ΟΝ! ΣΚΈΨΕΙΣ & ΣΥΝΑΙΣΘΉΜΑΤΑ. - Άτμαν Νιτυαναντα

 

ΣΚΈΨΕΙΣ & ΣΥΝΑΙΣΘΉΜΑΤΑ

Οι σκέψεις μας είναι στην πλειοψηφία τους η μετάφραση των συγκινήσεων και των συναισθημάτων στο επίπεδο του νου!

Η δυστυχία μας έχει ως βάση τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις. 

Τα κατώτερα συναισθήματα ειναι χαμηλοδονούμενο και δυσαρμονικό πεδίο ψυχικής ενέργειας κρυσταλλωμένο στον ψυχισμό μας.

Κέντρο των συγκινήσεων και των συναισθημάτων είναι το εγώ. Τα συναισθήματα είναι εκφράσεις του εγώ. Είναι οι αντιδράσεις του εγώ στις αισθητηριακές εμπειρίες και στην ανάμνηση τους.

Κέντρο του Εγώ είναι η Επιθυμία. Άρα σχετίζονται άμεσα με την επιθυμία.

Ο ψυχισμός μας είναι τοξινομένος από αυτό το πεδίο το οποίο προκαλεί δυσλειτουργία στο νου και στην διάνοια, προσκολλήσεις, εθισμούς, ταυτίσεις, παρανοήσεις, διαστρεβλώσεις αντιφάσεις, πόνο, δυστυχία και ψυχοσωματικές αρρώστιες.

Ως εκ τούτου η ελευθερία από κάθε πόνο και δυστυχία επιτυγχάνεται με την εξάλειψη των κατώτερων συγκινήσεων και συναισθημάτων και της επιθυμίας που είναι η ρίζα αιτία αυτών.

Βιβλία στα Ελληνικά

• Η Τέχνη του να Ζεις Συνειδητά την Στιγμή – (Έντυπο & Ebook)
• Η Τέχνη του Διαλογισμού – (Ebook)
• Το Όνομα του Θεού και η Κάρμα Γιόγκα – (Ebook)
• Η Επίγνωση του Εαυτού και η Απελευθέρωση – (Ebook)
• Οι Διδασκαλίες του Μπάμπατζι – (Ebook

ΟΜ! Η αλληλεπίδραση μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων ΙΙ

 

Η αλληλεπίδραση μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων

Η ανθρώπινη εμπειρία είναι ένα μωσαϊκό υφασμένο από τα νήματα των συναισθημάτων και των σκέψεων. Αυτές οι δύο όψεις της ψυχολογίας μας είναι βαθιά συνυφασμένες, και η καθεμία ασκεί επιρροή στην άλλη. Αυτή η αλληλεπίδραση δημιουργεί μια δυναμική σχέση που διαμορφώνει τις αντιλήψεις, τις πράξεις και γενικότερα το ευ ζην μας. 

Σε αυτή τη διερεύνηση, θα δούμε πώς τα συναισθήματα και οι σκέψεις συνδέονται στενά και πώς επηρεάζουν το ένα το άλλο, καθώς επίσης και τους βαθύτερους παράγοντες που κινητοποιούν τις νοητικές και συγκινησιακές διαδικασίες.

Η συμβιωτική σχέση σκέψεων και συναισθημάτων

Τα συναισθήματα και οι σκέψεις μοιράζονται μια στενή και σύνθετη συμβιωτική σχέση. Οι σκέψεις μας επηρεάζονται και καθοδηγούνται από την συναισθηματική κατάσταση του νου μας και αντίστροφα έκφραση των συναισθημάτων μπορεί να ενταθεί ή να μετριαστεί από τις νοητικές διεργασίες, αναλόγως το πόσο ικανοί είμαστε στο να χειριστούμε συνειδητά τις σκέψεις και τον νου μας γενικότερα .

Αυτή η γνώση της αμοιβαίας επιρροής μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνειδητά για εσωτερική ανάπτυξη, μεταμόρφωση και αφύπνιση της συνείδησης.

1. Τα συναισθήματα που διαμορφώνουν τις σκέψεις:  Τα συναισθήματα έχουν τη δύναμη να ενεργοποιούν και διαμορφώνουν τις σκέψεις μας. Ένα άτομο που βρίσκεται σε χαρούμενη κατάσταση ερμηνεύει τις καταστάσεις με αισιοδοξία και να κάνει θετικές σκέψεις. Από την άλλη πλευρά, κάποιος που βρίσκεται σε θυμό μπορεί να αντιληφθεί τα γεγονότα μέσα από ένα φακό εχθρότητας, οδηγώντας σε περαιτέρω επιθετικές σκέψεις.

2. Οι σκέψεις ενισχύουν τα συναισθήματα: Από την άλλη οι σκέψεις μας μεγεθύνουν τα συναισθήματα. Όσο περισσότερο σκεφτόμαστε το κακό που μας έκανε κάποιος και το πόσο 'κακός' άνθρωπος είναι, τόσο πιο πολύ ενδυναμώνει ο θυμός μέσα μας και ο θυμός βέβαια ενδυνανμώνει το αρνητικό τρόπο σκέψης.
Επίσης, όταν αναπολούμε ένα αρνητικό γεγονός ή μένουμε σε ανήσυχες σκέψεις, τα συναισθήματα φόβου, θλίψης ή θυμού τείνουν να κλιμακώνονται. Αυτή η ενίσχυση συμβαίνει καθώς οι γνωστικές μας διεργασίες επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τη συναισθηματική αντίδραση που βιώνουμε.
Μια άλλη περίπτωση είναι πως αν πιστεύουμε ότι μια συγκεκριμένη κατάσταση είναι απειλητική, οι σκέψεις μας θα εντείνουν περαιτέρω τον φόβο που νιώθουμε.

