Ομ! ΑΒΑΝΤΟΥΤΑ ΓΚΙΤΑ ΚΕΦ. Ι / ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

Η Αβαντούτα Γκιτά  αποδίδεται στον μεγάλο πνευματικό δάσκαλο και σοφό Dattatreya (Ντατατρέγια) που έφθασε στην ύψιστη κατάσταση συνειδητοποίησης της ενότητας των πάντων.
Σύμφωνα με το  International Nath Order of the Nath Sampradaya το τραγούδι του Dattatreya που ανφέρεται ατην πιο ύψιστη συνειδητοποίηση  καταγράφηκε από δυό μαθητές του, τον Swami και Kartika wikipedia.

Είναι ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα της Αντβάϊτα Βεδάντα μαζί με την Ασταβάκρα Γκιτά. Παραθέτω εδώ το κεφάλαιο ένα που για μένα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πνευματική μου πορεία.
Η μετάφραση αυτού του κειμένου δεν βασίστηκε μόνο σε ένα βιβλίο, αλλά σε τρία επειδή υπήρχαν αρκετές διαφοροποιήσεις σε αυτά. Έγινε μεγάλη προσπάθεια για την σωστή μετάφραση και θεωρώ ότι το κείμενο αποδίδει την ουσία της διδασκαλίας.

ΑΒΑΝΤΟΥΤΑ ΓΚΙΤΑ

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι

  1. Είναι η χάρη του Θεού που δίνει την επιθυμία στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει το μη-δυαδικό Μπράμαν. Έτσι αυτοί ελευθερώνονται από τον μεγάλο φόβο. 

2. Αληθινά πως μπορώ να λατρέψω εκείνο (τον Άτμαν) που είναι χωρίς μορφή, αδιαίρετο, αμετάβλητο, που γεμίζει όλο το σύμπαν, καθώς και τον ίδιο του τον Εαυτό;

3. Το σύμπαν που αποτελείται από τα πέντε στοιχεία, είναι σαν τον αντικατοπτρισμό του νερού στην έρημο. Ω, καθώς είμαι εκείνος ο ακηλίδωτος Άτμαν, σε ποιόν να υποκλιθώ;

4. Στα αλήθεια ο Άτμαν μόνον είναι όλα. Σε αυτόν δεν υπάρχει ούτε διαίρεση ούτε μη-διαίρεση. Μου φαίνεται μπερδεμένο να πω: «Ο Άτμαν υπάρχει» ή «Ο «Άτμαν δεν υπάρχει».

5. Η πεμπτουσία όλης της Βεδάντα είναι η γνώση και η συνειδητοποίηση του Άτμαν. Από τη φύση μου είμαι εκείνος, ο χωρίς μορφή και τα πάντα διαποτίζων Άτμαν.

6. Αναμφίβολα είμαι εκείνος ο Άτμαν, ο οποίος είναι πανταχού παρών, υπέρλαμπρος, αδιαίρετος όπως το διάστημα (χώρος), από τη φύση του αγνός, και ανεπισκίαστος από την πλάνη (Μάγια).

7. Αληθινά, είμαι άφθαρτος, άπειρος και η προσωποποίηση της αγνής Συνειδητότητας. Δεν γνωρίζω πως είναι να εμπειράται κανείς την ευτυχία και την δυστυχία ή ποιος είναι αυτός που τις εμπειράται.

8. Για μένα δεν υπάρχει νοητική δράση -καλή ή κακή. Για μένα δεν υπάρχει σωματική δράση -καλή ή κακή. Για μένα δεν υπάρχει λεκτική δράση -καλή ή κακή. Είμαι αθάνατη συνειδητότητα, αγνή και υπερβατική.

9. Αληθινά ο νους είναι σαν το διάστημα. Φαίνεται να βλέπει προς όλες τις κατευθύνσεις. Φαίνεται να υπερβαίνει τα πάντα. Αλλά στην πραγματικότητα ο νους δεν υπάρχει.

10. Είμαι ένας και μέσα σε όλα. Είμαι χωρίς δεσμά και πέρα από το διάστημα. Πως μπορώ να δω τον Εαυτό μου να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται;

11. Γιατί δεν καταλαβαίνεις ότι αληθινά είσαι εκείνο το απόλυτο; Είσαι εκείνος ο αιώνιος Άτμαν που αντανακλάται το ίδιο σε όλα. Είσαι ο αδιάψευστος Κύριος που πάντα λάμπει. Τότες πως μπορείς να σκέφτεσαι για μέρα(φως) και νύκτα (σκοτάδι);

12. Να έχεις πλήρη επίγνωση του Άτμαν πάντοτε. Είναι συνεχής και παντού ο ίδιος.
 Λες : «Είμαι αυτός που διαλογίζεται» και « Ο Ύψιστος Ένας είναι το αντικείμενο του διαλογισμού.» Γιατί διαχωρίζεις με αυτό τον τρόπο το αδιαίρετο;

13. Ποτέ δεν γεννήθηκες και ποτέ δεν θα πεθάνεις. Ποτέ δεν είχες ένα σώμα. Οι Ουπανισάδες διακηρύσσουν, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους αυτή την ξακουστή αλήθεια: « ‘Όλα είναι Μπράμαν.»

 14. Είσαι πάντοτε παρών και μέσα και μέσα έξω. Είσαι εκείνη η Ύψιστη Μακαριότητα (Σίβα) παντού και πάντα. Γιατί τότε τρέχεις εδώ και εκεί μπερδεμένος σαν φάντασμα.

15. Δεν υπάρχει ούτε ένωση ούτε χωρισμός για μένα και για σένα. Αληθινά, ούτε εσύ ούτε εγώ ούτε αυτός ο κόσμος υπάρχει. Ο Άτμαν μόνο υπάρχει.

16. Δεν ανήκεις στα πέντε αντικείμενα των αισθήσεων τέτοια όπως ήχος, αφή, όραση, γεύση και οσμή, ούτε αυτά ανήκουν σε σένα. Αληθινά εσύ είσαι εκείνη η Ύψιστη Πραγματικότητα. Για ποιο λόγο θλίβεσαι λοιπόν;

17. Δεν έχεις ούτε γέννηση ούτε θάνατο, ούτε μνήμη, ούτε δεσμά ούτε απελευθέρωση, ούτε καλό ούτε κακό. Γιατί θλίβεσαι ω αγαπημένε; Δεν έχουμε ούτε όνομα ούτε μορφή.

18. Ω νου, γιατί περιπλανιέσαι σαν ανήσυχο φάντασμα; Συνειδητοποίησε τον αδιαφοροποίητο Άτμαν. Παραιτήσου από όλα τα πάθη και έσο ευτυχής.

19. Αληθινά εσύ είσαι εκείνη η αμετάβλητη Πραγματικότητα (Αλήθεια), που είναι ακίνητη, μία και η ίδια η φύση της ελευθερίας. Είσαι χωρίς προσκόλληση και αποστροφή. Γιατί βασανίζεις τον εαυτό σου επιθυμώντας τα αντικείμενα της απόλαυσης.

 20. Όλες οι Ουπανισάδες διακηρύσσουν ότι εκείνο το Μπράμαν, η Ύψιστη Πραγματικότητα, είναι χωρίς ιδιότητες, αγνό, αναλλοίωτο, χωρίς σώμα και διαπερνά τα πάντα το ίδιο. Γνώριζε ότι είμαι εκείνο το Μπράμαν. Μην αμφιβάλεις για αυτό.

21. Γνώριζε ότι εκείνο που έχει μορφή δεν είναι αληθινό και εκείνο που δεν έχει μορφή είναι αιώνιο. Αυτός που αποδεικνύει στην πράξη αυτήν την αλήθεια δεν υπόκειται ξανά σε επαναγέννηση.

 22. Οι σοφοί λένε ότι η Πραγματικότητα (Αλήθεια) είναι μία και αμετάβλητη. Όταν ο νους απαρνηθεί τα πάθη η ενότητα και η διαφορετικότητα παύουν να υπάρχουν σε αυτόν.

23. Πως μπορεί ένας άνθρωπος να πετύχει το σαμάντι εφόσον σκέφτεται τον εαυτό του σαν κάτι διαφορετικό από τον Άτμαν; Αλλά, από την άλλη μεριά, το σαμάντι δεν είναι δυνατό για ένα άνθρωπο που σκέπτεται τον εαυτό του ως Άτμαν. Πως μπορεί το σαμάντι να επιτευχθεί αφόσον ο άνθρωπος σκέπτεται ότι ο Άτμαν υπάρχει και εν τούτοις δεν υπάρχει; Και ποια είναι η ανάγκη να πετύχει το σαμάντι αν όλα είναι ένα και από τη φύση τους ελεύθερα;

 24. Είσαι η πάντοτε αγνή και ομοιογενής -αμετάβλητη Πραγματικότητα. Είσαι χωρίς σώμα, αγέννητος και άφθαρτος. Γιατί λοιπόν αναρωτιέσαι αν γνωρίζεις τον Άτμαν ή δεν τον γνωρίζεις;

 25. Ο Άτμαν, η αληθινή φύση του Είναι, έχει εδραιωθεί από τις μεγάλες Βεδικές ρήσεις, τέτοιες όπως «Τατ Τβαμ Ασί»(Εσύ Είσαι Εκείνο) και «Αχάμ Μπράχμασμι.» (Είμαι Μπράμαν). Το σώμα που αποτελείται από τα πέντε στοιχεία δεν είναι αληθινό. Αυτό έχει διακηρυχθεί από τις Ουπανισάδες με το «νέτι νέτι» (δεν είναι αυτό, δεν είναι αυτό).

26. Αληθινά τα πάντα στο σύμπαν είναι γεμάτα ολοκληρωτικά από τον Εαυτό σου (Άτμαν) και μόνο. Έτσι δεν υπάρχει ούτε διαλογιζόμενος ούτε διαλογισμός στο νου σου. Πως λοιπόν μπορείς να διαλογίζεσαι χωρίς την παραμικρή αίσθηση ντροπής;

27. Πως μπορώ να μιλήσω ή να λατρέψω εκείνο τον Ύψιστο Σίβα, τον οποίο δεν γνωρίζω σαν ένα αντικείμενο γνώσης; Καθώς εγώ είμαι ο ίδιος ο Σίβα – ‘Υψιστη Πραγματικότητα (Αλήθεια), που είναι πλήρης από την φύση της και διαπερνά τα πάντα όπως το διάστημα.

28. Δεν είμαι τα τάττβας (στοιχεία) του σύμπαντος. Είμαι η ομοιογενής Πραγματικότητα, που στερείται συμπεράσματος και λογικής και είναι ελεύθερη από την δυαδικότητα υποκειμένου αντικειμένου. Πως μπορεί ο εαυτός να γίνει αντικείμενο γνώσης;

29. Ένα αντικείμενο δεν μπορεί να είναι άπειρο από την φύση του. Ούτε η ύλη ούτε κανένα αντικείμενο δεν μπορεί να είναι η Πραγματικότητα (Αλήθεια). Αληθινά, ο Άτμαν μόνο είναι η ύψιστη Πραγματικότητα. Δεν είναι ούτε βίαιος ούτε μη βίαιος.

30. Εσύ Είσαι εκείνη η αγνή, χωρίς σώμα, αγέννητη, ακατάστρεπτη, ομοιογενής αμετάβλητη Πραγματικότητα (Αλήθεια). Πως μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε σύγχυση σχετικά με τον Άτμαν; Και πως μπορείς να λες, «είμαι μπερδεμένος»;

31. Όταν η στάμνα σπάσει, ο χώρος της στάμνας ενώνεται με όλο τον χώρο. Κατά τον ίδιο τρόπο ο νους όταν εξαγνιστεί, ενώνεται με τον Σίβα και έτσι κανένας διαχωρισμός δεν γίνεται αντιληπτός.

32. Διακρίσεις τέτοιες όπως στάμνα και χώρος της στάμνας, ατομικό σώμα και ατομική ψυχή, δεν υφίστανται στο Μπράμαν. Συνειδητοποίησε εκείνο το Απόλυτο Μπράμαν, το οποίο δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο γνώσης ούτε ο γνώστης.

33. Ο Άτμαν υπάρχει πάντοτε, παντού και μέσα στα πάντα. Είναι αιώνιος και αμετάβλητος. Τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο είναι κενά, όμως πληρούνται από τον Άτμαν. Συνειδητοποίησε: Είμαι εκείνος ο Άτμαν, χωρίς καμία αμφιβολία.

34. Στον Μπράμαν δεν υπάρχουν ούτε οι Βέδες, ούτε οι κόσμοι, ούτε οι θεοί, ούτε οι θυσίες, ούτε οι κάστες, ούτε τα στάδια της ζωής, ούτε η οικογένεια, ούτε η καταγωγή. Δεν υπάρχουν ούτε το μονοπάτι του καπνού ούτε του φωτός. Μόνο το Μπράμαν η Ύψιστη Πραγματικότητα (Αλήθεια) υπάρχει.

35. Αν έχεις συνειδητοποιήσει το Απόλυτο Ένα, που είναι ελεύθερο από την αίσθηση εκείνου που διαπερνά και εκείνου που διαπερνάται, πως μπορείς να σκέφτεσαι για τον Άτμαν σαν κάτι που μπορεί ή δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από τις αισθήσεις;

36. Κάποιοι προτιμούν να είναι μη-δυαδιστές ενώ άλλοι να είναι δυαδιστές, αλλά κανένας από αυτούς δεν γνωρίζει αληθινά την ομοιογενή Πραγματικότητα (Μπράμαν), που στερείται δυαδικότητας και μη-δυαδικοτητας.

37. Το Μπράμαν είναι χωρίς χρώματα, άσπρο, γαλάζιο, κίτρινο και άλλα, είναι χωρίς ιδιότητες τέτοιες όπως ήχος, αφή, οσμή και άλλες. Πως μπορούν να περιγράφουν οι άνθρωποι το Μπράμαν, που είναι πέρα από το νου και το λόγο;

38. Όταν όλα σε αυτό τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου και του σώματος, φαίνονται σε κάποιον μη αληθινά και κενά σαν το διάστημα, τότε αληθινά γνωρίζει το Μπράμαν. Τότε δεν απομένει κανένα ίχνος δυαδικότητας σε αυτόν.

39. Ο εσώτερος Εαυτός μου (Άτμαν), φαίνεται σε μένα αδιαχώριστος από τον Ύψιστο Εαυτό (Μπράμαν), ακριβώς όπως το συνεχές διάστημα. Πως μπορεί να υπάρχει διαλογιζόμενος και διαλογισμός;

40. Οτιδήποτε κάνω οτιδήποτε τρώω, οτιδήποτε προσφέρω στη θυσία, και οτιδήποτε δίνω, καμία απολύτως από αυτές τις πράξεις δεν ανήκουν σε μένα. Είμαι πάντοτε αγνός, αγέννητος, και ακατάστρεπτος.

41. Γνώριζε ότι όλο το σύμπαν είναι χωρίς μορφή. Γνώριζε ότι όλο αυτό το σύμπαν στερείται μεταβολής. Γνώριζε ότι όλο αυτό το σύμπαν είναι εξαγνισμένο σώμα η ίδια η αγνή ύπαρξη. Γνώριζε ότι όλο το σύμπαν είναι της φύσης του Απόλυτου.

