Τι ειναι το πονόσωμα; ~ Άτμαν Νιτυανάντα

 Τι ειναι το πονόσωμα;

Το πονόσωμα είναι ένα πεδίο ψυχικής ζωτικής ενέργειας (Πράνα) το οποίο αποτελείται από τα κατωτερα συναισθήματα, όπως ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, ο φθόνος, η στεναχώρια, κ.λπ. και το οποίο ενεργοποιείται είτε από εξωτερικά ερεθίσματα, είτε περιοδικά από μόνο του για να εκδηλωθεί και να τραφεί με κατώτερες δονήσεις ίδιες με τις δικές του. 

Το πονόσωμα σχετίζεται με το κατώτερο εγώ, και βρίσκει ευκαιρίες σε εξωτερικά συμβάντα ή δημιουργεί το ίδιο καταστάσεις για να εκδηλωθεί μέσα μας και να τραφεί με της χαμηλής δόνησης ενέργειες που παράγουν τα κατώτερα συναισθήματα και το πάθος τα οποία αποτελούν και την φύση του.

Υπάρχει το συλλογικό πονόσωμα και το ατομικό.

Το συλλογικό αφορά ομάδες ατόμων, μικρές ή μεγάλες, όπως για παράδειγμα οπαδούς ποδοσφαιρικής ομάδας, θρησκείας, πολιτικού κόμματος, έθνους, φύλου, και το ατομικό είναι αυτό που αφορά τον κάθε ένα ατομικά.

Παραδείγματα

Συλλογικό πονόσωμα.

Οι οπαδοί ομάδων (Ολυμπιακός,. Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ κ.λπ.) προκαλούν τους αντιπάλους οπαδούς για να προκαλέσουν συγκρούσεις και έτσι το πονόσωμα τους  να ζήσει τις δονήσεις του θυμού, του μίσους, της βίας κ.λ.π. και να τραφεί.

Στα ζευγάρια εξ αιτίας του πονοσώματος σε κάθε ευκαιρία προκαλεί ο ένας τον άλλο (στην πραγματικότητα το πονόσωμα του ενός το πονόσωμα του άλλου) λέγοντας ή κάνοντας πράγματα που ενοχλούν τον σύντροφό τους για να τον κάνουν να θυμώσει, και έτσι να δημιουργήσουν συμπλοκή, με κατηγορίες, θυμό, φόβο,  ζήλια, κ.λπ. και να τραφεί το πονόσωμα τους με αυτές τις δονήσεις.

Κύριο μέρος της εσωτερικής εργασίας ειναι η διάλυση του πονοσώματος έτσι ώστε να επανέλθει η αρμονία, η ισορροπία και η υγεία και να αναπτυχθούν οι αρετές της καρδιάς και του νου.

Οι περιορισμοί των αισθητηριακών εμπειριών και η εσωτερική πληρότητα ~ Άτμαν Νιτυανάντα

 
Οι περιορισμοί των αισθητηριακών εμπειριών και η εσωτερική πληρότητα

 22. Οι απολαύσεις που γεννιούνται από επαφές δεν είναι παρά γεννήτορες πόνου, γιατί έχουν αρχή και τέλος, Ω Αρτζούνα! Οι σοφοί δεν βρίσκουν χαρά σε αυτές.

   ~ Μπαγκαβάτ Γκίτα Κεφ. V

Οι αισθητηριακές εμπειρίες και οι απολαύσεις είναι πεπερασμένες στον χρόνο και έχουν περιορισμούς. Όλα σ’ αυτόν τον τρισδιάστατο κόσμο έχουν αρχή και τέλος, μέσα σε αυτά και το σώμα μας, και την ημέρα του θανάτου θα χάσουμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου και του σώματός μας. Επίσης, οι αισθητηριακές εμπειρίες μπορεί να είναι ευχάριστες ή δυσάρεστες, απολαυστικές ή επώδυνες όμως δεν εμπεριέχουν ευτυχία. Η ίδια αισθητηριακή εμπειρία μπορεί να είναι άλλοτε ευχάριστη και απολαυστική και άλλοτε αδιάφορη ή δυσάρεστη, ανάλογα με την κατάσταση της υγείας ή της ψυχολογίας μας.

Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να βιώσουμε την χωρίς όρους και όρια ευτυχία (ειρήνη-ευδαιμονία) μέσα από τις αισθητηριακές απολαύσεις αφού αυτές έχουν πολλούς περιορισμούς. Οι περιορισμοί των απολαύσεων σχετίζονται με τα όρια των ίδιων των αντικειμένων, τα όρια των αισθήσεών μας, τα όρια του νου και της ενέργειάς μας, τα όρια του χρόνου και της αιτιότητας. Ό,τι είναι περιορισμένο και πεπερασμένο δεν μπορεί να μας δώσει κάτι άπειρο (απεριόριστο).

Μόνο αυτό που είναι άπειρο μπορεί να μας δώσει την εμπειρία του απείρου, μόνο αυτό που η φύση του είναι ευδαιμονία μπορεί να μας δώσει την εμπειρία της ευδαιμονίας, μόνο ό,τι είναι ελεύθερο από την φύση του μπορεί να μας δώσει την εμπειρία της ελευθερίας. Επίσης, μόνο αυτό που είναι αληθινό μπορεί να μας ελευθερώσει από την πλάνη που δημιουργείται από το εγώ μας και τις φανταστικές επιθυμίες του. Και αυτό είναι ο αληθινός μας Εαυτός (Συνειδητότητα), που είναι πάντοτε παρών, ελεύθερος, πλήρης, ειρηνικός και ευδαίμων.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου Η Τέχνη του να ζεις Συνειδητά τη Στιγμή

Babaji - Αποσπάσματα από τις διδασκαλίες του Μπάμπατζι

 Babaji - Αποσπάσματα από τις διδασκαλίες του Μπάμπατζι

E-book: Μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν

Το βιβλίο αυτό περιέχει αποσπάσματα από τις διδασκαλίες του Μπάμπατζι. ΟΙ διδασκαλίες αυτές είναι καταγραμμένες στο βιβλίο ''Οι Διδασκαλίες του Μπάμπατζι” (Τίτλος πρωτότυπου στα αγγλικά ”Teachings of Babaji” by Haidakhandi Samaj), το οποίο σύντομα θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά και σε ηλεκτρονική μορφή (e-book).

Επίσης περιέχει εμπειρίες ανθρώπων που είχαν επαφή με τον Μπάμπατζι στην διάρκεια της τελευταίας του ενσάρκωσης (1970-1984). Τα αποσπάσματα από τις εμπειρίες είναι από δύο άλλα βιβλία που έχουν τίτλο:

 ´´Babaji, the Unfathomable, (Gertraud Reichel)´´, και 

  ''Message from the Himalayas, (Maria-Gabriele Wosien)”.

Στην παρακάτω διεύθυνση μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο δωρεάν.

https://advaitanonduality.wordpress.com/downloads/

Βιβλίο : '´´Η Τέχνη του Να ζεις Συνειδητά την Στιγμή´

Η Τέχνη του Να ζεις Συνειδητά την Στιγμή

Το βιβλίο αυτό θα σας εμπνεύσει και θα σας βοηθήσει να ζήσετε την αυτογνωσία και την πνευματικότητα στην πράξη.

Το βιβλίο είναι επικεντρωμένο στην άσκηση από στιγμή σε στιγμή, της οποίας βασικές απόψεις είναι η αυτεπίγνωση (η επαφή με την εσωτερική σιωπηλή παρουσία της Συνειδητότητας), η μη-ταύτιση, η αυτοπαρατήρηση, η επανάληψη του ονόματος του Θεού, ο εξαγνισμός του νου και η εξάλειψη εγωϊκών τάσεων κάθε φύσης. Δίνονται μια μεγάλη ποικιλία μεθόδων οι οποίες θα σας βοηθήσουν να ζείτε συνειδητά και σε αρμονία με την αληθινή σας φύση από στιγμή σε στιγμή, και να μεταμορφώνεστε σε όντα φωτός, αγάπης και ειρήνης.