Οι βαθύτερες αιτίες: Επιθυμία, ταύτιση και προσκόλληση

Τόσο τα συναισθήματα όσο και οι σκέψεις βρίσκουν τις ρίζες τους σε θεμελιώδεις πτυχές της ανθρώπινης ψυχολογίας - την επιθυμία, την ταύτιση και την προσκόλληση. 

Οι επιθυμίες μας, είτε αυτές σχετίζονται με την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων είτε με την αποφυγή αρνητικών αποτελεσμάτων, καθοδηγούν τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις και τη γνωστική μας επεξεργασία. Αυτός ο εστιασμένος στην επιθυμία φακός μπορεί να μας οδηγήσει να ερμηνεύουμε καταστάσεις και να διατυπώνουμε σκέψεις με τρόπους που ευθυγραμμίζονται με τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας.

Η ταύτιση και η προσκόλληση παίζουν ρόλο στο πώς τα συναισθήματα και οι σκέψεις διαπλέκονται. Η ταύτισή μας με τις σκέψεις μας δημιουργεί μια αίσθηση ότι είμαστε αυτές και η προσκόλλησή μας σε συγκεκριμένες πεποιθήσεις και αισθητηριακές εμπειρίες ενισχύει αυτή την ταύτιση. Όταν προσκολλούμαστε έντονα σε συγκεκριμένες ιδέες, απόψεις ή αισθητηριακές απολαύσεις, τα συναισθήματά μας διαπλέκονται με αυτές. Για παράδειγμα, η κριτική των προσφιλών μας πεποιθήσεων μπορεί να προκαλέσει συναισθηματικές αντιδράσεις όπως η αμυντική στάση ή η απογοήτευση.

Περιήγηση στην πολύπλοκη αλληλεπίδραση

Η αναγνώριση της σύνδεσης μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων μας δίνει τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε και να ερευνήσουμε αυτή την αλληλεπίδραση πιο συνειδητά και εποικοδομητικά. Οι πρακτικές αυτεπίγνωσης,  αυτοπαρατήρησης, διερεύνησης και διάκρισης και η εκπαίδευση συναισθηματικής νοημοσύνης διαδραματίζουν θεμελιακό ρόλο στην καλλιέργεια αυτής της επίγνωσης. Με την κατανόηση των βαθύτερων αιτιών των συναισθημάτων και των σκέψεών μας, αποκτούμε εικόνα των κινήτρων μας και μπορούμε να εργαστούμε για να ξεκαθαρίσουμε και να ελευθερωθούμε από αυτά καθώς και από βλαπτικά μοτίβα σκέψεων, συναισθημάτων και συμπεροφράς.

Συμπέρασμα

Η σχέση μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων είναι στενή και τα συναισθήματα διαμορφώσουν τις σκέψεις μας και οι σκέψεις ενισχύσουν τα συναισθήματά μας. Οι ψυχολογικοί παράγοντες της επιθυμίας, της ταύτισης και της προσκόλλησης προκαλούν την εκδήλωση τους και διαμορφώνουν την αλληλεπίδραση μεταξύ τους. 

Γνωρίζοντας και κατανοώντας την σχέση όλων αυτών των ψυχολογικών παραγόντων, μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε για να αναπτύξουμε την γνώση της ψυχολογίας μας, να γίνουμε αποτελεσματικοί στη ρύθμιση και την εξάλειψη των αρνητικών συναισθημάτων από τον νου μας, να αναπτύξουμε τις ανώτερες ικανότητες του νου και να δημιουργήσουμε εσωτερική αρμονία και ευεξία.

Ο θυμός ως εργαλείο αυτογνωσίας. ~ Άτμαν Νιτυαναντα

 

Ο θυμός ως εργαλείο αυτογνωσίας

Ο θυμός είναι ένδειξη ότι κάποια επιθυμία σας προσκόλληση σας ανάγκη σας εμποδίζεται να εκπληρωθεί.ή δεν εκπληρώθηκε.

Συνεπώς κάθε φορά που εκδηλώνεται θυμός μέσα μας, καταλαβαίνουμε ότι κάποια επιθυμία, ανάγκη, προσκόλληση εμποδίζεται, ότι κάποιος, κάποια κατάσταση ή κάποιο γεγονός εμποδίζει να εκπληρωθεί η επιθυμία μας,. η ανάγκη ή η προσκόλληση.

Έτσι, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το θυμό σας για να ερευνήσετε και να ανακαλύψετε ποιες επιθυμίες, προσκολλήσεις, ταυτίσεις ή ανάγκες του εγώ σας περιορίζουν τον νου σας και σας κάνουν να υποφέρετε και να μην βιώνετε ελευθερία,  ευτυχία,  αγάπη και ειρήνη.

Η εσωτερική εργασία δεν σταματάει βέβαια στην ανακάλυψη, αλλά  συνεχίζεται με την διερεύνηση, κατανόηση και εξάλειψη του θυμού καθώς και της προσκόλλησης, της επιθυμίας ή της ανάγκης. 

Άσκηση επίγνωση συναισθημάτων - Positive Psychology

Άσκηση επίγνωση συναισθημάτων

Άσκηση επίγνωσης για να εξερευνήσετε, να γνωρίσετε και να εξοικειωθείτε με τα συναισθήματά σας

Αυτή η άσκηση σας καλεί να συνειδητοποιήσετε τα συναισθήματά σας. Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσετε πραγματικά τα συναισθήματά σας. Εξασκώντας τη συναισθηματική επίγνωση με αυτόν τον τρόπο, μπορείτε να αναπτύξετε τη συναισθηματική σας νοημοσύνη.