42. Χωρίς καμία αμφιβολία είσαι εκείνη η Ύψιστη Αλήθεια. Πως μπορεί να σκέπτεσαι «γνωρίζω τον Άτμαν;»

43. Ω αγαπημένε, όπως το σκοτάδι και το φως δεν μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα, πως μπορεί η γνώση και η άγνοια να υπάρχουν στο Μπράμαν; Όλο αυτό είναι εκείνη η Μία, ακηλίδωτη, χωρίς μορφή Αλήθεια.

 44. Είμαι χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Δεν είμαι ποτέ σε δεσμά. Από τη φύση μου είμαι αγνός και τέλειος, αυτό είναι η ακλόνητη μου πεποίθηση.

 45. Όλο το εκδηλωμένο σύμπαν αρχίζοντας από το Μαχάτ (συμπαντικός Νους) δεν εκδηλώνεται καθόλου σε μένα. Αληθινά όλο αυτό είναι Μπράμαν. Πως μπορεί να υπάρχουν οποιαδήποτε κάστα* ή στάδια ζωής*;

46. Γνωρίζω με κάθε τρόπο ότι είμαι η μοναδική Αλήθεια, που διαποτίζει τα πάντα, πλήρης στον εαυτό της, αδιαίρετη και πάντοτε υπαρκτή. Τα πέντε στοιχεία ξεκινώντας από τον αιθέρα είναι κενά (αναληθή).

 47. Ο Άτμαν δεν είναι ούτε αρσενικού ούτε θηλυκού ούτε ουδέτερου γένους. Ούτε αντικείμενο αντίληψης ούτε φαντασίωση. Πως μπορείς να συλλογίζεσαι ότι ο Άτμαν είναι ευδαίμων ή χωρίς ευδαιμονία.

48. Ο Άτμαν δεν εξαγνίζεται μέσω της εξάσκησης των έξη σταδίων της γιόγκα. Δεν εξαγνίζεται με την διάλυση του νου, ούτε με τις οδηγίες του γκουρού. Ο Άτμαν είναι η ίδια η Αλήθεια και η αγνότητα.

 49. Ο Άτμαν ούτε έχει σώμα φτιαγμένο από τα πέντε στοιχεία, ούτε είναι χωρίς σώμα. Αληθινά τα πάντα είναι μόνο Άτμαν. Πως μπορεί να υπάρχουν οι τρεις καταστάσεις (εγήγορση, ύπνος με όνειρα, βαθύς ύπνος) και η τέταρτη (Τουρίγια);

50. Αληθινά δεν είμαι ούτε δέσμιος ούτε ελεύθερος ούτε κάτι ξεχωριστό από το Μπράμαν. Δεν είμαι ούτε ο πράτων ούτε ο απολαμβάνων, δεν είμαι ούτε αυτός που διαπερνά ούτε αυτός που διαπερνάται.

51. Όπως το νερό όταν αναμειγνύεται με νερό παραμένει νερό χωρίς καμία διαφοροποίηση, κατά τον ίδιο τρόπο η ύλη (Πράκριτι) και το πνεύμα (Πουρούσα) φαίνονται το ίδιο σε μένα.

 52. Αν στα αλήθεια δεν είσαι ούτε δέσμιος ούτε ελεύθερος, πως μπορείς να σκέπτεσαι τον Εαυτό (Άτμαν) σου με μορφή ή χωρίς μορφή;

53. Γνωρίζω τη Ύψιστη μορφή σου, που είναι άμεσα αντιληπτή, και όμοια με τον ουρανό (διάστημα)*. Παρόμοια γνωρίζω την κατώτερη μορφή σου που είναι σαν το νερό του αντικατοπτρισμού. 

 *Άπειρος, ενιαίος και αμετάβλητος όπως ο ουρανός.

54. Δεν έχω ούτε γκουρού ούτε διδασκαλία, ούτε χαρακτηριστικά ούτε δράση. Γνώριζε ότι είμαι από τη φύση μου αγνός και χωρίς σώμα όπως ο ομοιογενής ουρανός.

55. Είσαι απόλυτα αγνός. Είσαι χωρίς σώμα και νου, και υπεράνω της μάγια. Μην ντρέπεσαι να λες: «Εγώ είμαι ο Άτμαν, Ύψιστη Αλήθεια.»

 56. Ω, νου, γιατί θρηνείς; Εσύ είσαι πράγματι ο Άτμαν. Γίνε ένα με Άτμαν (συνειδητοποίησε τον) με την βοήθεια Του. Πιες παιδί μου το ύψιστο νέκταρ της χωρίς περιορισμούς μη-δυαδικότητας.

57. Στον Άτμαν δεν υπάρχει ούτε γνώση ούτε άγνοια, ούτε ο συνδυασμός αυτών των δύο. Αυτός που πάντοτε έχει αυτή τη γνώση γίνεται η ίδια η γνώση και τίποτε άλλο.

58. Η γνώση του Εαυτού δεν εξαρτάται από τη λογική, τις οδηγίες του γκουρού, την επίτευξη του σαμάντι, ούτε από οτιδήποτε στο χώρο και χρόνο. Είμαι από τη φύση μου η απόλυτη Γνώση (Συνειδητότητα), η Αλήθεια, αυθόρμητη και σταθερή και απεριόριστη όπως ο ουρανός.

59. Ποτέ δεν γεννήθηκα και ποτέ δεν θα πεθάνω. Ούτε εκτελώ κάποια πράξη καλή ή κακή. Είμαι το αγνό και χωρίς ιδιότητες Μπράμαν. Πως μπορεί να υπάρχουν δεσμά ή απελευθέρωση σε μένα;

60. Αν το Μπράμαν είναι πανταχού παρών (διαποτίζει τα πάντα), ακίνητο, πλήρες, συνεχές, δεν βλέπω καμία διαίρεση. Πως θα μπορούσε να έχει εσωτερικό ή εξωτερικό;

61. Όλο το σύμπαν λάμπει (φαίνεται σε μένα) σαν μια αδιαίρετη και χωρίς διακοπές οντότητα. Ω, η μεγάλη πλάνη της Μάγια δημιούργησε την φαντασίωση της δυαδικότητας και της μη-δυαδικότητας.

 62. Πάντοτε (να λες) «δεν είναι αυτό, δεν είναι αυτό», είτε για ότι έχει μορφή και για ότι είναι χωρίς μορφή. Μόνο το Απόλυτο υπάρχει, που είναι ελεύθερο, από διαφορές και μη διαφορές.

 63. Δεν έχεις ούτε μητέρα ούτε πατέρα, ούτε συγγενή, ούτε σύζυγο, ούτε παιδί, ούτε φίλο. Δεν έχεις ούτε κάποιους να σε συμπαθούν ούτε κάποιους να σε αντιπαθούν. Τότε γιατί υπάρχει τόση αγωνία στο νου σου;

 64. Ω νου, δεν υπάρχει ούτε νύκτα, ούτε μέρα για σένα, ούτε ανατολή ούτε δύση. Πως μπορεί ο σοφός να φανταστεί το ασώματο Ον σε μια ενσώματη κατάσταση;

65. Συνειδητοποίησε τον ακατάστρεπτο Άτμαν, που δεν είναι ούτε διαιρεμένος ούτε αδιαίρετος, ούτε το όλο ούτε το μέρος, που είναι πάνω από τη χαρά και τη λύπη.

66. Δεν είμαι ούτε αυτός που δρα (ο πράττων), ούτε αυτός που απολαμβάνει (ο απολαμβάνων). Δεν υπάρχουν πράξεις του παρελθόντος και του παρόντος για μένα. Δεν είμαι ούτε με σώμα, ούτε ασώματος. Πως μπορώ να πω ότι αυτό είναι δικό μου ή ότι δεν είναι δικό μου;

67. Σε μένα δεν υπάρχουν αδυναμίες τέτοιες όπως πάθη κ.λπ. Ούτε έχω πόνους που προέρχονται από το σώμα ή άλλους πόνους. Γνώριζε ότι είμαι ο Άτμαν, ο Ένας, απέραντος σαν το διάστημα.

68. Φίλε νου, ποιο το όφελος τόσης μάταιης ομιλίας; Φίλε νου, όλα αυτά είναι εικασίες. Σου έχω πει αυτό που είναι η ουσία: «Εσύ, πράγματι είσαι η Αλήθεια, απεριόριστη όπως το διάστημα.

69. Με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε τόπο πεθάνουν οι γιόγκι, εκεί αυτοί συγχωνεύονται (στο Μπράμαν), όπως ο χώρος του δοχείου ενώνεται με τον άπειρο διάστημα, όταν το δοχείο σπάσει.

 70. Ένας γιόγκι μπορεί να πεθάνει σε ένα ιερό τόπο ή στο σπίτι κάποιου ανέγγιχτου, ή ακόμη μπορεί να πεθάνει όταν είναι σε κώμα. Αλλά αμέσως μόλις εγκαταλείψει το σώμα αυτός γίνεται ένα με το Απόλυτο Μπράμαν.

 71. Οι γιόγκι θεωρούν το καθήκον, τον πλούτο, τα αντικείμενα της απόλαυσης, την απελευθέρωση και όλα τα κινητά και ακίνητα, τέτοια όπως ανθρώπους, δένδρα κ.λπ., σαν το νερό του αντικατοπτρισμού (δηλ. απατηλά).

72. Δεν εκτελώ ούτε απολαμβάνω, τις πράξεις (και τους καρπούς αυτών) του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Αυτή είναι η ακλόνητη πεποίθηση μου.

73. Ο Αβαντούτα ζει σε απόμερους τόπους, μόνος και ευτυχισμένος, εξαγνισμένος από την αδιάσπαστη ευδαιμονία του Μπράμαν. Έχοντας απαρνηθεί το ‘εγώ’, κινείται γυμνός και βλέπει τα πάντα μέσα στον Εαυτό του.

74. Εκεί που δεν υπάρχουν οι τρεις καταστάσεις (εγρήγορσης, ονείρου, βαθύ ύπνου) , ούτε η τέταρτη (τουρίγια), εκεί κάποιος φθάνει στον Απόλυτο Άτμαν. Εκεί όπου δεν υπάρχει Ντάρμα ή Αντάρμα, πως μπορεί να υπάρχει (για κάποιον) σκλαβιά ή απελευθέρωση;

75. Δεν φθάνει (συνειδητοποιεί) κάποιος στο Μπράμαν με επανάληψη μάντρα, με απαγγελίες (των βεδών), ούτε με την τάντρα. Ο Αβαντούτα αφού εξαγνίστηκε, και συγχωνεύτηκε στην αδιάσπαστη ευδαιμονία της ομοιογενούς ουσίας (Μπράμαν ), τραγούδησε αυτή την γκιτά.

76. Τα πάντα είναι κενά και ταυτόχρονα γεμάτα. Δεν υπάρχει ούτε αλήθεια ούτε μη αλήθεια. Ο Αβαντούτα μίλησε από την δική του εμπειρία και σύμφωνα με τη γνώση του από τις γραφές.

Μετάφραση  Άτμαν Νιτυανάντα

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

κάστα*: Οι τέσσερις κάστες είναι οι μπραχμάνοι, οι κσατρίγιας, οι βάισυας και οι σούντρας.

στάδια ζωής*: Τα 4 στάδια ζωής (Ασράμας, Ashramas), σύμφωνα με την Ινδουϊστική παράδοση είναι: Brahmacharya (Μαθητείας και αγαμίας), Grihastha (Οικογενειάρχη), Vanaprastha (απόσυρσης) and Sannyasa (απάρνησης).

BRAHMACHARIN ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΑΓΑΜΟΥ ΜΑΘΗΤΗ

Το πρώτο στάδιο, Brahmacharya, είναι η περίοδος μελέτης και πειθαρχίας. Ο σπουδαστής θα πρέπει να απέχει από οποιεσδήποτε απολαύσεις. Μένει στο σπίτι του δασκάλου του και μελετά τις Βεδές και τις επιστήμες.

GRIHASTHA ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΙΑΡΧΗ

Το δεύτερο στάδιο είναι αυτό του Grihastha ή Οικογενειάρχη. Το στάδιο της οικογένειας εγγράφεται στο γάμο, όταν ο φοιτητής έχει ολοκληρώσει τη φοίτησή του και είναι έτοιμος να αναλάβει τα καθήκοντα και τις ευθύνες της ζωής του ιδιοκτήτη. Από όλα τα Ashramas, αυτό είναι το πιο σημαντικό, επειδή υποστηρίζει όλους τους άλλους. 

VANAPRASTHA ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Το επόμενο στάδιο είναι αυτό της Vanaprastha. Το Brahmacharya είναι μια προετοιμασία για τη ζωή του Grihastha ή Οικογενειάρχη. Παρόμοια το στάδιο της Vanaprastha (απόσυρσης) είναι μια προετοιμασία για το τελικό στάδιο της Sannyasa (απάρνησης). Αφού εκπληρώσει όλα τα καθήκοντα του οικογενειπαρχη, θα πρέπει να αποσυρθεί στο δάσος ή σε ένα απόμερο τόπο και να αρχίσει να διαλογίζεται ζώ τας μοναχικά στα υψηλότερα πνευματικά πράγματα.

