίο πολλών ζωτικών ενεργειών. 

Το central vital έχει ως έδρα την περιοχή από την καρδιά στον αφαλό.

4. Το lower vital (Κατώτερο vital) 

Το lower vital απασχολείται με επιθυμίες και συναισθήματα που έχουν να κάνουν με το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινής ζωής όπως για παράδειγμα η επιθυμία για φαγητό, η σεξουαλική επιθυμία, μικρές αρέσκειες (προτιμήσεις) και απαρέσκειες, ματαιοδοξία, φιλονικίες, θυμός, μικρές επιθυμίες κάθε είδους και αμέτρητα άλλα πράγματα. 

Η έδρα του lower vital είναι η περιοχή κάτω από τον ομφαλό.

Δεν πρέπει να συγχέουμε τον νου με το vital, αν και μεταγγίζεται στο vital κάποιο στοιχείο του νου. Ο νους και το vital αναμιγνύονται στην επιφάνεια της συνείδησης, αλλά είναι ξεχωριστές δυνάμεις στον εαυτό τους.

Το mental vital είναι ένα είδος διαμεσολαβητή μεταξύ των συγκινήσεων, επιθυμιών, παρορμήσεων, κ.λπ. του vital κ.λπ. και του νου. Το mental vital εκφράζει τις επιθυμίες, τις συγκινήσεις, τα συναισθήματα, τα πάθη, τις φιλοδοξίες, τις κτητικές και ενεργές τάσεις του vital και τις ρίχνει στο νου ως φαντασίες ή όνειρα μεγαλείου, ευτυχίας, κ.λπ. (Οι φαντασίες και το ονειροπόλημα στα οποία οι άνθρωποι επιδίδονται είναι μια ιδιαίτερη μορφή έκφρασης του mental vital. Μέσα από το mental vital τα πάθη, τα συναισθήματα, οι παρορμήσεις, οι επιθυμίες, εγείρονται και μπαίνουν στην διάνοια (buddhi-μπούντι) και είτε την θολώνουν είτε την διαστρέφουν.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με το Vital Being και το vital ego στα βιβλία του Sri Aurobindo και της Mother, ‘THE INTEGRAL YOGA’ και ‘LIVING WITHIN’ 

~~~ ~~~ ~~~

ΦΟΒΟΣ, ΘΥΜΟΣ, ΕΠΙΘΥΜΙΑ, ΚΛΑΜΑ ~ Ατμαν Νιτυανάντα

ΦΟΒΟΣ, ΘΥΜΟΣ, ΕΠΙΘΥΜΙΑ, ΚΛΑΜΑ

ΥΠΟΘΕΣΗ

Λέγεται πως ο φόβος μερικές φορές είναι υποσυνείδητος (δηλαδή δεν εκδηλώνεται στο συνειδητό μας με τρόπο φανερό, ή πιθανόν εμείς δεν είμαστε σε θέση να το αντιληφθούμε) και έτσι αν και το βασικό συναίσθημά μας είναι φόβος, μπορεί να αντιδράσουμε με θυμό ή κλάμα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ο θυμός, όπως και ο φόβος, είναι επίσης ένα βασικό συναίσθημα και προέρχονται και τα δύο άμεσα από την επιθυμία, την προσκόλληση στην επιθυμία, την μη εκπλήρωση κάποιας ανάγκης, την προσκόλληση μας σε κάποια ανάγκη. Δηλαδή δεν θυμώνουνε επειδή υπάρχει ένας μη συνειδητά εκφρασμένα φόβος αλλά επειδή εμποδίζεται ή δεν εκπληρώνεται κάποια επιθυμία ή κάποια ανάγκη των οποίων μπορεί να είμαστε συνειδητοί, αλλά μπορεί και όχι. Δηλαδή πίσω από τον φόβο και τον θυμό υπάρχει μη εκπληρωμένη ανάγκη ή επιθυμία, ή παρεμποδίζεται μια ανάγκη ή επιθυμία ή κάποια προσκόλληση (οι προσκολλήσεις σχετίζονται επίσης με την επιθυμία κα ιτις ανάγκες).

Βέβαια ο φόβος να μην μας συμβεί κάτι που ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ να συμβεί, διεγείρει τον θυμό μέσα μας. Δηλαδή στην σκέψη ότι μπορεί να μας συμβεί κάτι δυσάρεστο, κάτι που δεν επιθυμούμε εγείρεται μέσα μας ο φόβος. Και φαίνεται πως αυτός ο φόβος είναι που προκαλεί τον θυμό, ο οποίος (ο θυμός) στην πραγματικότητα είναι ο μηχανισμός με τον οποίο το εγώ μας προσπαθεί να αμυνθεί και να προστατέψει τον εαυτό του κάνοντας επίθεση και κακό σε αυτόν που θεωρεί ως κίνδυνο. Όμως αυτός ο φόβος εγείρεται μέσα μας εξ αιτίας της επιθυμίας μας να μην συμβεί κάτι δυσάρεστο, κάτι που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ. Όλο αυτό βέβαια διαδικάζεται αυτόματα και μηχανικά μέσα μας σύμφωνα με το πως είναι προγραμματισμένος ο νους μας και πόσο δυνατό είναι το εγώ μας.

Το κλάμα

Το κλάμα είναι μια νευροφυσιολογική αντίδραση που σχετίζεται με πολλά συναισθήματα. Μπορεί να κλάψουμε από χαρά, από γέλιο, από θυμό, από φόβο, από στεναχώρια, από μοναξιά, απογοήτευση, κ.λπ.

Το κλάμα σε σχέση με τα αρνητικά συναισθήματα μας βοηθάει να εκφορτίσουμε την συγκινησιακή ενέργεια σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον (με την προϋπόθεση ότι δεν συγκρατούμε το κλάμα) ώστε να χαλαρώσουμε και να αντέξουμε την πίεση της συγκινησιακής φόρτισης.

OM! Η παρατήρηση των συγκινήσεων ~ Atman Nityananda

Η παρατήρηση των συγκινήσεων

 

Επειδή οι σκέψεις δημιουργούνται από τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις ((συγκινησιακή φύση), και επειδή το κατώτερο εγώ είναι στη φύση του συγκινησιακό, είναι απαραίτητο να εμβαθύνουμε στην αυτοπαρατήρηση της συγκινησιακής μας φύσης.

Πρέπει να γίνουμε ικανοί να αντιλαμβανόμαστε από στιγμή σε στιγμή αυτό που αναδύεται στο συγκινησιακό μας επίπεδο όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να μην ταυτιζόμαστε με αυτό, ώστε να μπορούμε να το παρατηρούμε με προσοχή και διάκριση, προκειμένου να αποκτήσουμε μια σαφή κατανόηση της φύσης του και του λόγου της εμφάνισής του. Να δούμε πώς προκαλεί σκέψεις και πώς ταυτίζεται με τις σκέψεις, και επομένως μας κάνει να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις.

Είναι απαραίτητο να αποκτήσουμε την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να παρατηρούμε τον συναισθηματικό μας κόσμο από απόσταση. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην αυτογνωσία και στην εξάλειψη του εγώ.

Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται να παραμένουμε επάγρυπνοι και σε επαφή με την εσωτερική σιωπή και να είμαστε σε επιφυλακή της καρδιάς και του νου.

Μόνο όταν έχουμε αναπτύξει αρκετά την ικανότητα να παραμένουμε σε εγρήγορση και επίγνωση της εσωτερικής σιωπής θα μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τις συγκινησιακές αντιδράσεις και να μην ταυτιζόμαστε με αυτές. Έτσι δεν γινόμαστε δέσμιοι αυτών, αλλά επιπλέον μπορούμε να τις παρατηρήσουμε, να τις ερευνήσουμε, να τις κατανοήσουμε και να τις εξαλείψουμε με την προσευχή και το μάντρα.

 

Μέχρι να γίνουμε πολύ ικανοί σε αυτό, θα πρέπει να μάθουμε να αποταυτιζόμαστε από τις συγκινήσεις, ώστε να μην χανόμαστε τελείως σε αυτές, ώστε να είμαστε σε θέση να τις μελετήσουμε να τις κατανοήσουμε και να τις εξαλείψουμε με την προσευχή και το μάντρα.

Όταν είμαστε πλήρως ταυτισμένοι με την οποιαδήποτε συγκινησιακή εκδήλωση, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε οποιαδήποτε  διαδικασία έρευνας, παρατήρησης και εξάλειψης.

Μπορούμε όμως να μάθουμε τρόπους για να χαλαρώνουμε λίγο το συναίσθημα και να αποκτάμε κάποια απόταση από αυτό. Και έτσι μπορούμε να κάνουμε κάποια εργασία με τα συναισθήματα μας και ελευθερωνόμαστε από αυτά. Σε αυτό θα μας βοηθήσει να εξετάζουμε τα συναισθήματα μας στο σπίτι σε συνθήκες ήρεμες και σε μια καλύτερη εσωτερική κατάσταση.

 Αρχικά μπορούμε να εργαστούμε με την μελέτη, την έρευνα, την κατανόηση και την εξάλειψη των συγκινήσεων στην πιο χοντροκομμένη του μορφή. Για να εργαστούμε με τις πιο λεπτοφυείς συγκινησιακές καταστάσεις, θα πρέπει να μην αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τις συγκινησιακές καταστάσεις, στην αρχή τους και αυτό απαιτεί εμβάθυνση στην επίγνωση της εσωτερικής σιωπής (αυτεπίγνωση), σταθερότητα στο να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση, και αναπτυγμένη ικανότητα αυτοπαρατήρησης και διάκρισης..

 

Η εμβάθυνση και σταθερότητα στην αυτεπίγνωση, επιτυγχάνεται με καθημερινό (πρωί και βράδυ) διαλογισμό ή αυτοέρευνα (Βιτσάρα), αλλά και συνεχή εξάσκηση σε όλη την διάρκεια της ημέρας στο να είμαστε σε εγρήγορση, αυτεπίγνωση και αυτοπαρατήρηση.

 

Η ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥΣ ~ Atman Nityananda

Η ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥΣ 

Το σημαντικότερο και δυσκολότερο μέρος της εξάλειψης του εγώ σχετίζεται με την συγκινησιακή του άποψη, που περιλαμβάνει τις επιθυμίες, τις παρορμήσεις και τα κατώτερα συναισθήματα.

Επειδή ο πόθος η επιθυμία, οι παρορμήσεις και τα κατώτερα συναισθήματα, είναι όλα τους εκφράσεις του εγώ και όχι διαφορετικά από το εγώ, είναι δύσκολο να αποταυτιστούμε από αυτά, να τα βλέπουμε από απόσταση, να τα βιώνουμε σαν κάτι διαφορετικό, σαν κάτι ξένο από τον εαυτό μας (δηλαδή διαφορετικά από το εγώ μας, αφού είμαστε ταυτισμένοι με το εγώ και το θεωρούμε ως εαυτό μας), ιδιαίτερα όταν εκδηλώνονται με δύναμη. Η συνήθης κατάσταση είναι ότι είμαστε ταυτισμένοι με αυτά και τα βιώνουμε σαν τον εαυτό μας ή σαν μέρος του εαυτού μας (του εγώ μας).

Για να μπορέσουμε να ερευνήσουμε, κατανοήσουμε και εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας τις συγκινησιακές αντιδράσεις, είναι απαραίτητο να σταματήσουμε να ταυτιζόμαστε με αυτές.

Αυτεπίγνωση, διάκριση, εστιασμένη προσοχή

Για να μην ταυτιζόμαστε με αυτές (ή να σταματάμε την ταύτιση όταν έχει ήδη συμβεί), απαιτείται μεγάλη ικανότητά σταθερά εστιασμένης προσοχής, διάκρισης και επάνω από όλα ικανότητα  μαζευόμαστε στο κέντρο μας την εσωτερική σιωπηλή παρουσία (αυτεπίγνωση), η οποία είναι ανέγγιχτη από τα συναισθήματα, την επιθυμία, τις παρορμήσεις και τις σκέψεις. 

Αν δεν έχουμε αναπτύξει αρκετά την ικανότητα να είμαστε σε επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία, είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουμε την ταύτιση με τις συγκινησιακές αντιδράσεις, και χρειάζεται να προσπαθήσουμε αρκετά για να σταματήσουμε την ταύτιση (αν ήδη έχει συμβεί) και να κάνουμε να καταλαγιάσει η συγκίνηση όσο γίνεται πιο γρήγορα, ειδικά αν η εκδήλωση της συγκίνησης είναι δυνατή. 

Σταμάτημα της συγκινησιακής αντίδρασης στην αρχή της εκδήλωσης της 