Βήμα 1: Διαδικασία διαλογισμού συναισθηματικής επίγνωσης

1. Βρείτε μια άνετη καθιστή θέση. Είτε καθισμένοι σε ένα μαξιλάρι στο πάτωμα, είτε σε μια καρέκλα. Αφήστε τη σπονδυλική σας στήλη να είναι ευθεία και τους ώμους σας να πέσουν. Κλείστε απαλά τα μάτια σας ή, αν προτιμάτε, απλά κοιτάξτε κάτω μπροστά σας με απαλή εστίαση.
2. Καθώς κάθεστε, παρατηρήστε τα σημεία που έρχεται σε επαφή το σώμα σας: τα πόδια σας που αγγίζουν το πάτωμα, η πλάτη σας την πλάτη της καρέκλας, οι γλουτοί σας το κάθισμα...
3. Παρατηρήστε την αναπνοή σας. Για τις επόμενες πέντε περίπου αναπνοές, ακολουθήστε κάθε εισπνοή και εκπνοή, νιώθοντας την αναπνοή να ρέει μέσα και έξω από το σώμα.
4. Τώρα, μετατοπίστε την επίγνωσή σας από την αναπνοή σας στο σώμα σας και αρχίστε να σαρώνετε αργά το σώμα σας από το κεφάλι έως τα πόδια, παρατηρώντας τυχόν συναισθήματα που είναι παρόντα.
5. Μπορεί να εντοπίσετε αρκετά συναισθήματα σε όλο το σώμα. Για τους σκοπούς αυτής της άσκησης, επιλέξτε ένα συναίσθημα στο οποίο θα επικεντρωθείτε.
6. Παρατηρήστε πού στο σώμα σας εντοπίζεται αυτό το συναίσθημα... δηλαδή ποιο μέρος του σώματος κρατάει αυτό το συναίσθημα;
7. Πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το συναίσθημα;
8. Πού βρίσκονται τα όρια του; Είναι αυτές τα όρια απότομα ή απαλά;
9. Έχει χρώμα το συναίσθημα; Και αν ναι, το χρώμα αλλάζει ή παραμένει το ίδιο;
10. Είναι το συναίσθημα βαρύ ή ελαφρύ;
11. Κινείται το συναίσθημα ή είναι ακίνητο;
12. Είναι το συναίσθημα σκληρό ή μαλακό; Είναι τραχύ ή λείο; Αν μπορούσα να αγγίξω αυτό το συναίσθημα με το χέρι μου, πώς θα ήταν η υφή του;
13. Τώρα, αν έπρεπε να δώσετε ένα όνομα σε αυτό το συναίσθημα, ποιο θα ήταν αυτό; Μπορείτε να το αναγνωρίσετε; Μπορείτε να του δώσετε μια ετικέτα;
14. Αν δεν σας έρχεται στο μυαλό ένα όνομα για αυτό το συναίσθημα, δεν πειράζει. Να είστε ευγενικοί με τον εαυτό σας και να συνεχίσετε να παρατηρείτε το συναίσθημα στο σώμα σας με περιέργεια και χωρίς να κρίνετε, έως ότου η φύση αυτού του συναισθήματος σας γίνει σαφέστερη.
15. Συνεχίστε να γνωρίσετε αυτό το συναίσθημα για άλλα πέντε περίπου λεπτά. Όταν νιώσετε ότι έχετε φτάσει σε ένα επίπεδο άνεσης και κατανόησης αυτού του συναισθήματος, ανοίξτε απαλά τα μάτια σας και επαναφέρετε την προσοχή σας στο δωμάτιο στο οποίο βρίσκεστε.

Βήμα 2: Στοχασμός

Γράψτε για την εμπειρία σας στο Βήμα 1 με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Το γράψιμο της εμπειρίας σας σχετικά με αυτό το συναίσθημα θα ενισχύσει την κατανόηση και την εξοικείωσή σας με αυτό.

Πηγή: Η άσκηση είναι του Seph Fontane Pennock και του Hugo Alberts / Positive Psychology Toolkit.

Τι ειναι το πονόσωμα; ~ Άτμαν Νιτυανάντα

 Τι ειναι το πονόσωμα;

Το πονόσωμα είναι ένα πεδίο ψυχικής ζωτικής ενέργειας (Πράνα) το οποίο αποτελείται από τα κατωτερα συναισθήματα, όπως ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, ο φθόνος, η στεναχώρια, κ.λπ. και το οποίο ενεργοποιείται είτε από εξωτερικά ερεθίσματα, είτε περιοδικά από μόνο του για να εκδηλωθεί και να τραφεί με κατώτερες δονήσεις ίδιες με τις δικές του. 

Το πονόσωμα σχετίζεται με το κατώτερο εγώ, και βρίσκει ευκαιρίες σε εξωτερικά συμβάντα ή δημιουργεί το ίδιο καταστάσεις για να εκδηλωθεί μέσα μας και να τραφεί με της χαμηλής δόνησης ενέργειες που παράγουν τα κατώτερα συναισθήματα και το πάθος τα οποία αποτελούν και την φύση του.

Υπάρχει το συλλογικό πονόσωμα και το ατομικό.

Το συλλογικό αφορά ομάδες ατόμων, μικρές ή μεγάλες, όπως για παράδειγμα οπαδούς ποδοσφαιρικής ομάδας, θρησκείας, πολιτικού κόμματος, έθνους, φύλου, και το ατομικό είναι αυτό που αφορά τον κάθε ένα ατομικά.

Παραδείγματα

Συλλογικό πονόσωμα.

Οι οπαδοί ομάδων (Ολυμπιακός,. Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ κ.λπ.) προκαλούν τους αντιπάλους οπαδούς για να προκαλέσουν συγκρούσεις και έτσι το πονόσωμα τους  να ζήσει τις δονήσεις του θυμού, του μίσους, της βίας κ.λ.π. και να τραφεί.