SANNYASA ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΠΑΡΝΗΣΗΣ

Το επόμενο στάδιο είναι αυτό του Sannyasin (Σαννυασιν -Απαρνητή). Όταν ένας άνθρωπος γίνεται Sannyasin, παραιτείται από όλα τα υπάρχοντα, από όλες τις διακρίσεις της κάστας, από όλες τις τελετές και ττυπικά της θρησκείας και από όλες τις προσκολλήσεις σε μια συγκεκριμένη χώρα, έθνος ή θρησκεία. Ζει μόνος και περνάει τον χρόνο του στο διαλογισμό. Ζει με ελεημοσύνη. Όταν επιτύχει την ύψιστη κατάσταση του βαθύ διαλογισμού, χαίρεται τον πνευματικό του Εαυτό. Είναι αδιάφορος για τις αισθησιακές απολαύσεις. Είναι απαλλαγμένος από αρέσκειες και απαρέσκειες, συμπάθειες και αντιπάθειες, επιθυμίες, εγωισμό, λαγνεία, θυμό, απληστία και υπερηφάνεια. Βλέπει όλους το ίδιο και έχει ισορροπημένο νου. Αγαπά όλους. Ζει  ευτυχής και διαδίδει τον Brahma Jnana ή τη Γνώση του Εαυτού. 

~~~~~~~ 

 Μπορείτε να βρείτε όλο το κείμενο στα αγγλικά εδώ: Avadhuta Gita

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑΣ του Nityananda Atman

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Μπορούμε να ζούμε μια ζωή πληρότητας ευτυχίας όταν ακολουθούμε ένα τρόπο ζωής που μας επιτρέπει να αναπτύξουμε ικανότητες και χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα για αυτό. Παραθέτω ένα σύντομο αλλά περιεκτικό κατάλογο από δραστηριότητες και οδηγίες που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε πως μπορούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας καλύτερα για αυτό το σκοπό. 

1. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ – καλά οργανωμένη ζωή- δημιουργία ενός χώρου θεραπείας και προσευχής μέσα στο σπίτι - καθαριότητα και τάξη στο προσωπικό μας χώρο (feng shui)
2. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
3. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΟΜΑΔΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ
4. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ (μάντρα, λατρεία, αυτεπίγνωση, αυτοπαρατήρηση, χαλάρωση, αναπνοές, συγκέντρωση, επανάληψη μάντρα, διαλογισμός – προσευχή κ.λπ.)
5. ΚΑΛΗ ΥΓΕΙΑ - ΣΑΤΤΒΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΜΑΣ- ΚΑΛΟΣ ΥΠΝΟΣ - ΑΣΚΗΣΗ
6. ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (ΜΕΤΡΟ ΣΕ ΟΛΑ)
7. ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΣΑΤΤΒΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ - ΓΚΟΥΝΑ (ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΔΟΝΗΣΗΣ)
8. ΣΑΤΤΒΙΚΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ για όλες τις αισθήσεις
9. ΣΑΤΤΒΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ – σωστή επικοινωνία αρμονικές σχέσεις με τους συνανθρώπους μας.
10. ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΟΦΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ
11. ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΟΥ
12. ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ
12. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΡΕΤΩΝ – ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ
13. ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ(π.χ. Ρέϊκι – Ανθοϊάματα Μπάχ)

ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΛΗΘΕΙΑ: να προσπαθούμε να είμαστε σε επαφή με την αλήθεια μέσα μας. τον αληθινό μας εαυτό (Ύπαρξη- Συνειδητότητα) μέσω της προσευχής, ενός μάντρα και της συγκέντρωσης του νου σε αυτόν.
ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΛΟΤΗΤΑ: να μειώσουμε σταδιακά τις ανάγκες  και τις επιθυμίες μας και να ζούμε με όσα πραγματικά μας είναι απαραίτητα. ας στοχαστούμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε.
ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΓΑΠΗ: να αναζητούμε την ενότητα με τον ανώτερο εαυτό μας (συνειδητότητα) και με τους άλλους. Να βλέπουμε τους πάντες σαν ένα κομμάτι του εαυτού μας.

 --- --- ---
ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΟ

ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΘΕΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ

ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΤΑ

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ

ΤΟ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ - ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙΣ ΤΟ ΘΕΟ

ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟ ΘΕΟ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΑΣ - ΠΡΙΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ

ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΠΑΓΡΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ

ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ 

ΑΓΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΔΗΤΟΤΗΤΑ

~ Nityananda Atman

Αγάπη, Ειρήνη, Αρμονία

ΟΝ! 3. Η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση ~ Nityananda Atman

Η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση
του Nityananda Atman

Η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση. Είναι χαρακτηριστικό της αληθινής μας φύσης.

Δεν χρειαζόμαστε τίποτε από τον εξωτερικό κόσμο για να βιώσουμε την υπέρτατη ευτυχία ή ευδαιμονία. Το μόνο που χρειάζεται είναι να στραφούμε μέσα μας για να ανακαλύψουμε ξανά αυτό που ήδη είμαστε, και το οποίο δεν συνειδητοποιούμε γιατί έχουμε στρέψει την προσοχή μας στον εξωτερικό κόσμο, τον κόσμο των αισθήσεων.

Ταυτισμένοι με σώμα, το νου μας και τα αντικείμενα των αισθήσεων, ο εξωτερικός κόσμος φαντάζει στέρεος και πραγματικός ενώ ο εσωτερικός κόσμος αδιόρατος ασαφής και φανταστικός.

Στη πραγματικότητα αυτό που είναι σταθερό είναι η ουσία μας, ο εσώτερος Εαυτός μας (Αγνή συνειδητότητα, Άτμαν), που είναι αθάνατος, αιώνιος και πάντα ευδαίμων. Ο Εαυτός είναι η σταθερή και ακατάστρεπτη βάση (όπως οθόνη και η ταινία, η οθόνη είναι σταθερή ενώ οι εικόνες της ταινίας αλλάζουν) επάνω στη οποία εμφανίζονται και εξαφανίζονται τα διάφορα φαινόμενα και οι κόσμοι.

Με μια απλή παρατήρηση μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι όλα στον κόσμο αλλάζουν. Εμφανίζονται κάποια στιγμή, μεγαλώνουν, ωριμάζουν, γερνάνε, παρακμάζουν και πεθαίνουν. Πως μπορεί κάτι που είναι υποκείμενο στη φθορά και στο θάνατο να μας δώσει αληθινή και παντοτινή ευτυχία; Πως μπορεί κάτι που είναι έξω από μας να μας δώσει μια ευτυχία που θα διαρκέσει για πάντα; Πως μπορούν άψυχα αντικείμενα να μας δώσουν ευτυχία;

Η ευτυχία είναι ιδιότητα της πηγής της ζωής (Συνειδητότητα) η οποία είναι η δημιουργός όλων των αντικειμένων και των κόσμων. Αυτό που είναι η πηγή της ζωής είναι ο αληθινός μας ο Εαυτός (αγνή Συνειδητότητα), που διαπερνάει όλο το σύμπαν και είναι αδιόρατος για τις αισθήσεις και τον αισθησιακό νου. Ο Εαυτός μας είναι ένα με τον συμπαντικό Εαυτό (Παγκόσμια Συνειδητότητα) αυτό που οι άνθρωποι και οι θρησκείες αποκαλούν Θεό.

Με τη δύναμη της μάγια (πλάνη) ο νους προσκολλάται στο σώμα και αντικείμενα των αισθήσεων και προσπαθεί να νοιώσει ευτυχία απολαμβάνοντας τα αντικείμενα των αισθήσεων. Αυτό όμως δημιουργεί μια συνεχή αναστάτωση, αναταραχή και ανησυχία στο νου εξ αιτίας της οποίας η ευτυχία δεν πετυχαίνεται.

Μόνο ένας άνθρωπος με γαλήνιο νου μπορεί να πετύχει την συνειδητοποίηση του Εαυτού και την ανώτατη ευτυχία. Γαλήνιος είναι ο νους που έχει εξαγνιστεί από όλες τις επιθυμίες, τα πάθη, τα αρνητικά συναισθήματα και όλες τις εντυπώσεις που έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητο.

Η συνειδητοποίηση του αληθινού Εαυτού μας πετυχαίνεται με ένα αγνό νου εστιασμένο στην πηγή του την καρδιά. Σε ένα αγνό νου ο εσωτερικός μας ήλιος (Άτμαν, συνειδητότητα) αντανακλά χωρίς καμία διαστρέβλωση όπως ο φυσικός ήλιος σε ένα καθαρό καθρέπτη.

Η εξάγνιση του νου είναι δυνατή με συστηματική εργασία και άσκηση. Απαιτείται γνώση και κατανόηση αλλά κυρίως πρακτική. Απλά και μόνο η θεωρητική γνώση δεν μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη δομή του νου, να αλλάξει τα δεδομένα και τις συνήθειες του. Φιλόπονη εργασία, σταθερή αποφασιστικότητα, πίστη, σταθερότητα και υπομονή είναι απαραίτητα συστατικά σε αυτή την προσπάθεια.

Ύψιστη ευτυχία και ευδαιμονία βιώνουμε όταν είμαστε σε κατάσταση σαμάντι (αυθόρμητη ακινησία και αταραξία του νου) κατά την οποία έχουμε υπερβεί το νου και είμαστε ένα με την αληθινή φύση μας, την αγνή συνειδητότητα ή Άτμαν .

Η αληθινή μας φύση (Αγνή συνειδητότητα) έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της την απόλυτη ευδαιμονία (ευτυχία που δεν είναι αναμεμειγμένη με κανένα ίχνος πόνου, δυστυχίας ή ταραχής). Τίποτε άλλο δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτήν την απώτατη ευτυχία. Τα άλλα δύο χαρακτηριστικά της είναι αιώνια Ύπαρξη και αιώνια Συνειδητότητα. Στα σανσκριτικά αυτό λέγεται Σάτσιτανάντα (Ύπαρξη-Συνείδητότητα-Ευδαιμονία).

Κανένα αντικείμενο ή εξωτερική κατάσταση δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους αν δεν είμαστε στην κατάλληλη εσωτερική κατάσταση.

Ο νους αναζητά την ευτυχία ή την απόλαυση επειδή η ουσιαστική του φύση είναι Ευδαιμονία. Εξ αιτίας όμως της εξωστρέφειας του βιώνει κυρίως απόλαυση και πόνο και ελάχιστες φευγαλέες στιγμές ευτυχίας όταν για λίγο ηρεμεί και μπαίνει στην καρδιά, που είναι και η πηγή του.

Από τη στιγμή που ο νους βιώσει μια ανώτερη ευτυχία θα κάνει οτιδήποτε για να την ξαναβιώσει. Είναι χαρακτηριστικό του νου να αναζητά την ευτυχία σε πράγματα που ήδη του έδωσαν κάποιο είδος ευτυχίας. Δυστυχώς όμως οι άνθρωποι σήμερα είναι υπερβολικά  μολισμένοι από τις κατώτερες επιθυμίες και έτσι δεν έχουν την ευκαιρία να βιώσουν μια κατάσταση εσωτερικής έκσασης και μακαριότητας ώστε να έχουν ένα μέτρο σύγκρισης για τις ψευδαισθησιακές απολαύσεις.

Σε στιγμές ησυχίας του νου ή στιγμές που μπορεί να είναι προσηλωμένος σε κάτι για πολύ ώρα βιώνουμε καταστάσεις βαθιάς ευτυχίας γιατί τότε υπάρχει χώρος να εκδηλωθεί η εσωτερική μας πραγματικότητα.

Αθλητές ακραίων σπορ βιώνουν τέτοιες καταστάσεις ευτυχίας, γιατί ο νους τους εξ αιτίας της επικινδυνότητας του αθλήματος σταματά από οποιαδήποτε διακύμανση ή ταλάντευση. Αλλά δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται ότι η χαρά που βιώνουν δεν οφείλεται σε αυτό που κάνουν αλλά στην κατάσταση που προσλαμβάνει ο νους τους.

Παρόμοια όταν απολαμβάνουμε το αντικείμενο της επιθυμίας μας νοιώθουμε μια βαθύτερη ικανοποίηση. Αυτό δεν οφείλεται στο αντικείμενο αλλά στο γεγονός ότι ο νους από τη στιγμή που απέκτησε το ποθούμενο, γίνεται ήρεμος για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα και έτσι μπορεί έστω και για λίγο ο αληθινός μας Εαυτός να εκδηλωθεί μέσα μας. Αυτός είναι η αιτία που βιώνουμε αυτές τις στιγμές ευτυχίας.

Αμέσως μετά ο νους εξ αιτίας της ρατζασικής του φύσης και της δυνατής τάσης που έχει να στρέφεται προς τα έξω μέσα από τις αισθήσεις αναζητά κάποιο άλλο αντικείμενο που νομίζει πως μπορεί να του δώσει ευτυχία. Αυτό δημιουργεί ανησυχία και αναταραχή στο νου γεγονός που καθιστά αδύνατη την βίωση της ευτυχίας.

Αυτό επαναλαμβάνεται συνέχεια χωρίς να το συνειδητοποιούμαι γιατί ο νους είναι συνεχώς στραμμένος προς τα έξω. Έτσι όλες οι εσωτερικές διαδικασίες και καταστάσεις του νου είναι αδύνατον να γίνουν αντιληπτές και να έρθουν στο φως της συνειδητότητας. Αγνοώντας όλα αυτά γινόμαστε θύματα και υπηρέτες του νου αντί να είμαστε οι αφέντες του.

Στιγμές έξαψης και ενθουσιασμού μπερδεύονται με την αληθινή ευτυχία που βιώνεται όταν ο νους είναι γαλήνιος και ειρηνικός κάτω από την επίδραση της ποιότητας Σάττβα (-english). Αυτή η πλάνη συμβαίνει επειδή ο νους κυριαρχείται κυρίως από τις ρατζασικές και τις ταμασικές ενέργειες ή ποιότητες.