Είναι πολύ πιο εύκολο να διατηρήσουμε απόσταση και να μην ταυτιζόμαστε με τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις και τις επιθυμίες όταν η εκδήλωση τους είναι αδύναμη. Και η εκδήλωση τους είναι αδύναμη όταν ακόμη είναι στην αρχή της. Γι’ αυτό και μέρος της άσκησης είναι να παραμένουμε όσο περισσότερο μπορούμε επάγρυπνοι και σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής και να φρουρούμε τον νου και την καρδιά με πολύ προσοχή, σαν να είμαστε σε σκοπιά σε πόλεμο, γιατί έτσι θα είμαστε σε θέση να πιάνουμε τις συγκινησιακές αντιδράσεις στην αρχή τους, πριν προσλάβουν μεγάλη ένταση. ¨Όσο πιο νωρίς αντιληφθούμε την κίνηση του εγώ ως παρόρμηση, επιθυμία ή συναίσθημα, τόσο πιο εύκολο είναι να μην ταυτιστούμε και να κρατήσουμε απόσταση από αυτά, να τα παρατηρήσουμε, να τα ερευνήσουμε, να το καταλαγιάσουμε και να τα  αφαιρέσουμε δύναμη μέσω της προσευχής ή του ονόματος του Θεού ή σε συνδυασμό και των δύο.

Αποταύτιση από το εγώ

Η ικανότητα μας να μην ταυτιζόμαστε με τις συγκινησιακές αντιδράσεις γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν θα είμαστε ικανοί να αποταυτιζόμαστε επίσης και από την αίσθηση εγώ ο εαυτός μου (το εγώ μας), που έχει σαν προϋπόθεση να έχουμε μεγάλη ικανότητα να παραμένουμε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπής. Και η ικανότητα να παραμένουμε σε επίγνωση εσωτερικής σιωπής, με τη σειρά της, γίνεται καθοριστικά μεγαλύτερη όταν έχουμε αφυπνιστεί, που σημαίνει ότι αντιλαμβανόμαστε πλέον τον εαυτό μας ως την εσωτερική σιωπηλή παρουσία (Συνειδητότητα, το εσωτερικό σιωπηλό χώρο). Έχουμε επίγνωση δηλαδή ότι είμαστε η εσωτερική σιωπηλή παρουσία, ο σιωπηλός χώρος της Συνειδητότητας και όχι το εγώ και το σώμα με το οποίο ήμασταν ταυτισμένοι ως τώρα.

Η εξάλειψη του εγώ είναι αποτέλεσμα του συνόλου της άσκησης

Θυμίζω τέλος ότι η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων είναι αποτέλεσμα της συνολικής άσκησης που κάνουμε, και της εφαρμογής διάφορων πρακτικών, οι οποίες περιγράφονται σε άλλα άρθρα του μπλοκ.

ΦΟΒΟΣ, ΘΥΜΟΣ, ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

ΦΟΒΟΣ, ΘΥΜΟΣ, ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ

Αυτά τα τρία συναισθήματα είναι η κύρια δυστυχία μας. Ο φόβος, ο θυμός και η στεναχώρια (και οι παραλλαγές τους), είναι τα κύρια συναισθήματα που μας φέρνουν την περισσότερη μιζέρια και δυστυχία από κάθε τι  άλλο και γίνονται και η αιτία άλλων αρνητικών συναισθημάτων.

Οι θεμελιώδεις αιτίες τους είναι η άγνοια της αληθινής μας φύσης, η επιθυμία,η ταύτιση και οι προσκολλήσεις.

Στεναχωριόμαστε κατά βάση επειδή δεν αποκτήσαμε ή δεν έγινε αυτό που θέλαμε ή επειδή χάσαμε αυτό που είχαμε (και το οποίο προφανώς θέλαμε να έχουμε).

Ο θυμός μας στρέφεται  ενάντια σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε μας εμποδίζει να αποκτήσουμε  ή  να κάνουμε αυτό που θέλουμε, ή γίνεται  αιτία να χάσουμε αυτό που έχουμε.

Φοβόμαστε (ανησυχούμε, αγωνιούμε, αγχωνόμαστε), μήπως κάτι δεν πάει καλά, μήπως κάποιος ή κάτι μας εμποδίσει να πετύχουμε ή να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, και επίσης ανησυχούμε, φοβόμαστε αγχωνόμαστε μήπως κάτι γίνει αιτία να χάσουμε αυτό που έχουμε.

Αυτά τα τρία κύρια συναισθήματα δεν εκδηλώνονται μόνο σε σχέση με τις επιθυμίες και τα θέλω μας, αλλά επίσης σε σχέση με την αυτοεικόνα μας, την υπόληψη, την αυτοαξία μας και τις ανάγκες μας.

Όσο μεγαλύτερη είναι η επιθυμία, η ταύτιση και η προσκόλληση μας στο σώμα μας, στην ψευδαισθησιακή εικόνα που έχουμε με τον εαυτό μας, σε πρόσωπα, σε αντικείμενα, συλλογικές οντότητες και καταστάσεις τόσο μεγαλύτερη θα είναι και ένταση εκδήλωσης της στεναχώριας, του θυμού και του φόβου.

Τι επιθυμείτε πολύ; Με τι είστε ταυτισμένοι και προσκολλημένοι περισσότερο; Με τι έχετε συνδυάσει την αυτοεικόνα σας και την αξίας σας;

Οι επιθυμίες, οι ταυτίσεις και οι προσκολλήσεις μας σχετίζονται με την άνεση, τα χρήματα, το σεξ, τις σχέσεις, τους φίλους, την διασκέδαση, τις διακοπές, την δόξα, την φήμη, την ομάδα μας, το κόμμα μας, την θρησκεία μας κ.λπ., το αυτοκίνητο μας, το κινητό μας, το ρολόι μας, το στυλό μας, την τσάντα μας, τα ρούχα μας, την κολόνια μας, τις απόψεις μας, θέλουμε  να επιβάλλουμε την άποψη μας, να έχουμε δίκιο, να μας αναγνωρίζουν, να μας επιβραβεύουν, να μας αποδέχονται, να αποδέχονται τις απόψεις  μας, τις ιδέες μας, τα πιστεύω μας, το ντύσιμο μας, τις επιλογές μας, να μας ακούνε, να μας δίνουν προσοχή, να ακούνε  τις συμβουλές μας, να συμφωνούν μαζί μας, να δέχονται με ευχαρίστηση τα δώρα μας... προσθέστε τον δικό σας κατάλογο, με πράγματα που αφορούν τον εαυτό σας.

Βρείτε τις επιθυμίες, τις ταυτίσεις, τις προσκολλήσεις σας, αυτά στα οποία στηρίζετε την αυτοεικόνα και την αυτοαξία σας, και θα ανακαλύψετε πότε, τι, και γιατί φοβάστε, πότε, με τι και γιατί θυμώνετε, πότε, με τι και γιατί στεναχωριέστε.

Συναισθήματα και ανάγκες

Θυμώνουμε, φοβόμαστε, στεναχωριόμαστε, (ανάλογα την περίσταση), όταν εμποδίζεται η ικανοποίηση κάποιας ανάγκης μας που σχετίζεται με την επιβίωση (για παράδειγμα, εργασία, τροφή, ρούχα, χρήματα, κ.λπ.), όταν υπάρχει αμφιβολία στο αν θα εκπληρωθεί ή θα συνεχίσει να εκπληρώνεται κάποια ανάγκη μας, και όταν δεν ικανοποιείται ή ικανοποιείται πλημμελώς η ανάγκη μας.

Τα συναισθήματα σε σχέση με την αυτοεικόνα, την υπόληψη και την αυτοαξία

Επιθυμούμε, προσκολλόμαστε, συμπαθούμε, οποιονδήποτε και οτιδήποτε ενισχύει και κολακεύει την αυτοεικόνα μας και ανεβάζει την αξία μας και την υπόληψη μας στα μάτια μας και στα μάτια των άλλων (δηλαδή οποιονδήποτε και οτιδήποτε μας κάνει να νοιώθουμε σημαντικοί και σπουδαίοι).

Φοβόμαστε, ανησυχούμε, αγχωνόμαστε και λαμβάνουμε σαν απειλή οποιονδήποτε και οτιδήποτε μπορεί να  μειώσει ή υπάρχει πιθανότητα να μειώσει ή νομίζουμε ότι μπορεί να μειώσει, την αξία μας και την υπόληψη μας, και επίσης οποιονδήποτε η οτιδήποτε μπορεί να χαλάσει, ή υπάρχει πιθανότητα να χαλάσει ή νομίζουμε ότι μπορεί να χαλάσει, την καλή εικόνα  που έχουμε εμείς   ή οι άλλοι για τον εαυτό μας. 

Θυμώνουμε με οποιονδήποτε ή οτιδήποτε  μειώνει ή νομίζουμε ότι μειώνει την αξία μας, την υπόληψη μας και την αυτοεικόνα μας, στα μάτια μας ή στα μάτια των άλλων.

Στεναχωριόμαστε (πληγωνόμαστε ή  ντρεπόμαστε επίσης) όταν θεωρούμε ότι με τις πράξεις ή τα λόγια τους μας έχουν  μειώσει, μας έχουν θίξει την εικόνα μας, την υπόληψη μας και την αξία μας στα μάτια μας ή στα μάτια των άλλων.

Ανάλογα με το τι έχουμε συνδέσει την αυτοαξία μας και την αυτοεικόνα μας, εκδηλώνονται και τα τρία αυτά συναισθήματα.

Αν για παράδειγμα συνδέουμε την αυτοεικόνα μας και την αυτοαξία μας με το ντύσιμο μας, νοιώθουμε μειωμένοι,  όταν δεν εγκρίνουν, όταν κριτικάρουν το ντύσιμο μας και θυμώνουμε (εκνευριζόμαστε, δυσαρεστούμαστε) με αυτόν που μας κάνει κριτική, φοβόμαστε μην μας ξανακάνει κριτική ή μας απορρίψει και μάλιστα μπροστά σε πρόσωπα σημαντικά για εμάς και επίσης ντρεπόμαστε και στεναχωριόμαστε γι' αυτό.

Ερευνήστε τον εαυτό σας και βρείτε με τι έχετε ταυτίσει την αυτοεικόνα σας και την αυτοαξία σας και θα ανακαλύψετε: πότε, τι, και γιατί φοβάστε, πότε, με τι και γιατί θυμώνετε, πότε, με τι και γιατί στεναχωριέστε.

Συνδυασμός των επιθυμιών, προσκολλήσεων, αναγκών κα αυτοαξίας με αυτά τα συναισθήματα.

Το να θυμώνουμε, να φοβόμαστε ή να στεναχωριόμαστε  επειδή μειώνουν την αξία μας μπορεί να συνδυάζεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες επιβίωσης, την εκπλήρωση επιθυμιών, τις ταυτίσεις και προσκολλήσεις μας με πρόσωπα και συλλογικότητες.

Δύο παραδείγματα για να γίνω περισσότερο  κατανοητός

Αν προσπαθεί κάποιος συνάδελφος στην δουλειά μας, να μειώσει την αξία μας με κάποιο τρόπο, θυμώνουμε με  αυτό (ο θυμός σχετίζεται με την αυτοαξία μας), αλλά ταυτόχρονα  φοβόμαστε μήπως ο προϊστάμενός μας αποκτήσει κακή εικόνα για εμάς και αυτό έχει δυσάρεστες συνέπειες για την θέση μας στη εταιρεία (ο φόβος σχετίζεται με την ανάγκη μας).

Αν μας μειώνει κάποιος μπροστά σε αυτόν που φλερτάρουμε και επιθυμούμε να κάνουμε σχέση, θυμώνουμε με αυτόν (ο θυμός σχετίζεται με την αυτοαξία μας) αλλά φοβόμαστε και θυμώνουμε επιπλέον γιατί σκεπτόμαστε ότι αυτό μπορεί  να γίνει αιτία να μην προχωρήσει η σχέση με το άτομο αυτό (ο θυμός και ο φόβος σχετίζεται με την επιθυμία).

Βλέπουμε ότι τα συναισθήματα του θυμού και του φόβου εκδηλώνονται και στις δύο περιπτώσεις, και σε σχέση με την αυτοαξία μας, και ταυτόχρονα σε σχέση με μια ανάγκη μας στην πρώτη  περίπτωση και με μια επιθυμία στην δεύτερη περίπτωση.

Μπορείτε να βρείτε πολλά παραδείγματα για  τον εαυτό σας όπου ο φόβος, ο θυμός και η στεναχώρια εκδηλώνονται ταυτόχρονα σε σχέση με κάποια επιθυμία, με την αυτοαξία ή κάποια ανάγκη.

Τέλος τα συναισθήματα αυτά σχετίζονται και με την ελευθερία μας (με το αν καταπιεζόμαστε) να  ικανοποιήσουμε τις  ανάγκες μας, τα θέλω μας,  τις επιθυμίες μας, να εκφράσουμε τα ταλέντα μας, να ζήσουμε όπως θέλουμε.

Φοβόμαστε ή θυμώνουμε κατά περίπτωση, με οποιονδήποτε ή οτιδήποτε μας καταπιέζει ή νομίζουμε ότι μας καταπιέζει και δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Και βέβαια στεναχωριόμαστε αν  τελικά δεν μπορέσαμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε.

Η στεναχώρια μπορεί να γίνει, απάθεια, μελαγχολία, κατάθλιψη, παραίτηση,

Ο θυμός μπορεί να γίνει οργή, μίσος, κακία,  μνησικακία, εκδικητικότητα.

Ο φόβος, δειλία, ατολμία, φοβία, αναποφασιστικότητα, ντροπή, ενοχές, παραίτηση.

Όλα τα παραπάνω, μας απομακρύνουν από την αρμονία, την ενότητα, την αγάπη, την χαρά  της ζωής, την ειρήνη και  την ευδαιμονία της αληθινής μας φύσης και οδηγούν στην ασθένεια.

Συναισθήματα και πεποιθήσεις

Όλα τα παραπάνω συναισθήματα εκτός του ότι έχουν βάση τις επιθυμίες, τις ταυτίσεις, τις προσκολλήσεις και την αυτοαξία μας, σχετίζονται  και με διάφορες πεποιθήσεις που έχουμε για τον εαυτό μας, τους άλλους, την ζωή, τον κόσμο και τον Θεό. Οι λανθασμένες πεποιθήσεις στηρίζουν τις ταυτίσεις, τις προσκολλήσεις, τις επιθυμίες, την  ψευδαισθησιακή αυτοεικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας  και τον τρόπο που αξιολογούμε τον εαυτό μας.