    -- Αγοράστε το εδώ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δυαδικότητα και μη-δυαδικότητα ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Δυαδικότητα και μη-δυαδικότητα

Δυαδικότητα είναι η κατάσταση κατά την οποία αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ξεχωριστό από τους άλλους, τον κόσμο και τον Θεό (την μια δίχως δεύτερη αρχή της ζωής) και υπάρχει δυαδική αντίληψη υποκειμένου-αντικειμένου, παρατηρητή-παρατηρούμενου, εμπειρώμενου-εμπειρατού.

Ο παράγοντας που δημιουργεί την δυαδικότητα και την πολλαπλότητα είναι το εγώ. Το πετυχαίνει αυτό ταυτίζοντας μας με το σώμα και τον νου, δημιουργώντας την αίσθηση ότι είμαστε ξεχωριστοί από τον Θεό και εμποδίζοντας μας να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση που είναι ένα και το αυτό με τον Θεό. Στην κατάσταση της δυαδικότητας, της ταύτισης και της ξεχωριστότητας αναπτύσσεται υπερβολικά το πολλαπλό εγώ (λαγνεία, λαιμαργία, ζήλια, απληστία, θυμός, υπερηφάνεια, φόβος, κ.λπ.) τα οποία είναι και η αιτία κάθε μιζέριας, πόνου και δυστυχίας.

Αφού το εγώ είναι ο παράγοντας που δημιουργεί την δυαδικότητα, η μη δυαδική κατάσταση βιώνεται όταν πάψει να υπάρχει το εγώ (όταν πεθάνει, διαλυθεί πλήρως) ή όταν υποχωρήσει εντελώς προσωρινά για κάποιο διάστημα. Στην μη δυαδική κατάσταση η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι μία κατάσταση, η προσοχή είναι πλήρως απορροφημένη στην μία δίχως δεύτερη θεϊκή Συνειδητότητα και βιώνεται από κανέναν άχρονη πληρότητα, ειρήνη, ελευθερία και ευδαιμονία.

Στην μη δυαδική κατάσταση δεν υπάρχει η δυαδική αντίληψη υποκειμένου-αντικειμένου. Υπάρχει η βίωση της μη-δυαδικής ειρήνης, πληρότητας και ευδαιμονίας από την ίδια την Συνειδητότητα, δηλαδή η ίδια η Συνειδητότητα βιώνει τον Εαυτό της.

Η Παράδοση στην στιγμή ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η Παράδοση στην στιγμή

 Ο πιο άμεσος τρόπος να βρεθείς στο κέντρο της ύπαρξης σου είναι να παραδοθείς στην στιγμή, να αφεθείς τελείως στην στιγμή.

 Είναι να εγκαταλείψεις κάθε προσδοκία, επιθυμία, θέλω, δεν θέλω, θα ήθελα, σε σχέση με το τώρα και το μετά.

 Είναι  να μην χρησιμοποιείς τη στιγμή. Να μην κάνεις αυτήν την στιγμή ένα μέσο για να πετύχεις κάτι, τώρα ή μετά.

 Είναι να εγκαταλείψεις οποιαδήποτε προσπάθεια, ακόμη και το να Είσαι και να αφεθείς στην στιγμή.

 Μην αφήνεσαι στην στιγμή για να κερδίσεις ή να πετύχεις κάτι. Μην αφήνεσαι για να βιώσεις κάτι ανώτερο, κάτι σπουδαίο, κάτι υπερβατικό, κάτι φανταστικό

 Αφέσου χωρίς όρους, μην επιθυμείς ούτε καν να δεις, ή να ακούσεις, άσε τους ήχους να συμβαίνουν, άσε τα πράγματα να υπάρχουν.

 Άφησε τα πάντα να είναι όπως είναι. Αφέσου στην απλότητα της στιγμής.

 Μην προσπαθείς μην προσπαθείς να αφεθείς. Μην προσπαθείς να μην προσπαθείς.

Αφέσου ολοκληρωτικά, χωρίς όρους.  