Στα ζευγάρια εξ αιτίας του πονοσώματος σε κάθε ευκαιρία προκαλεί ο ένας τον άλλο (στην πραγματικότητα το πονόσωμα του ενός το πονόσωμα του άλλου) λέγοντας ή κάνοντας πράγματα που ενοχλούν τον σύντροφό τους για να τον κάνουν να θυμώσει, και έτσι να δημιουργήσουν συμπλοκή, με κατηγορίες, θυμό, φόβο,  ζήλια, κ.λπ. και να τραφεί το πονόσωμα τους με αυτές τις δονήσεις.

Κύριο μέρος της εσωτερικής εργασίας ειναι η διάλυση του πονοσώματος έτσι ώστε να επανέλθει η αρμονία, η ισορροπία και η υγεία και να αναπτυχθούν οι αρετές της καρδιάς και του νου.

Γιατί θυμώνω; Άτμαν Νιτυανάντα

Γιατί θυμώνω;

Κάθε φορά που θυμώνουμε, έστω και λίγο το παραμικρό (δηλαδή νοιώθουμε ενόχληση, δυσαρέσκεια, εκνευρισμό, δυσθυμία, αρνητική διάθεση, κ.λπ.), σημαίνει:

• ότι κάτι ή κάποιος εμποδίζει να εκπληρωθεί κάποια επιθυμία μας, κάποια ανάγκη μας, κάποιος προγραμματισμός μας, 
• ότι κάτι ή κάποιος μας εμποδίζει να βιώσουμε όπως θέλουμε αυτό που εκείνη την στιγμή βιώνουμε,
• ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση δυσάρεστη, μια κατάσταση που δεν μας αρέσει και δεν θα θέλαμε να είμαστε (μποτιλιάρισμα, χωρίς σύντροφο, ασθένεια, ατύχημα, οικονομική δυσχέρεια, χωρίς δουλειά, χωρισμός, εγκατάλειψη, έξωση, αποτυχία, κ.λπ.), γιατί μας περιορίζει και δεν μας επιτρέπει να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, τις προσκολλήσεις μας, τους προγραμματισμούς ή τις ανάγκες μας
• ότι πληγώθηκε η αυτοεικόνα μας, η υπερηφάνεια μας, η υπόληψη μας, νοιώσαμε μείωση, απόρριψη, καταπίεση, περιορισμό.

Επίσης στην σκέψη ότι μπορεί να συμβεί κάτι απ' τα παραπάνω, νοιώθουμε απειλή, ανασφάλεια και κάποια μορφή φόβου (ανησυχία, άγχος, αγωνία, φόβο), η οποία μπορεί να ενεργοποιήσει τον θυμό χωρίς ακόμη να έχει συμβεί αυτό που φοβόμαστε να συμβεί ή να μην συμβεί. Εξ αιτίας αυτού δάσκαλοι αυτογνωσίας λένε ότι η αιτία του θυμού είναι ο φόβος. Στην πραγματικότητα όμως η αιτία του θυμού αλλά και του φόβου είναι η επιθυμία. Χωρίς να επιθυμούμε κάτι δεν υπάρχει κανείς λόγος ούτε να φοβόμαστε ούτε να θυμώνουμε. Μαζί με την επιθυμία είναι επίσης και οι προσκολλήσεις, οι ανάγκες, οι ταυτίσεις και οι προγραμματισμοί αιτίες του θυμού και του φόβου αλλά και αυτά είναι παράγωγα της επιθυμίας ή σχετίζονται άμεσα με την επιθυμία.

Για παράδειγμα, ένας προγραμματισμός κι ανάγκη είναι το να θέλουμε να αποδέχονται οι άλλοι την άποψη μας (το ντύσιμο, το χτένισμα, τις επιλογές μας, κ.λπ.) για να νοιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι είμαστε αποδεχτοί, και να χαλαρώσουμε από την ένταση ή το σφίξιμο που μας προκαλεί η αίσθηση κατωτερότητας και οι αμφιβολίες που έχουμε για την αξία μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση ότι έχουν αυτόν τον προγραμματισμό και δεν αποδέχονται ότι η συμπεριφορά τους και αυτά που νιώθουν σχετίζονται με αυτόν τον προγραμματισμό.

Εξ αιτίας αυτού του προγραμματισμού, όταν οι φίλοι μας ή άλλα σημαντικά γι' εμάς πρόσωπα διαφωνούν ή δεν δέχονται ως σωστές τις απόψεις μας (και όχι μόνο), νοιώθουμε απόρριψη και θυμό. Για να νοιώσουμε δυνατοί και ότι αξίζουμε συνήθως προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους για τις απόψεις μας κ.λπ. και υπάρχει ένταση στην συζήτηση αν όχι τσακωμός έστω και απαλός. Αν έχει συμβεί να μην αποδέχονται τις απόψεις μας αρκετές φορές οι γονείς μας, γνωστοί ή φίλοι μας, όταν θα βρισκόμαστε σε ανάλογες περιπτώσεις θα νοιώθουμε ανησυχία και φόβο μήπως ξανασυμβεί το ίδιο και νοιώσουμε απόρριψη και συρρίκνωση. Κι αυτή η ανησυχία-φόβος γίνεται η φαινομενική αιτία να πυροδοτήσει τον θυμό (οποιαδήποτε μορφή και ένταση του θυμού), αλλά πίσω από αυτήν την ανησυχία-φόβο είναι η επιθυμία-ανάγκη-προγραμματισμός να αποδέχονται οι άλλοι τις απόψεις μας κ.λπ., για να νοιώθουμε ότι αποδέχονται εμάς (αφού είμαστε ταυτισμένοι με τις απόψεις μας) και έτσι να νοιώθουμε σπουδαίοι, και ότι αξίζουμε όπως και οι άλλοι αν όχι περισσότερο.