Για να απαλλαγούμε-ελευθερωθούμε από τον θυμό, τον φόβο και την στεναχώρια και όλες τις παραλλαγές τους, θα πρέπει να κάνουμε  εργασία και άσκηση με αυτά καθαυτά, αλλά επίσης εργασία και άσκηση να ελευθερωθούμε από τις προσκολλήσεις, τις ταυτίσεις, τις επιθυμίες, και τις περιοριστικές και λανθασμένες  πεποιθήσεις που είναι οι αιτίες τους. Κύρια ταύτιση, προσκόλληση και πεποίθηση είναι αυτή που σχετίζεται με το σώμα μας, Η ψευδαίσθηση ότι είμαστε το σώμα γεννάει όλες τις υπόλοιπες μιζέριες και τις  δυστυχίες μας.

Η απελευθέρωση από αρνητικά συναισθήματα με τη μέθοδο Sedona (Σεντόνα) ~ Άτμαν Νιτυνάντα

Η απελευθέρωση από αρνητικά συναισθήματα* με τη μέθοδο Sedona (Σεντόνα)

Μια προσέγγιση της μεθόδου Sedona βασισμένη στην εμπειρία μου σχετικά με την διάλυση των αρνητικών συναισθημάτων και των εγωϊκών τάσεων.

 Συναισθήματα*: 

η μέθοδος σεντόνα δεν αναφέρεται μόνο στα συναισθήματα αλλά σε οτιδήποτε μας περιορίζει:  επιθυμίες, ανάγκες, προσκολλήσεις, παρορμήσεις, προγραμματισμούς, εγωϊκές τάσεις, συνήθειες. Οπότε στις ερωτήσεις που γίνονται στα 4 βήματα της μεθόδου, όπου αναφέρεται η λέξη συναίσθημα μπορείτε να την αντικαταστήσετε με κάποιο από τα παραπάνω (επιθυμία, παρόρμηση, ανάγκη, προσκόλληση, προγραμματισμό κ.λπ.).

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μια προσωπική προσέγγιση

Αυτό το άρθρο δεν αντιπροσωπεύει την αντίληψη του εμπνευστή της μεθόδου Sedona (Σεντόνα) Lester Levenson και του συνεχιστή του,  του Hale Dwoskin  αλλά την προσωπική μου αντίληψη και κατανόηση για την μέθοδο Sedona.

Εκτός από τα 4 βήματα της μεθόδου τα οποία γράφω αυτούσια:

 1.  ΑΠΟΔΟΧΗ

 Μπορώ να το επιτρέψω να είναι εδώ;  ή   Μπορώ να το καλωσορίσω;

       2.  ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;

    Θα μπορούσα ή μπορώ να το αφήσω  να φύγει; 

3. ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;

     Θέλω να το αφήσω να φύγει;

     Αν η απάντηση είναι ΟΧΙ ή ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ Αναρωτήσου:

    Προτιμώ να κρατήσω αυτό το συναίσθημα ή να είμαι ελεύθερος;

4.  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ

     Πότε;

όλη η ανάλυση και η προσέγγιση σχετικά με την μέθοδο Sedona, καθώς όλα όσα αναφέρω σχετικά με την αποδοχή, τα συναισθήματα, την πρακτική, τον αληθινό μας εαυτό κ.λπ.) είναι η δική μου κατανόηση και αντίληψη  για την μέθοδο Sedona και όχι του εμπνευστή της και του συνεχιστή της, του.  

Αν θέλετε να μάθετε την μέθοδο της Sedona  όπως αυτή επινοήθηκε και διδάχτηκε από τον εμπνευστή και τον μαθητή του μπορείτε να διαβάσετε τα βιβλία που έχουν γράψει και να επισκεφτείτε στην επίσημη ιστοσελίδα της μεθόδου Sedona :http://www.sedona.com. Επίσης υπάρχουν και αρκετά βίντεο στο youtube,  με σεμινάρια που έκανε ο Hale Dwoskin  για την μέθοδο Sedona.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μέσα από εμπειρία πολλών ετών εξάσκησης βρήκα ότι οι ερωτήσεις είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος να αποταυτιστούμε και να απεμπλακούμε από τις μηχανικές ψυχολογικές καταστάσεις,  την ταύτιση μας με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις και τα εξωτερικά αντικείμενα και συμβάντα, ιδιαίτερα όταν κολλάει ο νους μας σε αυτά. Οι ερωτήσεις επίσης είναι ο καλύτερος τρόπος να διερευνήσουμε τον εαυτό μας σε βάθος, σε όλα τα επίπεδα.

Με την ερώτηση προκαλούμε ένα συνειδησιακό σοκ και ερχόμαστε σε κατάσταση διερευνητικής προσοχής, εγρήγορσης, παρατήρησης. Αυτό μας βοηθάει να αποταυτιστούμε από ότι συμβαίνει μέσα μας  (σκέψεις, συναισθήματα, παρόρμηση, κ.λπ.), να γίνουμε πιο συνειδητοί από όλα  αυτά, και επίσης να γίνουμε πιο συνειδητοί της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας  (που είναι ο αληθινός μας Εαυτός).  

Κάνοντας την ερώτηση αμφισβητούμε την πραγματικότητα των σκέψεων, συναισθημάτων, κ.λπ., αμφισβητούμε ότι είναι δικές μας συνειδητές επιλογές και ότι είναι ο εαυτός μας. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να δούμε πιο αντικειμενικά αυτό που βιώνουμε και να απαλλαγούμε τελικά από την  μηχανική αντίδραση που μας τυραννά και που θεωρούσαμε λανθασμένα μέχρι τώρα σαν αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας.

Ανάλογα με την ερώτηση που κάνουμε  στοχεύουμε σε διαφορετικό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα η ερώτηση "Μπορώ να αποδεχτώ αυτό που συμβαίνει μέσα μου" σκοπεύει στο να σταματήσει την μηχανική μας αντίδραση (δυσαρέσκειας, θυμού, φόβου κ.λπ.) προς αυτό που νοιώθουμε και να μας φέρει όπως είπα παραπάνω σε μια κατάσταση εγρήγορσης και συνειδητής προσοχής. Από αυτήν την κατάσταση μπορούμε να συνεχίσουμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις: όπως για παράδειγμα προς την διερεύνηση της εγωϊκής τάσης που εκδηλώνεται και την την εξάλειψη της, ή προς την βαθύτερη επίγνωση της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας  (ο αληθινός μας Εαυτός).  (Παρακάτω θα αναλυθεί αυτό περισσότερο διεξοδικά). 

Η ερώτηση "Σε ποιόν αναδύεται αυτό το συναίσθημα;" στοχεύει στο να αποτραβηχτούμε τελείως από ότι συμβαίνει στον νου και να στρέψουμε την προσοχή στο υποκείμενο της εμπειρίας με σκοπό να γίνουμε συνειδητοί της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας, που είναι το σταθερό  υπόβαθρο κάθε εμπειρίας.

Ένα μεγάλο πλεονέκτημα που έχουμε με τις ερωτήσεις είναι ότι αποταυτιζόμαστε από το νου μας (σκέψεις, συναισθήματα κ.λπ.) χωρίς να πάμε κόντρα στο νου και στο εγώ (χωρίς να δίνουμε μάχη) και μπορούμε να καθοδηγήσουμε το νου με ένα πολύ απαλό τρόπο εκεί που θέλουμε χωρίς αντίσταση. 

Η μέθοδος Sedona, (τουλάχιστον αυτό το μέρος της, που παρουσιάζω εδώ) είναι μια διαδικασία τεσσάρων βημάτων τα οποία γίνονται με τέσσερις ερωτήσεις. Ασχολήθηκα με την μέθοδο Sedona ακριβώς γιατί ταιριάζει με την αντίληψη μου για την αποτελεσματικότητα των ερωτήσεων.

Ακόμη και αν δεν βρείτε την μέθοδο Sedona κατάλληλη για εσάς, η ανάλυση που ακολουθεί παρακάτω θα σας χρησιμεύσει σημαντικά στην εργασία με τον εαυτό σας. Θα σας βοηθήσει να μάθετε να αποταυτίζεστε από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις και το ίδιο το εγώ, στην διάλυση των εγωϊκών τάσεων, αρνητικών συναισθημάτων και προγραμματισμών και επίσης στο να γίνετε πιο συνειδητοί της αληθινής σας φύσης (Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία).

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΘΟΔΟΣ SEDONA ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ

Πρώτα λίγα λόγια, γενικά για την μέθοδο Sedona και στην συνέχεια θα αναλυθούν τα τέσσερα βήματα της μεθόδου

Η μέθοδος Sedona (Σεντόνα) είναι μια τεχνική που μπορεί να μας βοηθήσει να απελευθερωθούμε από αρνητικά συναισθήματα, παρορμήσεις, ανάγκες και επιθυμίες και να έλθουμε σε επαφή με την αληθινή μα φύση ώστε να ζούμε με ειρήνη, ευτυχία, αρμονία, δημιουργικότητα και αγάπη.

Η μέθοδος Sedona είναι μία απλή, αποτελεσματική και εύκολη στην εκμάθηση τεχνική που ενεργοποιεί την φυσική  μας ικανότητα να ελευθερωνόμαστε από κάθε οδυνηρό ή ανεπιθύμητο συναίσθημα που μπορεί να εκδηλώνεται οποιαδήποτε στιγμή. Η μέθοδος Sedona αποτελείται από μια σειρά από ερωτήσεις που μας βοηθούν να αποκτήσουμε επίγνωση αυτού που βιώνουμε εδώ και τώρα μέσα μας, και μας καθοδηγεί με ένα απλό τρόπο στο να ελευθερωθούμε  από αυτό.

Από την προσωπική μου πορεία στην πνευματική άσκηση θεωρώ ότι για κάποιον που τον ενδιαφέρει όχι μόνο η βελτίωση της ψυχολογίας του αλλά η πλήρης διάλυση του εγώ και η συνειδητοποίηση της αληθινής του φύσης η μέθοδος Sedona μπορεί να είναι μια από τις μεθόδους για την διάλυση του εγώ. Η διάλυση του εγώ σύμφωνα με την εμπειρίας μου απαιτεί μια πιο πολύπλευρη προσέγγιση. 

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ;

Μπορείς να εφαρμόσεις αυτή την τεχνική για οποιοδήποτε συναίσθημα, επιθυμία, παρόρμηση, προσκόλληση, προγραμματισμό εκδηλώνεται στο ψυχισμό σου.

ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ;

Μπορούμε να εφαρμόσουμε την μέθοδο Σεντόνα:

1.      στην διάρκεια της ημέρας, κάθε στιγμή που εκδηλώνεται κάτι μας βγάζει από την ειρήνη, την διαύγεια, την ηρεμία, την ενότητα, την θετική ενέργεια.

2.      στο σπίτι για να εργαστούμε με περιστατικά της ημέρας ή του παρελθόντος

Μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτή την τεχνική για οποιοδήποτε συναίσθημα, επιθυμία, παρόρμηση, προσκόλληση, προγραμματισμό, που εκδηλώνεται την κάθε στιγμή στην διάρκεια της ημέρας (όσο μικρή και ανεπαίσθητη μπορεί να είναι η εκδήλωση του συναισθήματος, άλλωστε δεν μαθαίνουμε κάτι στα πολύ δύσκολα) και επίσης να την εφαρμόσουμε στο σπίτι μας για να ελευθερωθούμε από οποιαδήποτε ψυχολογική κατάσταση που εκδηλώθηκε στην διάρκεια της ημέρας ή κάτι από το παρελθόν.  

Στην πρώτη περίπτωση εστιαζόμαστε σε αυτό που νοιώθουμε εκείνη τη στιγμή και κάνουμε τα 4 βήματα που περιγράφονται παρακάτω ενώ στην δεύτερη περίπτωση καθισμένοι σε μια άνετη θέση στο σπίτι μας, φέρνουμε στη νου μας το περιστατικό που θέλουμε να εξετάσουμε και εστιαζόμαστε στο συναίσθημα που αναδύεται (ή οτιδήποτε άλλο αναδύεται: παρόρμηση, επιθυμία, ανάγκη, πεποίθηση) σε σχέση με αυτό το περιστατικό και ακολουθούμε τα 4 βήματα. 

Φυσικά όπως σε κάθε τι που μαθαίνομε, χρειάζεται εξάσκηση, εμπειρία, έρευνα της μεθόδου αυτής αλλά και ανάπτυξη και άλλων ικανοτήτων για να την εφαρμόζουμε με επιδεξιότητα και αποτελεσματικότητα. Αν υπάρχει ενδιαφέρον, όρεξη και την εφαρμόζουμε συστηματικά είναι βέβαιο ότι θα τα καταφέρουμε.

Για να εφαρμόσουμε την μέθοδο Σεντόνα αλλά και οποιαδήποτε άλλη μέθοδο εξάλειψης ελαττωμάτων, πρώτα από όλα απαιτείται να θέλουμε να απελευθερωθούμε από ότι μας ενοχλεί και μας κάνει δυστυχισμένους και επίσης χρειάζεται να έχουμε ένα μίνιμουμ πίστης και αυτοπεποίθησης.