Ο βασικός παράγοντας για να βιώνουμε ευτυχία είναι να κυριαρχεί στη φύση μας και το νου μας η Σάττβα ενέργεια. Για όσο κυριαρχούν το Ράτζας (-english) και το Τάμας (- english) μέσα μας είμαστε υποκείμενοι στον πόνο τη δυστυχία και τα προβλήματα.

Πρέπει να διατηρούμε την ενέργεια ψηλά ποσοτικά και ποιοτικά (Σάττβα). Να μάθουμε να παίρνουμε ενέργεια από ανώτερες πηγές ενέργειας και να μάθουμε να μην την σπαταλάμε άσκοπα. Όταν είμαστε κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι ψυχικά και σωματικά πως μπορούμε να είμαστε ευδιάθετοι ή χαρούμενοι; Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ύπνος και ξεκούραση.

Για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι απαραίτητα επίσης η καλή υγεία, ψυχική και σωματική. Στο σώμα υπάρχουν τρεις βασικές ενέργειες τις οποίες πρέπει να διατηρούμε σε ισορροπία. Αυτές είναι η Βάτα, Πίττα και Κάφα (-english). Από τις τρεις αυτή που εύκολα ανισορροπεί και επιφέρει αρνητικές συνέπειες στη λειτουργία του σώματος και του νου είναι η Βάτα. Αν βρίσκεται σε ανισορροπία για μεγάλο χρονικό διάστημα θα είναι αιτία να εκδηλωθεί ασθένεια σε κάποιο μέρος του σώματος. Πριν όμως από την εκδήλωση της ασθένειας διάφορα συμπτώματα και ενδείξεις παρουσιάζονται εξ αιτίας της ανισορροπίας στο ενεργειακό μας πεδίο και τα οποία συνήθως αγνοούμαι, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί η ασθένεια στο σώμα. 

Οι ενέργειες αυτές για να διατηρούνται σε ισορροπία πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας σε όλα τα επίπεδα. Απαιτείται κατάλληλη Σαττβική διατροφή σύμφωνα με την ιδιοσυστασία του σώματος μας, την ηλικία, το κλίμα και την εποχή. Χρειαζόμαστε επίσης κατάλληλη τροφή για το νου και τις αισθήσεις. Υπερβολική χρήση, έλλειψη ή λανθασμένη επαφή των αισθήσεων με τα αντικείμενα επιφέρει ανισορροπία σε αυτές τις ενέργειες. Ακόμη η υπερβολική χρήση ενός μόνο κέντρου λειτουργίας (π.χ. μόνο του νου ή του κινητικού , ή του συγκινησιακού προκαλεί ανισορροπία.

Η φυσική άσκηση, οι αναπνευστικές ασκήσεις, το περπάτημα, ο χορός, το τραγούδι η χειρονακτική εργασία και ιδιαίτερα η ενασχόληση με τη γη, η καθαριότητα, η αποτοξίνωση κατά περιόδους (με δίαιτα ή ελαφριά νηστεία, Αγιουβέρδα παντσακάρμα κ.λπ.), η μελέτη κυρίως πνευματικών βιβλίων, οι τεχνικές χαλάρωσης και οι διάφορες πνευματικές ασκήσεις μας επιτρέπουν να διατηρούμε την ενέργεια μας ψηλά, να έχουμε καλή σωματική και ψυχική υγεία. Δημιουργούμε έτσι τις προϋποθέσεις για να προσεγγίσουμε την αληθινή μας φύση, την ευτυχία, την αρμονία και την συμπαντική αγάπη.

Αν θέλουμε να έχουμε υγεία και να βιώνουμε ευτυχία πληρότητα, ικανοποίηση στη ζωή μας, πρέπει να είναι έχουμε ως βασικό μας μέλημα να αυξάνουμε συνεχώς τη Σάττβα ενέργεια και να μειώσουμε την Τάμας και την Ράτζας. Αρχικά πρέπει να εξαλείψουμε την Τάμας μέσω της Ράτζας και σταδιακά να περάσουμε από την Ράτζας στην Σάττβα. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους, όπως το να παίρνουμε σαττβική τροφή και σαττβικές εντυπώσεις μέσω των αισθήσεων, να ερχόμαστε σε επαφή με την φύση. Να κάνουμε πρακτικές συγκέντρωσης, διαλογισμού, να τραγουδάμε ύμνους και μάντρα, να προσφέρουμε ανιδιοτελή υπηρεσία (κάρμα γιόγκα), να επαναλαμβάνουμε μάντρα ή τα ονόματα του Θεού, να επισκεπτόμαστε ιερούς τόπους, να ερχόμαστε σε επαφή με πνευματικούς δασκάλους ή ανθρώπους, να κάνουμε φυσικές θεραπείες όπως τα ανθοϊάματα του Μπάχ, το ρέϊκι κ.λπ.

Η επιθυμίες για αισθησιακές απολαύσεις και η προσκόλληση είναι τα κύρια εμπόδια στην ευτυχία μας. Καθώς αναζητούμε την ευτυχία σε πράγματα έξω από τον Εαυτό μας δημιουργούμε ήδη τη βάση για τη δυστυχία μας. Αμέσως δημιουργείτε ο φόβος μέσα μας για δύο κύριους λόγους. Φοβόμαστε ότι δεν θα αποκτήσουμε αυτό που επιθυμούμε ή αν το αποκτήσουμε φοβόμαστε ότι θα το χάσουμε. Ο νους μας γίνεται υπερδραστήριος και προσπαθεί να βρει τρόπους να ικανοποιήσει την επιθυμία. Οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο στην επίτευξη του ποθούμενου δημιουργεί θυμό. Και στη συνέχεια η μη πραγματοποίηση του φέρνει θλίψη.

Επιθυμία, φόβος, θυμός και θλίψη δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο που μας κάνει μίζερους και δυστυχισμένους.

Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε αυτή την κατάσταση. Έτσι συνεχίζουμε να ψάχνουμε να βρούμε ευτυχία εκεί που υπάρχει στην ουσία μόνο πόνος. Με την επανάληψη των ίδιων καταστάσεων δυναμώνουμε μέσα μας όλα τα χαρακτηριστικά που προκαλούν άγχος, αγωνία, πόνο, δυστυχία.

Στην πραγματικότητα το να δίνουμε, το ναπροσφέρουμε μας δίνει μεγαλύτερη χαρά από το να παίρνουμε. Εξ αιτίας όμως αιτίας της κακής εκπαίδευσης και της υπερβολικής ανάπτυξης του ‘Εγώ’ ή εγωισμού νομίζουμε ότι μόνο αποκτώντας αυτά που επιθυμούμε θα γίνουμε ευτυχισμένοι. Πάρα πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν πράγματα που είχαν βασιλιάδες σε άλλες εποχές. Πόσοι από αυτούς είναι πραγματικά ευτυχισμένοι εξ αιτίας των αγαθών που έχουν στη κατοχή τους; Τα χρήματα δίνουν άνεση και απολαύσεις μαζί με πολύ δυστυχία  αλλά όχι ευτυχία.

Σήμερα ο κόσμος ζει εντονότερα από κάθε άλλη εποχή τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση, ότι η επίτευξη των επιθυμιών του και η απόκτηση όλων αυτών που ο εγωικός νους τον έπεισε για αυτά, θα τον κάνουν ευτυχισμένο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από αυτό και η πραγματικότητα που βλέπουμε γύρω μας το αποδεικνύει όλο και περισσότερο.

 Η ευτυχία είναι εσωτερική κατάσταση του νου που μπορεί να επιτυγχάνεται θεληματικά μέσα από συστηματική άσκηση αλλιώς σπάνια μέσα από συμπτώσεις. Στο χέρι μας είναι να πετύχουμε μια μόνιμη και διαρκή γαλήνη στο νου και να βιώνουμε συνέχεια την ευτυχία που όλοι αναζητάμε και θέλουμε να ζήσουμε.

Έχω ακούσει από πολλούς ανθρώπους να επαναλαμβάνουν ότι στη ζωή μπορεί κάποιος να έχει μόνο λίγες στιγμές ευτυχίας. Αυτό δεν είναι αλήθεια και ισχύει βέβαια για όλους αυτούς που κυνηγούν τις επίγειες απολαύσεις. Αυτό συμβαίνει για όλους τους ανθρώπους που ζουν μηχανικά και δεν έχουν κάνει καμία εργασία επάνω στον εαυτό τους. Αυτοί που εξαγνιστήκαν με συστηματική πολύχρονη άσκηση βιώνουν αδιαλείπτως  την ευτυχία της πνευματικής τους υπόστασης που είναι άχρονη, αιώνια και χωρίς τέλος.

Μπορεί ο καθένας αν πραγματικά το θέλει να κάνει οι στιγμές ευτυχίας να είναι η συνήθης κατάσταση του και οι στιγμές ακεφιάς και θλίψης να είναι η εξαίρεση. Για όσο όμως θα συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αυτό είναι αδύνατο τότε πράγματι δεν μπορούμε να το πετύχουμε.

Όλα εξαρτώνται από την πίστη στον εαυτό μας και τη ζωή. Ότι πιστεύουμε αυτό πραγματοποιείται. Δεν υπάρχει τίποτε σε αυτό τον κόσμο που ο άνθρωπος θα θελήσει να πραγματοποιήσει και δεν θα το καταφέρει. Έχουμε φτιαχτεί κατ’ εικόνα και κατ΄ ομοίωση του Θεού. Μέσα μας ο Δημιουργός εναπόθεσε όλες τις δυνάμεις και τις δυνατότητες για να φθάσουμε να γίνουμε ένα με Αυτόν. Ορθότερα θα έλεγα ότι είμαστε ήδη ένα με Αυτόν, αλλά η μη αγνότητα του νου δεν μας επιτρέπει να το συνειδητοποιήσουμε.

Παρά το γεγονός ότι η αληθινή ευτυχία πηγάζει από τον ίδιο μας τον εαυτό, σημαντικό ρόλο στο να ζούμε ευτυχισμένοι παίζει η ποιότητα των σχέσεων ιδιαίτερα μέχρι να έρθουμε σε επαφή με την πηγή της ευτυχίας μέσα μας. Η αρμονική συνύπαρξη, η επαφή και η επικοινωνία μπορεί να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε στην αυτογνωσία, την πνευματική εξέλιξη και να ζούμε με χαρά και αγάπη, αρμονία δίνοντας και παίρνοντας σε ισορροπία.

Για να κάνουμε όμως αρμονικές σχέσεις πάλι είναι προϋπόθεση να εργαστούμε με τον εαυτό μας και να έχουμε καλυτερέψει σε διάφορα επίπεδα. π.χ. Να αποκτήσουμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοαποδοχή, να είμαστε περισσότεροι ανεκτικοί και υπομονετικοί, να μάθουμε να συγχωρούμε, να δίνουμε ανιδιοτελώς, να μάθουμε να ακούμε, να επικοινωνούμε, να μοιραζόμαστε, να ελαττώσουμε την ένταση των διάφορων αρνητικών συναισθημάτων, να αλλάξουμε λανθασμένες πεποιθήσεις, όπως το να πιστεύουμε ότι στις αισθησιακές απολαύσεις και τα αντικείμενα θα βρούμε ευτυχία και ικανοποίηση. κ.λπ. Όλα αυτά πρέπει να αναπτυχθούν σε κάποιο βαθμό για να μπορέσουμει να έχουμε αρμονικές σχέσεις.

Θα έλεγα όμως πάνω απ΄ όλα είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε θύματα των άλλων αλλά υπεύθυνοι της δικής μας πραγματικότητας (δηλ. ότι δεν είναι οι άλλοι υπεύθυνοι για το τι νοιώθουμε και σκεπτόμαστε, αλλά εμείς οι ίδιοι). Μόνο όταν αναλάβουμε την ευθύνη για αυτό που σκεπτόμαστε και νοιώθουμε μπορούμε να  ξεκινήσουμε  μια ουσιαστική εργασία με τον εαυτό μας. Αλλιώς θα κατηγορούμε συνεχώς τους άλλους και τη ζωή για αυτό που βιώνουμε και θα περιμένουμε να αλλάξει η ζωή και οι άλλοι για είμαστε καλά. Αυτό βέβαια είναι και αδύνατο και παράλογο. Το εγώ όμως δεν του αρέσει ούτε να γίνει υπεύθυνο ούτε να εργαστεί, γιατί αυτό θα σήμαινε την εξάλειψη του από το ψυχισμό μας, το θάνατο του. Και το εγώ δεν θέλει να πεθάνει με κανένα τρόπο. Έτσι με χίλια δυό τεχνάσματα μας πείθει ότι είναι μάταια οποιαδήποτε προσπάθεια εσωτερικής αλλαγής και ότι η αιτία της δυσυχίας μας είναι έξω από εμάς. Έτσι συνεχίζει να μας ρουφάει την ενέργεια κρατώντας μας δέσμιους των επιθυμιών του.

Τελειώνοντας θα ήθελα να επισημάνω για άλλη μια φορά ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στις μορφές του κόσμου, ότι κανείς και τίποτε δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους. Η ευτυχία δεν χαρίζεται ούτε πουλιέται. 

Η ευτυχία είναι χαρακτηριστικό της ύπαρξης μας, της αληθινής φύσης μας, της ψυχής μας. Μπορούμε να τη βιώσουμε όταν συνειδητά στρέψουμε την προσοχή μας, την επίγνωση μας όλη μας την διάνοια στο κέντρο της ύπαρξης μας την καρδιά μας. Εκεί πρέπει να την αναζητήσουμε διεισδύοντας όλο και πιο βαθιά στο κέντρο της ύπαρξης μας.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με μακρόχρονη συστηματική, φιλόπονη άσκηση και σταθερή αποφασιστικότητα. 


Είθε η χάρη του κυρίου να φωτίσει τη διάνοια σου και να βιώσεις ελευθερία και ευτυχία που ποτέ σου μέχρι τώρα δεν είχες φανταστεί.

~ Nityananda

Αγάπη, Ειρήνη, Αρμονία

Ομ! ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΓΩ ~ Atman Nityananda

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΓΩ

Το κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ είναι ο ψυχολογικός παράγοντας που μας κρατάει ταυτισμένους με το σώμα, και είναι η αιτία των προσκολλήσεων, συναισθηματικής και νοητικής, δυσαρμονίας,  μιζέριας και δυστυχίας και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

 Όσο ζει κανείς ταυτισμένος με το εγώ του, δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι είναι κάτι που λειτουργεί αυτόματα, μηχανικά και παρασιτικά μέσα στον ψυχισμό του. Όσο πιο δυνατό είναι το εγώ τόσο μεγαλύτερος ο ύπνος και η ασυνειδησία. Ούτε καν περνάει απ’ το μυαλό του ότι πρόκειται για κάτι παρείσακτο, για έναν ψυχολογικό ιό ο οποίος τον κρατάει κοιμισμένο και δυστυχισμένο.

Το εγώ είναι πολυσχιδές, αλλά έχει ως βάση την επιθυμία από την οποία προέρχονται όλες οι άλλες εγωϊκές ή εγωιστικές τάσεις.

Από το ο εγώ δημιουργείται η ταύτιση με το σώμα και το νου (βιώνουμε ότι είμαστε το σώμα και ο νους), καθώς επίσης και όλες οι υπόλοιπες ταυτίσεις και η  αίσθηση ξεχωριστότητας από τους συνανθρώπους μας, τον κόσμο και τον Θεό. Το εγώ είναι ο παράγοντας που δημιουργεί όλες τις ταυτίσεις. Τις ταυτίσεις με το σώμα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις απόψεις μας, με πρόσωπα, πράγματα, ομάδες, πολιτικά κόμματα, θρησκείες, ιδεολογίες κ.λπ..