Η αλυσίδα είναι: χαμηλή αυτοαξία-αίσθημα κατωτερότητας, ανάγκη και επιθυμία για αποδοχή-αναγνώριση-επιβεβαίωση, ανησυχία-φόβος.

Αν υπάρχει αποδοχή της άποψης μας ακολουθεί μια προσωρινή ικανοποίηση, αίσθηση ότι αξίζουμε είμαστε σπουδαίοι, χαρά, κ.λπ.. Επειδή η ικανοποίηση κρατάει λίγο, επειδή το εγώ από την φύση του δημιουργεί μέσα μας συνεχώς την αίσθηση κατωτερότητας και αμφιβολίας για την αξία, γι’ αυτό συνεχώς θέλει και αναζητά την επιβεβαίωση, την επιβράβευση, την αποδοχή, την αναγνώριση. Το εγώ είναι σαν ένα βαρέλι δίχως πάτο, που το γεμίζεις κι όλο είναι άδειο, το εγώ παίρνει επιβεβαίωση και για λίγο νοιώθει καλά και μετά πάλι νοιώθει έλλειψη και ψάχνει πάλι την επιβεβαίωση, κ.λπ.. 

Αν διαφωνήσουν, υποτιμήσουν, κοροϊδέψουν, σαρκάσουν, την άποψη μας αναλόγως την σημαντικότητα του θέματος και των προσώπων, η συνέχεια είναι η αίσθηση απόρριψης, (κατωτερότητας, ντροπής, κ.λπ.), η ενόχληση, η δυσαρέσκεια, ο εκνευρισμός, ο θυμός, κ.λπ., η απογοήτευση και η στεναχώρια. 

Επίσης ο θυμός μας που είναι μια ενεργειακή οντότητα μέσα μας, θέλει να τρέφεται περιοδικά με δόνηση θυμού. Το εγώ μας κάθε τόσο θέλει να τραφεί με ενέργεια δόνησης θυμού και αν δεν υπάρχουν συνθήκες για να εκδηλωθεί και να τραφεί, τότε ψάχνει κυριολεκτικά ευκαιρίες για να εκδηλωθεί ή δημιουργεί καταστάσεις σύγκρουσης και θυμού. Το εγώ μας για να τραφεί με δόνηση θυμού μπορεί να εστιάζεται στα αρνητικά χαρακτηριστικά των άλλων, στις αδυναμίες και στα λάθη τους, και έτσι 'δικαιολογημένα' τους κατακρίνει, τους κατηγορεί και εκφράζει το θυμό του. Επίσης προκαλεί τους άλλους για να δημιουργήσει συγκρουσιακή κατάσταση και να τους κάνει να θυμώσουν, να θυμώσει κι αυτό και έτσι να τραφεί με δόνηση θυμού (το εγώ μας γνωρίζει τι κάνει να θυμώνουν οι άλλοι ιδιαίτερα αυτούς με τους οποίους σχετίζεται και τους προκαλεί για να τους κάνει να βγει ο θυμός τους, δηλαδή θέλει να δημιουργήσει συγκρούσεις για βγαίνει ο θυμός και έτσι να τρέφεται).

Μην αφήνετε αδιερεύνητο τους μικρούς θυμούς. Οι μικροί θυμοί φέρνουν τους μεγάλους και πίσω ακόμη κι απ' τους μικρούς θυμούς κρύβονται δυνατοί προγραμματισμοί που μας περιορίζουν και μας κάνουν μίζερους και δυστυχείς. Εννοείται ότι εξετάζουμε και τους μέτριους και τους μεγάλους θυμούς.

Παρατηρήστε προσεκτικά τον εαυτό σας από στιγμή σε στιγμή και δείτε σε ποιες συνθήκες εκδηλώνονται και οι μικροί θυμοί αλλά και οι μεγάλοι. Βρείτε τι τους ενεργοποιεί και επίσης την αιτία που υπάρχει πίσω από το θυμό και η οποία είναι πάντα μέσα μας. Δεν φταίει κανείς και τίποτα έξω από εμάς που θυμώνουμε. Μην μπερδεύετε επίσης τις αφορμές με τις αιτίες.

Οι αιτίες είναι μέσα μας, είναι οι επιθυμίες, οι προσκολλήσεις, οι ταυτίσεις, οι ανάγκες, η υπερηφάνεια, η υπόληψη,

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ~ Atman Nityananda

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΥΜΟ

Για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε ο θυμός, ότι ο θυμός είναι κάτι που συμβαίνει μέσα μας, αλλά είμαστε κάτι διαφορετικό από τον θυμό*, είναι απαραίτητο να αποταυτιστούμε (να αποκτήσουμε απόσταση) από τον θυμό ή οποιαδήποτε εγωϊκή τάση εξετάζουμε.

Σχόλιο
ο θυμός*: το ίδιο κάνουμε και για όλα τα συναισθήματα, τις εγωϊκές τάσεις, προγραμματισμούς, επιθυμίες, παρορμήσεις, κ.λπ.

Σε αυτό μας βοηθούν οι ερωτήσεις-στοχασμοί που παραθέτω παρακάτω μαζί με την όσο δυνατόν βαθύτερη επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας που είναι ανέγγιχτη από τις εγωϊκές τάσεις.