Χωρίς αυτά τίποτε δεν μπορούμε να πετύχουμε στην ζωή μας σε κανένα τομέα. Αμφιβολίες μπορεί να υπάρχουν (όπως σε κάθε περίπτωση που ξεκινάμε κάτι καινούργιο) αλλά αν είμαστε ειλικρινείς και ασκηθούμε συστηματικά αυτές οι αμφιβολίες θα διαλυθούν από τα ίδια τα αποτελέσματα. Μπορούμε να εφαρμόσουμε τη μέθοδο Sedona για να ξεπεράσουμε ακόμη και τις αμφιβολίες σχετικά με την ίδια την μέθοδο. Η ικανότητα που μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τις αμφιβολίες είναι η διάκριση και καθαρή λογική, η ελεύθερη από φόβο και άλλα αρνητικά συναισθήματα και προκαταλήψεις.

Για να εφαρμοστεί αποτελεσματικά η μέθοδος Σεντόνα από στιγμή σε στιγμή στην διάρκεια της ημέρας (όπως και κάθε άλλη μέθοδος) απαιτείται να είμαστε σε κατάσταση επαγρύπνησης και αυτοπαρατήρησης.

ΤΑ 4 ΒΗΜΑΤΑ (ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ)  ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ 

 1.  ΑΠΟΔΟΧΗ

 Μπορώ να το επιτρέψω να είναι εδώ;  ή   Μπορώ να το καλωσορίσω;

       

2.  ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;

    Θα μπορούσα ή μπορώ να το αφήσω  να φύγει; 

3. ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;

     Θέλω να το αφήσω να φύγει;

     Αν η απάντηση είναι ΟΧΙ ή ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ Αναρωτήσου:

    Προτιμώ να κρατήσω αυτό το συναίσθημα ή να είμαι ελεύθερος;

4.  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ

     Πότε;

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ 4 ΒΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ ΣΕΝΤΟΝΑ

Τα 4 βήματα είναι μια διαδικασία που στοχεύει να απελευθερωθεί ο ψυχισμός μας από την εγωϊκή κατάσταση που εκδηλώνεται εκείνη την στιγμή και κάθε στιγμή. Αλλά κάθε βήμα έχει μια ιδιαίτερη σημασία και προκαλεί μέσα μας εσωτερικές διαδικασίες που θα επιτρέψουν τελικά να συμβεί το καταλάγιασμα (και η διάλυση μέρους της ενέργειας του) αυτού που νοιώθουμε και να επανέρθουμε στην γαλήνη, την αρμονία και στο ‘κέντρο’ μας.

ΒΗΜΑ 1

ΑΠΟΔΟΧΗ  Μπορώ να το επιτρέψω να είναι εδώ;  ή   Μπορώ να το καλωσορίσω;

Το πρώτο βήμα, η ερώτηση-αναρώτηση  Μπορώ να το επιτρέψω να είναι εδώ;  Ή Μπορώ να το καλωσορίσω; είναι μια πρόσκληση να αποκτήσουμε πλήρη επίγνωση αυτού που νοιώθουμε και συμβαίνει μέσα μας,  να το αποδεχτούμε ως μέρος της πραγματικότητας μας και να εξοικειωθούμε και να συμφιλιωθούμε με αυτό. Η αποδοχή όλων όσων μέχρι τώρα αδυνατούσαμε ή φοβόμασταν ως τώρα να δούμε κατάματα είναι βασική προϋπόθεση της ελευθερίας μας από αυτά. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει νόημα να φοβόμαστε κάτι τα οποίο ήδη κουβαλάμε στον ψυχισμό μας. Μας προκαλεί πολύ περισσότερο πόνο όσο δεν το αποδεχόμαστε και δεν το αναγνωρίζουμε ως μέρος της πραγματικότητας μας. 

Επίσης η πρώτη ερώτηση για αποδοχή  είναι μια πρόσκληση να μη αντιδράσουμε αρνητικά προς αυτό που ήδη εκδηλώνεται μέσα μας, αφού και αυτή η αντίδραση προέρχεται επίσης από το εγώ και όχι μόνο δεν μας βοηθάει αλλά μας κρατά πιο δυνατά εγκλωβισμένους στο εγώ.

Η αντίδραση θολώνει περισσότερο τον νου μας, δεν επιτρέπει την καθαρή αντίληψη και παρατήρηση αυτού που συμβαίνει μέσα μας, δεν μας επιτρέπει να αποταυτιστούμε από αυτό και έτσι υποφέρουμε ακόμη περισσότερο. 

Αντίθετα η αποδοχή μας επιτρέπει να δούμε καθαρά  την κατάσταση μας, να αντιληφθούμε βαθύτερα αυτό που μας συμβαίνει, να αποταυτιστούμε από τις σκέψεις και τα συναισθήματα, να πάμε πιο βαθιά στο κέντρο της ύπαρξης μας, να αποκτήσουμε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας και να χάσουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα την δύναμη και την γοητεία που ασκούσας μέχρι εκείνη την στιγμή επάνω μας.

Το πρώτο βήμα λοιπόν μας προσκαλεί να γίνουμε πιο συνειδητοί της ψυχολογικής μας κατάστασης (και στο επίπεδο των σκέψεων και το συγκινησιακό επίπεδο), να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλυτέρα και να πάψουμε να αντιδρούμε μηχανικά και ασυνείδητα.  Είναι επίσης μια πρόσκληση να αποκτήσουμε επίγνωση της αληθινής ή θεϊκής μας φύσης (εσωτερική σιωπηλή παρουσία) που είναι το σταθερό αμετάβλητο υπόβαθρο κάθε εμπειρίας μας (εσωτερικής ή εξωτερικής) και που η φύση της είναι πληρότητα, ειρήνη, αγάπη, μακαριότητα, ελευθερία και που είναι αυτό που ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντοτε. 

Όταν αναγνωρίσουμε και συνειδητοποιήσουμε ότι στο κέντρο μας υπάρχει πάντα πληρότητα, ειρήνη και μακαριότητα (ότι στο κέντρο μας, πάντα και σε όλες τις συνθήκες, είμαστε ελεύθεροι από πόνο και δυστυχία), παρότι στην επιφάνεια μπορεί να υπάρχει ταραχή, αναστάτωση, πόνος και περιορισμοί, όλα αυτά που πιστεύαμε ως φοβερά και ανυπέρβλητα θα χάσουν την δύναμη που ασκούσαν επάνω μας έως τώρα. Ως εκ τούτου η μεταμόρφωση μας θα γίνεται με περισσότερη ευκολία, φυσικότητα και αυθορμητισμό (παρά τις δυσκολίες που μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη)  και θα αρχίσουμε να βιώνουμε περισσότερη ελευθερία, αρμονία, ενότητα (αγάπη) και ειρήνη.

ΒΗΜΑ 2

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;     Θα μπορούσα ή μπορώ να το αφήσω  να φύγει; 

 Το δεύτερο βήμα μας 'ανοίγει την πόρτα' στην έμφυτη  δυνατότητα που έχουμε να ελευθερωθούμε από αυτό που μέχρι τώρα λειτουργούσε μηχανικά και ασυνείδητα μέσα μας και μας προκαλούσε ταραχή, αναστάτωση, πόνο και δυστυχία. Αφυπνίζει και ενεργοποιεί μέσα μας την έμφυτη δύναμη που έχουμε να απαλλαγούμε και να ελευθερωθούμε από κάθε εσωτερική δυσαρμονία, από οποιαδήποτε μηχανική και ασυνείδητη συμπεριφορά και να επιστρέψουμε  στην φυσική μας κατάσταση που είναι η χαρά, η ειρήνη, η ενότητα, αρμόνια. Η ερώτηση-αναρώτηση  Θα μπορούσα ή μπορώ να το αφήσω  να φύγει;, αφυπνίζει  μέσα μας την δυνατότητα ότι μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι από οτιδήποτε δυσαρμονικό υπάρχει μέσα μας αλλά ενεργοποιεί και την έμφυτη ικανότητα μας να ελευθερωνόμαστε από τις κατώτερες και εγωιστικές ενέργειες και να συντονιζόμαστε με τις ανώτερες πνευματικές ενέργειες. Αυτή βέβαια η ικανότητα μας ενεργοποιείται όταν βρισκόμαστε σε μια κατάσταση εγρήγορσης, αυτεπίγνωσης, μη ταύτισης με το ψυχολογικό εγώ μας και σε  επαφή με την εσωτερική μας αλήθεια, την σιωπηλή ζωντανή παρουσία. 

Το δεύτερο βήμα, η δεύτερη ερώτηση, μας θυμίζει και αφυπνίζει την δυνατότητα να είμαστε ελεύθεροι από τον περιορισμό ή την εγωιστική τάση που εκδηλώνεται στην παρούσα στιγμή (αλλά και κάθε άλλη στιγμή). Αυτή η ικανότητα λειτουργεί όταν είμαστε σε εγρήγορση και σε συνειδητή επαφή με την εσωτερική μας αλήθεια, κάτι που ήδη η μέθοδος μας καλεί να πετύχουμε ήδη από το πρώτο βήμα.

Η ικανότητα της Συνειδητότητας να διαλύει τις κατώτερες ενέργειες εκδηλώνεται μέσα από την σαττβική διάνοια (Μπούντι). Η διάνοια εμποτισμένη από το φως της Συνειδητότητας και έχει την δύναμη της αποσπασμένης παρατήρησης και της διάκρισης και εμποτισμένη από την Θεϊκή Σάκτι έχει την φωτιά (Τέτζας)  να διαλύσει τις κατώτερες εγωϊκές ενέργειες.  

ΒΗΜΑ  3

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;       Θέλω να το αφήσω να φύγει;

 Αν η απάντηση είναι ΟΧΙ ή ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ Αναρωτήσου:      Προτιμώ να κρατήσω αυτό το συναίσθημα ή να είμαι ελεύθερος;

 Το τρίτο βήμα που γίνεται με την ερώτηση-αναρώτηση  Θέλω να το αφήσω να φύγει; μας βοηθά να γίνουμε συνειδητοί  του τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε, ποια είναι η πρόθεση μας, και να ενεργοποιήσει την θέληση* μας (που είναι επίσης μια ικανότητα του ανώτερου νου). Η θέληση είναι η δύναμη που έχει ο ανώτερος μας νους (Διάνοια-Μπούντι) να κάνει πραγματικότητα την πρόθεση μας.

Προφανώς αφού διαβάζουμε και μαθαίνουμε αυτή την τεχνική  είναι δεδομένο ότι η πρόθεση μας είναι  να ελευθερωθούμε από όλα αυτά που φέρουμε μέσα και μας προκαλούν πόνο και δυστυχία και να  βιώσουμε την αρμονία, την ειρήνη, την αγάπη  και την ευτυχία. Αλλά αυτή η αναρώτηση ενεργοποιεί την θέληση μας στην παρούσα στιγμή που εκδηλώνεται η εγωϊκή τάση και κάνει την πρόθεση μας πραγματικότητα. 

Έτσι κάθε φόρα που κάνουμε με βαθιά επίγνωση την αναρώτηση Θέλω να το αφήσω να φύγει;, υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας την απόφαση και την θέληση μας να ελευθερωθούμε από το συναισθηματικό, ενεργειακό ή νοητικό εγωϊκό περιορισμό, ενεργοποιούμε την θέληση μας ώστε να πραγματοποιήσει την πρόθεση μας να απελευθερωθούμε από την δυσαρμονία εκείνης της στιγμής. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάποια προσπάθεια για να ελευθερωθούμε από αυτό. Άπλα εκφράζοντας νοητικά την θέληση μας όντας σε κατάσταση αυτεπίγνωσης και αυτοστοχασμού του Είναι αυτή η θέληση πραγματοποιείται. Να θυμάστε πάντα ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσετε, να σφιχτείτε ή να κάνετε οτιδήποτε άλλο για να καταλαγιάσει αυτό που νοιώθετε. Άπλα αναρωτηθείτε σε βαθιά επίγνωση και αυτοστοχασμό: Θέλω να το αφήσω να φύγει;,

Εμπόδιο σε αυτή την διαδικασία μπορεί να είναι οι αμφιβολίες και η αντίσταση που προβάλει το κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ μας, (διάβασε το ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΓΚΟΥΝΑΣ). Το εγώ για να συνεχίζει να ζει μέσα μας, αντιστέκεται με διάφορους τρόπους για να μας εμποδίσει να απαλλαγούμε από την αρνητικότητα που εκφράζεται μέσα μας, (η αρνητικότητα είναι άποψη του κατώτερου εγώ) και να μην συμβεί η διάλυση του.

 Το εγώ δηλαδή δεν θέλει να παραιτηθεί από το συναίσθημα, την παρόρμηση, τον προγραμματισμό, την προσκόλληση ή την επιθυμία γιατί παρά τον πόνο που μας δημιουργεί αυτή η κατάσταση, το εγώ μας μπορεί να βρίσκει σε αυτό (όσο παράλογο κι αν φαίνεται, -το κατώτερο εγώ είναι παράλογο από τη φύση του) ταυτότητα, ασφάλεια, αξία, απόλαυση, να νοιώθει δυνατό, ξεχωριστό, ανώτερο κ.λπ..