Η ταύτιση με το σώμα και το νου και οι επιθυμίες να κατέχουμε και να απολαμβάνουμε τα αντικείμενα δημιουργεί τη ψυχαναγκαστική ανάγκη να νιώθουμε ανώτεροι, σπουδαιότεροι, καλύτεροι από τους συνανθρώπους μας (υπερηφάνεια).

Ενώ κατ’ ουσία είμαστε ένα με τον Θεό και με όλο το σύμπαν, εξ αιτίας του εγώ βιώνουμε τον εαυτό μας ως ξεχωριστό από τον θεό και τους συνανθρώπους μας. Εξ αιτίας του εγώ βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους και δημιουργήματα σαν εχθρούς ή φίλους ανάλογα με το αν είναι ευνοϊκά προσκείμενοι ή όχι προς εμάς, τις φιλοδοξίες μας και τις επιθυμίες μας.

Η λησμονιά της αθάνατης φύσης μας, η ταύτιση με το σώμα και τον νου και η αίσθηση ξεχωριστότητας από τον Θεό  δημιουργεί το φόβο του θανάτου και την ανασφάλεια. Η επιθυμία, ο φόβος, η ανασφάλεια, ο θυμός σε όλες τους τις παραλλαγές και οι προσκολλήσεις είναι αυτά που κυριαρχούν καθημερινά στον ψυχισμό αυτών  που είναι ταυτισμένοι (της πλειοψηφίας) με το εγώ και το σώμα.

Η  επιθυμία για απόλαυση και κοσμικές επιτυχίες, η ξεχωριστότητα από το Θεό και τον κόσμο, ο φόβος, η ψευδαίσθηση 'είμαι το σώμα' και η ψυχαναγκαστική ανάγκη να νιώθουμε ανώτεροι είναι η βάση πάνω στην οποία αναπτύσσεται όλος ο εγωϊκός μηχανισμός.

Μερικές από τις εκφράσεις του εγώ είναι:

Θυμός, επιθετικότητα, μίσος, υπερηφάνεια, απληστία, φιλαργυρία, λαγνεία, λαιμαργία, φιλοδοξία, κατάκριση, ανυπομονησία, φλυαρία, υπερκαταναλωτισμός, θλίψη, ζήλια, απαισιοδοξία, σύγκριση, παράπονα, πικρία, κατάθλιψη, ενοχές, βαρεμάρα, έλλειψη ικανοποίησης, έλλειψη πληρότητας, ανησυχία, άγχος, στρες, κατανάλωση καπνού και αλκοόλ, χρήση ναρκωτικών και εθισμοί σε αυτά, τελειομανία, εργασιομανία, έλεγχος των άλλων, κυριαρχία στους άλλους, κακοποίηση ανθρώπων-ζώων-περιβάλλοντος, μυθομανία, παράνοια, μεγαλομανία, καχυποψία, συκοφαντία, ψέμα, αρέσκεια-απαρέσκεια, έλξη-απώθηση…

Όλα αυτά ενυπάρχουν στον ψυχισμό όλων των γήινων και δημιουργούν όλο το χάος, τις συγκρούσεις, τις καταστροφές και τη δυστυχία που βλέπουμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο σε όλο τον κόσμο.

Πως το εγώ μας υπνωτίζει για να συνεχίζει να ζει στον ψυχισμό μας

Ο εγωϊκός μηχανισμός λειτουργεί σαν μια  ανεξάρτητη από την θέληση μας και την συνείδηση μας οντότητα και  δεν θέλει να χάσει την κυριαρχία του επάνω μας διότι ζει και τρέφεται χρησιμοποιώντας το σώμα, το νου και την ενέργειά μας.

Χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα για να μην επιτρέπει στο συνειδητό νου (διάνοια-Μπούντι στα σανσκριτικά) και στη διάκριση να  αντιληφθούν πως είναι κάτι ξένο και παρασιτικό στον ψυχισμό μας, διότι έτσι θα χάσει την εξουσία του που ασκεί επάνω μας και συνεπώς δεν θα μπορεί πιά να χρησιμοποιεί την ενέργεια μας και τον νου μας για να συνεχίζει να ζει μηχανικά μέσα μας ικανοποιώντας τι επιθυμίες τους και τις απολαύσεις του..

Το εγώ τρέφεται κάθε φορά που εκδηλώνεται και ταυτιζόμαστε με αυτό. Για να μην χάσει  την κυριαρχία του επάνω μας μας κρατάει σε κατάσταση ταύτισης και μας εμποδίζει με κάθε τρόπο (χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους και τεχνάσματα) να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι κάτι παρείσακτο μέσα μας, μας εμποδίζει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αυτό, ότι είμαστε Θεϊκό πνεύμα, αιώνιο, αθάνατο πάντα ελεύθερο, ειρηνικό και ευδαίμων.

Εδώ θα αναφέρω κάποια από αυτά

Το εγώ μας εξαπατά κάνοντάς μας να νιώθουμε και να πιστεύουμε ότι είμαστε αυτό.

Μας εξαπατά παραλλάσσοντας, αφαιρώντας ή προσθέτοντας και παρερμηνεύοντας αυτό που συμβαίνει ή αυτό που νιώθουμε.

Μας εξαπατά μέσα από τις ταυτίσεις και την  φαντασία.

Μας κρατά ταυτισμένους (εγκλωβισμένους) με αυτό Κάνοντας μας να νιώθουμε φόβο και ενοχές

Μας εξαπατά με το να προβάλλει στους άλλους τη δική μας νοητική ή συναισθηματική κατάσταση

Ενδυναμώνεται και μας κάνει να νοιώθουμε ξεχωριστοί από τους άλλους κριτικάροντας ή κατηγορώντας τους άλλους, με το να παραπονιόμαστε στους άλλους και να συγκρινόμαστε με τους άλλους.

Μας κρατάει εγκλωβισμένους και ταυτισμένους με αυτό και δεν μας αφήνει να κάνουμε μια συστηματική εργασία να το εξαλείψουμε με τους παρακάτω τρόπους

Με το να μας κάνει:

- να νιώθουμε ανικανοποίητοι, ανήσυχοι, ανεπαρκείς ή ελλιπείς

- να μην παραδεχόμαστε ότι έχουμε κάποια αρνητική ιδιότητα ή εγώ

- να αναβάλλουμε αυτό που έχουμε να κάνουμε τώρα

- να μη θέλουμε ή να φοβόμαστε να δούμε το ελάττωμα ή το εγώ

- να κατηγορούμε ή να δικαιολογούμε τον εαυτό (εγώ) μας

- να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους για αυτό που βιώνουμε

- να λέμε ότι και οι άλλοι κάνουν (ή έχουν) ότι και εμείς

- να απογοητευόμαστε

- να νομίζουμε ότι είμαστε αδύναμοι και δεν μπορούμε να εξαλείψουμε το εγώ

- να πιστεύουμε ότι δεν είναι για εμάς η πνευματική άσκηση

- να πιστεύουμε ότι αυτό που λέμε ή κάνουμε είναι κάτι καλό, (δηλ. ότι αυτό που κάνουμε ή λέμε είναι για το καλό μας ή για το καλό των άλλων, ενώ δεν είναι).

- Κάνοντας μας να αντιμετωπίζουμε ότι συμβαίνει στο τώρα, ως μέσο, εχθρό ή εμπόδιο,. Με αυτόν τον τρόπο  το εγώ αντιστέκεται σε αυτό που συμβαίνει κάθε στιγμή, αντιδρά με δυσαρέσκεια, θυμό, κ.λπ. και ισχυροποιείται.

Σημείωση

Σύμφωνα με κάποιους πνευματικούς δασκάλους (όπως ο Σαμέλ Αούν Βεόρ και  ο Παραμαχάνσα Γιοκανάντα) η δημιουργία αυτού του κατώτερου παρασιτικού εγώ δημιουργήθηκε από την λανθασμένη χρήση της σεξουαλικής ενέργειας

Το εγώ δημιουργήθηκε από την  πόλωση και κρυσταλλοποίηση της σεξουαλικής ενέργειας στο ενεργειακό σώμα εξ αιτίας της ερωτικής πράξης με οργασμό. Καθώς η σεξουαλική ενέργεια κινείται μέσω του οργασμού προς τα έξω έχει σαν αποτέλεσμα και ο νους και το πράνα και η επίγνωση να κινηθούν προς τα έξω. Έτσι ο νους γίνεται εξωστρεφής και σταδιακά προσκολλάται και ταυτίζεται με τα αντικείμενα των αισθήσεων αναζητώντας την απόλαυση σε αυτά. Συνέχεια αυτού είναι η ταύτιση με το σώμα και η ανάπτυξη του εγώ με όλα του τα παρακλάδια (υπερηφάνεια, ζήλια, θυμός, λαιμαργία, μίσος, κ.λπ.). Για αυτό σε όλα τα πνευματικά μονοπάτια η σεξουαλική αγνότητα και η μετατροπή της σεξουαλικής ενέργειας, μέσω ταντρικών πρακτικών για τα ζευγάρια ή ειδικών ασκήσεων για άγαμους, είναι κεντρικό μέρος της άσκησης.

Ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ και ο Γκουρτζίεφ αναφέρουν επίσης ότι εκτός από την σεξουαλική πράξη με οργασμό όπως προανέφερα, αιτία για την κρυσταλλοποίηση του εγωικού μηχανισμού στο ψυχισμό του ανθρώπου ήταν το όργανο Κουνταρτικουαδόρ ή Κουνταμπάφερ που χωρίς τη θέληση τους υποχρεώθηκαν να αναπτύξουν στα σώματα τους τα ανθρώπινα όντα χιλιάδες χρόνια πριν στην Λεμούρια φυλή.

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ Μέρος Ι ~ Nityananda Atman

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ Μέρος Ι

Είμαστε αιώνια ύπαρξη, αγνή συνειδητότητα, άπειρη ευδαιμονία. (SAT-CHIT-ANANDA)

Η ευτυχία είναι ιδιότητα της αληθινής μας φύσης. Αν δεν τη βρούμε μέσα μας δεν πρόκειται να τη βρούμε πουθενά έξω από εμάς.

Ο Θεός (αγνή συνειδητότητα) διαπερνάει και διαποτίζει τα πάντα σε όλο το σύμπαν και προφανώς τον ίδιο μας τον εαυτό (στην ουσία είναι ο Εαυτός μας). Είναι μέσα από εμάς και έξω από εμάς. Κατοικεί στην καρδιά μας. Είναι η καρδιά μας. Είναι πιο κοντά από οτιδήποτε άλλο σε αυτό τον κόσμο, ακόμη και από την ίδια μας την αναπνοή. Αν δεν μπορέσουμε να τον αναγνωρίσουμε εκεί πως μπορούμε να τον βρούμε οπουδήποτε αλλού έξω από εμάς;

Ο νους και το σώμα μας είναι πεπερασμένα η ψυχή μας είναι αθάνατη. Η ύπαρξη του νου και των αισθήσεων οφείλεται στην πνευματική μας αρχή. Δεν είναι αυθύπαρκτα σε αντίθεση με τον αληθινό μας εαυτό που είναι αυτοδημιούργητος και αυτόφωτος.

Ο νους μας είναι ένα εργαλείο όπως και το σώμα που επιτρέπουν στην ψυχή να έχει εμπειρίες από αυτό το κόσμο με απώτερο σκοπό να συνειδητοποιήσουμε τελικά ότι όλα είναι φως και αγάπη.

Εξ αιτίας της άγνοιας της αλήθειας και της προσκόλλησης στο σώμα το νου και τις αισθήσεις ο νους έχει διαστρεβλωθεί και αντί να είναι εργαλείο που μας βοηθάει να είμαστε ενωμένοι με την αλήθεια, το φως, την αγάπη, την ευτυχία έχει γίνει το μεγαλύτερο εμπόδιο. Έχει γίνει ο δυνάστης μας και η πηγή της δυστυχίας μας.

Το «Εγώ» και το «Δικό Μου» η αρέσκεια και η απαρέσκεια (έλξη- αποστροφή), οι επιθυμίες για απολαύσεις που είναι οι κύριες εκφράσεις του εγωικού νου, είναι εμπόδια στην αρμονία την ευτυχία και την ενότητα με τους ανθρώπους, το περιβάλλον, το σύμπαν και το Θεό.

Όλοι είμαστε συνοδοιπόροι στο ταξίδι προς το φως και την αγάπη, η αλληλοβοήθεια και η αρμονική συνύπαρξη κάνει αυτό το ταξίδι ευκολότερο και ομορφότερο.

Εξ αιτίας του εγωικού μηχανισμού ο νους διαστρεβλώνει τις εντυπώσεις και τις πληροφορίες, ερμηνεύοντας τις με λανθασμένο τρόπο. Έτσι δεν έχουμε μια πραγματική αντίληψη (εικόνα) για τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο.Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι η υποκειμενική μας πραγματικότητα που είναι λιγότερο ή περισσότερο μακριά από την αλήθεια.

Ο κόσμος που βλέπουμε δεν είναι ο ίδιος με αυτό που βλέπουν και οι άλλοι. Στον κόσμο προβάλουμε σαν αντανάκλαση την εσωτερική υποκειμενική μας πραγματικότητα.

Μονο ένας νους απαλλαγμένος από τις αρνητικές νοητικές, συναισθηματικές ιδιότητες και τις πεποιθήσεις μπορεί να αντιληφθεί την αλήθεια. Όσο ο νους θα εξαγνίζεται τόσο περισσότερο καθαρά θα μπορεί να δει τα πράγματα και τόσο περισσότερο ευτυχία μπορούμε να βιώνουμε.

Ότι αντιλαμβανόμαστε (ότι έχουμε) μέσα μας, αυτό μόνο μπορούμε να δούμε και έξω από εμάς. Ότι βλέπουμε στους άλλους δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο εαυτός μας. Αναγνωρίζουμε στους άλλους τα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά που κουβαλάμε μέσα μας.


Αν αναγνωρίζουμε μέσα μας την αγάπη τότε μόνο μπορούμε να την δούμε και έξω από εμάς. Όταν μέσα μας συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πνεύμα αθάνατο και όχι απλά σώμα-νους τότε και μόνο θα αντιλαμβανόμαστε το πνεύμα σε όλη την δημιουργία, σε όλους και σε όλα.


Όλα αυτά για τα οποία παραπονιόμαστε και κρίνουμε στους άλλους τα κουβαλάμε μέσα μας απλά αδυνατούμε ή φοβόμαστε να τα δούμε. Ίσως προς το παρόν να μην είμαστε αρκετά ώριμοι να τα δούμε και να εργαστούμε ώστε να  απελευθερωθούμε από αυτά.

Αν θέλουμε όμως να ζούμε σε ένωση και αρμονία με με το Θεό και τα άλλα δημιουργήματα,  απαιτείται να εξαγνίσουμε το νου και να τον μεταμορφώσουμε. Η μεταμόρφωση του νου και η επαφή με τον ανώτερο εαυτό μας ( το Είναι μας) είναι απαραίτητα για να βρούμε εσωτερική γαλήνη, ειρήνη, ευτυχία και αρμονία.

Μόνο ένας νους αγνός μπορεί να είναι γαλήνιος, μόνο ένας γαλήνιος νους μπορεί να καθρεπτίσει και να συνειδητοποιήσει την αλήθεια που η φύση της είναι αδιατάραχτη ειρήνη και άπειρη μακαριότητα. Μόνο στην ενότητα και όχι στην διαίρεση μπορούμε να νοιώσουμε αληθινά ευτυχισμένοι.

Ο νους μπορεί να μεταμορφωθεί με την εξάλειψη των αρνητικών νοητικών και συναισθηματικών ιδιοτήτων, των λανθασμένων πεποιθήσεων, των μηχανικών σκέψεων και συναισθημάτων, την ανάπτυξη θετικών ιδιοτήτων ή αρετών και με τον εστιασμό του στην εσωτερική μας αλήθεια..

Αυτό απαιτεί μακρόχρονη συστηματική άσκηση με την καθοδήγηση δασκάλου ή κάποιου που έχει διατρέξει την ίδια πορεία και έχει αποκτήσει αρκετά καλό επίπεδο συνειδητότητας και κατανόησης σχετικά με την εργασία.