• ‘Είμαι ο θυμός ή αυτό που έχει επίγνωση και παρατηρεί τον θυμό;’
• ‘Αφού υπάρχω πριν εκδηλωθεί ο θυμός και θα συνεχίσω να υπάρχω όταν φύγει, μπορεί να είμαι ο θυμός;’
• ‘Μπορεί να είμαι κάτι που έρχεται και φεύγει, κάτι που μεταβάλλεται συνεχώς;’
• ‘Αν είμαι ο θυμός, όταν φύγει ο θυμός παύω να υπάρχω;’ ‘Ποιος είμαι όταν φεύγει ο θυμός;’

Θα πρέπει να στοχαστούμε πολλές φορές επάνω σε αυτές τις ερωτήσεις κάθε φορά που εξετάζουμε τον θυμό και οποιαδήποτε άλλη εγωϊκή τάση. Θα πρέπει να φτάσουμε όχι μόνο στην κατανόηση αλλά και στην συνειδητοποίηση (την συναίσθηση) ότι δεν μπορεί να είμαστε κάτι που έρχεται και φεύγει, κάτι που μεταβάλλεται συνεχώς.

Ο στοχασμός στις ερωτήσεις δεν είναι μια διανοητική διαδικασία, αλλά μια διαδικασία, επίγνωσης, παρατήρησης και διάκρισης.

Για να αποταυτιστούμε από τον θυμό και οποιαδήποτε συναίσθημα είναι απαραίτητο να εμβαθύνουμε στην επίγνωση της εσωτερικής σιωπής. Όσο πιο πολύ μαζευόμαστε στο κέντρο μας τόσο αποκτάμε απόσταση από τον θυμό και επίσης ο θυμός χάνει την δύναμη που ασκεί επάνω μας.

 Όντας εδραιωμένοι στην σιωπή, μπορούμε με την προσευχή* να διαλύσουμε σε κάποιο βαθμό την ενέργεια του θυμού. Εφαρμόζοντας αυτόν τον τρόπο καθε φορά που εκδηλώνεται ο θυμός, ο θυμός χάνει δύναμη ολο και περισσότερο και βιώνουμε περισσότερο την ειρήνη και την πληρότητα του Είναι μας.

Σχόλιο

Με την προσευχή*:
Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με ελευθερώνουν από την ενέργεια του θυμού (την λαιμαργία, τον φόβο, την ζήλια, ή οτιδήποτε εκδηλώθηκε μέσα μας) και ότι συνδέεται με το αυτόν τον θυμό (επιθυμία, προγραμματισμός, πεποίθηση, σκέψεις, εικόνες, εντυπώσεις κ.λπ.).’’ ''Το φως και η αγάπη του Θεού με πλημμυρίζουν και με μετατρέπουν σε φως και αγάπη.'' ''Είμαι φως και αγάπη, Είμαι φως και αγάπη'', ''Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη, Ομ φως και αγάπη.'' Καθώς λέμε αυτά τα λόγια εμβαθύνουμε στην σιωπηλή παρουσία μέσα μας.

Επιθυμίες- ανάγκες και τα κύρια συναισθήματα ~ Atman Nityananda

Επιθυμίες- ανάγκες και τα κύρια συναισθήματα

Πρώτα υπάρχει κάποια επιθυμία, (συνειδητή ή ασυνείδητη), ή κάποια ανάγκη η οποία λειτουργεί ως επιθυμία επίσης, (συνειδητή ή ασυνείδητη) και με ρίζα αιτία αυτήν την επιθυμία ή την ανάγκη (οποιαδήποτε επιθυμία ή ανάγκη) εκδηλώνονται τα παρακάτω κύρια συναισθήματα: φόβος, θυμός, στεναχώρια σε όλες τις παραλλαγές τους (άγχος, ανησυχία, αγωνία, εκνευρισμός, αγανάκτηση, οργή, απογοήτευση, θλίψη, κ.λπ.).

Σχόλιο

Οι επιθυμίες και οι ανάγκες σχετίζονται με τις απολαύσεις, φήμη, αναγνώριση, επιτυχίες, αποκτήματα, χρήματα, ασφάλεια, επιβίωση, αυτοεικόνα, υπόληψη, αυτοαξία.

Η σειρά με την οποία εκδηλώνονται τα συναισθήματα και τα οποία είναι τροποποιήσεις της επιθυμίας και όχι διαφορετικά από αυτήν, έχει ως εξής:

Φόβος

Πρώτα υπάρχει η επιθυμία και μαζί με αυτήν εκδηλώνεται ο φόβος. Φοβόμαστε, αγχωνόμαστε  ή ανησυχούμε μήπως κάτι θα εμποδίσει να γίνει αυτό που θέλουμε ή δεν πάνε τα πράγματα όπως θέλουμε.

Θυμός

Εκνευριζόμαστε, θυμώνουμε αγανακτούμε, οργιζόμαστε γιατί κάτι εμποδίζει να γίνουν τα πράγματα όπως θέλουμε.

Απειλές, εναντίωση, επίθεση, βία

Απειλούμε, εναντιωνόμαστε, επιτιθόμαστε, εκβιάζουμε σε οποιονδήποτε νομίζουμε ή φοβόμαστε ότι θα εμποδίσει να γίνει αυτό που θέλουμε.

Κατηγορούμε, απειλούμε, βρίζουμε, μεμφόμαστε, επιτιθόμαστε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε γίνεται ήδη εμπόδιο σε αυτό που θέλουμε ή εμπόδισε τελικά να γίνει αυτό που θέλαμε.

Εναλλαγή επιθυμίας φόβου και θυμού

Ο φόβος και ο θυμός πολλές φορές ή συνήθως, εναλλάσσονται μέσα μας και μάλιστα εν ριπή οφθαλμού.  Σκεφτόμαστε αυτό που θέλουμε και αμέσως βγαίνει  η ανησυχία μήπως κάτι  δεν πάει καλά ή κάτι μας εμποδίσει και δεν πραγματοποιηθεί η επιθυμία, και σκεπτόμενοι το εμπόδιο (πρόσωπο/α, η κατάσταση) και την πιθανότητα να μην ικανοποιηθεί η επιθυμία βγαίνει ο θυμός και τανάπαλιν.