Η  ταμασική άποψη του εγώ από τη φύση της αντιστέκεται στην αλλαγή, αδρανεί, αρέσκεται στην αποχαύνωση και στην αρνητικότητα. Ένας άνθρωπος στον οποίο κυριαρχεί κατά πολύ η τάμας ποιότητα στον νου του, αδυνατεί να καταλάβει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται όπως συμβαίνει όταν είναι κάποιος πολύ μεθυσμένος. Προφανώς ένας πολύ ταμασικός νους δεν θα διάβαζε τώρα αυτό το κείμενο. Όμως οι ταμασική άποψη του εγώ είναι παρούσα σε όλους ανεξαιρέτως, και μας βάζει εμπόδια ποικιλοτρόπως, και γι’ αυτό θα πρέπει στην πρώτη περίοδο της πνευματικής πορείας και άσκησης, να είναι κύριο μέλημα σας η εξάλειψη της τάμας γκούνα και η αύξηση της σάττβα γκούνα. (Διαβάστε η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΤΑΜΑΣΙΚΩΝ ΙΔΙΟΤΗΤΩΝ, ΣΥΝΕΠΕΙΑ, ΑΥΤΟΠΟΠΕΙΘΑΡΧΕΙΑ, ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Για να ξεπεράσουμε την αντίσταση που προβάλει το εγώ μας, και η οποία μπορεί να εκφράζεται είτε ως αμφιβολία είτε ως μια αρνητική διάθεση κάνουμε την αναρώτηση Προτιμώ να κρατήσω αυτό το συναίσθημα ή να είμαι ελεύθερος; 

Ο τρόπος που τίθεται ή ερώτηση δεν αφήνει περιθώρια  στο εγώ μας να παρέμβει. Από τη φύση μας όλοι μας ψάχνουμε την ελευθερία και την ευτυχία αφού αυτά είναι έμφυτα στην Ψυχή μας (τον αληθινό μας Εαυτό- Συνειδητότητα, Πνεύμα, Θεϊκή ουσία κ.λπ. ). Χωρίς αμφιβολία όλοι μας προτιμάμε την ελευθερία από τα δεσμά. Πόσοι αγώνες δεν έχουν γίνει για την ελευθερία έστω και με λάθος τρόπο και με λάθος κατεύθυνση.

 Έτσι παρότι το κατώτερο εγώ μας μπορεί για τους δικούς του ψευδαισθησιακούς λόγους όπως ανέφερα λίγο παραπάνω (ασφάλεια, αξία κ.λπ.) να θέλει να παραμείνει σε αυτή την αρνητική κατάσταση, με την αναρώτηση Προτιμώ να κρατήσω αυτό το συναίσθημα ή να είμαι ελεύθερος;  ηχεί δυνατά στην ψυχή μας η ιδέα και η αίσθηση της ελευθερίας και κάθε αμφιβολία ή άρνηση εξανεμίζονται μπροστά στην χαρά του να είμαστε ελεύθεροι και ευτυχισμένοι. Καθώς η ερώτηση στρέφει το νου και την προσοχή μας στην ιδέα και την αίσθηση της ελευθερίας και καθώς η ιδέα της ελευθερίας είναι τόση δυνατή μέσα  μας, το εγώ χάνει την ψεύτικη γοητεία και τη δύναμη που ασκούσε στο νου μας, και μαζί με την αντίσταση του εγώ καταλαγιάζει και η εγωϊκή κατάσταση που εκδηλώθηκε εκείνη τη στιγμή, με ένα μέρος της ενέργειας της να διαλύεται.  

Επίσης αν έχουμε αρκετές αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα της τεχνικής,  μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο να εφαρμόσουμε την μέθοδο Σεντόνα (αλλά και το EFT και άλλες μεθόδους) για να απαλλαγούμε από αυτές τις αμφιβολίες. Τέλος, είναι δεδομένο ότι ήδη από τα πρώτα αποτελέσματα θα δυναμώσει η πίστη μας για την αποτελεσματικότητα της τεχνικής και οι αμφιβολίες του εγώ θα χάνουν όλο και περισσότερο δύναμη.

Σχόλιο

θέληση*: Είναι διαφορετικό πράγμα η θέληση από την επιθυμία και το πείσμα.

ΒΗΜΑ  4

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ     

Το τελευταίο βήμα (αν και είναι πιθανόν το συναίσθημα να έχει ήδη καταλαγιάσει), είναι μια πρόσκληση να αφήσουμε να φύγει αυτό το συναίσθημα ΤΩΡΑ. Το τέταρτο βήμα έχει σκοπό να ενεργοποιήσει και να καταγράψει δυνατά μέσα μας την θέληση μας να είμαστε ελεύθεροι εδώ και τώρα από την δυσαρμονία και τον πόνο, και να ζούμε σε αρμονία, ειρήνη, ενότητα, πληρότητα και σε επαφή με την ουσία μας.

Το ΤΩΡΑ μας θυμίζει ότι το μοναδικό πράγμα που έχουμε είναι το παρόν, ότι μόνο τώρα ζούμε και μόνο τώρα μπορούμε να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι. Μόνο τώρα μπορούμε να αλλάξουμε την μηχανικότητα και την ασυνειδησία που φέρουμε μέσα μας στη μορφή προγραμματισμών, ψευδαισθησιακών αναγκών και επιθυμιών, στην μορφή προσκολλήσεων, αρνητικών συναισθημάτων και λανθασμένων αντιλήψεων και πεποιθήσεων. Μόνο τώρα μπορούμε να επιλέξουμε να ζούμε συνειδητά και σε επαφή με την εσωτερική μας αλήθεια ή να αφεθούμε στο ρεύμα της ασυνείδητης , επιφανειακής και γεμάτης σκαμπανεβάσματα, πόνο και δυστυχία ζωής. Μόνο στο παρόν έχουμε την δυνατότητα να μεταμορφωνόμαστε εσωτερικά, μετατρέποντας από στιγμή σε στιγμή και κάθε στιγμή την ψυχική μας κατάσταση και αλλάζοντας την συνειδησιακή μας κατάσταση. (Από την κατάσταση ταύτισης και εξωστρέφειας να περάσουμε στην εσωστρέφεια και στην κατάσταση απόσπασης και αυτεπίγνωσης. Μόνο τώρα μπορούμε να επιλέξουμε να ζούμε σε αρμονία ειρήνη και  αγάπη αντί της ξεχωριστότητας και της δυσαρμονίας.

Σας θυμίζω επίσης, ότι από τη φύση τους τα συναισθήματα και οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν, οπότε και το συναίσθημα της παρούσης στιγμής θα καταλαγιάσει από μόνο του κάποια στιγμή και την θέση του θα πάρει κάποιο άλλο (σίγουρα κάποιες φόρες κολλάμε περισσότερο χρόνο σε ένα συναίσθημα από ότι σε άλλες). Βέβαια αν δεν κάνουμε κάποια εργασία με τον εαυτό μας τα κατώτερα συναισθήματα θα επανεμφανίζονται ξανά και ξανά  και θα είμαστε υποχρεωμένοι να βιώνουμε τον πόνο που αυτά φέρνουν. Αφού λοιπόν τα συναίσθημα που τώρα εκδηλώνεται θα φύγει από μόνο του κάποια στιγμή, γιατί να μην κάνουμε κάτι τώρα για να συντομεύσουμε την φυγή του και να μειώσουμε την δύναμη του, ώστε να εκδηλώνεται όλο και αραιότερα , να κρατάει όλο και λιγότερο και να έχει όλο και μικρότερη ένταση;  Αφού πρόκειται να φύγει γιατί να μη φύγει τώρα; Τι θα κερδίσουμε αν  για παράδειγμα παραμείνουμε θυμωμένοι για μια μέρα ή μια εβδομάδα; Τίποτα απολύτως, εκτός από ταραχή, πόνο και δυστυχία. Κάθε στιγμή πόνου είναι μια χαμένη στιγμή πληρότητας και ευτυχίας. 

Τέλος να θυμάστε ότι ο πόνος και η δυστυχία προέρχονται από τους υποσυνείδητους προγραμματισμούς και τις ψευδαισθήσεις που έχουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο και τις λανθασμένες σχέσεις που δημιουργούμε με όλους και όλα εξ αίτιας αυτών προγραμματισμών και των ψευδαισθήσεων. Όσο στέρεα και πραγματικά και να φαίνονται αυτά που βιώνουμε και νοιώθουμε σήμερα, είναι απατηλά και  προσωρινά. Φαίνεται να έχουν δύναμη επειδή εμείς λόγω της άγνοιας πιστεύουμε ότι είναι αληθινά και ότι έχουν δύναμη επάνω μας. 

Θα ήθελα να τονίσω επίσης, ότι όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω δεν αφορούν μόνον την μέθοδο Sedona άλλα είναι πράγματα που πρέπει να αναπτύξει κανείς ανεξάρτητα από το ποιο μονοπάτι πνευματικότητας ακολουθεί. Η αποδοχή, η παραδοχή του κατώτερου μέρους του εαυτού μας, η βαθύτερη επίγνωση της ψυχολογίας μας, η θέληση μας να ελευθερωθούμε από τα αρνητικά συναισθήματα, τις επιθυμίες, τις ψεύτικες ανάγκες και τις προσκολλήσεις και τέλος η επίγνωση του αληθινού μας Εαυτού (εσωτερικής σιωπηλής παρουσάις) είναι βασικά και θεμελιώδη συστατικά της πνευματικής μας πορείας και ανάπτυξης.

Ο εμπνευστής της μεθόδου Sedona βρήκε ένα πολύ ευφυή τρόπο να μας βοηθήσει μέσα από αυτά τέσσερα βήματα να γίνουμε συνειδητοί ως προς τις ασυνείδητες συμπεριφορές, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις εγωϊκές τάσεις και τους αυτοματισμούς του νου και να ενεργοποιήσουμε την εσωτερική μας δύναμη για να ελευθερωθούμε από αυτά με ένα απλό και φυσικό τρόπο.

Η τεχνική EFT  και η μέθοδος Sedona

Η τεχνική EFT, όπως και η μέθοδος Sedona μας βοηθάει να αναπτύξουμε την αγάπη και την αποδοχή για τον εαυτό μας και να ελευθερωθούμε από αρνητικά συναισθήματα, προσκολλήσεις, επιθυμίες, εθισμούς, ανάγκες κ.λπ. Η μέθοδος Sedona χρησιμοποιεί ερωτήσεις ενώ η μέθοδος EFT καταφάσεις (επιβεβαιώσεις) σε συνδυασμό με χτυπηματάκια σε ενεργειακά σημεία. Παρότι είναι δυο διαφορετικές τεχνικές έχουν τον ίδιο στόχο, να αναπτύξουμε την αποδοχή των ατελειών μας και την αγάπη για τον εαυτό μας και να μας βοηθήσουν να ελευθερωθούμε από εσωτερικές δυσαρμονίες. 

Θεωρώ και τις δύο πρακτικές πολύ αποτελεσματικές, τονίζοντας ότι κάθε μια έχει τα δικά της πλεονεκτήματα και ότι ο συνδυασμός των δύο μεγιστοποιεί και επιταχύνει τα αποτελέσματα για την απελευθέρωση του υποσυνείδητου μας από τις εγωιστικές τάσεις και επιθυμίες, ανάγκες και προσκολλήσεις, από τα αρνητικά συναισθήματα, τις συνήθειες και τους προγραμματισμούς.

Η μέθοδος Sedona  από τη φύση της είναι ιδανική να την χρησιμοποιούμε από στιγμή σε στιγμή και έτσι μπορούμε να είμαστε σε μια διαδικασία συνεχούς μεταμόρφωσης και  εσωτερικής ανάπτυξης.  Η μέθοδος Sedona σύμφωνα την εμπειρία μου μπορεί να συνδυαστεί θαυμάσια με την προσευχή. Εφαρμόζοντας την σε κάθε τι δυσαρμονικό και περιοριστικό που εκδηλώνεται μέσα μας την κάθε στιγμή μπορούμε να μεταβάλουμε άμεσα τις εσωτερικές ψυχολογικές καταστάσεις και να βιώνουμε ένα ανώτερο επίπεδο Συνειδητότητας, αρμονίας πληρότητας, ειρήνης και ενότητας με τους συνανθρώπους μας και τη ζωή γενικότερα. Η εσωτερική αλλαγή αλλάζει την εμπειρία της στιγμής αλλά θα τροποποιήσει και τα γεγονότα του μέλλοντος. Κάθε αλλαγή που επιφέρουμε στο ψυχισμό μας την κάθε στιγμή (όσο μικρή κι αν είναι), μας φέρνει πιο κοντά στο φως, την αλήθεια, την αγάπη και την ειρήνη  και ταυτόχρονα είναι το λιθαράκι που θα φέρει την μεγάλη αλλαγή σε βάθος χρόνου.

Σύμφωνα με την εμπειρία μου, οι πρακτικές αυτές εφαρμόζονται αποτελεσματικότερα μέσα από ένα συνολικότερο πρόγραμμα πνευματικής άσκησης, και την ανάπτυξη κάποιων δεξιοτήτων και ιδιοτήτων όπως η διάκριση, η απόσπαση, η ικανότητα συγκέντρωσης, η αυτεπίγνωση, η αφοσίωση, η ειλικρίνεια, η  θέληση, η  αγάπη για την εργασία, το μέτρο, ο κοινός νους, η αύξηση της σάττβα γκούνα στο νου και η εξάλειψη της τάμας και της ράτζας γκούνας κ.λπ.. Κεντρικό ρόλο σε αυτήν εσωτερική εργασία παίζουν ο διαλογισμός, η αυτοέρευνα, η συνεχής επαγρύπνηση και εγρήγορση, αποσπασμένη παρατήρηση, ο στοχασμός, η αυτεπίγνωση, η επανάληψη του ονόματος του Θεού με διάφορα μάντρα, και η προσευχή.