Αυτή η προσπάθεια όμως είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, κανείς άλλος δεν μπορέι να κάνει αυτή την εργασία για εμάς. Ο δάσκαλος ή τα βιβλία μπορεί να μας δείξουν τον δρόμο αλλά εμείς πρέπει να τον διαβούμε. Το αν θα προχωρήσουμε ή όχι στο μονοπάτι της αυτογνωσίας εξαρτάται από το πόσο πραγματικά το θέλουμε.


Ποθούμε όμως ολόκαρδα να γυρίσουμε στην ιθάκη, στην πηγή από την οποία ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι στον κόσμο των μορφών, θέλουμε να εγκαταλείψουμε τις ψευδαισθήσει μας; Θέλουμε να μάθουμε ποιοί ή τι στα αλήθεια είμαστε;

Είναι αλήθεια ότι έχουμε πολλά αντιφατικά κομμάτια στο νου μας τα οποία λειτουργούν ανεξάρτητα από τη θέληση μας και δρουν κάτω από τη συνειδητότητα μας. Πολλά από αυτά μπορεί να είναι πολύ αρνητικά για μας και για τους άλλους. Το ότι δεν τα αντιλαμβανόμαστε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Δεν ωφελεί να κατηγορούμε τον εαυτό μας, να νοιώθουμε ενοχές, να απορρίπτουμε τον εαυτό μας, να πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε και ότι δεν μας αξίζει η αγάπη.

Είναι ουσιαστικό και αναγκαίο να αποδεχτούμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι.

Αυτοαποδοχή σημαίνει να συμφιλιωθούμε με το σώμα μας, τα νοητικά και συναισθηματικά χαρακτηριστικά και ιδιότητες μας. Να μην νοιώθουμε θυμό, μίσος, κατωτερότητα, ντροπή κ.λπ. επειδή έχουμε αρνητικές ιδιότητες στο νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο. Να μην αντιδρούμε αρνητικά για τα λάθη και τις αδυναμίες μας. να μην νοιλώθουμε άσχημα με το σώμα μας.

Αυτό σταματάει την εσωτερική σύγκρουση και μας επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλο το δυναμικό και την ενέργεια μας για την αυτοβελτίωση μας. Χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις βιώνουμε περισσότερη εσωτερική γαλήνη, ειρήνη, χαρά και ικανοποίηση από τις εμπειρίες της ζωής και την στάση μας απέναντι στις διάφορες καταστάσεις.

Είναι σημαντικό επίσης να μάθουμε να αποδεχόμαστε (να μην αντιδρούμε αρνητικά) τις εξωτερικές καταστάσεις έτσι όπως αυτές έρχονται και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε σχετικά με αυτές. Η αντίσταση, η δυσανασχέτηση, τα παράπονα και κάθε αρνητική νοητική και συναισθηματική αντίδραση στην εξωτερική κατάσταση απλά προκαλούν δυστυχία και δεν λύνουν το πρόβλημα.

 Ο άνθρωπος είναι ον μίμησης και συνήθειας.

Η συναναστροφή με ενάρετους και σοφούς ανθρώπους (που έχουν θετικές ιδιότητες και χαρακτηριστικά και θετική δόνηση) μας βοηθάει μέσω της μίμησης  και της μεταβίβασης της δόνησης να αναπτύξουμε και εμείς αυτά τα χαρακτηριστικά και να προχωρήσουμε προς την ευτυχία και το φως. Αντίθετα η συναναστροφή με αρνητικούς ανθρώπους, με κακές συνήθειες και χαμηλή δόνηση είναι καταστροφικά για την εξέλιξη μας. Μας κατεβάζουν σε ένα χαμηλό επίπεδο συνειδητότητας που συνοδεύεται από δυστυχία, εσωτερικές και εξωτερικές διαμάχες και συγκρούσεις.

Η συνήθεια αποτελεί βασικό τρόπο λειτουργίας του σώματος, του νου σε νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο και για αυτό πρέπει να δημιουργήσουμε με καλές συνήθειες.

π.χ. Μια συνήθεια που έχουν αναπτύξει σήμερα οι άνθρωποι είναι να εστιάζονται στην αρνητική πλευρά κάθε κατάστασης παρά στη θετική. Με την εξάσκηση μπορούμε να μάθουμε να εστιαζόμαστε στην θετική άποψη ανθρώπων και καταστάσεων. 

ΟΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΜΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΕΣΜΕΥΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

ΜΙΑ ΔΡΑΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΜΙΑ ΤΑΣΗ — Η ΤΑΣΗ ΤΗΝ ΣΥΝΗΘΕΙΑ –  Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ -- ΚΑΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Peace  love  harmony

ΟΜ! Η δύναμη της συγχώρεσης, του Ατμαν Νιτυανάντα

Η δύναμη της συγχώρεσης

Λέξεις κλειδιά:
Εγώ, αληθινή μας φύση (Ατμαν ,Συνειδητότητα), Συγχώρεση, αγάπη, ειρήνη, ελευθερία, ευτυχία, αλήθεια, λάθη, συναισθήματα, επιθυμίες, ανάγκες, προσκολλήσεις, πεποιθήσεις, ταύτιση, μετάνοια, πρακτικές-τεχνικές, αποδοχή, ενθύμηση, ενδοσκόπηση, παρατήρηση, προσοχή, επίγνωση, ανάλυση, αυτεπίγνωση, στοχασμός, κατανόηση,  προσευχή, οραματισμός, θετικές επιβεβαιώσεις, τεχνικές διάλυσης του εγώ.

Τι σημαίνει συγχώρεση

Συγχώρεση σημαίνει ελευθερώνομαι από κάθε σκέψη και συναίσθημα  θυμού, μίσους μνησικακίας, εκδικητικότητας, πικρίας κ.λπ. που μπορεί να εκδηλώθηκε στο νου και την καρδιά μου, προς τον εαυτό μου ή προς κάποιον άλλο. Συγχωρώ σημαίνει ότι αποδέχομαι την κατάσταση, τον εαυτό μου ή τον συνάνθρωπο μου και τον βλέπω με ανοικτή καρδιά σαν να μην συνέβη ποτέ το γεγονός που με έκανε να υποφέρω.

Το να πω απλά σε συγχωρώ ή συγχωρώ τον εαυτό μου δεν έχει κανένα νόημα, αν τα συναισθήματα οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις που προκάλεσαν τον πόνο, παραμένουν καταγραμμένα στο υποσυνείδητο και εκδηλώνονται έστω και ελαφρώς κάθε φορά που συναντώ ή σκέπτομαι μια κατάσταση ή ένα πρόσωπο. Μόνο όταν απελευθερωθούμε από κάθε σκέψη και συναίσθημα  θυμού, μίσους μνησικακίας, εκδικητικότητας, πικρίας κ.λπ. η συγχώρεση θα είναι πραγματική.

Για να συμβεί η συγχώρεση πρέπει να γίνει μια εργασία που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την όλη κατάσταση και στη συνέχεια με τη δύναμη της προσευχής και άλλες μεθόδους να διαλύσουμε αυτά τα νοητικά και συναισθηματικά μπλοκαρίσματα.

Αυτό μπορεί να απαιτήσει περισσότερο από μια προσπάθειες ανάλογα με το πόσο δυνατά έχει καταγραφεί αυτή η εμπειρία στο νου μας, το επίπεδο Συνειδητότητας μας, την εμπειρία να εργαζόμαστε με αυτές στις καταστάσεις, την πίστη μας κ.λπ.

Αυτή η εργασία που περιγράφεται εδώ σχετικά με την συγχώρεση, είναι η ίδια με αυτή που κάνουμε για να εξαλείψουμε οποιοδήποτε αρνητική ιδιότητα (θυμός, επιθυμία, φόβος, κ.λπ.). Βέβαια εδώ δεν περιγράφονται όλες οι τεχνικές και οι δυσκολίες για την διάλυση των εγώ, παρά μόνο μια συγκεκριμένη τεχνική.

Μπορεί κάποιος να εφαρμόσει διαφορετική διαδικασία ή πρακτική, αλλά το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι το ίδιο, η εξάλειψη δηλαδή των αρνητικών ψυχολογικών ιδιοτήτων, που είναι αιτία της δυστυχίας του πόνου και της εχθρότητας. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε επίσης ότι αυτή την εργασία δεν μπορεί να την κάνει κανείς άλλος για μας.

Εμπόδια σημαντικά στην συγχώρεση είναι οι ενοχές, ο θυμός, η αγωνία, ο φόβος και η θλίψη, διότι μας κλέβουν ενέργεια, αλλοιώνουν τη διάκριση μας  και μας κάνουν ανήμπορους να κάνουμε αποτελεσματική προσπάθεια.

Η ΤΑΥΤΙΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Η ταύτιση με τον νοογενή εαυτό ή εγώ και κατ’ επέκταση με το σώμα και όλες τις νοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις είναι η βασική αιτία που υποφέρουμε. Στην ουσία είναι η ταύτιση που δημιουργεί, συντηρεί και μεγαλώνει όλα αυτά τα εγώ που μας κάνουν να υποφέρουμε.

Αν συνειδητοποιήσουμε έστω σε κάποιο επίπεδο ότι ο εαυτός μας είναι κάτιπερισσότερο από αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε με το νου και τις αισθήσεις, θα μπορούσαμε να δούμε πιο ξεκάθαρα όλα όσα συμβαίνουν μέσα μας αλλά και 'έξω' από εμάς (από τον αληθινό εαυτό μας).

Ο εγωικός εαυτός δεν μπορεί να αποδεχτεί τη ζωή (μέρος της οποίας είναι ο καθένας μας) γιατί ο ίδιος είναι η άρνηση της ζωής, και βέβαια δεν μπορεί να αποδεχτεί ούτε τον ίδιο του τον εαυτό.

Μόνο όταν ο εγωισμός αρχίζει και χάνει την δύναμη επάνω μας μπορούμε να δούμε καθαρά και να αποδεχτούμε πραγματικά τις αρνητικές απόψεις του νου μας.

 Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι ο εαυτός μας δεν είναι, το σώμα-νους και οι αντιδράσεις τους αλλά κάτι πιο βαθύ και το οποίο  δεν έχει χαρακτηριστικά ούτε μπορεί να προσδιοριστεί με κάποιο τρόπο. Μπορεί όμως να γίνει αντιληπτός μέσα μας, σαν αίσθηση Ύπαρξης, σαν βαθιά ειρήνη και σιωπή, σαν ένας άπειρος χώρος μέσα στον οποίο όλα εμφανίζονται.

Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΓΩΙΚΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

Η αποδοχή μπορεί να συμβεί, όταν ο νους είναι αρκετά αγνός, σταθερός, γαλήνιος, ειρηνικός κ.λπ. 
Όταν κυριαρχεί στον νου η σάττβα ποιότητα τότε συμβαίνει εύκολα η αποδοχή, που είναι η συμφιλίωση με τον κατώτερο εαυτό μας (σώμα, νους, καρδιά- εδώ ως καρδιά εννοείται το κέντρο των εγωϊκών συναισθημάτων και όχι το κέντρο της ύπαρξης μας ) και όλες τις αδυναμίες που μπορεί να έχει αναπτύξει μέσα από τις εμπειρίες και των λανθασμένων επιλογών του παρελθόντος. Αποδεχόμαστε δηλαδή ότι ένα κομματι μέσα μας είναι άσχημο, δυσλειτουργικό και καταστροφικο χωρίς να νιώθουμε ενοχές, θυμό , ντροπή και απόρριψη για τον εαυτό μας, τουλάχιστον σε έντονο βαθμό που να μας μπλοκάρει.

Η αποδοχή μπορεί να είναι πιο εύκολη για κάποιες εγωϊκές τάσεις, συμπεριφορές μας, αδυναμίες μας, χαρακτηριστικά του σώματος κ.λπ. από ότι για κάποιες άλλες. Επίσης η αποδοχή αναπτύσσεται σταδιακά και σύμφωνα με το πόσο δυναμώνει η αυτοαξία μας, η αυτοπεποίθηση μας, την αύξηση της σάττβα γκούνα στον νου και πόσο εναρμονιζόμαστε με την αληθινή μας φύση.

Η αποδοχή των αρνητικών νοητικών και συναισθηματικών ιδιοτήτων που ενυπάρχουν στον ψυχισμό μας, των ατελειών που μπορεί να έχει ή νομίζουμε ότι έχει το σώμα  γίνεται με φυσικό τρόπο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ο εαυτός μας είναι πέρα από το νου, το σώμα και τα συναισθήματα, και ότι με κανένα τρόπο δεν επηρεάζεται από αυτά. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε αιώνια, αθάνατη, αγνή Συνειδητότητα πέρα από το καλό και το κακό.

Μέχρι να συμβεί αυτό όμως μπορούμε να κάνουμε συστηματική εργασία ώστε να συνειδητοποιήσουμε όλα εκείνα που μας εμποδίζουν να συμφιλιωθούμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να απελευθερωθούμε από αυτά .

Η αποδοχή των αδυναμιών μας δεν συνεπάγεται ότι συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο ούτε ότι δικαιολογούμε τα λάθη μας. Η αποδοχή όμως σταματά τις εσωτερικές συγκρούσεις που είναι αιτία ακόμη μεγαλύτερης δυστυχίας και πόνου αλλά κάνει και ευκολότερη την εξάλειψη των αρνητικών ιδιοτήτων. 

Μια βασική αιτία που δεν αποδεχόμαστε τον εγωικό εαυτό μας είναι ότι δεν λάβαμε αποδοχή από τους γονείς μας (επειδή προφανώς και οι ίδιοι δεν είχαν αποδεχτεί τον εαυτό τους) και μάθαμε να στηρίζουμε την αξία μας σε εξωτερικούς παράγοντες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ

Συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι νοιώθουν άσχημα ή και υποφέρουν όταν κάνουν λάθη. Μπορεί να νοιώθουν ντροπή, ενοχές, φόβο, αγωνία, θυμό, κατωτερότητα κ.λπ. Αυτό δημιουργεί μια πολύ επώδυνη εσωτερική κατάσταση η οποία δεν βοηθάει σε τίποτε.

Στην διαδικασία της εξέλιξης μας είναι φυσικό να κάνουμε λανθασμένες επιλογές εξ αιτίας της άγνοιας μας ή των διάφορων αδυναμιών που μπορεί να έχουμε.

Αυτός δεν είναι λόγος να κατηγορούμε, να μεμφόμαστε τον εαυτό μας ή να αισθανόμαστε ενοχές (βέβαια αυτά συμβαίνουν αυτόματα χωρίς την θέληση μας). Δεν υπάρχει κανένα νόημα και κανένα πρακτικό όφελος από μια τέτοια αυτοκαταστροφική στάση. Στην πραγματικότητα και αυτές οι αρνητικές καταστάσεις είναι παιχνίδια του εγώ που θέλει να μας κρατάει εγκλωβισμένους στη αρπάγη του.

Οι αρνητικές συναισθηματικές και νοητικές καταστάσεις ούτε δίνουν λύσεις, ούτε μας κάνουν να νοιώθουμε χαρά και πληρότητα ούτε μας εξυψώνουν την Συνειδητότητα. 

Αν δεν ταυτίζουμε την ύπαρξη μας με το σώμα κα το νου, αν κατανοήσουμε, αποδεχτούμε και ακόμη περισσότερο αν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σαν μια θεϊκή ψυχή ενσαρκωμένη σε ένα σώμα, αν κατανοήσουμε ότι τα λάθη είναι αναπόφευκτα στη διαδικασία μάθησης  τότε είναι ευκολότερο να τα αποδεχτούμε.