 Η ένταση αυτών των συναισθημάτων εξαρτάται κατά κύριο λόγο, από το ποσό πολύ δυνατά επιθυμούμε κάτι, πόσο είμαστε ταυτισμένοι και προσκολλημένοι σε αυτή την επιθυμία ή την ανάγκη,  ή πόσο δυνατός είναι ο προγραμματισμός σε σχέση με την αυτοαξία και την αυτοεικόνα.

Στεναχώρια

Στεναχωριόμαστε, θλιβόμαστε, απογοητευόμαστε όταν τελικά δεν πάει καλά αυτό που θέλαμε, ή δεν γίνει αυτό που θέλαμε.

Όλη μας ζωή κάθε μέρα είναι ένας κύκλος που επιλαμβάνονται μηχανικά και ψυχαναγκαστικά οι παραπάνω καταστάσεις.

Όποιος ελευθερωθεί από την επιθυμία, τον θυμό, τον φόβο και την στεναχώρια και εδραιωθεί στην αληθινή του φύση (Συνειδητότητα, εσωτερική σιωπηλή παρουσία, Άτμαν, Ψυχή) ζει ελεύθερος και ευτυχισμένος, όπου κι αν είναι, ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες.

ΤΟ ΘΥΜΙΚΟ & ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟ (ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΟ ΣΩΜΑ) ~ Atman Nityananda

ΘΥΜΙΚΟ & ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟ (ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΟ ΣΩΜΑ) 

Το θυμικό και το επιθυμητικό (ή συγκινησιακό σώμα) είναι εκφράσεις του ψυχικού πράνα, και σε αυτά βρίσκεται ο πυρήνας της δυστυχίας μας και η δυσκολία στο να αφιερωθούμε στην πνευματική άσκηση και να μεταμορφωθούμε  σε όντα φωτός και αγάπης.

Αν και είναι πολύ κοινό να διαβάζουμε σε πνευματικά βιβλία ή να ακούμε από δασκάλους αυτογνωσίας ότι η κύρια αιτία της δυστυχίας μας είναι ο νους, παρά ταύτα δεν είναι ο νους αλλά το θυμικό και το επιθυμητικό (το κατώτερο συγκινησιακό).

Το μη αγνό ψυχικό πράνα, που είναι η έδρα της απόλαυσης, του πόθου, του πάθους, των κατώτερων συγκινήσεων, επιθυμιών και παρορμήσεων, είναι ο βασικός παράγοντας των προβλημάτων μας και αυτό που δημιουργεί τις αυταπάτες και την λανθασμένη αντίληψη για τον εαυτό μας και τους άλλους. Το ψυχικό πράνα είναι το ασυνείδητο, μηχανικό, παρορμητικό μέρος του ψυχισμού μας (μη λογικό), που προκαλεί ανισορροπίες, δυσαρμονία, δυσλειτουργία και πόνο. Το μη αγνό ψυχικό πράνα είναι στην ουσία ο δυνάστης του νου, της διάνοιας και το κύριο εμπόδιο να συνειδητοποιήσουμε την  θεϊκής μας φύσης, (Ψυχή, Πνεύμα, Συνειδητότητα).   

Το συγκινησιακό σώμα ονομάζεται, θυμικό και επιθυμητικό μέρος της ψυχής από τους Έλληνες φιλόσοφους και μοναχούς της φιλοκαλίας, κάμα ρούπα ή αστρικό σώμα (σώμα των επιθυμιών και  των συγκινήσεων, που μαζί με το κατώτερο μάνας (νου) ονομάζεται κάμα-μάνας) από τους Θεοσοφιστές, αστρικό ή συγκινησιακό σώμα από τους γνωστικούς, κατώτερο συγκινησιακό κέντρο από τον Γκουρτζίεφ, γνωστικών, Vital Being (Βίταλ Μπίνγκ) από τον Σρι Αουρομπίντο, και σχετίζεται με το Id του Δρ. Φρόϋντ και το πονόσωμα (pain-body) του Έκχαρτ Τόλλε.

Η αιτία που ο νους κινείται ασταμάτητα και δεν μπορούμε να τον γαληνέψουμε εύκολα και να τον διατηρήσουμε σταθερά προσηλωμένο στην αληθινή μας φύση (εσωτερική σιωπηλή παρουσία), δεν είναι στον νου, αλλά στο θυμικό και στο επιθυμητικό και μάλιστα στην κατώτερη άποψη τους που σχετίζεται με τις ενστικτώδεις απολαύσεις, την δύναμη (περιλαμβάνει και τον έλεγχο των άλλων), το πάθος, την υπερηφάνεια, και τα κατώτερα συναισθήματα (θυμός, φόβος, στεναχώρια, μίσος, ανυπομονησία, δυσαρέσκεια, ενοχές, ντροπή, κ.λπ.). 

Αυτά (η επιθυμία και τα συναισθήματα) παράλογα από την φύση τους, και με μεγάλη δύναμη, κοιμίζουν τον νου και τον χρησιμοποιούν για να εκδηλωθούν. Οι επιθυμίες για να βρουν απολαύσεις και τα κατώτερα συναισθήματα ως συνέπειες της επιθυμίας, και για να συνεχίζουν να τρέφονται με δονήσεις ανάλογες αυτών.

Ο εξωτερικός νους (Μάνας) και η διάνοια (Μπούντι) είναι θύματα του μη αγνού και μη καλλιεργημένου ψυχικού πράνα. Το μη αγνό ψυχικό πράνα (το οποίο είναι παράλογο από την φύση του, (στερείται λογικής) και είναι η έδρα της απόλαυσης, του πόθου και των επιθυμιών χρησιμοποιεί τον εξωτερικό νου (μάνας), την κατώτερη διάνοια (Μπούντι), το σώμα και τις αισθήσεις για την επίτευξη των στόχων του. Δηλαδή την ικανοποίηση των πόθων και των επιθυμιών που σχετίζονται κατά βάση με την απόλαυση, τον πλούτο, τα αποκτήματα και την φήμη. Το κατώτερο εγώ σχετίζεται κατά βάση με το ψυχικό πράνα  και τις κατώτερες λειτουργίες του νου και είναι αυτό που αναζητάει τις απολαύσεις και τις εφήμερες εγκόσμιες επιτυχίες.