Η πνευματική άσκηση κορυφώνεται στο συνεχή διαλογισμό και το σαμάντι όπου τελικά σε βαθιά και τέλεια απορρόφηση του νου στο Είναι μας, διαλύονται όλες οι εγωϊκές τάσεις καθώς και το εγώ το ίδιο. Σε αυτήν την κατάσταση επιτυγχάνεται η τέλεια ενότητα μας με το Θεό, ο Άνθρωπος Θεοποιείται και ο Θεός ενανθρωπίζεται. Αυτή είναι η κατάσταση που ονομάζουμε ως Φώτιση, Θέωση, Αυτοπραγμάτωση ή Απελευθέρωση.  Αυτός είναι ο τελικός μας προορισμός και ο λόγος που γεννηθήκαμε σε ένα ανθρώπινο σώμα.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ

ΓΕΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

Αφού διαβάσετε προσεκτικά τα 4 βήματα όπως τα αναλύω παρακάτω, εφαρμόστε τα μερικές φορές με κάποιο συναίσθημα για να τα κατανοήσετε καλύτερα. Εφαρμόστε την μέθοδο και ξαναδιαβάστε την ώστε να εμβαθύνετε στην κατανόηση σας. Ξαναεφαρμόστε την, και ξαναδιαβάστε  την. Ξεκινήστε να εφαρμόζετε την μέθοδο από στιγμή σε στιγμή, κάθε φορά που αντιλαμβάνεστε να εκδηλώνεται μέσα σας, κάποιο συναίσθημα, παρόρμηση, επιθυμία κ.λπ.. Ανεξάρτητα από το πόσο καλά το καταφέρνετε συνεχίστε να την εφαρμόζετε σε όλη την διάρκεια της ημέρας, όσο περισσότερο μπορείτε.

Το βράδυ στο σπίτι σας  ξαναδιαβάστε τις οδηγίες και εφαρμόστε την μέθοδο μερικές φορές σε πιο ήρεμες συνθήκες για ψυχολογικές καταστάσεις που εκδηλώθηκαν στην διάρκεια της ημέρας ή και του παρελθόντος.  Αφιερώστε κάθε μέρα λίγο χρόνο για να την μελετήσετε και να εμβαθύνετε στην πρακτική σε ευκολότερες συνθήκες.

‘Όταν την μάθετε καλά θα υπάρχει μια ροή στην όλη διαδικασία, και θα ολοκληρώνεται αβίαστα σε λίγο χρόνο. Αν συνεχίσετε να την εφαρμόζετε σταθερά, η ικανότητα να την εφαρμόζετε αποτελεσματικά θα αυξάνεται και κάποια στιγμή η όλη διαδικασία θα εκτελείται αυθόρμητα και φυσικά  όπως συμβαίνει με την αναπνοή μας. Το πόσο καιρό θα σας πάρει αυτό εξαρτάται από το πόσο ενδιαφέρον έχετε, την ειλικρίνεια, την συνέπεια και το πόσο πολύ την εφαρμόζετε στη διάρκεια της ημέρας. Να διευκρινίσω ότι η λέξη  αυτόματα δεν σημαίνει ότι την κάνουμε μηχανικά και αδιάφορα, αλλά ότι η όλη διαδικασία (που απαιτεί όπως είπα, προσοχή και εγρήγορση) λόγω της πολλής εξάσκησης θα ξεκινάει αυθόρμητα με το που αναδύεται κάποιο συναίσθημα, παρόρμηση κ.λπ.. Δεν θα χρειάζεται να σκεφτούμε πρώτα, ‘’ά πρέπει να κάνω την μέθοδο Sedona’’ τώρα, ή δεν θα ξεχνάμε να την εφαρμόζουμε, ή δεν θα μας συμβαίνει να μην έχουμε όρεξη να την εφαρμόσουμε και άλλα παρόμοια.

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ

ΒΗΜΑ 1 

ΑΠΟΔΟΧΗ - ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΚΑΙ ΕΠΕΤΡΕΨΕ ΤΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ 

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ

Το πρώτο βήμα έχει σκοπό να μας βοηθήσει να αποδεχτούμε αυτό που νοιώθουμε (συναίσθημα, παρόρμηση, ανάγκη, επιθυμία, ελάττωμα κ.λπ.) και να επιτρέψουμε το συναίσθημα να υπάρχει και όχι να αντιδράσουμε μηχανικά και ασυνείδητα όπως κάναμε μέχρι τώρα. Η αποδοχή μας επιτρέπει να γίνουμε πιο συνειδητοί από αυτό που εκδηλώνεται μέσα μας και να δημιουργηθεί μια απόσταση από αυτό. Έχουμε έτσι την ευκαιρία να το παρατηρήσουμε, να το ερευνήσουμε και να το κατανοήσουμε καλύτερα, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να το εξαλείψουμε.

Ο μόνος τρόπος να ελευθερωθούμε από οποιοδήποτε νοητικό και συναισθηματικό προγραμματισμό είναι να παραδεχτούμε ότι υπάρχει μέσα μας, να το βιώσουμε, να το  παρατηρήσουμε, να το γνωρίσουμε, να το κατανοήσουμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αυτό. Και για να γίνει αυτό πρέπει να επιτρέψουμε το συναίσθημα να εκδηλωθεί μέσα μας και να είμαστε εκεί συνειδητά παρόντες για να το βιώσουμε και να το ερευνήσουμε (όχι με διανοητική διαδικασία αλλά με εστιασμένη διερευνητική προσοχή). Αυτό συνεπάγεται επίσης ότι θα  βιώσουμε συνειδητά και τον πόνο που προκαλεί αυτό το συναίσθημα. Δεν υπάρχει όμως άλλος τρόπος. Όσο αποφεύγουμε συνειδητά ή ασυνείδητα να αποδεχτούμε και να βιώσουμε με επίγνωση το συναίσθημα θα συνεχίζουμε να είμαστε κάτω από την κυριαρχία του και τελικά θα υποφέρουμε πολύ περισσότερο.  Αντίθετα η αποδοχή του συναισθήματος και η επιλογή μας να βιώσουμε το συναίσθημα πλήρως θα μας ελευθερώσει σταδιακά από αυτό το συναίσθημα και τον πόνο που  αυτό προκαλεί. 

Ένα παράδειγμα για να το καταλάβουμε καλύτερα είναι να παρομοιάσουμε αυτό με μια πληγή στο σώμα μας που προκλήθηκε από πέσιμο και είναι γεμάτη χώματα. Για να βγάλουμε τα χώματα και να αποστειρώσουμε την πληγή με οινόπνευμα ή άλλο βακτηριοκτόνο ώστε να μην μολυνθεί είναι αρκετά ως πολύ επώδυνο, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να γλυτώσουμε από πολύ περισσότερο πόνο (και σε ένταση αλλά και διάρκεια) που θα προκληθεί από την μόλυνση. Παρόμοια είναι προτιμότερος κάποιος συνειδητός πόνος που θα καταλήξει στην ίαση της ψυχολογικής πληγής, στην ελευθερία και την ευτυχία μας, παρά στο να συνεχίζουμε να αποφεύγουμε να το εξετάσουμε και να συσσωρεύουμε όλο και περισσότερο πόνο που καταλήγει σε πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα, και για την ευτυχία μας, τις σχέσεις και την υγεία μας.  

Αυτό το βήμα (Η αποδοχή) δεν είναι σημαντικό για την μέθοδο Sedona αλλά είναι μια θεμελιώδης εσωτερική στάση που πρέπει να αναπτύξουμε και με τις εσωτερικές καταστάσεις αλλά και τα εξωτερικά συμβάντα για να μπορέσουμε να αποταυτιστούμε από τις εγωϊκές καταστάσεις, να τις αποδυναμώσουμε και τελικά να τις εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ-ΑΠΩΘΗΣΗ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ

Η βασική μας αντίδραση όταν εκδηλώνεται ένα συναίσθημα μέσα μας, συνήθως είναι, είτε να εκδηλώσουμε ελεύθερα το συναίσθημα (την επιθυμία, την παρόρμηση κ.λπ. ) που αναδύεται είτε να το καταπιέσουμε (συνειδητά ή ασυνείδητα). Με την καταπίεση που είναι διαφορετική από τον έλεγχο (η καταπίεση είναι μηχανική και ασυνείδητη διαδικασία, ενώ ο έλεγχος είναι συνειδητή ενέργεια και απαιτεί να είμαστε σε εγρήγορση και αυτεπίγνωση) όχι μόνο αποφεύγουμε να εκδηλώσουμε προς τα έξω το συναίσθημα αλλά δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώσει το συναίσθημα με αποτέλεσμα να παραμένουμε ασυνείδητοι από τη φύση του και τον τρόπο που λειτουργεί. 

Η απώθηση ή η καταπίεση του συναισθήματος (της παρόρμησης, επιθυμίας κ.λπ.) μπορεί να γίνει τελείως αυτόματα και ασυνείδητα ή μπορεί να υπάρχει κάποια επιφανειακή επίγνωση της κατάστασης αλλά παρά ταύτα δεν υπάρχει καθαρή εικόνα και κατανόηση της όλης διαδικασίας και του μηχανισμού.

Η καταπίεση δημιουργεί ένα μπλοκάρισμα στη ροή της ενέργειας, είναι μια κατάσταση συναισθηματικά επώδυνη αλλά και αιτία για ψυχοσωματικές ασθένειες. Επιπλέον η απώθηση και η καταπίεση του συναισθήματος έχει σαν αποτέλεσμα αυτό να συνεχίσει να ζει στο υποσυνείδητο και να λειτουργεί αυτόματα και ψυχαναγκαστικά κάτω από τις ίδιες ή παρόμοιες συνθήκες και καταστάσεις. Επίσης δημιουργεί τις προϋποθέσεις να εκδηλώνεται αυτό το συναίσθημα(όπως για παράδειγμα ο θυμός)  πολύ πιο έντονα χωρίς σοβαρό λόγο, και επίσης σε πρόσωπα και καταστάσεις που δεν σχετίζονται με το πραγματικό λόγο του συναισθήματος. Με την καταπίεση και την απώθηση συνεχίζουμε να είμαστε δέσμιοι αυτών των ασυνείδητων συναισθηματικών και νοητικών προγραμματισμών οι οποίοι είναι και η αιτία να έχουμε δυσαρμονικές σχέσεις, να υποφέρουμε και να δυστυχούμε. Επίσης τα καταπιεσμένα συναισθήματα  είναι από τις κύριες αιτίες για ψυχοσωματικές και σωματικές ασθένειες.

ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που καταπιέζουμε τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις παρορμήσεις, όπως το να αποφύγουμε την σύγκρουση με τους άλλους, την εσωτερική σύγκρουση, να αποφύγουμε τον πόνο που μας προκαλεί η εκδήλωση τους, να ‘προστατευτούμε’ από τους άλλους, δηλαδή να αποφύγουμε την απόρριψη την οποία νοιώθουμε όταν μας κρίνουν, ή όταν έχουν κακή γνώμη για εμάς. Φοβόμαστε την κρίση τους και την κακή γνώμη που μπορεί να σχηματίσουν για εμάς επειδή νοιώθουμε κάπως κ.λπ.. Επειδή σχεδόν όλοι μας στηρίζουμε (άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο) την αυτοεικόνα μας και την αξία μας στην γνώμη των άλλων, φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την αποδοχή τους όταν εκδηλώνουμε αρνητικά συναισθήματα ή έχουμε επιθυμίες που δεν ταιριάζουν στα δεδομένα τους. Αυτός ο φόβος της απόρριψης σε σχέση με αυτό που νοιώθουμε, μας κάνει να καταπιέζουμε επιθυμίες και συναισθήματα διότι ο φόβος της απόρριψης προκαλεί εσωτερικό άγχος και άλλα αρνητικά συναισθήματα που μας κάνουν επίσης να υποφέρουμε. 

Μια λίστα με τους λόγους που μας οδήγησαν στην μη αποδοχή και καταπίεση αυτών που νοιώθουμε είναι η άγνοια, η συμπεριφορά των γονέων στα παιδιά, η κακή ή η ελλιπής εκπαίδευση από τους γονείς και το σχολείο, ο ασυνείδητος τρόπος ζωής, οι κοινωνικοί προγραμματισμοί, λανθασμένες πεποιθήσεις και τα πρέπει (δεν πρέπει να νοιώθω θυμό κ.λπ., όποιος νοιώθει μίσος είναι κακός άνθρωπος)  ο φόβος, τα θρησκευτικά πρότυπα, να μην χαλάσει η αυτοεικόνα μας, νοιώθουμε αδύναμοι, κατώτεροι, νοιώθουμε ντροπή, φοβόμαστε την κρίση και την γνώμη των άλλων για εμάς, εμείς  οι ίδιοι κρίνουμε τον εαυτό μας και νοιώθουμε ενοχές, ντροπή  κ.λπ..

ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να αποφύγουμε να βιώσουμε ένα συναίσθημα που μας πονάει είναι να ασχοληθούμε με κάτι άλλο (συνήθως ευχάριστο ή απολαυστικό) ώστε να αποσπάσουμε το νου από αυτό που μας ενοχλεί και μας πονάει. Αυτό μπορεί να δράσει πυροσβεστικά και να απαλύνει την κατάσταση προσωρινά, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Αποφεύγοντας να δούμε τι συμβαίνει μέσα μας, απλά παρατείνουμε και αυξάνουμε τον πόνο.