Σχόλιο

Η παράδοση σε αυτό που συμβαίνει στην στιγμή (την κάθε στιγμή) βαθαίνει σύμφωνα με την αγνότητα του νου. Όσο πιο σαττβικός είναι ο νους, τόσο πιο εύκολα και πιο συχνά θα εμφανίζεται αυτή η κατάσταση.

Σαττβικός και ρατζασοταμασικός νους και η απελευθέρωση ~ Atman Nityananda

Σαττβικός και ρατζασοταμασικός νους και η απελευθέρωση

Ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η αυτοπραγμάτωση, δηλαδή η συνειδητή ένωση με το συμπαντικό Πνεύμα της ζωής (Θεός, Μπράμαν). Η αυτοπραγμάτωση είναι δυνατή μέσω του διαλογισμού και του Σαμάντι. Το μέσο για να κάνουμε διαλογισμό είναι ο νους. Ο διαλογισμός και το Σαμάντι είναι δυνατά όταν ο νους είναι αγνός-σαττβικός και αδύνατα για ένα μη αγνό ρατζασοταμασικό νου. Ο αγνός-σαττβικός νους είναι το αποτέλεσμα της άσκησης και της εσωτερικής μάχης που δίνουμε μέσα στον εαυτό μας ενάντια στον κατώτερο ρατζασοταμασικό νου. Η μεγαλύτερη μάχη της ζωής είναι αυτή που συμβαίνει μέσα στον εαυτό μας ανάμεσα στον μη αγνό-ρατζασοταμασικό νου και στον αγνό-σαττβικό νου.

Ο ρατζασοταμασικός νους είναι αιτία της σύγχυσης, άγνοιας, δυστυχίας και του αισθήματος ξεχωριστότητας από τη ζωή και το Θεό.

Ο ρατζασοταμσικός νους είναι εγωιστής, κυριαρχικός, παθιασμένος, ανήσυχος, ανικανοποίητος, σκοτεινός, άστατος, ασταθής, δυσαρμονικός, νωθρός, τεμπέλης, φαύλος, αλαζόνας, διεστραμμένος, ανόητος, και υπνωτισμένος.

Ο σαττβικός νους είναι φωτεινός, διαυγής, κοφτερός, ευφυής, αρμονικός, ισορροπημένος, ενάρετος, γαλήνιος, ικανοποιημένος, εστιασμένος, σταθερός, ήρεμος, άγρυπνος.

Ο σαττβικός νους είναι φίλος και υπηρέτης της Ψυχής μας, και μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε την αλήθεια (την αληθινή ή μας Φύση και τον Θεό) και να ζούμε σε αρμονία, ειρήνη, ευτυχία, αγάπη και ενότητα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγνός σαττβικός νους είναι ο καλύτερος φίλος μας και ρατζασοταμασικός μη αγνός νους είναι ο χειρότερος εχθρός μας.

‘Ας ανυψώσει ο άνθρωπος τον εαυτό του με τον ίδιο του τον εαυτό μόνο, ας μην αφήσει τον εαυτό του να πέσει χαμηλά, γιατί ο εαυτός του μόνο είναι ο φίλος του και ο εαυτός του μόνο είναι ο εχθρός του.

Ο εαυτός* είναι φίλος του εαυτού για εκείνον που κατέκτησε τον εαυτό του με τον εαυτό, αλλά για εκείνον που δεν κατέκτησε τον εαυτό, ο εαυτός στέκεται σαν εχθρός προς αυτόν, όπως ένας (εξωτερικός) εχθρός.’

~ Μπαγκαβάτ Γκίτα. - Cap. 6. Σ. 5. 6

Σχόλιο:

εαυτός*: εαυτός εδώ εννοείται ο νους. Ο νους είναι φίλος μας όταν εξαγνιστεί, και εχθρός μας όταν είναι γεμάτος πάθη και ελαττώματα.