Η ασταμάτητη μηχανική καταναγκαστική σκέψη, ο αρνητικός τρόπος σκέψης, η υβριστική συμπεριφορά, οι  δικαιολογίες, τα παράπονα, η ονειροπόληση, οι  φαντασίες, είναι η νοητική μορφή που προσλαμβάνουν οι παρορμήσεις, οι συγκινήσεις, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες στον νου. Αυτά δηλαδή που θεωρούμε σκέψεις δικές μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μηχανική έκφραση των συγκινησιακών εκφράσεων του ψυχικού πράνα στον νου. 

Οι βαριές δονήσεις του μη αγνού ψυχικού πράνα εισρέουν στον εξωτερικό νου (μάνας) και την διάνοια (Μπούντι) και επηρεάζουν αρνητικά την λειτουργία τους. Ανάλογα με την δύναμη έκφρασης των κατώτερων συγκινήσεων, των συναισθημάτων και των επιθυμιών είναι και η επίδραση του ψυχικού πράνα στον νου και στην διάνοια. Όσο δηλαδή πιο έντονα για παράδειγμα εκδηλώνεται η λαγνεία,, η ζήλια, ο θυμός ή ο φόβος τόσο πιο πολύ δυσλειτουργούν ο νους και η διάνοια. Ο νους στο σύνολο του χάνει την ηρεμία, την διαύγεια, την διαπεραστικότητα, την φωτεινότητα, την συγκέντρωση και μειώνεται δραστικά η ικανότητα της λογικής σκέψης και της διάκρισης και έτσι δεν έχει ούτε καθαρή αντίληψη, ούτε κατανόηση της κατάστασης και δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε ορθά συμπεράσματα και να πάρουμε ορθές αποφάσεις και να έχουμε κατάλληλη συμπεριφορά και ορθή δράση. Εννοείται ότι η διαισθητική ικανότητα του νου που έτσι κι αλλιώς υπολειτουργεί αναστέλλεται τελείως.   

Το κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ 

Το κατώτερο (ρατζασοταμασικό) εγώ, σχετίζεται με το φυσικό σώμα, το ζωτικό σώμα, τον εξωτερικό νου (μάνας) και την κατώτερη διάνοια Μπούντι). Το κατώτερο εγώ είναι ο παράγοντας γύρω από τον οποίο  περιστρέφεται η ζωή της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην Γη. Είναι ο παράγοντας που δημιουργεί τις ταυτίσεις και είναι αυτό με το οποίο είμαστε ταυτισμένοι. Το ρατζασοταμασικό εγώ μας ταυτίζει με το φυσικό σώμα (επίσης με τον νου και τα εξωτερικά αντικείμενα), και όλη του η δράση σχετίζεται με τις αισθητηριακές εμπειρίες και τις αντιδράσεις μας προ αυτές (συγκινήσεις, σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, συμπεριφορές, δράσεις, πεποιθήσεις, ιδέες). Τα κατώτερα συναισθήματα και συγκινήσεις, οι επιθυμίες για απολαύσεις, οι εγκόσμιες επιτυχίες, οι αρνητικές συμπεριφορές, η ξεχωριστότητα από τους άλλους, η αντιπαλότητα, οι ανταγωνισμοί, η βία κ.λπ. σχετίζονται με το  ρατζασοταμασικό εγώ και με το ψυχικό πράνα.

Χωρίς εξαγνισμό του κατώτερου συγκινησιακού σώματος και εξάλειψη των επιθυμιών και των κατώτερων συναισθημάτων είναι αδύνατο να ελέγξουμε τον νου και να γίνει υπηρέτης μας στην πνευματική μας ανάπτυξη και στην επίτευξη της Φώτισης (Απελευθέρωση, Αυτοπραγμάτωση). 

Παράρτημα

Το ανώτερο συγκινησιακό

Το συγκινησιακό έχει και την ανώτερη άποψη που εκφράζει τα σαττβικά συναισθήματα, συγκινήσεις και διαθέσεις, όπως η συμπόνια, η στοργή, η καλοσύνη, η συναισθηματική αγάπη, η χαρά, η ευθυμία, η γενναιοδωρία, η επιθυμία να προσφέρουμε και να βοηθήσουμε τους άλλους, η επιθυμία* να μοιραστούμε ότι έχουμε, η επιθυμία για γνώση-ελευθερία-δικαιοσύνη-ειρήνη-ενότητα-ευτυχία-πληρότητα, το αίσθημα αυτοθυσίας, η ευτυχία, αίσθημα σιγουριάς και ασφάλειας, η καλή διάθεση, η ευγνωμοσύνη, η αφοσίωση, η γαλήνη, ο θαυμασμός, η αισιοδοξία, η υπομονή, ο σαττβικός ενθουσιασμός, το θάρρος, η γενναιότητα, η έμπνευση (ο οίστρος), η αυτοπεποίθηση και η ικανοποίηση. 

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης στα αγγλικά άρθρα σχετικά με το συγκινησιακό σώμα. 

OUR EMOTIONAL NATURE & DESIRE – THE VITAL BEING ~ Sri Aurobindo

EGO AND VITAL BEING ~ Sri aurobindo  

THE VITAL SHEATH & THE VITAL EGO ~ Atman Nityananda 

VITAL, EMOTIONS AND COMPULSIVE THINKING  ~ Atman  Nityananda  

THINKING CAUSES EMOTIONS? ~ Atman Nityananda