Και στις δύο περιπτώσεις (και με την καταπίεση και την διάσπαση προσοχής) παραμένουμε ασυνείδητοι από αυτό που μας συμβαίνει, από το  γιατί μας συμβαίνει και το πως συμβαίνει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είμαστε δούλοι αυτών των ασυνείδητων διεργασιών και να υποφέρουμε (τώρα και στο μέλλον) και εμείς αλλά και να κάνουμε τους άλλους να υποφέρουν.

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ-ΘΥΜΟΣ  ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ

Μια άλλη συνήθης  αντίδραση προς το συναίσθημα, την επιθυμία ή την παρόρμηση που εκδηλώθηκε μέσα μας είναι να αντιδράσουμε με δυσαρέσκεια, εκνευρισμό (τα οποία είναι εκφράσεις του θυμού) ή θυμό, γιατί εκδηλώθηκαν μέσα μας αυτά  τα συναισθήματα (οι παρορμήσεις κ.λπ.). Αυτές οι αντιδράσεις θυμού είναι επίσης αυτόματες και μας κρατούν εγκλωβισμένους στην μηχανική λειτουργία του εγώ. Θυμώνουμε με τον εαυτό μας είτε γιατί δεν μας αρέσει που υποφέρουμε από αυτά τα συναισθήματα είτε επειδή νοιώθουμε ανασφάλεια και φόβο, είτε γιατί μας χαλάει την αυτοεικόνα, είτε γιατί έρχεται σε σύγκρουση με τα πρέπει και τους προγραμματισμούς μας, φοβόμαστε δηλαδή ότι μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά τη σχέση μας, ή φοβόμαστε την κριτική και την απόρριψη. Αν και ο θυμός δεν λύνει κανένα πρόβλημα (αντίθετα το μεγαλώνει) δυστυχώς το εγώ μας εξ αιτίας της επιθυμίας έχει αναπτύξει αυτό το μηχανισμό του θυμού* ο οποίος εκδηλώνεται σε σχέση με όλες τις ψυχολογικές διαδικασίες.

 Για να βγούμε από αυτή την φυλακή των ασυνείδητων προγραμματισμών θα πρέπει να αποκτήσουμε επίγνωση αυτών, να γνωρίσουμε τη φύση τους, να συνειδητοποιήσουμε γιατί και πως λειτουργούν μέσα μας και  να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αυτά. Και για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο να τα επιτρέψουμε να εκδηλωθούν  μέσα μας, ώστε να μπορέσουμε να τα παρατηρήσουμε, να τα ερευνήσουμε και να τα κατανοήσουμε.

ΣΧΟΛΙΟ

το μηχανισμό του θυμού*: ¨Όταν κάτι ή κάποιος εμποδίζει την εκπλήρωση κάποιας επιθυμίας μας, η επιθυμία μεταμορφώνεται σε θυμό, ενάντια σε αυτόν ή αυτό που μας εμποδίζει να την εκπληρώσουμε.

 

Εφαρμογή του πρώτου βήματος

Για να απεμπλακείς από τη μηχανική αντίδραση του νου (δηλαδή να αποφύγεις να εκδηλώσεις  το συναίσθημα ανεξέλεγκτα, να το καταπιέσεις ή να αντιδράσεις προς αυτό με κάποιο άλλο συναίσθημα), για να χαλαρώσεις ενεργειακά και συναισθηματικά και να γίνεις πιο συνειδητός ως προς το συναίσθημα αλλά και ως προς τον εαυτό σου, μόλις αντιληφθείς ότι έχει εκδηλωθεί κάποιο συναίσθημα μέσα σου ακόμη και σε πολύ μικρή ένταση (αυτό βέβαια απαιτεί να είμαστε ήδη σε μια κατάσταση εγρήγορσης και επιφυλακής) επέλεξε να κάνεις κάποια από τις παρακάτω ρωτήσεις:

     · Μπορώ να το επιτρέψω να είναι εδώ;

     · Μπορώ να το καλωσορίσω και να το επιτρέψω να υπάρχει;

     · Μπορώ να το καλωσορίσω και να το νοιώσω πλήρως;

     · Μπορώ να το αποδεχτώ πλήρως;

Αν υπάρχει αντίσταση και σε αυτές τις ερωτήσεις τότε αναρωτήσου Τι με εμποδίζει να το αποδεχτώ;

Κάνε τη αναρώτηση και μείνε σε ήρεμη προσοχή και αντιληπτικότητα. Μην σκέφτεσαι, μην αναλύεις, μην εξηγείς, μην προσπαθείς να σταματήσεις το συναίσθημα. Μείνε σε κατάσταση ήρεμης αντιληπτικότητας και προσοχής. Νιώσε το πλήρως έτσι όπως εκδηλώνεται αυτή τη στιγμή μέσα σου. Νιώσε το και παρατήρησε το  χωρίς να θέλεις να το αλλάξεις. Γνώρισε το από άμεση βίωση, από άμεση εμπειρία. Αργότερα κάποια άλλη στιγμή μπορείς να στοχαστείς σχετικά με αυτό και να το αναλύσεις (είναι απαραίτητο και αυτό) αλλά όχι τώρα. 

 Αυτή η αναρώτηση μας βοηθάει να μπούμε σε αυτή την κατάσταση της εγρήγορσης, της έντονης προσοχής και επίγνωσης η οποία μας είναι απαραίτητη για να σταματήσουμε την πλήρη  ταύτιση με το συναίσθημα και την μηχανική αντίδραση. 

Επιπλέον με το που λέμε: μπορώ να επιτρέψω να υπάρχει το συναίσθημα μέσα μου; ήδη υπονοούμαι  πως δεν είμαστε αυτό αλλά αυτός που το επιτρέπει να υπάρχει, που έχει επίγνωση αυτού και το παρατηρεί. Δημιουργούμε δηλαδή μια απόσταση από το συναίσθημα. Αυτή η αποταύτιση από το συναίσθημα (και γενικά τις μηχανικές αντιδράσεις του νου, συναισθηματικές και νοητικές) και η συνειδητοποίηση ότι είμαστε αυτός που παρατηρεί τις μηχανικές αυτόματες αντιδράσεις είναι η θεμελιώδης συνθήκη για να ελευθερωθούμε από τον εγωϊκό μηχανισμό.

Με την αναρώτηση σταματάμε την μηχανική αντίδραση να το εκδηλώσουμε προς τα έξω ανεξέλεγκτα, να θυμώσουμε επειδή εκδηλώθηκε ή επειδή το έχουμε μέσα μας, να το καταπιέσουμε ή να ξεφύγουμε από αυτό που νοιώθουμε. Επιτρέπουμε στο συναίσθημα να υπάρχει (όποιο και να είναι) ώστε να το νοιώσουμε πλήρως και ταυτόχρονα γινόμαστε και πιο συνειδητοί του εαυτού μας (της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας- Διάβασε ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ). Κάνε την ερώτηση και σε κατάσταση ήρεμης επίγνωσης (αντιληπτικότητας και προσοχής) επέτρεψε στον εαυτό σου να νοιώσει πλήρως το συναίσθημα (παρόρμηση, επιθυμία), νοιώσε το και περιεργάσου το σαν να το βλέπεις για πρώτη φορά. Με την περιέργεια και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.

Μην προσπαθείς ή μην αγωνίζεσαι να το διώξεις διότι αυτή η προσπάθεια γίνεται από το εγώ και σε εγκλωβίζει ακόμη περισσότερο μέσα στο εγώ. Απλά μείνε εκεί παρών, σε πλήρη αντιληπτικότητα και επίγνωση, παρατήρησε την κίνηση της ενέργειας και την γεύση του συναισθήματος, εντόπισε το στο σώμα σου, που ακριβώς το νοιώθεις και πως το νοιώθεις. Μην του βάζεις ταμπέλες, μην το αναλύεις, απλά νοιώσε το, βίωσε συνειδητά  τον πόνο που σου προκαλεί, μην φοβάσαι δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα. Ίσα-ίσα ή μη αντίσταση σε αυτό που συμβαίνει μέσα μας διευκολύνει την ροή της ενέργειας και στο καταλάγιασμα του συναισθήματος. Επίσης μας βοηθάει να αντιληφθούμε ότι είμαστε πολύ περισσότερο δυνατοί από ότι νομίζαμε.

Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς ή να πάθεις με το να επιτρέψεις το συναίσθημα να υπάρχει και να το νοιώσεις πλήρως. Αντίθετα η αντίσταση σε αυτό που συμβαίνει και η αντίδραση το ενδυναμώνουν αντί να το καταλαγιάσουν. Με το να φοβόμαστε επίσης να το δούμε δίνουμε περισσότερο δύναμη και αξία σε αυτό που συμβαίνει περιστασιακά μέσα μας (σκέψη, συναίσθημα, παρόρμηση, επιθυμία) παρά στον ίδιο μας τον εαυτό που είναι  στην ουσία Θεϊκός και ως εκ τούτου έχει την δύναμη και την ικανότητα να υπερνικήσει οτιδήποτε μηχανικό συμβαίνει μέσα μας. Επιπλέον όσο φοβόμαστε να δούμε και να βιώσουμε συνειδητά τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις θα παραμένουμε για πάντα ταυτισμένοι με αυτά (θα τα θεωρούμε ως εαυτό μας ενώ δεν ανήκουν σε εμάς) και θα είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτά. Έτσι θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε μέσα από αυτά και  υποφέρουμε ποικιλοτρόπως. Αυτό σημαίνει ότι στις ίδιες ή παρόμοιες συνθήκες θα υποφέρουμε από το ίδιο συναίσθημα, παρόρμηση, επιθυμία κ.λπ..

ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΝΤΟΥ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Αν μπορέσουμε να εστιαστούμε πλήρως στο συναίσθημα και το αγκαλιάσουμε μέσα στην επίγνωση μας τότε θα πηγαίναμε στην ρίζα του και θα διαπιστώναμε ότι από εκεί και πέρα υπάρχει τέλεια ειρήνη, ελευθερία από πόνο, πληρότητα και μακαριότητα. Θα διαπιστώναμε από άμεση εμπειρία ότι το συναίσθημα είναι στην επιφάνεια και ότι δεν μπορεί να αγγίξει το κέντρο μας, αυτό που πραγματικά είμαστε (Σιωπηλή ζωντανή παρουσία). Στην επιφάνεια του ωκεανού μπορεί να σηκώνονται τεράστια ή μικρά κύματα αλλά τα βάθη του παραμένουν γαλήνια. Παρόμοια στην περιφέρεια, στο εξωτερικό μέρος της ύπαρξης μας μπορεί λόγω των προγραμματισμών, των επιθυμιών, των παρορμήσεων και των αρνητικών συναισθημάτων μας να υπάρχει ταραχή και πόνος, αλλά στο κέντρο μας υπάρχει πάντα ειρήνη, ομορφιά και πληρότητα.

Μπορούμε λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε το συναίσθημα ή οποιαδήποτε άλλη ψυχολογική εκδήλωση που μας προκαλεί πόνο, για να έρθουμε σε επαφή με το κέντρο της ύπαρξη μας, την ουσία μας, που είναι πάντοτε ελεύθερη και ευδαιμονούσα.

Το να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το συναίσθημα, την παρόρμηση, την επιθυμία. Κ.λπ.. για να πάμε στο κέντρο της ύπαρξης μας χρειάζεται να εξηγηθεί περισσότερο, να ερευνηθεί και να εξασκηθεί με συνέπεια και επιμέλεια. Είναι βασική ικανότητα που πρέπει να αναπτύξουμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην αυτογνωσία, να ελευθερωθούμε από το εγώ αλλά και να ζούμε συνειδητά από το κέντρο της ύπαρξης και όχι από την περιφέρεια ταυτισμένοι με το εγώ που συνεπάγεται πόνος και δυστυχία.

Ξαναθυμίζω το πρώτο βήμα:

Ρωτάμε τον εαυτό μας:

     · Μπορώ να το επιτρέψω να είναι εδώ;

     · Μπορώ να το καλωσορίσω και να το επιτρέψω να υπάρχει;

     · Μπορώ να το καλωσορίσω και να το νοιώσω πλήρως;

     · Μπορώ να το αποδεχτώ πλήρως;

ΒΗΜΑ 2: ΑΝΑΡΩΤΗΣΗ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ

Αφού το νοιώσεις πλήρως και έχεις πλήρη επίγνωση του συναισθήματος αναρωτήσου

Μπορώ να το αφήσω  να φύγει;  Απάντησε με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ

Ανεξάρτητα από το αν απάντησες ΝΑΙ ή  ΟΧΙ συνέχισε στην επόμενη ερώτηση

  

ΒΗΜΑ 3:  ΑΝΑΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;

Αναρωτήσου  Θέλω να το αφήσω να φύγει;

Αν η απάντηση είναι ΟΧΙ ή ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ

Αναρωτήσου:  Προτιμώ να κρατήσω αυτό το συναίσθημα ή να είμαι ελεύθερος;

ΒΗΜΑ 4:   ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ

Αναρωτήσου  Πότε;

Αυτή η ερώτηση είναι μια πρόσκληση να αφήσουμε το συναίσθημα ΤΩΡΑ.

ΒΗΜΑ 5:   ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΒΗΜΑΤΩΝ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΥΓΕΙ

Αν δεν έχει φύγει τι συναίσθημα επανέλαβε όλα τα βήματα από την αρχή όσες φορές χρειαστεί. 