Είναι βέβαιο ότι τα λάθη είναι αναπόφευκτα στη διαδικασία της εξέλιξης μας. Παρά ταύτα για να προχωρήσουμε σε μια ζωή αρμονίας, πληρότητας, χαράς και ειρήνης. είναι απαραίτητη η αναγνώριση όμως και η παραδοχή των λαθών μας.

Όσες φορές και αν πέσουμε στο ίδιο λάθος είναι απαραίτητο να συγχωρούμε τον εαυτό μας και να  συνεχίζουμε με περισσότερο σθένος την προσπάθεια να εξαλείψουμε τις αιτίες που το προκαλούν, με πολύ προσευχή και εντατικοποίηση της άσκησης.

Ζητάμε βοήθεια από ανθρώπους που έχουν διατρέξει την πορεία αυτή πριν από εμάς και μπορούν πράγματι να μας βοηθήσουν.

Προσοχή! Μην ζητάτε βοήθεια από αγνοούντες. Δεν μπορούν να σας βοηθήσουν και το πιθανότερο είναι να σας μπερδέψουν ή να σας οδηγήσουν σε λανθασμένες επιλογές με άγνωστες συνέπειες.

Διαβάστε επίσης: ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΜΑΣ ~ Άτμαν Νιτυανάντα

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Να μετανοήσουμε σημαίνει να κατανοήσουμε ότι αυτή η δράση μας είναι ενάντια στο καλό μας και το καλό των άλλων. Σημαίνει να αλλάξουμε την νοητική και συναισθηματική στάση μας προς το πρόσωπο, την πράξη ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Η μετάνοια πρέπει να συνοδεύεται με την εξάλειψη των εσωτερικών αιτίων που την προκαλούν.

Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε και να εξαλείψουμε τις αρνητικές ιδιότητες που μας οδήγησαν σε αυτή την δράση.

Όσο οι αρνητικές ιδιότητες θα υπάρχουν μέσα μας ακόμη και αν ορκιζόμαστε  να μην κάνουμε το ίδιο πράγμα αυτό είναι αδύνατον, διότι αυτές παρά τη θέληση μας, θα μας σπρώξουν να το ξανακάνουμε.

Αν εξαλείψουμε τις αρνητικές ιδιότητες και αν κατανοήσαμε βαθιά το νόημα της δράσης μας, δεν θα υπάρχει κάτι που να μας οδηγήσει να δράσουμε ξανά με τον  ίδιο τρόπο ακόμα και αν οι εξωτερικές συνθήκες το επιτρέπουν.

Επίσης είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε ο νους να μην έχει την  δυνατότητα να εκδηλώσει παρόμοια συμπεριφορά. (π.χ. κρατάμε την ενέργεια μας ψηλά, κοιμόμαστε επαρκώς, διατηρούμε πάντα θετικές σκέψεις για όλους, κάνουμε άσκηση καθημερινά, σωματική και πνευματική, σκεπτόμαστε τρεις φορές πριν μιλήσουμε ή δράσουμε, αποφεύγουμε να συζητάμε όταν είμαστε σε κακή διάθεση, κουρασμένοι κ.λπ.,)

Χρειάζεται να στοχαστούμε πολλές φορές επάνω στο κακό που μας κάνει η μη συγχώρεση του εαυτού μας, και η μη αποδοχή των αρνητικών ιδιοτήτων του νου μας.

Επίσης να στοχαστούμε πολλές φορές επάνω στο κακό που μας κάνει το να μην συγχωρούμε τους άλλους. (ιδιαίτερα κάθε φορά που θα κάνουμε μια εργασία σχετικά με την συγχώρεση).

Παρόμοια  να στοχαστούμε σε αυτά που θα κερδίσουμε με την συγχώρεση και την αποδοχή.

Βήματα συγχώρεσης

• Διερευνούμε να δούμε ποια είναι τα συναισθήματα και οι σκέψεις που είχαμε ή συνεχίζουμε να έχουμε σχετικά με αυτό το πρόσωπο ή το γεγονός.

• Αποδεχόμαστε ότι υπάρχουν τα συγκεκριμένα αρνητικά συναισθήματα και οι σκέψεις όσο άσχημα και να είναι (δεν αποφεύγουμε να τα δούμε, δεν αρνούμαστε ότι τα έχουμε, δεν τα καπακώνουμε, δεν μισούμε ή δεν θυμώνουμε με τον εαυτό μας γιατί υπάρχουν μέσα μας.)

• Προσπαθούμε να έχουμε όλο και βαθύτερη επίγνωση αυτού που σκεπτόμαστε και νοιώθουμε. Η αντίσταση και ο φόβος να τα νοιώσουμε ή να τα δούμε όπως είναι, τα δυναμώνουν. Η μη αντίσταση και η επίγνωση ή η συνειδητοποίηση τους τα απομυθοποιεί και τα κάνει να χάνουν  την επιρροή επάνω μας.

• Προσπαθούμε μέσω της ήρεμης αποσπασμένης επίγνωσης και παρατήρησης να σπάσουμε την ψευδαίσθηση της ταυτοποίησης με αυτά που νοιώθουμε. Τα εγώ θέλουν να δημιουργούν αίσθηση ταυτότητας, δηλαδή ότι είμαστε αυτά, ενώ στην πραγματικότητα αυτά είναι ψυχολογικές τοξίνες που έχουν μολύνει το νοητικό και ενεργειακό μας πεδίο.

• Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη στάση μας (γιατί φερθήκαμε γιατί σκεπτόμαστε και νιώθουμε έτσι).

• Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη θέση του άλλου (γιατί φέρθηκε έτσι).

• Διερευνούμε τις συνθήκες που συνέβη το γεγονός. (Είμασταν κουρασμένοι ή ήδη εκνευρισμένοι με κάτι άλλο, ήταν παρόντα πρόσωπα άλλα, κ.λπ.).

• Πίσω από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις δράσεις υπάρχει πάντα κάποια επιθυμία, ανάγκη, προγραμματισμός, προσκόλληση, πεποίθηση, συνειδητή ή ασυνείδητη. Αυτά σχετίζονται κύρια με την απόλαυση, την ασφάλεια, την αξία και την αναγνώριση. Διερευνούμε λοιπόν να δούμε τι ήταν αυτό που μας οδήγησε στην συγκεκριμένη συμπεριφορά και προκάλεσε τις όποιες σκέψεις και συναισθήματα. Με διάφορες τεχνικές θα πρέπει να ελευθερώσουμε το νου μας και από το υπόβαθρο των σκέψεων, συναισθημάτων και πράξεων μας.

• Προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε όλα τα θετικά που έχει η συγχώρεση και όλα τα προβλήματα που μας δημιουργεί η μη συγχώρεση.

• Προσπαθούμε επίσης να κατανοήσουμε γιατί δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε (τι μας εμποδίζει να ελευθερωθούμε από την αρνητικότητα που εκδηλώνεται μέσα μας προς τον συνάνθρωπο μας, τι είναι αυτό μέσα μας που αρνείται ή αντιστέκεται να απαλλαγούμε από την αρνητικότητα.

Όταν δεν συγχωρούμε:

• Προκαλούμε πόνο και δυστυχία στον εαυτό μας. Καταστρέφουμε την υγεία μας (το νευρικό, ενδοκρινικό και αμυντικό σύστημα).

• Προκαλούμε πόνο και δυστυχία στους άλλους και τους εμποδίζουμε να ελευθερωθούν και να εξελιχθούν.

• Εμποδίζουμε την εξέλιξη μας προς την ευτυχία, το φως και την αγάπη.

• Παραμένουμε δέσμιοι των μηχανικών νόμων του κάρμα.

• Προστατεύουμε το «εγώ» μας και το μεγαλώνουμε και έτσι επαυξάνουμε τις προϋποθέσεις για περισσότερη δυστυχία.

Όταν συγχωρούμε:

• Κάνουμε ένα βήμα προς το φως, την αγάπη, την ειρήνη, την ευτυχία και την ελευθερία.

• Ανοίγει η καρδιά μας και νιώθουμε την ενότητα.

• Νοιώθουμε ανάλαφροι και χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.

• Αποκτούμε ή διατηρούμε υγεία και εξοικονομούμε την ενέργεια που μας έτρωγε η αρνητική κατάσταση και την οποία μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να δημιουργήσουμε και να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας..

Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι εμείς στο παρελθόν δημιουργήσαμε τις συνθήκες για να συμβεί αυτό που βιώνουμε τώρα. Οι άλλοι είναι απλά οι φορείς να εκδηλωθεί αυτή η ενέργεια προς εμάς. 

Είμαστε οι δημιουργοί του μέλλοντος μας (Συνειδητά ή ασυνείδητα)

Οι σκέψεις, οι επιθυμίες, τα συναισθήματα τα λόγια και οι πράξεις που κάναμε στο παρελθόν δημιουργούν τις συναισθηματικέ και νοητικές καταστάσεις που βιώνουμε μέσα μας σήμερα, αλλά και τις εξωτερικές συνθήκες που βρισκόμαστε.

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ 

Λέξεις κλειδιά: Ενδοσκόπηση, παρατήρηση, προσοχή, αποδοχή, επίγνωση, ανάλυση, αυτεπίγνωση, στοχασμός, κατανόηση,  προσευχή, οραματισμός, θετικές επιβεβαιώσεις, τεχνικές διάλυσης του εγώ.

Πριν ξεκινήσω τα βήματα της πρακτικής θέλω να τονίσω ότι σε αυτή την διαδικασία της ενδοσκόπησης και έρευνας του κατώτερου ή εγωϊκού εαυτού μας, είναι σημαντικό πρώτα από όλα να έρθουμε σε επαφή με την εσωτερική σιωπή, την ύπαρξη μας ώστε να δούμε τι συμβαίνει μέσα μας από ένα ανώτερο συνειδησιακό επίπεδο. Είναι απαραίτητο να έχουμε μια απόσπαση από το νου και μια καθαρότητα στην παρατήρηση αυτού που συμβαίνει μέσα μας. Η καθαρότητα και η απόσπαση σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθούν στη διάρκεια της ημέρας, όταν είμαστε σε δράση και σε επαφή με κόσμο και πολλά αισθητηριακά ερεθίσματα, αλλά στο σπίτι μας όπου είμαστε μόνοι μας μπορούμε να επιτύχουμε μια καλύτερη εσωτερική κατάσταση ώστε να δούμε καθαρότερα τι συμβαίνει μέσα μας, να το κατανοήσουμε και τελικά να ελευθερωθούμε από αυτό στον βαθμό που αυτό είναι δυνατόν στις παρούσες συνθήκες. 

Επίσης πάρτε τα βήματα σαν ένα οδηγό και σταδιακά με την άσκηση και την εμπειρία προσαρμόσετε (στον βαθμό που εσείς κρίνετε απαραίτητο) την μέθοδο στην δική σας κατανόηση και ανάγκη. Υπάρχει πάντα καθοδήγηση από μέσα, και όταν είμαστε ειλικρινείς και σταθεροί σε αυτό που κάνουμε, θα βρούμε τελικά το δικό μας μοναδικό τρόπο να το εφαρμόσουμε αποτελεσματικά. Δεν έχει νόημα να κάνουμε μηχανικά τα βήματα, αλλά να τα κάνουμε με ανοικτό νου, ερευνητικό ώστε να κάνουμε τις προσαρμογές ή τις αλλαγές που ταιριάζουν σε εμάς. Αυτό όμως μπορεί να γίνει αποτελεσματικά με την προϋπόθεση ότι ασκούμαστε καθημερινά και με ενδιαφέρον και για αρκετό διάστημα.

Παρά ταύτα υπάρχουν πράγματα όπως η ήρεμη επίγνωση, η ήρεμη παρατήρηση με διάκριση και η αποδοχή αυτού που μας συμβαίνει, τα οποία είναι απαραίτητα συστατικά αυτής της μεθόδου όπως και κάθε άλλης μεθόδου και δεν τίθεται θέμα αλλαγής ή παράλειψης.

1. Καθόμαστε σε μια άνετη στάση, χαλαρώνουμε κάνουμε μερικές αναπνοές και μια μικρή προσευχή για να ζητήσουμε καθαρότητα αντίληψης, διάκριση, δύναμη για να φέρουμε σε πέραση αυτή την εργασία. Στη προσευχή ζητάμε από τον απρόσωπο Θεό ή την θεϊκή Μητέρα, τον Χριστό ή από οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας να εξαλείψει τα εμπόδια και να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την κατάσταση, τον εαυτό μας καθώς επίσης να εξαλείψουμε τις εγωϊκές τάσεις ή αρνητικά συναισθήματα που μας εγκλωβίζουν και μας προκαλούν πόνο και δυστυχία και βέβαια μας στερούν την βίωση της αγάπης, της ειρήνης, της ελευθερίας και της ευδαιμονίας της ύπαρξης.

 2. Φέρνουμε στη μνήμη μας το γεγονός που προκάλεσε αυτή την αντίδραση μέσα μας (θυμό, μίσος, θλίψη, πίκρα). Προσπαθούμε να θυμηθούμε με ακρίβεια την σκηνή στο νου μας και να θυμηθούμε ποια ήταν η στάση μας και ποια η στάση του άλλου. Επίσης προσπαθούμε να θυμηθούμε πως ακριβώς νιώσαμε, τι σκέψεις κάναμε, τι είπαμε και πως αντέδρασε το σώμα μας (κινήσεις χερών, στάση σώματος αλλά και αν είχαμε σφιξίματα στο σώμα το πρόσωπο κ.λπ.).

3. Την στιγμή που σκεφτόμαστε την σκηνή και προσπαθούμε να θυμηθούμε πράγματα σχετικά με αυτή συνήθως ξεπηδάνε οι σκέψεις αλλά κυρίως τα συναισθήματα που βιώσαμε τότε. Όμως καθώς είμαστε σε μια καλύτερη εσωτερική κατάσταση και χωρίς εξωτερικούς περισπασμούς, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση καλύτερα και να εμβαθύνουμε στην επίγνωση και την κατανόηση μας. 

Είναι σημαντικό να θυμίσω πόσο σημαντικό είναι να αποδεχτούμε αυτό τι εκδηλώνεται από μέσα μας έστω και αν δεν μας αρέσει. Να του δώσουμε χώρο, να υπάρξει και να εκδηλωθεί χωρίς να προσπαθήσουμε ούτε να το σταματήσουμε, ούτε να το κρίνουμε, ούτε να το απωθήσουμε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ελευθερωθούμε από το να γνωρίσουμε τι ακριβώς είναι αυτό που συμβαίνει μέσα μας, ποιά είναι η φύση του, ποια η αιτία και πως μας εγκλωβίζει την συνείδηση και πως διαστρεβλώνει την αντίληψη μας και πως μας περιορίζει.

Η μη αποδοχή και η απώθηση σχετίζονται με το φόβο και την άγνοια, και όλα αυτά είναι απόψεις του εγώ που μας εμποδίζουν να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει μέσα μας, και να απελευθερωθούμε από το εγώ μας του οποίου οι κύριες εκφράσεις είναι η επιθυμία για αισθητηριακές απολαύσεις και η ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή από τους άλλους.