Ο νους από την φύση του είναι σαττβικός αλλά σταδιακά λόγω της άγνοιας και της ταύτισης με το σώμα και τα αντικείμενα των αισθήσεων ‘τοξινώνεται’ από τις ράτζας και τάμας ποιότητες και αναπτύσσει τος εγωϊκές τάσεις. Η ράτζας και η τάμας ποιότητες λειτουργούν ως τοξίνες στον νου και τον κάνουν δυσαρμονικό, δυσλειτουργικό, ασταθή, χωρίς διάκριση, καθαρή αντίληψη, μίζερο και δυστυχή και είναι τα θεμελιώδη ‘υλικά’ των εγωϊκών τάσεων (υπερηφάνεια, λαγνεία, λαιμαργία, ζήλια, θυμός, μίσος, απληστία, κ.λπ.). Συνεπώς σκοπός της πνευματικής ζωής και άσκησης είναι να εξαλείψουμε από τον νου τις ράτζας και τάμας ποιότητες και τις εγωϊκές τάσεις ώστε να γίνει ο νους σαττβικός και έτσι να μπορούμε να διαλογιζόμαστε βαθιά και σταθερά, να ζούμε σε αρμονία με το Είναι μας και να βιώνουμε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία του Είναι.

Το πρώτο μέρος της πνευματικής άσκησης που έχει ως κεντρικό στόχο να μετατρέψουμε τον νου από ρατζασοταμασικό σε σαττβικό είναι και το πιο δύσκολο διότι ο ρατζασοταμασικός νους καθώς είναι δυνατός, αντιστέκεται και αντιδρά έντονα και ποικιλοτρόπως στις προσπάθειες μας.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων που ενδιαφέρονται ή ασχολούνται με κάποιο τρόπο με την πνευματικότητα δεν είναι διατεθειμένοι ή δεν έχουν την αντοχή, την δύναμη και την υπομονή να περάσουν από αυτήν την προπαρασκευαστική περίοδο εξαγνισμού του νου η οποία απαιτεί θυσίες και υπερπροσπάθειες. Ο πνευματικός δρόμος για όσο κυριαρχούν οι τάμας και ράτζας γκούνας δεν είναι πάντοτε μια ευχάριστη διαδικασία.

Για να ξεπεράσουμε αυτήν την αντίσταση του ρατζασοταμασικού νου απαιτείται θάρρος κουράγιο, υπομονή, επιμονή, σταθερή αποφασιστικότητα, αυτοπεποίθηση, πίστη, άκαμπτη θέληση και φιλόπονη, ειλικρινή, συστηματική άσκηση.

Καθώς αρχίζει να κυριαρχεί η σάττβα γκούνα στον νου μας η άσκηση γίνεται με όλο και περισσότερο αφοσίωση, σταθερότητα και αποτελεσματικότητα και βιώνουμε όλο και  περισσότερο αρμονία, ειρήνη, διαύγεια, ελαφρύτητα, ικανοποίηση. Δυσκολίες συνεχίζουν να υπάρχουν αλλά υπάρχει μεγαλύτερη αποδοχή και ικανότητα να τις αντιμετωπίσουμε.

Στην αρχή της άσκησης διαλύουμε τις χονδροειδείς απόψεις του εγώ και καθώς προχωράμε να αντιμετωπίζουμε τις πιο λεπτοφυείς τάσεις του εγώ καθώς και τους πιο επιδέξιους και πανούργους τρόπους του με τους οποίους προσπαθεί να μας ξεγελάει και να μας βάζει τρικλοποδιές. Το εγώ καιροφυλακτεί συνεχώς και ψάχνει ευκαιρίες ή δημιουργεί καταστάσεις για να μας βγάλει από  την  προσπάθεια ή να μας αποπροσανατολίσει. Σκοπός του είναι να επανακτήσει την κυριαρχία του επάνω μας. Ακόμη και ο Χριστός είχε να αντιμετωπίσει τους πειρασμούς του εγώ στην έρημο. Γι’ αυτό απαιτείται αφοσίωση και σταθερότητα στην άσκηση και από  στιγμή σε στιγμή εγρήγορση, αυτεπίγνωση, αυτοπαρατήρηση και σταθερή εφαρμογή της διάκρισης μέχρι να εξαλειφθεί και η τελευταία παραφυάδα του εγώ και ο νους να γίνει τελείως σαττβικός και να συγχωνευτεί μέσω του διαλογισμού στην Πνευματική μας ουσία.