~~~

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η προσευχή και η επανάληψη του ονόματος του Θεού δεν περιλαμβάνονται στη μέθοδο Sedona αλλά η εμπειρία μου έχει δείξει ότι η προσευχή και η επανάληψη του ονόματος του Θεού (Μάντρα) είναι από τους αποτελεσματικότερους τρόπους να εξαγνίσουμε και να μεταμορφώσουμε το νου και να διαλύσουμε τις εγωϊκές τάσεις. Η επανάληψη του μάντρα επίσης είναι μια μέθοδος πνευματικής άσκησης πλήρης στον εαυτό της. (Διάβασε Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ)

Οπότε μπορούμε να τελειώσουμε την διαδικασία των τεσσάρων βημάτων με μια προσευχή στην οποία ζητάμε από το Θεό (σε όποια μορφή νοιώθουμε αγάπη ή στον άμορφο Θεό) να διαλύσει αυτή την ενέργεια του συναισθήματος (προσκόλλησης κ.λπ.). 

Μπορούμε να κάνουμε την επίκληση με δύο τρόπους

1. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Η αγάπη του Θεού διαλύει αυτό το συναίσθημα (π.χ. του θυμού). Καθώς λέμε τα λόγια μια ή και παραπάνω φορές νοιώθουμε την αγάπη να μας πλημυρίζει. Τονίζω ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

2. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Θεέ μου εξάλειψε ή ελευθέρωσε το νου μου από αυτό το συναίσθημα (π.χ. της ντροπής ή της απόρριψης). Τονίζω και πάλι ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

Μπορείτε να παραλλάξετε τα λόγια της επίκλησης και να προσευχηθείτε όπως εσείς το νοιώθετε. Αυτά είναι η δική μου κατανόηση μέσα από την εμπειρία και την άσκηση.

Από την προσωπική μου πορεία στην πνευματική άσκηση θεωρώ ότι για κάποιον που τον ενδιαφέρει όχι μόνο η βελτίωση της ψυχολογίας του αλλά η πλήρης διάλυση του εγώ και η συνειδητοποίηση της αληθινής του φύσης η μέθοδος Sedona μπορεί να είναι απλά μόνο μια από τις τεχνικές για την διάλυση του εγώ. Η διάλυση του εγώ απαιτεί μια πιο πολύπλευρη προσέγγιση. 

Παρά ταύτα η πνευματική άσκηση είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση και ο καθένας ανάλογα με την ωριμότητα του, τις ικανότητες του, την εμπειρία του, την κλίση του, την ιδιοσυγκρασία του και θα ακολουθήσει αυτό που του ταιριάζει καλύτερα. 

Το ζητούμενο είναι πάντα ότι θα πρέπει να ασκηθούμε σοβαρά για να μπορούμε να έχουμε εμπειρία και άποψη σχετικά με τις πρακτικές και το τι είναι καλό να ακολουθήσουμε. Αν είμαστε ειλικρινείς, αν πραγματικά διψάμε για γνώση και αλλαγή και προσπαθούμε έμπρακτα για αυτό πάντα θα έχουμε την βοήθεια και την καθοδήγηση που χρειαζόμαστε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. Αλλά αν όχι, τότε θα παραμένουμε δέσμιοι του κατώτερου νου και δεν θα βρίσκουμε τίποτα ως αξιόλογο και ικανό να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε προς την ελευθερία, την αγάπη, την ειρήνη, την αληθινή ευτυχία και την αλήθεια. Θα πηγαίνουμε από σχολή σε σχολή και από δάσκαλο σε δάσκαλο, θα ξεκινάμε μια μέθοδο και θα την εγκαταλείπουμε και τελικά θα βρίσκουμε χίλιες δύο δικαιολογίες για να δικαιολογήσουμε την μη πρόοδο μας και να ‘δοξάσουμε’ το εγώ μας.

Διάβασε επίσης για τις πέντε βασικές ερωτήσεις: Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ - Τα 5 βασικά ερωτήματα