4. Από τη Από τη στιγμή που το συναίσθημα ή τα συναισθήματα που σχετίζονται με τη σκηνή και το πρόσωπο εκδηλωθούν τα επιτρέπουμε να εκδηλωθούν ώστε να τα νοιώσουμε πλήρως, για να αποκτήσουμε βαθιά επίγνωση του τι ακριβώς νοιώθουμε, πως λειτουργεί αυτή η εγωϊκή ενέργεια μέσα μας και σε ποιά μέρη του σώματος κινείται. Παρατηρούμε το  νου μας και το ενεργειακό πεδίο πως λειτουργούν όταν εκδηλώνεται αυτή την εγωϊκή ενέργεια η οποία απορροφάει την προσοχή μας και δεν μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να βιώσουμε την ειρήνη, την ελευθερία και την πληρότητα που είναι η πραγματική μας φύση και το υπόβαθρο κάθε εμπειρίας (Συνειδητότητα, βαθιά σιωπή και γαλήνη).  

Μπορούμε επίσης με σταθερή, ήρεμη, τρυφερή επίγνωση να μπούμε ακόμη βαθύτερα στο συναίσθημα και να αντιληφθούμε αυτήν την εσωτερική σιωπή και ειρήνη. Αυτή η βαθιά σιωπή είναι το υπόβαθρο στο οποίο εμφανίζονται όλες οι εμπειρίες (σκέψεις, συναισθήματα, κ.λπ.)  είναι ο πραγματικός μας εαυτός, πάντοτε γαλήνιος, πλήρης, μακάριος και ειρηνικός.  Μετακινούμε την προσοχή μας μια στο εγώ και μια στην ησυχία μέσα μας και μετά παραμένουμε σε επίγνωση και των δύο. 

5. Με στοχασμό και κατάλληλες ερωτήσεις προσπαθούμε να αντιληφθούμε επίσης ποιά επιθυμία, ανάγκη, προγραμματισμός ή πεποίθηση σχετίζεται με αυτά τα συναισθήματα τις σκέψεις και την αντίδραση ή τη στάση μας. Οπότε προσπαθούμε να κατανοήσουμε και αυτά και να τα εξαλείψουμε με την δύναμη της προσευχής ή άλλες τεχνικές αφού όμως ολοκληρώσουμε την εργασία με τα συγκεκριμένα συναισθήματα και σκέψεις. 

6. Στοχαζόμαστε και προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τα θετικά αποτελέσματα της συγχώρεσης και τα αρνητικά της μη συγχώρεσης.

Στοχαζόμαστε και προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε το πόνο που μας προκαλούν τα αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις και τα οφέλη όταν απελευθερωθούμε απ αυτά.  

7. Αφού ολοκληρώσουμε την έρευνα με το εγώ μένουμε λίγο σε σιωπή και στοχαζόμαστε για λίγο στο γεγονός ότι η αληθινή μας φύση είναι πέρα από όλες τις νοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις ακόμη και από τις θετικές. Στο ότι η αληθινή μας φύση είναι ειρήνη, πληρότητα, αγάπη (η αγάπη δεν είναι συναίσθημα), μακαριότητα. 

8. Η διαδικασία ολοκληρώνεται με προσευχή, επιβεβαιώσεις και θετικό οραματισμό.

Στην προσευχή ζητάμε (από τον απρόσωπο Θεό ή την θεϊκή Μητέρα, τον Χριστό ή από οποιαδήποτε εκδήλωση του Θεού νοιώθουμε στην καρδιά μας) να εξαλείψει και να μας ελευθερώσει από το εγωϊκό στοιχείο/α που  ερευνήσαμε ( π.χ. υπερηφάνεια, ζήλεια, απληστία, φόβος, θυμός κ.λπ.). και που προκάλεσαν την συγκρουσιακή κατάσταση μέσα μας και έξω μας και από ότι μας εμποδίζει να συγχωρέσουμε. Μπορούμε αν θέλουμε να δώσουμε και μια μορφή στο ελάττωμα και να το βλέπουμε να καίγεται και μαζί με αυτό και η εγωϊκή ενέργεια ή μπορούμε να φανταζόμαστε ότι φωτιά ή φως δυνατό διαλύει την εγωϊκή ενέργεια.

Μπορούμε να κάνουμε την επίκληση με δύο τρόπους 

1. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Η αγάπη του Θεού διαλύει αυτό το συναίσθημα (π.χ. του θυμού). Καθώς λέμε τα λόγια μια ή και παραπάνω φορές νοιώθουμε την αγάπη να μας πλημυρίζει. Τονίζω ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

 

2. Μαζεύουμε την προσοχή μέσα μας και  έχοντας επίγνωση της εσωτερικής σιωπής, του κέντρου της ύπαρξης μας, λέμε από την καρδιά μας: Θεέ μου ή Θεϊκή μου Μητέρα ή Χριστέ μου εξάλειψε ή ελευθέρωσε το νου μου από αυτό το συναίσθημα (π.χ. της ντροπής ή της απόρριψης). Τονίζω και πάλι ότι είναι σημαντικό και να είμαστε σε βαθιά επίγνωση της ύπαρξης μας, και να νοιώθουμε ότι λέμε και όχι απλά να λέμε λόγια ξερά.

Μπορείτε να παραλλάξετε τα λόγια της επίκλησης κα το τρόπο και  να προσευχηθείτε όπως εσείς το νοιώθετε. 

Στον θετικό οραματισμό βλέπουμε τον εαυτό μας να δρα με αγάπη και ειρήνη, ακόμη όπως και αν συμπεριφέρεται ο άλλος. Όχι μόνο το βλέπουμε αλλά νοιώθουμε την γαλήνη και την αγάπη, είναι πολύ σημαντικό να το νοιώθουμε. 

Στις επιβεβαιώσεις, επαναλαμβάνουμε και νοιώθουμε (θυμίζω είναι σημαντικό να νοιώθουμε αυτό που λέμε) αρκετές φορές την αλλαγή που θέλουμε να εδραιώσουμε. (π.χ. είμαι ήρεμος, γαλήνιος, ειρηνικός ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μου). Είμαι φως και αγάπη, Είμαι ειρήνη και αγάπη κ.λπ. Επίσης κάνουμε τις επιβεβαιώσεις σχετικά με το συγκεκριμένο πρόσωπο που θέλουμε να συγχωρέσουμε και λέμε: π.χ. Αγαπώ το Γιάννη ή την Μαρία ανεξάρτητα από το πως μου συμπεριφέρεται ή ανεξάρτητα αν με έχει βλάψει θεληματικά ή αθέλητα. Μπορούμε να το κάνουμε και σε πρώτο πρόσωπο σαν να τον έχουμε μπροστά μας. Σ' αγαπώ και σου εύχομαι ολόκαρδα φως και αγάπη ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου και τις πράξεις σου προς εμένα. 

Τελικός οραματισμός. Στη συνέχεια βλέπουμε τον εαυτό μας μαζί με τους άλλους μέσα σε φως, χαρούμενους και με καλή διάθεση ο ένας προς τον άλλο, και τέλος βλέπουμε το πρόσωπο μέσα σε φως και του ευχόμαστε ευημερία, ειρήνη, υγεία και ευτυχία.

Όλα αυτά τα κάνουμε με συγκέντρωση και μέσα στο φως της ήρεμης τρυφερής επίγνωσης.

9. Κάθε φορά που στην διάρκεια της ημέρας αναδύεται κάποια σκέψη ή συναίσθημα με αυτή την κατάσταση ή το πρόσωπο προσευχόμαστε για την διάλυση αυτού του εγώ και φανταζόμαστε μέσα σε φως και αγάπη το πρόσωπο ή την κατάσταση νοιώθοντας αγάπη και καλοσύνη. 

Σταδιακά καθώς θα εξασκούμαστε, η προσευχή, ο οραματισμός και οι επιβεβαιώσεις θα γίνονται όλα και πιο φυσικά και αποτελεσματικά. Οι θετικές νοητικές και συναισθηματικές ιδιότητες θα αποκτούν δύναμη και οι αρνητικές θα αδυνατίζουν μέχρι που κάποια στιγμή θα εξαλειφθούν ολοκληρωτικά.

Με τον καθημερινό διαλογισμό και την συνεχή από στιγμή σε στιγμή επαγρύπνηση θα αυξάνεται και η ικανότητα μας για την ήρεμη αυτεπίγνωσης και αποσπασμένη αυτοπαρατήρηση και έτσι θα αυξάνεται η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε καθαρότερα τι συμβαίνει μέσα μας και να αποταυτιζόμαστε από αυτά.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι θα αυξάνεται η  ικανότητα να φθάνουμε στο κέντρο της ύπαρξης μας εκεί όπου υπάρχει τέλεια ελευθερία, γαλήνη, ειρήνη μακαριότητα. Σταδιακά αυτό (να μπαίνουμε στο κέντρο μας) θα γίνεται όλο περισσότερο αβίαστα, φυσικά και με τη λιγότερη δυνατόν προσπάθεια.

Όταν όλες οι νοητικές, συναισθηματικές και νοητικές τοξίνες διαλυθούν θα παραμένουμε εδραιωμένοι στο κέντρο μας, και θα βιώνουμε αδιάλειπτα την ειρήνη και την μακαριότητα του αληθινού μας Εαυτού ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες και το πως μας φέρονται οι άλλοι. Αυτό είναι φώτιση, αυτό είναι απελευθέρωση από τα δεσμά των μορφών, αυτό είναι παντοτινή γαλήνη και ευδαιμονία. 

10. Εκτός από την μέθοδο αυτή υπάρχουν και άλλες τεχνικές που μπορούμε να εφαρμόσουμε για να διαλύσουμε τις εγωϊκές τάσεις και τα αρνητικά συναισθήματα. 

 Αναφέρω αυτές τι οποίες θεωρώ σημαντικές και έχω ο ίδιος εφαρμόσει σην πράξη:

 α. Η επανάληψη του ονόματος του Θεού ή ενός μάντρα (Oμ, Ομ Σρι Ντουργκάγιε ναμαχά - Om Sri Durgaye namaha, Ομ Ιησού Χριστέ ναμαχά -Om Jesus Christ namaha, Ομ ναμά Σιβάϊ -Om nama Shivay, το γκαγιάτρι μάντρα κ.λπ.). 

β. Η εξάλειψη του ελαττώματος στα 49 υποσυνείδητα επίπεδα

γ. Κοιτάζουμε προς τον Ήλιο και ζητούμε τις δυνάμεις του Ήλιου (φυσικές και πνευματικές) να διαλύσουν την εγωϊκή ενέργεια. Μπορούμε επίσης να ζητήσουμε να καθαρίσουν τα σώματα, τα ενεργειακά κανάλια και τα τσάκρας.

δ. Εφαρμογή μεθόδων όπως το  EFT, η μέθοδος Σεντόνα (Sedona), Χο ο οπονοπονο, τα ανθοϊάματα του Μπάχ -Bach flower remedies. 

ε. Η αυτοέρευνα με προσοχή και διάκριση και χρήση ερωτήσεων και η εμβάθυνση στην επίγνωση. Συνδυάζεται και με προσευχή και μάντρα.

στ. Με το να έρθουμε σε βαθιά επαφή με το Είναι μας την βαθιά ειρήνη και σιωπή και να 'κατεβάσουμε' αυτή την σιωπηλή δύναμη στην εγωϊκή ενέργεια.

ζ. Καθαρίζουμε τακτικά την αύρα, τα ενεργειακά σώματα, τα ενεργειακά κανάλια και τα  τσάκρας από αρνητικές ενέργειες που πήραμε απ' έξω αλλά και τις δονήσεις που προκαλεί το εγώ  μας. Αυτό μπορεί να γίνει με προσευχή, ρέϊκι και άλλες πρανικές θεραπείες.

η. Επίσης οι αναπνευστικές ασκήσεις, η νηστεία και η σωστή σαττβική διατροφή, ο καθαρισμός από το νερό, την φωτιά είναι σημαντικές βοήθειες για τον εξαγνισμό του νου.

11. Η διάλυση του εγώ και των απόψεων του είναι μια εργασία σφαιρική. Παρ' ότι υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές και ασκήσεις για τη διάλυση των αρνητικών συναισθημάτων και των εγωϊκών τάσεων κάθε μορφής (μερικές από αυτές έχω αναφέρει στην προηγούμενη παράγραφο), στη διάλυση τους συμβάλουν αποφασιστικά όλα όσα περιλαμβάνει η πνευματική άσκηση, όλες οι πρακτικές και όλες οι ασκήσεις. Όλα όσα κάνουμε στην πνευματική άσκηση είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους και το ένα βοηθάει το άλλο. Στο κέντρο της πνευματικής άσκησης είναι η αυτεπίγνωση, η επαγρύπνηση, η αυτοπαρατήρηση, η απόσπαση, η διάκριση, ο διαλογισμός, η επανάληψη του ονόματος του Θεού ή κάποιου μάντρα, η συγκέντρωση, η προσευχή, η αυτοέρευνα και ο έλεγχος των αισθήσεων και του νου, και χωρίς αυτά οι πρακτικές για την διάλυση του εγώ δεν μπορούν να φέρουν μεγάλο αποτέλεσμα.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΚΟΜΗ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Ίσως είναι δύσκολο με μία προσπάθεια να διαλύσουμε αυτά τα ελαττώματα ώστε να συγχωρέσουμε ολοκληρωτικά τον άλλο (ή τον εαυτό μας) επειδή οι αρνητικές ιδιότητες που το εμποδίζουν μπορεί να είναι πολύ δυνατές. Η δυσκολία είναι διαφορετική σε κάθε περίπτωση.

Πιθανόν να χρειαστεί αρκετός χρόνος και συνεδρίες για να γίνει η συγχώρεση ολοκληρωτική.

Όσο περισσότερο διαλύουμε τις αρνητικές ιδιότητες που σχετίζονται με το γεγονός αυτό –αλλά και γενικά όλες τις εγωϊκές καταστάσεις μέσα μας- τόσο η συγχώρεση είναι πιο βαθιά και μας ελευθερώνει.

Όσο διαλύουμε το «εγώ» και εναρμονιζόμαστε με τον αληθινό μας εαυτό και όσο η κατανόηση μας αυξάνεται από την εσωτερική εργασία που ήδη έχουμε κάνει, τόσο πιο εύκολο είναι να συγχωρέσουμε.

Μπορούμε να ελέγξουμε την αποτελεσματικότητα της εργασίας μας φέρνοντας στη μνήμη μας το γεγονός ή το πρόσωπο και παρατηρώντας τις σκέψεις ή τα συναισθήματα που αναδύονται. Αν είναι  πιο αδύναμα σημαίνει ότι κάναμε κάποια πρόοδο.  

Αν πραγματικά έχουμε συγχωρήσει κάθε φορά που θα έρχεται στο νου μας αυτό το γεγονός δεν θα εγείρει καμία αρνητική -νοητική ή συγκινησιακή- αντίδραση ενώ αντίθετα θα νιώθουμε ανάλαφροι, με θετικά συναισθήματα και σκέψεις σχετικά με αυτόν.

Κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε κάποιο συναίσθημα ή σκέψη σχετικά μ' αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχουν ακόμα πράγματα από τα οποία πρέπει να απελευθερωθούμε.

Προσευχόμαστε στη Θεϊκή Μητέρα που είναι η συμπαντική δύναμη και ενέργεια(ή σε όποια ενσαρκωμένη θεϊκή μορφή πιστεύουμε π.χ. Χριστός, Κρίσνα κ.λπ.) να διαλύσει αυτές τις καταστάσεις.

Μία επιφανειακή εργασία δεν μπορεί να φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα. Επίσης το να λέμε «τον έχω συγχωρέσει» δεν σημαίνει ότι αυτό είναι μια πραγματικότητα.

Μπορεί στο συνειδητό μας νου να λέμε πως τον έχουμε συγχωρέσει όμως στα υποσυνείδητα επίπεδα του νου να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Οι αρνητικές ιδιότητες που έχουν παραμείνει καταχωνιασμένες στο υποσυνείδητο, με μια νέα αφορμή εμφανίζονται πάλι μπροστά μας και μας οδηγούν πάλι σε σύγκρουση (εσωτερική ή εξωτερική).

Μόνο τα γεγονότα θα αποδείξουν αν πραγματικά έχουμε συγχωρέσει. Τότε που είμαστε λιγότερο επάγρυπνοι, η αυθόρμητη αντίδραση μας θα δείξει σε ποιο επίπεδο βρισκόμαστε. 

Φως, ειρήνη, αγάπη, ευτυχία, ελευθερία σε όλους